Author: Institute of Bible Translators
Date: 2019-01-10T10:14:24.815027+00:00

Китоби Муқаддас

1. Ба Румиён

КИТОБИ

МУҚАДДАС

АҲДИ ҚАДИМ

ВА

АҲДИ ҶАДИД

ИНСТИТУТИ ТАРҶУМАИ КИТОБИ МУҚАДДАС

СТОКГОЛЬМ

1999

КИТОБИ МУҚАДДАС

АҲДИ ҚАДИМ ВА АҲДИ ҶАДИД

Тарҷумаи аввалини Китоби Муқаддас бо матни пурра ба
забони тоҷикӣ.

Дар с. 1973 тарҷума сар шудааст.

Тарҷума ва таҳрир дар с. 1989 анҷом ёфтааст.

Нашри якум: дар с. 1992 чоп шудааст.

Нашри дуюм: дар с. 1999 чоп шудааст.

Аҳди Қадим аз матни ибронӣ ва

Аҳди Ҷадид аз матни русӣ тарҷума шудааст.

Ношир: Интитути тарҷумаи Китоби Муқаддас, Стокгольм,

Шветция.

Тарҷумонҳо: Мордехай бен-Ҳиё Бачаев ва Кемал. Е. Алтай

(Инҷили Матто, Марқӯс, Юҳанно).

(с) Институти тарҷумаи Китоби Муқаддас, 1992, 1999

Стокгольм

Тасвир: (с) БФБС 1954, 1967, 1972

ISBN 978-91-89122-02-4

КИТОБИ МУҚАДДАС

АҲДИ ҶАДИД

Ба Румиён

НОМАИ

ҲАВВОРИИ МУҚАДДАС ПАВЛУС

БА РУМИЁН

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16

БОБИ ЯКУМ

Павлуси ҳавворӣ калисои Румро табрик менамояд.

1^1Павлус, бандаи Исои Масеҳ, ҳаввории даъватшуда ва барои башорати Худо интихобгардида,

2Ки онро Худо пештар, ба воситаи анбиёи Худ, дар Навиштаҳои муқаддас ваъда карда буд+

3Дар бораи Писари Худ, ки ба ҳасби ҷисм аз насли Довуд таваллуд шудааст,+

4Ва ба ҳасби рӯҳи қудсият, ба воситаи эҳьё шуданаш аз мурдагон, чун Писари Худо маълум шудааст, яъне дар бораи Худованди мо Исои Масеҳ,

5Ки ба воситаи Ӯ мо файз ва ҳаввориятро пайдо кардаем, то ки ба хотири исми Ӯ ҳамаи халқҳоро ба итоати имон дароварем,+

6Ки дар миёни онҳо шумо низ даъватшудагони Исои Масеҳ ҳастед, —

7Ба ҳамаи маҳбубони Худо, ки дар Рум ҳастед ва ба муқаддасӣ даъват шудаед, аз ҷониби Падари мо Худо ва Исои Масеҳи Худованд файз ва осоиштагӣ бар шумо бод+.

Хоҳиши ҳавворӣ ба рафта дидани калисои Рум.

8Пеш аз ҳама ба Худои ҳуд ба воситаи Исои Масеҳ барои ҳамаи шумо шукр мегӯям, ки имони шумо дар тамоми ҷаҳон шӯҳрат ёфтааст;+

9Худое ки Ӯро дар башорати Писари Ӯ бо рӯҳи ҳуд ибодат мекунам, маро шоҳид аст, ки муттасил шуморо ба ёд меоварам+

10Ва ҳамеша дар дуоҳои худ илтимос мекунам, ки иродаи Худо ягон вақт ба ман мусоидат намояд, ки назди шумо биёям+.

11Зеро ки хеле орзуманди дидани шумо мебошам, то ки як атои рӯҳоние, барои устувор шуданатон, ба шумо тақдим намоям,

12Яъне бо якҷоягии шумо аз имони умумиамон, аз имони шумо ва худам, тасаллӣ ёбам.

13Эй бародарон, намехоҳам бехабар бошед аз ин ки дафъаи бисьёр ният доштам назди шумо биёям, — лекин то кунун ҷизе ба ман монеъ мешуд, — то ки дар миёни шумо низ, монанди халқҳои дигар, самаре ҳосил кунам+.

14Ман нисбат ба юнониён ва варвариён, нисбат ба оқилон ва ҷоҳилон, дайне ба гардан дорам;+

15Пас, роғиби онам, ки ба шумо низ, ки дар Рум ҳастед, башорат диҳам.

Эътирофи ҳавворӣ дар бораи башорати Масеҳ.

16Зеро ки башорати Масеҳро ба худ ор намедонам, чунки он — қуввати Худост барои наҷоти ҳар як имондор: ҳам, аввалан, яҳудӣ ва ҳам юнонӣ+.

17Зеро ки адолати Худо дар он аз имон ба имон зоҳир мешавад, чунон ки навишта шудааст: «Одил ба василаи имон хоҳад зист»+.

