Author: Institute of Bible Translators
Date: 2019-01-10T10:10:34.797144+00:00

Китоби Муқаддас

1. Закарьё

КИТОБИ

МУҚАДДАС

АҲДИ ҚАДИМ

ВА

АҲДИ ҶАДИД

ИНСТИТУТИ ТАРҶУМАИ КИТОБИ МУҚАДДАС

СТОКГОЛЬМ

1999

КИТОБИ МУҚАДДАС

АҲДИ ҚАДИМ ВА АҲДИ ҶАДИД

Тарҷумаи аввалини Китоби Муқаддас бо матни пурра ба
забони тоҷикӣ.

Дар с. 1973 тарҷума сар шудааст.

Тарҷума ва таҳрир дар с. 1989 анҷом ёфтааст.

Нашри якум: дар с. 1992 чоп шудааст.

Нашри дуюм: дар с. 1999 чоп шудааст.

Аҳди Қадим аз матни ибронӣ ва

Аҳди Ҷадид аз матни русӣ тарҷума шудааст.

Ношир: Интитути тарҷумаи Китоби Муқаддас, Стокгольм,

Шветция.

Тарҷумонҳо: Мордехай бен-Ҳиё Бачаев ва Кемал. Е. Алтай

(Инҷили Матто, Марқӯс, Юҳанно).

(с) Институти тарҷумаи Китоби Муқаддас, 1992, 1999

Стокгольм

Тасвир: (с) БФБС 1954, 1967, 1972

ISBN 978-91-89122-02-4

КИТОБИ МУҚАДДАС

АҲДИ ҚАДИМ

Закарьё

КИТОБИ

ЗАКАРЬЁИ НАБӢ

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14

БОБИ ЯКУМ

Даъват ба тавба; зуҳури фариштаи Худованд.

1^1Дар моҳи ҳаштум, дар соли дуюми Дорьёвеш, каломи Худованд бар Закарьёи набии ибни Баракьё, ибни Идду нозил шуда, гуфт:+

2«Худованд бар падарони шумо бағоят хашмгин буд,

3Ва ту ба онҳо бигӯй: Худованди лашкарҳо чунин мегӯяд: сӯи Ман баргардед, мегӯяд Худованди лашкарҳо, ва Ман сӯи шумо хоҳам баргашт, мегӯяд Худованди лашкарҳо+.

4Мисли падарони худ набошед, ки анбиёи пешина онҳоро хонда, гуфтанд: „Худованди лашкарҳо чунин мегӯяд: аз роҳҳои бади худ ва аз корҳои бади худ баргардед“, вале онҳо нашниданд ва ба Ман гӯш надоданд, мегӯяд Худованд+.

5Падарони шумо — куҷоянд онҳо? Ва анбиё — магар онҳо ба таври абадӣ зиндагӣ мекунанд?

6Аммо суханони Ман ва фароизи Ман, ки ба бандагони Худ анбиё амр фармуда будам, магар ба сари падарони шумо наомад? Ва онҳо баргаштанд ва гуфтанд: „Чунон ки Худованди лашкарҳо қарор дода буд, ки бо мо мувофиқи роҳҳоямон ва корҳоямон амал намояд, ончунон бо мо амал намуд“»+.

Дидани марде бар аспи ҷиранд.

7Дар рӯзи бисту чоруми моҳи ёздаҳум, ки моҳи шебот бошад, дар соли дуюми Дорьёвеш, каломи Худованд бар Закарьёи набии ибни Баракьё, ибни Идду нозил шуда, чунин гуфт:

8«Имшаб дидам, ва инак марде бар аспи ҷиранд савор буд, ва ӯ дар миёни дарахтони ос, ки дар водӣ буданд, меистод, ва дар ақиби ӯ аспони ҷиранд, тӯруқ ва сафед буданд+.

9Ва ман гуфтам: „Инҳо чист, эй оғоям?“ Ва фариштае ки бо ман сухан меронд, ба ман гуфт: „Ман ба ту нишон медиҳам, ки инҳо чист“.

10Ва марде ки дар миёни дарахтони ос меистод, ҷавоб гардонда, гуфт: „Инҳо касоне ҳастанд, ки Худованд фиристодааст, то ки бар замин гаштугузор кунанд“.

11Ва онҳо ба фариштаи Худованд, ки дар миёни дарахтони ос меистод, ҷавоб гардонда, гуфтанд: „Мо бар замин гаштугузор кардем, ва инак, тамоми замин дар оромӣ сокин аст“.

Худованд ба халқҳо таваҷҷӯҳ намекунад.

12Ва фариштаи Худованд ҷавоб гардонда, гуфт: „Эй Худованди лашкарҳо! То ба кай бар Ерусалим ва шаҳрҳои Яҳудо, ки ҳафтод сол боз Ту ба онҳо хашм менамоӣ, марҳамат нахоҳӣ кард?“+

13Ва Худованд ба фариштае ки бо ман сухан меронд, бо суханони хуб, бо суханони тасаллибахш ҷавоб гардонд.

14Ва фариштае ки бо ман сухан меронд, ба ман гуфт: „Нидо намуда, бигӯй: Худованди лашкарҳо чунин мегӯяд: Ман дар бораи Ерусалим ва дар бораи Сион бо рашки бузурге рашк кардам+.

15Ва бар халқҳои бепарво бағоят хашмгин ҳастам: вақте ки хашми Ман андак буд, онҳо бадиро афзун карданд+.

16Бинобар ин Худованд чунин мегӯяд: ба Ерусалим бо марҳамат хоҳам баргашт; хонаи Ман дар он бино хоҳад ёфт, мегӯяд Худованди лашкарҳо, ва ресмони андоза бар Ерусалим кашида хоҳад шуд+.

17Боз нидо намуда, бигӯй: Худованди лашкарҳо чунин мегӯяд: боз шаҳрҳои Ман аз нозу неъмат лабрез хоҳад шуд, ва Худованд боз Сионро тасаллӣ хоҳад дод, ва боз Ерусалимро хоҳад баргузид“»+.

Дидани чор шох ва чор оҳангар.

18Ва ман чашмони худро боло карда, дидам, ва инак чор шох буд.

19Ва ба фариштае ки бо ман сухан меронд, гуфтам: «Инҳо чист?» Ва ӯ ба ман гуфт: «Инҳо шохҳоест, ки Яҳудо ва Исроил ва Ерусалимро пароканда кардааст»+.

20Ва Худованд чор оҳангарро ба ман нишон дод.

21Ва ман гуфтам: «Инҳо барои чӣ гуна коре омадаанд?» Ва ӯ ба ҷавоб гуфт: «Ин шохҳо Яҳудоро чунон пароканда кардааст, ки касе сари худро наметавонад бардорад; вале инҳо омадаанд, то ки бар онҳо даҳшат оваранд, шохҳои халқҳоеро шикаста партоянд, ки бар замини Яҳудо шох бардоштаанд, то ки онро пароканда намоянд».

БОБИ ДУЮМ

Дидани марде бо ресмони андоза.

2^1Ва ман чашмони худро боло карда, дидам, ва инак марде буд, ва ресмони андоза дар дасти худ дошт+.

2Ва ман гуфтам: «Ту куҷо меравӣ?» Ва ӯ ба ман гуфт: «Барои андоза кардани Ерусалим, то бубинам, ки бараш чӣ қадар аст ва дарозияш чӣ қадар»+.

3Ва инак фариштае ки бо ман сухан меронд, берун рафт, ва фариштаи дигаре ба пешвози ӯ баромад,

4Ва ба ӯ гуфт: «Шитоб намо ва ба ин ҷавон бигӯй: „Ерусалим аз бисьёрии одамон ва чорпоёне ки андарунаш хоҳанд буд, берун аз ҳисор маскун хоҳад гардид+.

5Ва Ман барои он, мегӯяд Худованд, девори оташине гирдогирдаш хоҳам буд, ва барои ҷалоли он андаруни он хоҳам буд“»+.

6«Ҳой, ҳой, аз замини шимол бигрезед, мегӯяд Худованд; зеро ки Ман шуморо мисли чор самти осмон пароканда кардаам, мегӯяд Худованд»+.

7Ҳой, Сион, ки назди духтари Бобил сокин мебошӣ, гурехта худро раҳо намо!+

8Зеро ки Худованди лашкарҳо чунин мегӯяд. Барои ҷалоли шумо Ӯ маро назди халқҳое ки шуморо тороҷ карданд, фиристодааст; зеро ҳар кӣ ба шумо даст расонад, ба мардумаки чашми Ӯ даст расонда бошад+.