Ҳамаи одамон ба наҷот эҳтиёҷ доранд.

Гуноҳи халқҳо ва доварии Худо бар онҳо.

18Зеро ки ғазаби Худо аз осмон зоҳир мешавад бар ҳар гуна маъсият ва шарорати одамоне ки ростиро бо шарорат поймол мекунанд+.

19Зеро ки он чи дар бораи Худо донистан мумкин аст, ба онҳо маълум аст, чунки Худо ба онҳо маълум кардааст;+

20Зеро ки моҳияти нонамоёни Ӯ, яъне қуввати ҷовидонӣ ва Илоҳияти Ӯ, аз хилқати олам ба воситаи дидани офаридаҳояш ба назар намоён аст, бинобар ин онҳо ҳеҷ узре надоранд+.

21Агарчи онҳо Худоро шиноҳта бошанд, Ӯро чун Худо ситоиш накарданд ва шукр нагуфтанд, балки хаёлоти онҳо ботил, ва дили бефаросаташон тира шуд:+

22Бо вуҷуди он ки ҳудашонро оқил номиданд, ақли худро гум карда,+

23Ҷалоли Худои бефаноро ба сурате табдил доданд, ки ба одами фонӣ, ба мургон, чорпоён ва хазандагон монанд аст,+

24Бинобар ин Худо онҳоро бо нафси шаҳвониашон ба нопокӣ гирифтор кард, ба тавре ки онҳо баданҳои худро бо ҳамдигар нангин карданд;+

25Онҳо ростии Худоро ба дурӯғ иваз карданд ва парастишу ибодат карданд махлуқро ба ҷои Холиқе ки то абад муборак аст, омин+.

26Аз ин сабаб Худо онҳоро ба ҳавасҳои нангин гирифтор кард: занони онҳо ҷимои табииро ба ҷимои ғайритабиӣ иваз карданд;+

27Ҳамчунин мардон ҷимои табииро бо занон тарк карда, оташи шаҳваташон ба якдигар баланд шуд, ва мард бо мард ба кирдори нангин машғул шуда, сазои иштибоҳи худро дар вуҷуди худашон диданд+.

28Ва азбаски онҳо Худоро бо ақли худ шиноҳтан нахостанд, Худо онҳоро ба афкори фосид гирифтор кард, то ки корҳои носазо кунанд,

29Бинобар ин онҳо аз ҳар гуна кизб, зино, макр, тамаъ ва кина, ҳамчунин аз ҳасад, қатл, ҷидол, фиреб ва бадҳӯӣ пур ҳастанд,

30Бадгап, тӯҳматчӣ, худобадбин, дилозор, худсито, мағрур ва бадандеш ҳастанд, ба падару модарон итоат намекунанд,

31Беандеша, аҳдшикан, беилтифот, бадкина ва бераҳманд+.

32Агарчи доварии Худоро медонанд, ки кунандагони чунин корҳо сазовори марганд, бо вуҷуди ин на фақат худашон ин корҳоро мекунанд, балки кунандагони дигарро низ таҳсин менамоянд+.

БОБИ ДУЮМ

Гуноҳи яҳудиён ва ғазаби Худо бар онҳо.

2^1Бинобар ин ту, эй одами маҳкумкунанда, ҳар кӣ бошӣ ҳам, узре надорӣ, чунки дигареро маҳкум карда, ҳудатро маҳкум менамоӣ, зеро ки ту, эй маҳкумкунанда, айни ҳамон корҳоро содир мекунӣ+.

2Лекин мо медонем, ки доварии Худо бар кунандагони чунин корҳо барҳақ аст.

3Наҳод ки ту, эй одамизод, гумон мекунӣ, ки бо маҳкум кардани кунандагони чунин корҳо ту аз доварии Худо халос хоҳӣ шуд, дар сурате ки худат айни ҳамон корҳоро содир менамоӣ?

4Ё ки ту ба фаровонии меҳрубонӣ, ҳилм ва пурсабрии Ӯ беэътиноӣ мекунӣ, бехабар аз он ки меҳрубонии Худо туро ба роҳи тавба ҳидоят менамояд+?

5Аммо, аз боиси саркашӣ ва дили тавбанопазири худ, ту ғазабро барои худ дар рӯзи ғазаб ва зуҳури доварии ҳаққонии Худо афзун мегардонӣ,+

6Ки Ӯ ба ҳар кас мувофиқи аъмоли вай подош хоҳад дод:+

7Ба онҳое ки доим кори нек карда, толиби ҷалол, шараф ва ҷовидӣ мешаванд, ҳаёти ҷовидонӣ хоҳад дод;

8Вале онҳоеро, ки саркашӣ карда, ростиро рад менамоянд, ва мутеи норостӣ мешаванд, ба хашму ғазаб гирифтор хоҳад кард.

9Андӯҳу фалокат ояд бар ҷони ҳар одаме ки кори бад мекунад: ҳам, аввалан, бар ҷони яҳудӣ ва ҳам бар ҷони юнонӣ!+

10Лекин ҷалол, шараф ва осоиштагӣ ояд ба ҳар касе ки кори нек мекунад: ҳам, аввалан, ба яҳудӣ ва ҳам ба юнонӣ!+

Шариат ва хатна наҷот намедиҳанд.