9«Зеро ки инак Ман дасти Худро бар онҳо хоҳам бардошт, ва онҳо ғанимати ғуломони худ хоҳанд шуд». Ва шумо хоҳед донист, ки Худованди лашкарҳо маро фиристодааст+.

10Тараннум ва шодӣ намо, эй духтари Сион! «Зеро инак, Ман меоям ва андаруни ту сокин хоҳам шуд», мегӯяд Худованд+.

11«Ва дар он рӯз халқҳои бисьёр ба Худованд ҳамроҳ хоҳанд шуд, ва қавми Ман хоҳанд гардид, ва Ман андаруни ту сокин хоҳам шуд». Ва хоҳӣ донист, ки Худованди лашкарҳо маро назди ту фиристодааст+.

12Ва Худованд Яҳудоро тасарруф намуда, насибаи Худ бар замини муқаддас хоҳад гардонид, ва аз нав Ерусалимро хоҳад баргузид+.

13Ба ҳузури Худованд хомӯш бошед, эй тамоми башар! Зеро ки Ӯ аз маскани муқаддаси Худ бархостааст.

БОБИ СЕЮМ

Дидани Еҳушаи саркоҳин.

3^1Ва Еҳушаи саркоҳинро ба ман нишон дод, ки ба ҳузури фариштаи Худованд истода буд, ва шайтон ба тарафи рости ӯ меистод, то ки ӯро айбдор кунад+.

2Ва Худованд ба шайтон гуфт: «Худованд ба ту, эй шайтон, итоб менамояд, ва Худованд, ки Ерусалимро баргузидааст, ба ту итоб менамояд; ин, охир, кундаи нимсӯхтаест, ки аз оташ раҳонида шудааст»+.

3Ва Еҳушаъ либоси ифлос дар тан дошт, ва ба ҳузури фаришта меистод,

4Ки вай ба онҳое ки ба ҳузураш истода буданд, сухан ронда, гуфт: «Либоси ифлосро аз тани ӯ дур кунед». Ва ба ӯ гуфт: «Бубин, гуноҳатро аз ту дур кардам, ва туро либоси фохира пӯшонидам»+.

5Ва ман гуфтам: «Бигзор аммомаи тозае бар сараш бимонанд», — ва аммомаи тозае бар сараш гузоштанд, ва ӯро либос пӯшониданд, дар сурате ки фариштаи Худованд меистод+.

6Ва фариштаи Худованд Еҳушаъро таъкид намуда, гуфт:

7«Худованди лашкарҳо чунин мегӯяд: агар бо роҳҳои Ман биравӣ, ва агар хизмати Маро ба ҷо оварӣ, ту низ дар хонаи Ман сардорӣ хоҳӣ намуд, ва саҳнҳои Маро нигаҳбонӣ хоҳӣ кард, ва Ман туро дар миёни инҳое ки меистанд, роҳ хоҳам дод.

Бандаи Худо — Навда.

8Пас бишнав, эй Еҳушаи саркоҳин, ту ва ёронат, ки ба ҳузури ту нишастаанд, зеро ки онҳо мардони хуҷаста ҳастанд: инак, Ман бандаи Худ — Навдаро хоҳам овард.

9Зеро инак, он санге ки Ман ба ҳузури Еҳушаъ мегузорам; ба як санг бо ҳафт чашм менигарам; инак, Ман нақше бар он ҳак менамоям, мегӯяд Худованди лашкарҳо, ва гуноҳи ин заминро дар як рӯз дур мекунам+.

10Дар он рӯз, мегӯяд Худованди лашкарҳо, якдигарро зери ток ва зери дарахти анҷир даъват хоҳед намуд»+.

БОБИ ЧОРУМ

Дидани чароғдони тилло ва ду дарахти зайтун.

Таъбири он.

4^1Ва фариштае ки бо ман сухан меронд, баргашт, ва маро бедор кард, мисли касе ки аз хобаш бедор мешавад+.

2Ва ба ман гуфт: «Чӣ мебинӣ?» Ва ман гуфтам: «Мебинам, инак чароғдоне ки сар то сараш аз тиллост, ва равғандонаш бар сараш, ва ҳафт чароғаш бар он аст, ва ҳар чароғ, ки бар сараш мебошад, ҳафт нойча дорад+.

3Ва ду дарахти зайтун назди он аст, — яке аз тарафи рости равғандон ва дигаре аз тарафи чапаш»+.

4Ва ман ба фариштае ки бо ман сухан меронд, ҷавоб гардонда, гуфтам: «Инҳо чист, эй оғоям?»

5Ва фариштае ки бо ман сухан меронд, ба ман ҷавоб гардонда, гуфт: «Оё намедонӣ, ки инҳо чист?» Ва ман гуфтам: «Не, эй оғоям».

6Ва ӯ ба ман ҷавоб гардонда, гуфт: «Ин каломи Худованд аст, ки барои Зарубобил гуфта шудааст: на бо ҷасорат ва на бо қувват, балки бо Рӯҳи Ман, мегӯяд Худованди лашкарҳо+.

7Ту чистӣ, эй кӯҳи бузург? Ба ҳузури Зарубобил ту ҳамворие ҳастӣ, ва ӯ санги сари онро берун хоҳад овард, дар сурате ки нидоҳои хурсандӣ шунида хоҳад шуд: „Шукӯҳу шавкат бар он бод!“»+

8Ва каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт:

9«Дастҳои Зарубобил буньёди ин хонаро ниҳодааст, ва дастҳои ӯ онро анҷом хоҳад дод, ва хоҳӣ донист, ки Худованди лашкарҳо маро назди шумо фиристодааст+.

10Зеро касе ки он рӯзи корҳои майдаро писанд накарда буд, алҳол шоқулро дар дасти Зарубобил дида, шод хоҳад шуд; ин ҳафт — чашмони Худованд ҳастанд, ки тамоми заминро бо нигоҳи худ фаро мегиранд»+.

11Ва ман савол дода, ба ӯ гуфтам: «Ин ду дарахти зайтун, ки ба тарафи рости чароғдон ва ба тарафи чапи он мебошад, чист?»

12Ва бори дуюм савол дода, ба ӯ гуфтам: «Он ду шохаи зайтун, ки назди ду нойчаи тилло моеи тиллоранге аз даруни худ мерезад, чист?»

13Ва ӯ ба ман гуфт: «Оё намедонӣ, ки инҳо чист?» Ва ман гуфтам: «Не, эй оғоям».

14Ва ӯ гуфт: «Ин ду — таъминкунандагони равғани зайтун ҳастанд, ки ба ҳузури Молики тамоми ҷаҳон истодаанд»+.

БОБИ ПАНҶУМ

Дидани тӯмори паррон ва сабад.

5^1Ва боз чашмонамро боло карда, дидам, ва инак тӯмори парроне намоён аст+.

2Ва ӯ ба ман гуфт: «Чӣ мебинӣ?» Ва ман гуфтам: «Ман тӯмори парроне мебинам, ки дарозияш бист зироъ аст, ва бараш даҳ зироъ».

3Ва ӯ ба ман гуфт: «Ин лаънатест, ки бар рӯи тамоми замин берун меравад, зеро ҳар кӣ дуздӣ мекунад, аз ин тарафаш, бар ҳасби он, маҳв хоҳад гардид, ва ҳар кӣ қасами дурӯғ мехӯрад, аз он тарафаш, бар ҳасби он, маҳв хоҳад гардид+.

4Ман онро берун овардам, мегӯяд Худованди лашкарҳо, ва он ба хонаи дузд ва ба хонаи касе ки ба исми Ман қасами дурӯғ мехӯрад, дохил хоҳад шуд, ва андаруни хонаи вай ҷойгир шуда, сабаби хонавайронӣ хоҳад гардид, ҳам чӯбҳояш ва ҳам сангҳояшро нобуд хоҳад кард»+.

5Ва фариштае ки бо ман сухан меронд, берун омада, ба ман гуфт: «Лутфан, чашмонатро боло карда, бубин, ки он чи берун меояд, чист».

6Ва ман гуфтам: «Он чист?» Ва ӯ гуфт: «Ин сабадест, ки берун меояд». Ва гуфт: «Ин чашми ҳариси онҳост дар тамоми замин».