11Зеро ки Худо рӯйбинӣ надорад+.

12Онҳое ки дорои шариат набуда, гуноҳ кардаанд, берун аз шариат низ ҳалок хоҳанд шуд; вале онҳое ки дорои шариат буда, гуноҳ кардаанд, аз рӯи шариат маҳкум хоҳанд шуд, —+

13Чунки на шунавандагони шариат пеши Худо одиланд, балки иҷрокунандагони шариат сафед карда хоҳанд шуд;+

14Зеро, ҳар гоҳ халқҳое ки шариат надоранд, табиатан фармудаҳон шариатро ба ҷо меоваранд, онҳо шариат надошта бошанд ҳам, худашон барои худ шариат ҳастанд:

15Рафторашон нишон медиҳад, ки амали шариат дар дилашон навишта шудааст; виҷдон ва афкорашон низ, ки якдигарро гоҳе айбдор ва гоҳе сафед мекунанд, дар ин бобат гувоҳӣ медиҳанд, —+

16Дар ҳамон рӯзе ки Худо, ба ҳасби башорати ман, асрори одамонро ба воситаи Исои Масеҳ доварӣ хоҳад кард.

17Инак, ту яҳудӣ ном дорӣ, ва ба шариат такья мекунӣ, ва аз шинохтани Худо меболӣ+.

18Ва иродаи Ӯро медонӣ, ва азбаски шариатро омӯхтаӣ, фарқи байни неку бадро мефаҳмӣ,

19Ва яқин дорӣ, ки ту роҳнамои кӯрон, нуре барои бошандагони зулмот,+

20Носеҳи ҷоҳилон ва муаллими кӯдакон ҳастӣ, ва дар шариат намунаи маърифат ва ростиро дорӣ, —

21Пас, чӣ гуна ту, ки дигаронро таълим медиҳӣ, ҳудатро таълим намедиҳӣ+?

22Ваъз мегӯӣ, ки дуздӣ набояд кард, вале ҳудат дуздӣ мекунӣ! Мегӯӣ, ки «зинокорӣ накун», вале худат зинокорӣ мекунӣ! Аз бутҳо нафрат дорӣ, вале маъбадҳоро ғорат мекунӣ!+

23Бо шариат меболӣ, вале шариатро вайрон карда, обрӯи Худоро мерезонӣ!

24Зеро ки ба туфайли шумо, чунон ки навишта шудааст, дар миёни халқҳо исми Худоро хор медоранд+.

25Хатна фоиданок аст, ба шарте ки шариатро риоя кунӣ; аммо агар шариатро вайрон кунӣ, махтунии ту ба номахтунӣ мубаддал шуд+.

26Пас, агар номахтуне фармудаҳои шариатро риоя кунад, оё номахтунии вай махтунӣ шумурда намешавад+?

27Ва номахтуни табиӣ, ки шариатро ба ҷо меоварад, оё туро маҳкум намекунад, ки дорои Навиштаҳо ва хатна ҳастию шариатро вайрон мекунӣ+?

28Зеро яҳудӣ на он кас аст, ки аз рӯи қиёфати зоҳирӣ чунин бошад, ва хатна на он чиз аст, ки бар ҷисм намоён бошад,+

29Балки яҳудӣ он кас аст, ки дар ботин ҷунин бошад, ва хатна он чиз аст, ки дар дил ба ҳасби рӯҳ, на ин ки ба ҳасби ҳарф, ҷо дошта бошад; ва ҳамди чунин одам на аз ҷониби одамон, балки аз ҷониби Худост+.

БОБИ СЕЮМ

Худо дар доварии худ амин ва одил аст.

3^1Пас, яҳудӣ чӣ бартарӣ дорад, ё ки хатна чӣ фоида дорад+?

2Бартарии бузурге аз ҳар ҷиҳат, ва пеш аз ҳама аз он ҷиҳат, ки ба дасташон каломи Худо супурда шудааст+.

3Зеро ки чӣ гӯем? Агар баъзеашон бевафо бошанд, оё бевафогии онҳо вафои Худоро ботил мекунад+?

4Ба ҳеҷ ваҷҳ. Балки Худо барҳақ аст, агарчи ҳар одам козиб бошад, чунон ки навишта шудааст:

«То ки Ту дар суханони Худ ҳақ бароӣ
ва дар доварии Худ ғолиб оӣ»+.

5Лекин агар шарорати мо адолати Худоро зоҳир мекарда бошад, чӣ гӯем? Оё Худо, ҳангоме ки ба ғазаб меояд, бендолат аст? — Инро ман ба таври муҳокимаронии одамӣ мегӯям.

6Ба ҳеҷ ваҷҳ. Зеро ки дар он сурат Худо чӣ тавр метавонад оламро доварӣ кунад?

7Зеро ки агар ба воситаи дурӯғи ман ростии Худо барои ҷалоли Ӯ афзун мешуда бошад, пас чаро ман боз ҳамчун гуноҳкоре маҳкум мешавам+?

8Ва чӣ гуна баъзеҳо ба мо бӯҳтон зада, даъво мекунанд, ки гӯё мо мегуфта бошем: «Биёед, бадӣ кунем, то ки некӣ ҳосил шавад»? Маҳкумияти чунин касон ҳаққонист+.

Ба гуноҳ гирифтор будани ҳамаи одамон.

9Пас чӣ гӯем? Оё мо бартарӣ дорем? Не, надорем, зеро ки мо аллакай исбот кардем, ки ҳам яҳудиён ва ҳам юнониён, ҳама гирифтори гуноҳ ҳастанд,+

10Чунон ки навишта шудааст:
«Касе одил нест, як нафар ҳам нест;
11Касе соҳибфаҳм нест; касе толиби Худо нест;

12Ҳама гумроҳ шудаанд, аз як сар ношояманд: некӯкоре нест, як нафар ҳам нест+.

13Гулӯяшон қабри кушода аст; бо забонашон фиреб медиҳанд; бар лабонашон заҳри мор аст;+

14Даҳонашон пур аз ғайбат ва ҳасрат аст+.

15Пойҳошон барои хунрезӣ шитобон аст;

16Харобкорӣ ва ҳалокат дар роҳҳои онҳост;

17Онҳо роҳи сулҳу осоиштагиро намедонанд+.

18Дар пеши чашмашон тарси Худо нест»+.

19Лекин мо медонем, ки ҳар чи шариат мегӯяд, ба аҳли шариат рӯ оварда мегӯяд, то ки ҳар даҳоне баста шавад ва тамоми олам пеши Худо айбдор гардад,

20Чунки бо аъмоли шариат ҳеҷ одаме пеши Ӯ сафед нахоҳад шуд; зеро ки гуноҳ ба воситаи шариат дониста мешавад+.

Гуноҳкор фақат ба хотири Масеҳ ба воситаи имон сафед мешавад.

21Аммо алҳол, сарфи назар аз шариат, адолати Худо зоҳир шудааст, ки Таврот ва анбиё бар он шаҳодат медиҳанд, —+

22Адолати Худо ба воситаи имон ба Исои Масеҳ барои ҳамаи имондорон; зеро ки ҳеҷ тафовуте нест,

23Чунки ҳама гуноҳ карда, аз ҷалоли Худо маҳрум шудаанд+

24Ва ройгон, бо файзи Ӯ, ба воситаи кафорате ки дар Исои Масеҳ аст, сафед карда мешаванд,+

25Ки Ӯро Худо пешниҳод кард, то ки дар Хуни Ӯ ба воситаи имон кафорате бошад, барои нишон додани адолати Ӯ дар омурзиши гуноҳҳое ки пештар, дар замони пурсабрии Худо содир шудаанд,+

26Ва барои нишон додани адолати Ӯ дар замони ҳозира, то ки Ӯ одил бошад ва ҳар киро, ки ба Исо имон меоварад, сафед кунад.

27Пас, куҷост он чи боиси болидан бошад? Он тамоман аз байн рафтааст. Ба кадом шариат? Оё ба шариати аъмол? Не, балки ба шариати имон+.

28Зеро мо эътироф менамоем, ки одамизод, сарфи назар аз аъмоли шариат, ба воситаи имон сафед мешавад+.

29Ё ки Худо фақат Худои яҳудиён аст? Магар Худои халқҳо ҳам нест? Албатта, Худои халққо ҳам мебошад;+

30Чунки Худо ягона аст, ва Ӯ махтунонро аз рӯи имон ва номахтунонро ба воситаи имон сафед мекунад+.

31Пас, оё мо шариатро ба воситаи имон ботил мекунем? Ба ҳеҷ ваҷҳ, балки шариатро устувор мегардонем+.

БОБИ ЧОРУМ

Иброҳим ба воситаи имон сафед шудааст.

4^1Пас, фаразан, падари мо Иброҳим ба ҳасби ҷисм чӣ чизе пайдо кард?

2Агар Иброҳим бо аъмоли худ сафед шуда бошад, ӯ шоёни таъриф аст, аммо на дар пеши Худо.

3Зеро ки дар Навиштаҳо чӣ гуфта шудааст? «Иброҳим ба Худо имон овард, ва ин барои ӯ адолат ҳисоб карда шуд»+.

4Барои касе ки амал мекунад, муздаш на аз рӯи эҳсон, балки аз рӯи ӯҳдадорӣ ҳисоб карда мешавад;

Худо сарфи назар аз аъмол сафед мекунад.

5Лекин барои касе ки амал намекунад, балки имон меоварад ба Он ки осиёнро сафед мекунад, имонаш адолат ҳисоб карда мешавад+.