7Ва инак, гулӯлаи қӯрғошимие бардошта шуд, ва инак, як зан андаруни сабад нишастааст.

8Ва ӯ гуфт: «Ин шарорат аст», ва онро андаруни сабад андохт, ва он санги қӯрғошимиро ба даҳани он гузошт.

9Ва ман чашмонамро боло карда, дидам, ва инак, ду зан берун меоянд, ва бод дар болҳои онҳост, ва болҳошон мисли болҳои лайлак аст; ва онҳо сабадро бардошта, дар миёни замин ва осмон парвоз карданд.

10Ва ман ба фариштае ки бо ман сухан меронд, гуфтам: «Онҳо ин сабадро куҷо мебаранд?»

11Ва ӯ ба ман гуфт: «То ки барои вай дар замини Шинъор хонае бино кунанд, ва ҳамин ки он тайёр шавад, вай дар он ҷо бар пояи худ гузошта хоҳад шуд».

БОБИ ШАШУМ

Дидани чор ароба.

6^1Ва боз чашмони худро боло карда, дидам, ва инак, чор ароба аз миёни ду кӯҳ берун меравад, ва он кӯҳҳо кӯҳҳои мис аст+.

2Дар аробаи якум — аспони ҷиранд; ва дар аробаи дуюм — аспони сиёҳмушкин;

3Ва дар аробаи сеюм — аспони сафед; ва дар аробаи чорум — аспони абраши қавӣ+.

4Ва ба фариштае ки бо ман сухан меронд, савол дода, гуфтам: «Инҳо чист, эй оғоям?»

5Ва фаришта ба ман ҷавоб гардонда, гуфт: «Инҳо чор боди осмон мебошанд, ки баъд аз истодан ба ҳузури Молики тамоми ҷаҳон берун мераванд+.

6Он ки аспони сиёҳмушкин дорад, онҳо сӯи замини шимол берун мераванд, ва аспони сафед ба машриқзамин берун мераванд, ва аспони абраш сӯи замини ҷануб берун мераванд.

7Ва аспони қавӣ берун рафтаанд, ва саъю кӯшиш доранд гардиш кунанд, то ки заминро тай намоянд». Ва ӯ гуфт: «Биравед, заминро тай намоед». Ва онҳо рафта, заминро тай карданд.

8Ва ӯ маро фарьёд карда, гуфт: «Бубин, онҳое ки сӯи замини шимол берун рафтанд, хашми Маро дар замини шимол фурӯ нишониданд».

Тоҷгузории рамзии Еҳушаъ.

9Ва каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт:

10«Аз миёни асироне ки аз Бобил омадаанд, Ҳелдай, Тубиё ва Едаъёро бигир, ва бо онҳо дар ҳамон рӯз ба хонаи Йӯшиё ибни Сафаньё биё,

11Ва нуқра ва тиллоро бигир ва тоҷҳо сохта, ба сари саркоҳин Еҳушаъ ибни Еҳӯсодоқ бигузор,+

12Ва ба ӯ сухан ронда, бигӯй: „Худованди лашкарҳо чунин мегӯяд: инак марде ки Навда ном дорад, ва аз решааш хоҳад рӯид, ва қасри Худовандро бино хоҳад кард+.

13Ӯ қасри Худовандро бино хоҳад кард, ва соҳиби шавкат хоҳад шуд, ва бар тахти худ нишаста, салтанат хоҳад ронд; ва коҳин бар тахти худ хоҳад буд, ва машварати сулҳу осоиштагӣ дар миёни ҳар дуи онҳо хоҳад буд“.

14Ва он тоҷҳо барои Ҳелам ва Тубиё ва Едаъё ва Ҳен ибни Сафаньё аз баҳри ёдгорӣ дар қасри Худованд хоҳад буд.

15Ва онҳое ки дар ҷойҳои дур мебошанд, омада, дар қасри Худованд бино хоҳанд кард, ва хоҳед донист, ки Худованди лашкарҳо маро назди шумо фиристодааст; ва ин ба вуқӯъ хоҳад омад, агар ба овози Худованд Худои худ бодиққат гӯш диҳед»+.

БОБИ ҲАФТУМ

На рӯзадорӣ, балки марҳамат барои Худованд мақбул аст.

7^1Ва дар соли чоруми подшоҳ Дорьёвеш чунии воқеъ шуд, ки каломи Худованд дар рӯзи чоруми моҳи нӯҳум, ки моҳи кислев бошад, бар Закарьё нозил шуд,+

2Вақте ки сокинони Байт-Ил, Саресар ва Раҷам-Малик одамони худро фиристода буданд, то ки ба ҳузури Худованд тазаррӯъ намоянд,

3Ва ба коҳиноне ки дар хонаи Худованди лашкарҳо буданд, ва ба анбиё сухан ронда, бипурсанд: «Оё ман дар моҳи панҷум бигирьям ва рӯзадорӣ кунам, чунон ки чандин сол ин тавр кардаам?»

4Ва каломи Худованди лашкарҳо бар ман нозил шуда, гуфт:

5«Ба тамоми қавми ин замин ва ба коҳинон бигӯй: „вақте ки шумо, дар давоми ин ҳафтод сол, дар моҳи панҷум ва моҳи ҳафтум рӯза доштед ва навҳа кардед, оё барои Ман рӯза доштед+?

6Ва ҳангоме ки шумо мехӯрдед, ва ҳангоме ки шумо менӯшидед, оё барои худатон намехӯрдед ва оё барои худатон наменӯшидед?“»

7Оё аз он суханон бехабаред, ки Худованд ба воситаи анбиёи пешина эълон карда буд, вақте ки Ерусалим маскун ва дар амният буд, ва шаҳрҳояш гирдогирди он; ва Наҷаб ва Шефило низ маскун буд?

8Ва каломи Худованд бар Закарьё нозил шуда, гуфт:

9«Худованди лашкарҳо чунин мегӯяд: аз рӯи адлу инсоф доварӣ кунед, ва ба якдигар эҳсон ва марҳамат зоҳир намоед;+

10Ва бева ва ятим, ва ғариб ва бенаворо ба танг наоваред, ва дар дили худ ба зидди якдигар бадӣ наандешед»+.

11Вале онҳо аз гӯш додан рӯ тофтанд, ва саркашӣ карданд, ва гӯшҳои худро кар карданд, то ки нашнаванд.

12Ва дили худро мисли алмос сахт карданд, то ки шариат ва суханонеро, ки Худованди лашкарҳо бо рӯҳи Худ ба воситаи анбиёи пешина фиристода буд, нашнаванд; аз ин рӯ хашми бузурге аз ҷониби Худованди лашкарҳо ба амал омад+.

13Ва чунин воқеъ шуд: «Вақте ки Ӯ даъват менамуд, онҳо намешуниданд; ончунон, вақте ки онҳо даъват менамуданд, Ман намешунидам», мегӯяд Худованди лашкарҳо,+

14«Ва Ман онҳоро дар миёни ҳамаи халқҳое ки намешинохтанд, пароканда кардам, ва ин замин баъд аз онҳо валангор шуд, ба тавре ки роҳгузаре дар он боқӣ намонд, ва онҳо замини дилпазирро ба биёбон табдил доданд»+.

БОБИ ҲАШТУМ

Азми Худо барои наҷот ва баракат додани Исроил тағьирнопазир аст.

8^1Ва каломи Худованди лашкарҳо нозил шуда, гуфт:

2«Худованди лашкарҳо чунин мегӯяд: Ман дар бораи Сион бо рашки бузурге рашк кардаам, ва бо ғазаби бузурге дар бораи он рашк кардаам+.

3Худованд чунин мегӯяд: Ман ба Сион хоҳам баргашт, ва андаруни Ерусалим сокин хоҳам шуд; ва Ерусалим шаҳри ҳақиқат, ва кӯҳи Худованди лашкарҳо кӯҳи муқаддас номида хоҳад шуд+.

4Худованди лашкарҳо чунин мегӯяд: боз пирон ва кампирон дар кӯчаҳои Ерусалим хоҳанд нишаст, ва ҳар яке ба сабаби дарозии умраш асои худро дар дасташ нигоҳ хоҳад дошт.

5Ва кӯчаҳои шаҳр аз писарон ва духтароне ки дар кӯчаҳояш бозӣ мекунанд, пур хоҳад шуд.