6Чунон ки Довуд низ одамеро хушбахт меномад, ки Худо ба вай адолатро сарфи назар аз аъмолаш ато мекунад:+

7«Хушо касоне ки ҷиноятҳошон омурзида ва хатоҳошон пӯшида шудааст;

8Хушо касе ки Худованд гуноҳи варо ба ҳисоб намеоварад»+.

Барои Иброҳим имон пеш аз хатна адолат ҳисоб карда шуд.

9Оё ин хушбахтӣ ба махтунон тааллуқ дорад ё ки ба номахтунон низ? Мо гуфтем, ки барои Иброҳим имонаш адолат ҳисоб карда шуд+.

10Кай ҳисоб карда шуд? Баъд аз хатна ё ки пеш аз хатна? Баъд аз хатна не, балки пеш аз хатна буд.

11Ва аломати хатнаро ӯ, ҳамчун мӯҳри адолат мувофиқи имоне ки дар ҳолати номахтунии худ дошт, пайдо кард, бинобар ин ӯ падари ҳамаи имондорони номахтун шуд, то ки ба онҳо низ адолат ато шавад,+

12Ва ҳамчунин падари махтунон шуд, ки онҳо на фақат хатна шудаанд, балки низ имонеро, ки Иброҳим дар ҳолати номахтунӣ дошт, пайравӣ мекунанд.

Иброҳим — падари ҳамаи имондорон.

13Зеро ки ба Иброҳим, ё ба наслаш, ваъдаи он ки ӯ вориси ҷаҳон хоҳад буд, ба воситаи шариат не, балки ба воситаи адолати имон ато шудааст+.

14Зеро ки агар аҳли шариат ворис бошанд, дар он сурат имон пуч асту ваъда ботил;+

15Чунки шариат сабаби ғазаб мешавад, зеро дар ҷое ки шариат нест, вайронкунии он ҳам нест+.

16Бинобар ин мувофиқи имон аст, то ки мувофиқи файз бошад, барои он ки ваъда ба тамоми насли Иброҳим, на фақат ба насли мувофиқи шариат, балки ба насли мувофиқи имони ӯ низ таъмин шавад, ки ӯ падари ҳамаи мост,+

17Чунон ки навишта шудааст: «Ман туро падари халқҳои бисьёр гардондам», — дар пеши Худое ки Иброҳим ба Ӯ имон овард, дар пеши Худое ки мурдагонро зинда мекунад ва номавҷудро ҳамчун мавҷуд мехонад+.

18Дар сурате ки ҳеҷ умеде набуд, Иброҳим умедвор шуда, имон овард, то ки падари халқҳои бисьёр шавад, аз рӯи он чи гуфта шудааст: «Насли ту чунин хоҳад буд»+.

19Ва имонаш суст нашуд, ва ба он ҳам назар накард, ки ҷисми ӯ, дар синни қариб садсолагӣ, аллакай пир шудааст, ва батни Соро низ аз кор баромадааст;+

20Ва ба ваъдаи Худо аз беимонӣ шубҳа накард, балки дар имонаш устувор истода, Худоро ҳамду сано хонд,

21Ва боварии комил дошт, ки Ӯ ба иҷрои ваъдаи Худ низ қодир аст.

На танҳо барои Иброҳим, балки низ барои ҳамаи онҳое ки ба Хуни кафорат ва ба эҳьёи Масеҳ имон доранд, имон адолат ҳисоб карда шуд.

22Аз ҳамин сабаб барои ӯ адолат ҳисоб карда шуд+.

23Аммо на фақат нисбат ба ӯ навишта шудааст, ки барои ӯ ҳисоб карда шуд,

24Вале нисбат ба мо низ: барои мо низ ҳисоб карда хоҳад шуд, ки имон дорем ба Он ки Худованди мо Исоро аз мурдагон эҳьё кард,+

25Ки Ӯ ба сабаби гуноҳҳои мо таслим карда шуд ва аз барои сафед кардани мо эҳьё гардид+.

БОБИ ПАНҶУМ

Маънои сафед шудан.

1. Сулҳу осоиштагӣ бо Худо ва боварӣ ба наҷоти оянда.

5^1Пас, мо бо имон сафед шуда, бо Худо ба воситаи Худованди мо Исои Масеҳ сулҳу осоиштагӣ дорем,+

2Ки ба воситаи Ӯ мо бо имон сӯи ин файзе роҳ ёфтаем, ки дар он истодаем ва бо умеди ҷалоли Худо меболем+.

3Ва на фақат бо ин, балки бо мусибатҳо низ меболем, зеро медонем, ки мусибат сабрро ба вуҷуд меоварад,+

4Ва сабр — ботаҷрибагиро, ва ботаҷрибагӣ — умедро,

5Ва умед шарманда намекунад, чунки муҳаббати Худо дар дилҳои мо ба воситаи Рӯҳулқудс, ки ба мо ато шуд, ҷорӣ шудааст+.

6Зеро ки Масеҳ, ҳангоме ки мо ҳанӯз суст будем, дар вақти муқарраршуда барои осиён мурд.

7Зеро гумон намеравад, ки касе барои одиле бимирад, вале эҳтимол дорад, ки барои ягон некӯкоре касе ба мурдан ҷуръат кунад.

8Лекин Худо муҳаббати Худро нисбат ба мо бо ҳамин исбот мекунад, ки ҳангоме ки ҳанӯз гуноҳкор будем, Масеҳ барои мо мурд+.

9Пас, алалхусус алҳол, ки бо Хуни Ӯ сафед шудаем, ба воситаи Ӯ аз ғазаб наҷот хоҳем ёфт+.

10Зеро ки агар бо Худо, ҳангоми душман будани худ, ба воситаи мамоти Писари Ӯ мусолиҳа карда бошем, — пас, алалхусус баъд аз мусолиҳа кардан, мо ба воситаи ҳаёти Ӯ наҷот хоҳем ёфт;+

11Ва на фақат ин, балки низ бо Худо ба воситаи Худованди мо Исои Масеҳ меболем, ки ба василаи Ӯ алҳол мусолиҳа ба даст овардаем.

2. Ҳаёт ба воситаи Масеҳ ба ҷои мамот ба воситаи Одам.

12Пас, чунон ки ба воситаи як одам гуноҳ ба ҷаҳон доҳил шуд ва бо гуноҳ мамот омад, ончунон низ ба ҳамаи одамон гузашт, чунки ҳама гуноҳ карданд+.

13Зеро ки пеш аз шариат ҳам гуноҳ дар ҷаҳон буд, лекин вақте ки шариат нест, гуноҳ ҳисоб карда намешавад+.

14Бо ин ҳама, аз Одам то Мусо мамот бар онҳое низ ҳукмрон буд, ки гуноҳе ба монанди гуноҳи Одам накарда буданд, ки ӯ тимсоли Шахси оянда аст+.

15Лекин бахшоиши файз на ончунон аст, ки гуноҳ бошад. Зеро ки агар бо гуноҳи як кас бисьёр касон гирифтори мамот шуда бошанд, пас, алалхусус файзи Худо ва бахшоиши он барои бисьёр касон ба василаи файзи як одам, яъне Исои Масеҳ, фаровон мегардад+.

16Ва бахшоиш на ончунон аст, ки ба воситаи як гуноҳкор бошад; зеро ки доварӣ пас аз як гуноҳ сабаби маҳкумият мешавад, лекин бахшоиши файз пас аз гуноҳҳои бисьёр сафед мекунад+.

17Зеро ки агар бо гуноҳи як кас мамот ба воситаи ҳамин як кас ҳукмрон шуда бошад, — пас, алалхусус онҳое ки файзи фаровон ва бахшоиши адолатро қабул мекунанд, дар ҳаёт ба воситаи Исои Масеҳи ягона хумкрон хоҳанд шуд+.

18Бинобар ин, чунон ки ба воситаи гуноҳи як кас ҳамаи одамон маҳкум шуданд, ончунон ба воситаи адолати як кас ҳамаи одамон барои ҳаёт сафед шуданд+.

19Зеро, чунон ки ба воситаи беитоатии як кас бисьёр касон гуноҳкор шуданд, ончунон ба воситаи итоати як кас бисьёр касон одил мешаванд+.

20Аммо шариат баъд ба майдон омад, то ки гуноҳ зиёд шавад; ва ҳангоме ки гуноҳ зиёд шуд, файз бағоят фаровон гардид,+

21То ки, чунон ки гуноҳ ба воситаи мамот хукмрон шуд, ончунон файз ҳам ба воситаи адолат барои ҳаёти ҷовидонӣ ба василаи Худованди мо Исои Масеҳ хукмрон шавад+.

БОБИ ШАШУМ

3. Озод шудан аз қуввати гуноҳ ва мамот.

6^1Пас чӣ гӯем? Оё дар гуноҳ бимонем, то ки файз зиёд шавад? Ба ҳеҷ ваҷҳ.

2Мо, ки нисбат ба гуноҳ мурдаем, чӣ гуна метавонем дар он боз зиндагӣ кунем+?

3Оё намедонед, ки ҳамаи мо, ки дар Исои Масеҳ таъмид ёфтаем, дар мамоти Ӯ таъмид ёфтаем?

4Пас мо, дар мамоташ таъмид ёфта, бо Ӯ дафн шудаем, то ки, чунон ки Масеҳ бо ҷалоли Падар аз мурдагон эҳьё шуд, ончунон мо низ дар ҳаёти нав қадамгузор шавем+.

5Зеро ки агар мо дар мисоли мамоти Ӯ бо Ӯ пайванд шуда бошем, дар мисоли эҳьёи Ӯ низ пайванд хоҳем буд+.

6Зеро медонем, ки инсони кӯҳнаи мо бо Ӯ маслуб шудааст, то ки чисми пургуноҳ ботил гардад, ва мо дигар бандагони гуноҳ набошем;+

7Чунки мурда аз гуноҳ фориғ аст+.

8Агар мо бо Масеҳ мурда бошем, боварӣ дорем, ки бо Ӯ низ хоҳем зист+.