6Худованди лашкарҳо чунин мегӯяд: агар ин ба назари бақияи ин қавм дар он айём аҷиб намояд, оё ба назари Ман ҳам аҷиб хоҳад намуд? — мегӯяд Худованди лашкарҳо.

7Худованди лашкарҳо чунин мегӯяд: инак, Ман қавми Худро аз замини шарқ, ва аз замини ғуруби офтоб наҷот хоҳам дод;+

8Ва онҳоро хоҳам овард, ва онҳо андаруни Ерусалим сокин хоҳанд шуд, ва қавми Ман хоҳанд буд, ва Ман бо ростӣ ва адолат Худои онҳо хоҳам буд+.

9Худованди лашкарҳо чунин мегӯяд: қавӣ бод дастҳои шумо, эй касоне ки дар ин айём ин суханонро аз забони анбиё мешунавед, ки онҳо дар рӯзи ниҳодани буньёди хонаи Худованди лашкарҳо, барои бино кардани қаср, нубувват намудаанд+.

10Зеро ки пеш аз он айём музде барои одам набуд, ва музде барои кори чорпоён набуд; ва барои онҳое ки даробаро мекарданд, осоиштагӣ аз дасти душман набуд, ва Ман ҳамаи одамонро ба зидди якдигар бармеангехтам.

11Вале алҳол Ман барои бақияи ин қавм мисли айёми пешина нахоҳам буд, мегӯяд Худованди лашкарҳо.

12Зеро ки акнун дар сулҳу осоиштагӣ зироат ба амал хоҳад омад, ток меваи худро хоҳад овард, ва замин ҳосили худро хоҳад дод, ва осмон шабнами худро хоҳад бахшид, ва Ман ҳамаи инҳоро ба тасарруфи бақияи ин қавм хоҳам даровард+.

13Ва чунин воқеъ хоҳад шуд: чунон ки шумо, эй хонадони Яҳудо ва эй хонадони Исроил, дар миёни халқҳо рамзи лаънат будед, ончунон Ман шуморо наҷот хоҳам дод, ва шумо рамзи баракат хоҳед гардид. Натарсед! Қавӣ бод дастҳои шумо!

14Зеро ки Худованди лашкарҳо чунин мегӯяд: чунон ки Ман азм намудам, ки ба шумо бадӣ бикунам, вақте ки падарони шумо Маро ба ғазаб оварданд, мегӯяд Худованди лашкарҳо, ва аз он азми Худ нагаштам,

15Ончунон Ман дар ин рӯзҳо аз нав азм намудаам, ки ба Ерусалим ва ба хонадони Яҳудо некӣ бикунам. Натарсед!+

16Ин аст корҳое ки шумо бояд ба ҷо оваред: ба якдигар рост гӯед; дар маҳкамаи худ бар тибқи ҳақиқат ва сулҳу осоиштагӣ доварӣ намоед;+

17Ва дар дили худ ба зидди якдигар бадӣ наандешед, ва қасами дурӯғро дӯст надоред; зеро ки Ман аз ҳамаи ин корҳо нафрат дорам, мегӯяд Худованд»+.

18Ва каломи Худованд бар ман нозил шуда, гуфт:

19«Худованди лашкарҳо чунин мегӯяд: рӯзаи моҳи чорум ва рӯзаи моҳи панҷум, ва рӯзаи моҳи ҳафтум ва рӯзаи моҳи даҳум барои хонадони Яҳудо ба шодӣ ва хурсандӣ ва идҳои нек мубаддал хоҳад шуд; валекин ростӣ ва осоиштагиро дӯст доред.

Ерусалим пойтахти муқаддаси тамоми замин хоҳад буд.

20Худованди лашкарҳо чунин мегӯяд: боз айёме фаро хоҳад расид, ки қавмҳо ва сокинони шаҳрҳои бисьёр хоҳанд омад;

21Ва сокинони як шаҳр ба шаҳри дигар рафта, хоҳанд гуфт: „Биёед, рафта ба ҳузури Худованд илтиҷо намоем, ва Худованди лашкарҳоро биталабем; ман низ хоҳам рафт“+.

22Ва қавмҳои бисьёр ва халқҳои азим хоҳанд омад, то ки Худованди лашкарҳоро дар Ерусалим биталабанд, ва ба ҳузури Худованд илтиҷо намоянд+.

23Худованди лашкарҳо чунин мегӯяд: дар он айём даҳ нафар аз ҳамаи забонҳо ва халқҳо домани марди яҳудиро гирифта ва онро сахт дошта, хоҳанд гуфт: „Бо шумо меравем, зеро шунидаем, ки Худо бо шумост“»+.

БОБИ НӮҲУМ

Ғазаби Худо бар шаҳрҳои ҳамсояи Фаластин.

9^1Ваҳйи каломи Худованд, ки он дар замини Ҳадрох ва дар Димишқ қарор хоҳад гирифт, зеро ки чашми Худованд бар одамизод ва бар ҳамаи сибтҳои Исроил аст;+

2Ва дар Ҳамот низ, ки ҳамҳудуди вай аст,
ва дар Сӯр ва Сидӯн, ки бағоят айёр мебошанд.
3Ва Сӯр барои худ қалъае сохтааст,
ва нуқраро ба сони ғубор,
ва тиллоро ба сони лои кӯчаҳо андӯхтааст+.
4Инак Худованд онро бенаво хоҳад сохт,
ва дороии онро дар баҳр талаф хоҳад кард,
ва худи он бо оташ фурӯ бурда хоҳад шуд+.
5Ашқалӯн инро дида, ба даҳшат хоҳад афтод,
ва Ғазза бисьёр ба ларза хоҳад омад,
ва Эқрӯн низ, зеро ки аз умедаш хиҷил хоҳад шуд;
ва подшоҳ аз Ғазза нест хоҳад гардид,
ва Ашқалӯн ғайримаскун хоҳад шуд.
6Ва аҷнабӣ дар Ашдӯд маскан хоҳад гирифт,
ва Ман кибри фалиштиёнро маҳв хоҳам намуд;
7Ва хунҳояшро аз даҳонаш дур хоҳам кард,
ва қабоҳатҳояшро аз миёни дандонҳояш;
ва ӯ низ барои Худои мо боқӣ хоҳад монд,
ва мисли мире дар Яҳудо хоҳад буд,
ва сокини Эқрӯн монанди ябусӣ хоҳад шуд+.

8Ва Ман гирдогирди хонаи Худ ба муқобили қӯшуни ғайр,
ба муқобили онҳое ки ин сӯ — он сӯ рафтуой доранд,
ӯрду хоҳам зад, ва дигар бар онҳо ғосибе гузар нахоҳад кард,
зеро ки алҳол инро бо чашмони Худ дидаам.

Тимсоли подшоҳи оянда; омадани якум.

9Бағоят ба ваҷд ой, эй духтари Сион!

Нидоҳои шодӣ бидеҳ, эй духтари Ерусалим!

Инак, Подшоҳи ту назди ту меояд,
ки одил ва соҳиби наҷот ва ҳалим аст,
ва бар харе, бар курраи бачаи модахар савор аст+.

Халосии ояндаи Яҳудо ва Эфроим, ва барқарор гардидани Малакути Худо дар тамоми чаҳон.

10Ва Ман аробаҳоро аз Эфроим,
ва аспонро аз Ерусалим маҳв хоҳам кард,
ва камони ҷангӣ барҳам хоҳад хӯрд,
ва Ӯ бо халқҳо аз сулҳу осоиштагӣ сухан хоҳад ронд,
ва салтанаташ аз баҳр то баҳр
ва аз наҳр то ақсои замин хоҳад буд+.
11Дар хусуси ту бошад, ба хотири хуни аҳди ту

Ман асирони туро аз чоҳе ки дар он об нест, озод мекунам+.

12Ба истеҳком баргардед, эй асирони умедвор!

Имрӯз низ эълон менамоям: дучандон ба ту талофӣ хоҳам дод+.

13Зеро ки Яҳудоро барои Худ ҳамчун камон хоҳам кашид,
ва онро бо тири Эфроим пур хоҳам кард,
ва писарони туро, эй Сион, ба муқобили писарони ту, эй Юнон,
хоҳам барангехт, ва туро мисли шамшери баҳодур хоҳам гардонид+.

14Ва Худованд бар онҳо зоҳир хоҳад шуд,
ва тири Ӯ мисли барқ берун хоҳад омад;
ва Худованд Худо шох навохта,
дар тундбодҳои ҷанубӣ тохтутоз хоҳад кард+.

15Худованди лашкарҳо онҳоро муҳофизат хоҳад намуд,
ва онҳо сангҳои фалохмонро маҳв ва поймол хоҳанд кард,
ва нӯшида, мисли шаробнӯшидагон ғавғо хоҳанд бардошт,
ва мисли тос, мисли гӯшаҳои қурбонгоҳ пур хоҳанд шуд.

16Ва Худованд Худои онҳо дар он рӯз онҳоро наҷот хоҳад дод,
қавми Худро мисли гӯсфандон хоҳад чаронид, —
мисли ҷавоҳироти тоҷ, ки бар замини Ӯ медурахшад+.

17Зеро чӣ гуна азим аст ҳусни ӯ ва зебоии ӯ!

Гандум ба ҷавонписарон ва шираи ангур ба ҷавондухтарон нашъунамо хоҳад бахшид.

БОБИ ДАҲУМ

Минбаъд мустаҳкам шудани Яҳудо ва Эфроим.

10^1Боронро аз Худованд дар мавсими борони охирин биталабед;

Худованд, ки барқҳоро ба вуҷуд меоварад,
ба онҳо борони фаровон хоҳад дод, ва гиёҳ дар киштзори ҳар кас+.

2Зеро ки бутҳо суханони ҳеҷу пуч мегӯянд,
ва ҷодугарон рӯъёҳои дурӯғ мебинанд,
ва хобҳои ботил ҳикоят мекунанд,
бо гапҳои бекора тасаллӣ медиҳанд;
бинобар ин мисли рамае ки пароканда шуда бошад,
овора шуда мегарданд, азобу уқубат мекашанд, чунки чӯпон надоранд+.

3«Хашми Ман бар чӯпонон ба ҷӯш омадааст,
ва сардоронро ҷазо хоҳам дод;
зеро ки Худованди лашкарҳо рамаи Худро, яъне хонадони Яҳудоро тафаққуд хоҳад намуд,
ва онҳоро мисли аспи шавкати Худ дар майдони корзор хоҳад гузошт+.

4Аз Яҳудо санги зовия, аз ӯ мех, аз ӯ камони ҷангӣ,
аз ӯ ҳамаи ҳокимон бо якҷоягӣ мебароянд+.

5Ва онҳо, ҳамчун баҳодурон,
душманро дар ҷанг мисли лои кӯчаҳо поймол хоҳанд намуд,
ва хоҳанд ҷангид, чунки Худованд бо онҳост,
ва аспсаворонро хиҷил хоҳанд кард+.
6Ва Ман хонадони Яҳудоро тақвият хоҳам намуд,
ва хонадони Юсуфро наҷот хоҳам дод,
ва онҳоро хоҳам баргардонид,
зеро ки бар онҳо марҳамат кардаам,
ва онҳо тавре хоҳанд буд, ки гӯё онҳоро ҳаргиз тарк накарда бошам,
зеро ки Ман Худованд Худои онҳо ҳастам,
ва онҳоро иҷобат хоҳам намуд.
7Ва банӣ-Эфроим мисли баҳодурон хоҳанд буд,
ва дили онҳо мисли шаробнӯшидагон шод хоҳад гардид;
ва фарзандонашон инро дида, шодӣ хоҳанд кард,
ва дили онҳо дар Худованд ба ваҷд хоҳад омад+.

8Ба онҳо ҳуштак хоҳам кашид, ва онҳоро ҷамъ хоҳам кард,
зеро ки онҳоро фидия дода гирифтаам,
ва афзоиш хоҳанд ёфт, чунон ки пештар афзуда буданд+.

Дар бораи парокандагии ояндаи Исроил.

9Ва онҳоро дар миёни қавмҳо хоҳам кошт,
ва Маро дар ҷойҳои дурдаст ба ёд хоҳанд овард,
ва бо фарзандони худ умр ба сар бурда, хоҳанд баргашт.

10Ва онҳоро аз замини Миср хоҳам баргардонид,
ва аз Ашшур ҷамъ хоҳам кард;
ва онҳоро ба замини Ҷилъод ва ба Лубнон хоҳам овард,
ва макон барояшон кифоят нахоҳад кард+.
11Ва аз баҳри мусибат убур хоҳанд намуд,
ва мавҷҳоро дар баҳр зарба хоҳанд зад,
ва ҳамаи умқҳои наҳр хушк хоҳад шуд,
ва кибри Ашшур ба залолат хоҳад афтод,
ва чӯбдасти салтанати Миср нест хоҳад шуд+.
12Ва онҳоро дар Худованд тақвият хоҳам намуд,
ва онҳо ба исми Ӯ рафтор хоҳанд кард», мегӯяд Худованд.

БОБИ ЁЗДАҲУМ

Дар бораи омадани якуми Масеҳ ва рад карда шуданаш.

11^1Дарҳои худро, эй Лубнон, воз кун,
то ки оташ арзҳои туро фурӯ барад+.

2Вовайло намо, эй сарв, зеро ки арз фурӯ ғалтидааст,
зеро ки дарахтони боҳашамат валангор гардидааст;
вовайло кунед, эй булутҳои Бошон,
зеро ки ҷангалистони анбӯҳ ба залолат афтодааст+.

3Садои вовайлои чӯпонон ба гӯш мерасад,
зеро ки шавкаташон валангор шудааст;
садои наъраи шерони ҷавон мебарояд,
зеро кибриёи Урдун валангор гардидааст+.

4Худованд Худои ман чунин мегӯяд: «Гӯсфандони забҳро бичарон,

5Ки онҳоро харидоронашон мекушанд, ва айбдор дониста намешаванд; ва фурӯшандагонашон мегӯянд: „Муборак аст Худованд, ва ман сарватдор хоҳам шуд“; ва чӯпононашон ба онҳо раҳм намекунанд+.

6Зеро ки Ман ба сокинони ин замин дигар раҳм нахоҳам кард, мегӯяд Худованд; ва инак, Ман одамонро ба дасти якдигар ва ба дасти подшоҳашон таслим хоҳам намуд, ва онҳо заминро торумор хоҳанд кард, ва Ман аз дасташон халосӣ нахоҳам дод»+.

7Ва ман гӯсфандони забҳро барои гӯсфандҷаллобон чаронидам; ва ду асо барои худ гирифтам, ки якеро неъмат номидам ва дигареро ваҳдат номидам, ва гӯсфандонро чаронидам.

Ғазаби Худо бар чӯпонони ғаддор.

8Ва дар як моҳ се чӯпонро нест кардам; ва ҷони ман аз онҳо безор шуд, ва ҷони онҳо низ аз ман нафрат дошт;

9Ва гуфтам: «Шуморо нахоҳам чаронид; он ки мурданист, бигзор бимирад, он ки гум шуданист, бигзор гум бишавад, ва боқимондагон бигзор гӯшти якдигарро бихӯранд»+.

10Ва ман асои худ — неъматро гирифта, шикастам, то аҳдеро, ки бо ҳамаи қавмҳо баста будам, ботил намоям.

11Ва он дар он рӯз ботил гардид, ва гӯсфандҷаллобон, ки ба ман менигаристанд, донистанд, ки ин каломи Худованд аст.

12Ва ман ба онҳо гуфтам: «Агар ин дар назари шумо писанд ояд, музди маро бидиҳед, вагар на — надиҳед»; ва онҳо музди маро ба қадри сӣ сиқли нуқра баркашиданд+.

13Ва Худованд ба ман гуфт: «Онро барои кулолгар биандоз, он қимати гаронро, ки аз ҷониби онҳо баҳо дода шудаӣ». Ва ман сӣ сиқли нуқраро гирифта, дар хонаи Худованд барои кулолгар андохтам+.

14Ва асои дуюми худ — ваҳдатро шикастам, то ки бародарии байни Яҳудо ва Исроилро ботил намоям.

15Ва Худованд ба ман гуфт: «Боз асбоби чӯпони аҳмақеро барои худ бигир.

16Зеро инак, Ман чӯпонеро дар ин замин хоҳам гузошт, ки даридашудагонро ба ёд нахоҳад овард, гумшудагонро ҷустуҷӯ нахоҳад кард ва маҷрӯҳонро муолиҷа нахоҳад намуд, ба по бархостагонро хӯрок нахоҳад дод, вале гӯшти фарбеҳонро хоҳад хӯрд, ва сумҳои онҳоро хоҳад шикаст+.