9Зеро медонем, ки чун Масеҳ аз мурдагон эҳьё шуд, дигар намемирад: мамот дигар бар Ӯ қудрат надорад+.

10Зеро, ин ки Ӯ мурд, як бор барои ҳамеша нисбат ба гуноҳ мурд, аммо ин ки зинда аст, барои Худо зинда аст+.

11Ҳамин тавр шумо низ худро барои гуноҳ кардан мурда, аммо барои Худо дар Худованди мо Исои Масеҳ зинда ҳисоб кунед.

12Пас, бигзор гуноҳ дар ҷисми мирандаи шумо ҳукмрон нашавад, то ки ба ҳавасҳои он итоат намоед;+

13Ва андоми худро ба гуноҳ насупоред, то ки олати шарорат шавад, балки худро, ҳамчун касони аз мурдагон зиндашуда, ба Худо таслим кунед ва андоми худро дар ихтиёри Худо вогузор намоед, то ки олати адолат бошад+.

4. Собит мондан дар мутеӣ, кудсият ва хизматгузории абадӣ ба Худо.

14Зеро ки гуноҳ дигар набояд бар шумо ҳукмронӣ кунад: шумо, охир, тобеи шариат не, балки тобеи файз ҳастед.

15Пас чӣ кунем? Оё гуноҳ кардан гирем ба он сабаб ки тобеи шариат не, балки тобеи файз ҳастем? Ба ҳеҷ ваҷҳ.

16Оё намедонед, ки ба ҳар кӣ шумо худро чун бандагон барои итоат таслим кунед, бандагони ҳамон кас гардида, ба вай мутеъ мешавед, хоҳ гуноҳе барои мамот бошад, хоҳ итоате барои адолат+?

17Аммо, Худоро шукр, ки агарчи пештар бандагони гуноҳ будед, ҳоло аз самими қалб ба ҳамон тарзи таълим мутеъ шудаед, ки худро ба он таслим кардаед.

18Ва аз гуноҳ фориғ шуда, бандагони адолат гардидаед+.

19Ба хотири сустии ҷисматон, ба таври муҳокимаронии одамӣ мегӯям: чунон ки шумо андоми худро ба бандагии нопокӣ ва шарорат таслим карда, ба шарорат афтода будед, ончунон ҳоло андоми худро ба бандагии адолат барои қудсият вогузор намоед.

20Зеро вақте ки шумо бандагони гуноҳ будед, аз адолат фориғ будед.

21Пас он вақт чӣ самаре доштед? Корҳое мекардед, ки ҳоло аз онҳо шарм доред, чунки анҷоми онҳо мамот аст.

22Лекин ҳоло, ки аз гуноҳ фориғ шуда, бандагони Худо гардидаед, самари шумо қудсият аст, ва анҷоми кор ҳаёти ҷовидонист+.

23Зеро ки музди гуноҳ мамот аст, аммо бахшоиши файзи Худо ҳаёти ҷовидонист ба воситаи Худованди мо Исои Масеҳ+.

БОБИ ҲАФТУМ

5. Озодӣ аз шариат ва халосӣ аз низои байни ҷисм ва рӯҳ.

7^1Эй бародарон, магар намедонед, — зеро ба воқифони шариат сухан мегӯям, — ки шариат бар одамизод дар айёми зиндагии вай қудрат дорад?

2Зеро ки зани шавҳардор мувофиқи шариат ба шавҳари зинда вобаста аст, ва агар шавҳараш бимирад, вай аз шариати шавҳардорӣ фориғ мешавад+.

3Бинобар ин агар вай дар айёми зиндагии шавҳараш ба марди дигаре равад, зинокор номида мешавад; лекин агар шавҳараш бимирад, вай аз шариат фориғ мешавад ва ҳар гоҳ ба марди дигар бирасад, зинокор ҳисоб намеёбад+.

4Шумо низ, эй бародарон, ба воситаи Бадани Масеҳ ба шариат мурдаед, то ки ба Дигаре, ба Он ки аз мурдагон эҳьё шуд, тааллуқ дошта бошед, барои он ки мо ба Худо самаре оварем+.

5Зеро, вақте ки мо ба ҳасби ҷисм зиндагӣ мекардем, ҳаваси гуноҳҳое ки ба воситаи шариат ошкор мешуд, дар андоми мо амал мекард, барои он ки ба мамот самаре оварем;

6Лекин ҳоло мо ба шариате ки моро баста буд, мурда, аз он фориғ шудаем, то ки мувофиқи рӯҳи тоза бандагӣ кунем, на ин ки мувофиқи ҳарфи кӯҳна+.

7Пас чӣ гӯем? Оё шариат бо гуноҳ якест? Ба ҳеҷ ваҷҳ. Лекин ман гуноҳро маҳз ба воситаи шариат донистаам. Зеро агар шариат намегуфт, ки «тамаъ накун», ман намедонистам, ки тамаъ чист+.

8Аммо гуноҳ, бо баҳонаи ҳукми шариат, дар дили ман ҳар гуна тамаъро ба вуҷуд овард, зеро ки бе шариат гуноҳ мурда аст+.