17Вой ба ҳоли чӯпони нобакор,
ки гӯсфандонро тарк мекунад!

Шамшер бар бозуяш ва бар чашми росташ зарба хоҳад зад;
бозуяш тамоман хушк хоҳад шуд,
ва чашми росташ тамоман хира хоҳад гардид»+.

БОБИ ДУВОЗДАҲУМ

Ерусалим дар хатар аст, вале Худованд онро аз мусибатҳои азим муҳофизат менамояд.

12^1Ваҳйи каломи Худованд дар бораи Исроил. Худованд, ки осмонро густурдааст, ва буньёди заминро ниҳодааст, ва рӯҳи одамизодро андаруни вай ба вуҷуд овардааст, чунин мегӯяд:+

2«Инак, Ман Ерусалимро барои ҳамаи қавмҳои гирду пеш косаи заҳр хоҳам гардонид, ва ин бар Яҳудо низ, вақте ки Ерусалимро муҳосира мекунад, ҷорӣ хоҳад шуд+.

3Ва дар он рӯз чунин воқеъ хоҳад шуд, ки Ерусалимро барои ҳамаи қавмҳо санги гароне хоҳам гардонид, ва ҳамаи касоне ки онро бардоранд, сахт захмдор хоҳанд шуд, зеро ки ба муқобили он ҳамаи халқҳои замин ҷамъ хоҳанд омад.

4Дар он рӯз, мегӯяд Худованд, Ман ҳар аспро ба даҳшат, ва савори онро ба ҷунун гирифтор хоҳам кард, ва бар хонадони Яҳудо чашмони худро хоҳам кушод, ва ҳар аспи қавмҳоро ба кӯрӣ гирифтор хоҳам сохт+.

5Ва мирони Яҳудо дар дили худ хоҳанд гуфт: „Сокинони Ерусалим дар Худованди лашкарҳо, Худои худ, қуввати ман мебошанд“.

6Дар он рӯз Ман мирони Яҳудоро мисли манқали оташ дар миёни ҳезум ва мисли машъали сӯзон дар миёни бандҳои гандум хоҳам гардонид, ва онҳо ҳамаи қавмҳои гирду пешро аз тарафи рост ва чап фурӯ хоҳанд бурд, ва Ерусалим боз дар макони худ, яъне дар Ерусалим, маскун хоҳад гардид+.

7Ва Худованд аввал хаймаҳои Яҳудоро наҷот хоҳад дод, то ки шавкати хонадони Довуд ва шавкати сокинони Ерусалим бар Яҳудо фахр накунад.

8Дар он рӯз Худованд сокинони Ерусалимро муҳофизат хоҳад намуд, ва заифтарини онҳо дар он рӯз мисли Довуд хоҳад буд, ва хонадони Довуд мисли Худо, мисли фариштаи Худованд пешопеши онҳо хоҳанд буд.

9Ва дар он рӯз чунин воқеъ хоҳад шуд, ки Ман ҳамаи халқҳоеро, ки ба муқобили Ерусалим меоянд, маҳв хоҳам намуд.

Фурӯ рехтани рӯҳи марҳамат ва риққат.

10Ва бар хонадони Довуд ва бар сокинони Ерусалим рӯҳи марҳамат ва риққатро фурӯ хоҳам рехт, ва онҳо бар Ман, ки найза задаанд, назар хоҳанд дӯхт, ва мисли он ки барои писари ягона навҳа мекунанд, барои Ӯ навҳа хоҳанд кард, ва мисли он ки барои нахустзода мотам мегиранд, барои Ӯ мотам хоҳанд гирифт+.

11Дар он рӯз навҳагарии азиме дар Ерусалим хоҳад шуд, монанди навҳагарии Ҳададримӯн, ки дар водии Маҷидӯн шуда буд+.

12Ва аҳли кишвар навҳагарӣ хоҳанд кард, — ҳар оила алоҳида: оилаи хонадони Довуд алоҳида, ва занони онҳо алоҳида; оилаи хонадони Нотон алоҳида, ва занони онҳо алоҳида;

13Оилаи хонадони Левӣ алоҳида, ва занони онҳо алоҳида; оилаи Шимъӣ алоҳида, ва занони онҳо алоҳида.

14Ҳамаи оилаҳои боқимонда — ҳар оила алоҳида, ва занони онҳо алоҳида.

БОБИ СЕЗДАҲУМ

Файзи пурра дар Аҳди Ҷадид. Вафоти Чӯпони Бузург.

Пароканда ва аз нав пайваст шудани Рамаи Ӯ.

13^1Дар он рӯз барои хонадони Довуд ва сокинони Ерусалим чашмае аз баҳри шустани гуноҳ ва наҷосат кушода хоҳад шуд+.

2Ва дар он рӯз чунин воқеъ хоҳад шуд, мегӯяд Худованди лашкарҳо, ки Ман номҳои бутҳоро аз рӯи замин маҳв хоҳам намуд, ва онҳоро дигар ба ёд нахоҳанд овард; ва анбиёи дорои рӯҳи палидро низ аз замин нест хоҳам кард+.

3Ва чунин воқеъ хоҳад шуд, ки чун касе боз нубувват намояд, падар ва модараш, ки ӯро ба дуньё овардаанд, ба ӯ хоҳанд гуфт: „Ту нахоҳӣ зист, зеро ки ба исми Худованд дурӯғ гуфтӣ“; ва падару модараш, ки ӯро ба дуньё овардаанд, дар вақти нубувват карданаш ӯро теғ хоҳанд зад+.

4Ва дар он рӯз чунин воқеъ хоҳад шуд, ки он анбиё ҳар яке аз рӯъёи худ, дар вақти нубувват кардани худ, хиҷил хоҳанд шуд, ва ридои пашмин аз барои фиреб додан нахоҳанд пӯшид+.

5Ва ҳар яке хоҳад гуфт: „Ман набӣ нестам, балки шахсе ҳастам, ки заминро кор мекунам, зеро ки замин аз наврасиам насибаи ман аст“.

6Ва ба ӯ хоҳанд гуфт: „Ин доғҳои захм, ки дар миёни бозуҳои туст, чист?“ Ва ӯ ҷавоб хоҳад дод: „Инҳо захмҳоест, ки дар хонаи дӯстдоронам хӯрдаам“».

7«Эй шамшер! Ба муқобили чӯпони Ман
ва ба муқобили марде ки ҳамдами Ман аст, бархез,
мегӯяд Худованди лашкарҳо;

Чӯпонро бизан, ва гӯсфандон пароканда хоҳанд шуд,
ва Ман дасти Худро бар хурдон хоҳам нигаронид+.

8Ва дар тамоми замин чунин воқеъ хоҳад шуд,
мегӯяд Худованд,
ки ду ҳиссаи он несту нобуд хоҳанд гардид,
ва ҳиссаи сеюмаш дар он боқӣ хоҳад монд.

9Ва ин ҳиссаи сеюмро ба оташ дохил хоҳам кард,
ва онҳо ро мисли гудозиши нуқра хоҳам гудохт,
ва мисли санҷиши тилло хоҳам санҷид;
онҳо исми Маро хоҳанд хонд, ва Ман онҳоро иҷобат намуда,
хоҳам гуфт: „Ӯ қавми Ман аст!“

Ва ӯ хоҳад гуфт: „Худованд Худои ман аст!“»+

БОБИ ЧОРДАҲУМ

Ҷамъбасти воқеаҳо дар вақти фаро расидани рӯзи Худованд.

14^1Инак рӯзи Худованд фаро мерасад, ва ғанимати ту андаруни ту тақсим хоҳад шуд+.

2Ва ҳамаи халқҳоро ба муқобили Ерусалим барои ҷанг ҷамъ хоҳам кард, ва шаҳр забт хоҳад шуд, ва хонаҳо тороҷ хоҳад гардид, ва занон гирифтори беномӯсӣ хоҳанд шуд, ва нисфи аҳолии шаҳр ба асирӣ хоҳанд рафт, ва бақияи қавм аз шаҳр маҳв нахоҳанд шуд+.

3Ва Худованд берун омада, бо он халқҳо ҷанг хоҳад кард, мисли он рӯзе ки Ӯ, дар рӯзи ҳарбу зарб, ҷангида буд.

Зуҳури ба назар намоёни ҷалол.

4Ва пойҳои Ӯ дар он рӯз бар кӯҳи Зайтун, ки аз тарафи шарқ рӯ ба рӯи Ерусалим аст, хоҳад истод; ва кӯҳи Зайтун аз миёнааш, аз шарқ то ғарб, ду тақсим шуда, дараи бисьёр калоне ба вуҷуд хоҳад омад, ва нисфи кӯҳ ба тарафи шимол, ва нисфи дигараш ба тарафи ҷануб ақиб хоҳад рафт+.

5Ва шумо сӯи дараи кӯҳҳои Ман хоҳед гурехт, зеро ки дараи кӯҳҳо то Осал хоҳад расид; ва шумо хоҳед гурехт, чунон ки дар айёми Узиё, подшоҳи Яҳудо, аз заминҷунбӣ гурехта будед; ва Худованд Худои ман хоҳад омад, ва ҳамаи муқаддасон ҳамроҳи Ӯ+.

6Ва дар он рӯз чунин воқеъ хоҳад шуд, ки рӯшноӣ нахоҳад буд: абрҳои серборон ях баста, осмонро торик хоҳад кард.

7Ва он як рӯзи алоҳида хоҳад буд, ва ҳама хоҳанд донист, ки он — рӯзи Худованд аст, ки на рӯз дорад ва на шаб, ва фақат дар вақти шом рӯшноӣ пайдо хоҳад шуд+.

8Ва дар он рӯз чунин воқеъ хоҳад шуд, ки обҳои зинда аз Ерусалим берун хоҳад омад: нисфи онҳо — сӯи баҳри шарқӣ, ва нисфи дигари онҳо — сӯи баҳри ғарбӣ; дар тобистон ва дар зимистон ҳамин тавр хоҳад шуд+.

Худованд бар тамоми замин Подшоҳ хоҳад буд.

9Ва Худованд бар тамоми замин Подшоҳ хоҳад буд; дар он рӯз Худованд Ягона хоҳад буд, ва исми Ӯ — Ягона+.

10Тамоми ин замин, аз Ҷабъ то Риммӯн, ки ба тарафи ҷануби Ерусалим аст, ба даштрӯяе табдил хоҳад ёфт, дар сурате ки Ерусалим боз ҳам баландтар шуда, дар макони худ аз дарвозаи Биньёмин то ҷои дарвозаи аввалин ва то дарвозаи кунҷакӣ, ва аз бурҷи Ҳананъил то чархушти подшоҳ маскун хоҳад гардид+.

11Ва дар он сокин хоҳанд шуд, ва дигар таҳлука нахоҳад буд, ва Ерусалим дар амну амон хоҳад зист.

12Ва чунин аст офате ки Худованд бар ҳамаи қавмҳое ки ба Ерусалим лашкар кашидаанд, фурӯд хоҳад овард: гӯшти бадани ҳар яке, дар ҳолате ки вай ҳанӯз ба пойҳои худ истода бошад, хоҳад тосид, ва чашмонаш дар косахонаи он хоҳад пӯсид, ва забонаш дар даҳонаш фасод хоҳад кард.

13Ва дар он рӯз чунин воқеъ хоҳад шуд, ки даҳшати азиме аз ҷониби Худованд дар миёни онҳо ба вуҷуд хоҳад омад, ва дасти якдигарро хоҳанд дошт, ва дасти яке бар зидди дасти дигаре бардошта хоҳад шуд+.

14Ва Яҳудо низ дар Ерусалим хоҳад ҷангид, ва сарвати ҳамаи халқҳои гирду пеш: тилло ва нуқра ва либос ба миқдори бағоят бисьёр ҷамъ карда хоҳад шуд.

15Ва ҳамчунин офати аспон, хачирон, шутурон ва харон, ва ҳамаи чорпоёне ки дар ӯрдуҳои онҳо ҳаст, монанди ин офат ба амал хоҳад омад.

16Ва чунин воқеъ хоҳад шуд, ки ҳамаи боқимондагон аз ҳамаи халқҳое ки ба зидди Ерусалим омада буданд, ҳар сол хоҳанд омад, то ки ба Подшоҳ — Худованди лашкарҳо сачда баранд, ва иди хаймаҳоро ид кунанд+.

17Ва чунин воқеъ хоҳад шуд, ки агар ягон қабила аз қабилаҳои рӯи замин ба Ерусалим барои сачда бурдан ба Подшоҳ — Худованди лашкарҳо наоянд, бар онҳо борон нахоҳад борид+.

18Ва агар қабилаи Миср наоянд ва ҳозир нашаванд, бар онҳо на ин ҷазо, балки офате хоҳад омад, ки Худованд онро бар халқҳое ки барои ид кардани иди хаймаҳо намеоянд, фурӯд хоҳад овард.

19Чунин аст сазои Миср ва сазои ҳамаи халқҳое ки барои ид кардани иди хаймаҳо намеоянд.

20Дар он рӯз бар зангӯлаҳои аспон чунин нақше хоҳад буд: «Муқаддас аст барои Худованд». Ва дегҳо дар хонаи Худованд мисли тосҳои назди қурбонгоҳ хоҳад буд+.

21Ва ҳар деге ки дар Ерусалим ва Яҳудо ҳаст, муқаддас барои Худованди лашкарҳо хоҳад буд, ва ҳамаи онҳое ки қурбонӣ мекунанд, омада, аз онҳо хоҳанд гирифт ва дар онҳо таом хоҳанд пухт; ва дар он рӯз дигар ҳеҷ савдогаре дар хонаи Худованди лашкарҳо нахоҳад буд+.

+ 1:1 Эзр. 4:24, Ҳаҷ. 1:1, Наҳ. 12:16, Эзр. 5:1, Эзр. 6:14, Мат. 23:35

+ 1:3 Иш. 31:6, Мал. 3:7

+ 1:4 Заб. 77:8, 2 Вак. 36:15-16, Ирм. 5:13, Дон. 9:6

+ 1:6 Так. Шар. 28:2, Нав. 2:17

+ 1:8 Ваҳй 6:4, 4 Подш. 6:17, Зак. 6:2-7

+ 1:12 Заб. 79:5, Заб. 88:47, Ирм. 25:11, Ирм. 29:10, Дон. 9:2, Зак. 7:5

+ 1:14 Юил 2:18, Зак. 8:2
+ 1:15 Иш. 47:6
+ 1:16 Эзр. 6:14, Зак. 2:2
+ 1:17 Иш. 40:1, Иш. 14:1, Зак. 2:12
+ 1:19 3 Подш. 22:11
+ 2:1 Ҳиз. 40:3
+ 2:2 Зак. 1:16
+ 2:4 Иш. 49:19, Ирм. 31:27
+ 2:5 Иш. 4:5
+ 2:6 Иш. 48:20, Ҳиз. 5:10, Ҳиз. 17:21
+ 2:7 Иш. 52:11
+ 2:8 Так. Шар. 32:10, Заб. 16:8

+ 2:9 Ҳиз. 39:10, Зак. 2:11, Зак. 4:9, Зак. 6:15, Ҳиз. 2:5, Ҳиз. 33:33

+ 2:10 Иш. 12:6, Саф. 3:14, Зак. 9:9, Ҳиз. 37:27

+ 2:11 Эст. 9:27, Иш. 56:3, Зак. 8:22

+ 2:12 Так. Шар. 32:9, Зак. 1:17

+ 3:1 Эзр. 3:2, Эзр. 5:2, Наҳ. 12:1, 1 Вақ. 21:1, Айюб 1:6, Ваҳй 12:9-10

+ 3:2 Яҳ. 1:9, Ом. 4:11

+ 3:4 Луқ. 15:22, Иш. 61:10, Ваҳй 7:14, Ваҳй 19:8

+ 3:5 Хур. 29:6
+ 3:9 Иш. 28:16
+ 3:10 3 Подш. 4:25
+ 4:1 Дон. 8:18, Дон. 10:9

+ 4:2 Хур. 25:31, Хур. 25:37, Ваҳй 1:12, Ваҳй 4:5

+ 4:3 Ваҳй 11:4

+ 4:6 1 Вақ. 3:19, Эзр. 3:2, Эзр. 5:2, Наҳ. 12:1, Ҳаҷ. 1:1, Ҳаҷ. 2:20-23, Эзр. 5:2, Ҳуш. 1:7

+ 4:7 Иш. 28:16

+ 4:9 Эзр. 3:10, Зак. 2:9, Зак. 6:15, Ҳиз. 33:33

+ 4:10 Эзр. 3:12, Ҳаҷ. 2:3, 2 Вак. 16:9, Мас. 5:21, Мас. 15:3

+ 4:14 Еҳ. 3:11, Мик. 4:13, Зак. 6:5

+ 5:1 Ҳиз. 2:9

+ 5:3 Так. Шар. 29:27, Иш. 24:6, Хур. 20:7, Хур. 20:15, Хур. 20:16

+ 5:4 Так. Шар. 28:15, Мас. 3:33, Мал. 2:2, Иб. 19:12, Мал. 3:5

+ 6:1 Дон. 2:39, 4 Подш. 6:17, Ваҳй 6:4
+ 6:3 Зак. 1:8, Ваҳй 6:2-4
+ 6:5 Еҳ. 3:11, Мик. 4:13, Зак. 4:14
+ 6:11 Зак. 3:1
+ 6:12 Зак. 3:8, Зак. 4:7, Зак. 4:9

+ 6:15 Иш. 60:10, Зак. 2:9, Зак. 4:9, Ҳиз. 33:33

+ 7:1 Зак. 1:1, Зак. 1:7, Наҳ. 1:1

+ 7:5 Ирм. 25:11, Ирм. 29:10, Дон. 9:2, Зак. 1:12, Иш. 58:5

+ 7:9 Иш. 1:17, Ирм. 21:12, Мик. 6:8

+ 7:10 Хур. 22:21-22, Так. Шар. 27:19, Мас. 22:22, Зак. 8:17

+ 7:12 Ҳиз. 3:9
+ 7:13 Мас. 1:24-28, Иш. 1:15, Ирм. 11:11
+ 7:14 Иб. 26:33
+ 8:2 Юил 2:18, Зак. 1:14
+ 8:3 Зак. 2:10, Иш. 1:26
+ 8:7 Иш. 43:5, Ҳуш. 11:11, Мик. 7:12
+ 8:8 Ирм. 31:33, Зак. 13:9
+ 8:9 Эзр. 3:10, Ҳаҷ. 2:18
+ 8:12 Иб. 26:4, Ҳаҷ. 2:19
+ 8:15 Ирм. 32:42
+ 8:16 Эфс. 4:25
+ 8:17 Зак. 7:10, Зак. 5:4
+ 8:21 Заб. 121:1, Иш. 2:3
+ 8:22 Зак. 2:11
+ 8:23 Иш. 45:14, 1 Қӯр. 14:25

+ 9:1 Иш. 17:1, Ирм. 49:23, Ом. 1:3, 2 Вак. 16:9, Мас. 15:3, Зак. 4:10

+ 9:3 Айюб 27:16, Ҳиз. 28:4

+ 9:4 Иш. 23:1, Ирм. 47:4, Ҳиз. 26:2, Юил 3:4, Ом. 1:9

+ 9:7 Иб. 3:17

+ 9:9 Саф. 3:14, Зак. 2:10, Мат. 21:5, Юҳ. 12:15

+ 9:10 Иш. 2:4, Мик. 5:10, Ҳаҷ. 2:22, Заб. 71:8, Мик. 5:4

+ 9:11 Хур. 24:8, Ибр. 13:20, Ҳас. 37:24, Иш. 42:7, Иш. 51:14, Иш. 61:1, Ирм. 38:6

+ 9:12 Иш. 61:7

+ 9:13 Ҳас. 10:4

+ 9:14 2 Подш. 22:15, Заб. 17:15, Ҳаб. 3:11, Айюб 38:1

+ 9:16 Заб. 99:3, Иш. 62:3

+ 10:1 Иб. 26:4, Ирм. 14:22, Ҳиз. 34:26

+ 10:2 Ирм. 10:14, Ҳаб. 2:18, Так. Шар. 13:1, Ирм. 23:25, Ад. 27:17, 3 Подш. 22:17, Иш. 53:6, Ирм. 50:6, Ҳиз. 34:5, Мат. 9:36, Марқ. 6:34

+ 10:3 Ҳиз. 34:17
+ 10:4 Заб. 117:22
+ 10:5 2 Подш. 22:43, Заб. 17:42, Мик. 7:10
+ 10:7 Юил 2:23, Ҳаб. 3:18
+ 10:8 Иш. 49:19, Ҳиз. 36:11

+ 10:10 Иш. 11:11-12, Иш. 27:13, Ҳуш. 11:11, Мик. 7:12, Иш. 49:20

+ 10:11 Ҳиз. 30:13
+ 11:1 Иш. 2:13
+ 11:2 Иш. 2:13, Ҳиз. 27:6
+ 11:3 Ирм. 25:34, Ҳиз. 19:1-3
+ 11:5 Ҳуш. 12:8, Ваҳй 3:17, Ҳиз. 34:3
+ 11:6 Ирм. 13:14
+ 11:9 Ирм. 15:2
+ 11:12 Хур. 21:32, Мат. 26:15
+ 11:13 Мат. 27:9-10
+ 11:16 Ҳиз. 34:3-4
+ 11:17 Ирм. 23:1, Юҳ. 10:13, 1 Подш. 11:2

+ 12:1 Айюб 9:8, Заб. 103:2, Ирм. 10:12, Ирм. 51:15, Иш. 42:5, Иш. 48:13

+ 12:2 Заб. 74:8, Иш. 51:17, Иш. 51:22-23, Ирм. 25:15, Уб. 1:16, Ваҳй 14:10

+ 12:4 Так. Шар. 28:28

+ 12:6 Уб. 1:18

+ 12:10 Юҳ. 19:37, Ваҳй 1:7, Ирм. 6:26, Ом. 8:10

+ 12:11 2 Вак. 35:22
+ 13:1 Иб. 16:30, Ҳиз. 36:25
+ 13:2 Хур. 23:13, Ҳуш. 2:17, Мик. 5:13
+ 13:3 Так. Шар. 13:1-11
+ 13:4 Мик. 3:7, 4 Подш. 1:6
+ 13:7 Мат. 26:31, Марқ. 14:27

+ 13:9 Айюб 23:10, Заб. 65:10, Иш. 1:25, Иш. 48:10, Ҳиз. 22:18, Мал. 3:3, Иб. 26:12, Ҳиз. 11:20

+ 14:1 Иш. 13:6, Юил 1:15, Уб. 1:15, Саф. 1:7

+ 14:2 Юил 3:2, Саф. 3:8, Нав. 5:11, Иш. 13:16, Мат. 24:40-41

+ 14:4 2 Подш. 15:30, Марқ. 11:1, Аъм. 1:12, Ҳиз. 11:23

+ 14:5 Ом. 1:1, Так. Шар. 33:2, Марқ. 8:38, 1 Тас. 3:13, Яҳ. 1:14

+ 14:7 Марқ. 13:32, Ваҳй 21:25

+ 14:8 Ҳиз. 47:1, Ваҳй 22:1, Юил 2:20

+ 14:9 Заб. 46:8, Дон. 7:14, Дон. 7:27, Уб. 1:21, Луқ. 1:33, 1 Қӯр. 15:24, Ваҳй 11:15, Так. Шар. 6:4, Эфс. 4:5

+ 14:10 Еҳ. 15:32, Еҳ. 18:24, Ирм. 37:13, Ирм. 38:7, 4 Подш. 14:13, Наҳ. 3:1, Ирм. 31:38

+ 14:13 Ҳаҷ. 2:22

+ 14:16 Иб. 23:34, Иб. 23:39-43, Иш. 2:2, Иш. 66:18

+ 14:17 3 Подш. 17:1, Иш. 60:12
+ 14:20 Хур. 28:36
+ 14:21 Марқ. 11:15, Юҳ. 2:14-15

Table of Contents

- Китоби Муқаддас

- Закарьё

- БОБИ ЯКУМ
- БОБИ ДУЮМ
- БОБИ СЕЮМ
- БОБИ ЧОРУМ
- БОБИ ПАНҶУМ
- БОБИ ШАШУМ
- БОБИ ҲАФТУМ
- БОБИ ҲАШТУМ
- БОБИ НӮҲУМ
- БОБИ ДАҲУМ
- БОБИ ЁЗДАҲУМ
- БОБИ ДУВОЗДАҲУМ
- БОБИ СЕЗДАҲУМ
- БОБИ ЧОРДАҲУМ