9Ман як вақте бе шариат зиндагӣ мекардам; аммо вақте ки ҳукми шариат ба майдон омад, гуноҳ ҷон гирифт,

10Ва ман мурдам, ва он ҳукме ки барои ҳаёт дода шуда буд, сабаби мамоти ман шуд;+

11Чунки гуноҳ, бо баҳонаи ҳукми шариат, маро фиреб дод ва ба воситаи он кушт.

12Бинобар ин шариат муқаддас аст, ҳукми он низ муқаддас, барҳақ ва нек аст+.

13Пас, оё чизи нек барои ман сабаби мамот шуд? Ба ҳеҷ ваҷҳ. Балки гуноҳ сабаби он шуд: барои он ки вай ҳамчун гуноҳ зоҳир шавад, ба воситаи чизи нек ба ман мамот овард, то ки гуноҳ ба воситаи ҳукми шариат ниҳоятдараҷа азим гардад.

14Зеро мо медонем, ки шариат рӯҳонӣ мебошад, вале ман нафсонӣ ҳастам ва ба гуноҳ фурӯхта шудаам.

15Ман, охир, он чи мекунам, намефаҳмам; чунки он чи мехоҳам, намекунам, балки он чи бад мебинам, мекунам+.

16Пас модоме ки он чи намехоҳам, мекунам, бо ҳамин эътироф менамоям, ки шариат нек аст+.

17Бинобар ин акнун кунандаи он ман нестам, балки гуноҳест, ки дар ман вуҷуд дорад.

18Зеро медонам, ки дар ман, яъне дар ҷисми ман, чизи нек мавҷуд нест; чунки майли кардани кори нек дар ман бошад ҳам, ёрои кардани он надорам+.

19Зеро он кори неке ки мехоҳам, намекунам, лекин кори баде ки намехоҳам, мекунам+.

20Пас модоме ки он чи намехоҳам, мекунам, акнун кунандаи он ман нестам, балки гуноҳест, ки дар ман вуҷуд дорад.

21Хуллас, ман чунин қонун пайдо мекунам, ки ҳангоме ки ман мехоҳам кори нек кунам, аз ман кори бад сар мезанад.

22Зеро ки ман ба ҳасби инсони ботинӣ аз шариати Худо лаззат мебарам,+

23Лекин дар андоми худ қонуни дигаре мебинам, ки он ба муқобили қонуни хиради ман меҷангад ва маро асири он қонуни гуноҳ мегардонад, ки дар андоми ман мавҷуд аст+.

24Вой бар ҳоли ман, ки шахси мискин ҳастам! Кӣ маро аз ин ҷисми гирифтори мамот раҳоӣ медиҳад?

25Худоро ба воситаи Худованди мо Исои Масеҳ шукр мегӯям. Пас, ман бо хиради худ шариати Худоро бандагӣ мекунам, вале бо ҷисми худ қонуни гуноҳро.

БОБИ ҲАШТУМ

6. Ҳаёт дар рӯҳ.

8^1Пас, ҳеҷ маҳкумияте нест барои онҳое ки дар Исои Масеҳ ҳастанд ва на ба ҳасби ҷисм, балки ба ҳасби рӯҳ зиндагӣ мекунанд,

2Чунки қонуни рӯҳи ҳаёт дар Исои Масеҳ маро аз қонуни гуноҳ ва мамот фориғ кардааст+.

3Зеро, азбаски шариат бо айби ҷисм суст шуда, ноилоҷ монда буд, Худо Писари Худро ба сурати ҷисми пургуноҳ ва барои гуноҳ фиристода, гуноҳро дар ҷисм маҳкум кард,+

4То ки аҳкоми одилонаи шариат дар мо, ки на ба ҳасби ҷисм, балки ба ҳасби рӯҳ зиндагӣ мекунем, ба амал ояд+.

5Зеро онҳое ки ба ҳасби ҷисм зиндагӣ мекунанд, дар бораи чизи ҷисмонӣ фикр меронанд, вале онҳое ки ба ҳасби рӯҳ зиндагӣ мекунанд, дар бораи чизи рӯҳонӣ фикр меронанд+.

6Фикрҳои ҷисмонӣ мамот аст, аммо фикрҳои рӯҳонӣ — ҳаёт ва сулҳу осоиштагӣ,

7Чунки фикрҳои ҷисмонӣ душманӣ ба Худост, зеро ки ба шариати Худо итоат намекунад ва наметавонад итоат кунад+.

8Бинобар ин онҳое ки ба ҳасби ҷисм зиндагӣ мекунанд, ба Худо писанд афтода наметавонанд.

9Лекин шумо на ба ҳасби ҷисм, балки ба ҳасби рӯҳ зиндагӣ мекунед, агар ҳақиқатан Рӯҳи Худо дар шумо сокин бошад. Аммо агар касе дорои Рӯҳи Масеҳ набошад, вай аз они Ӯ нест+.

10Ва агар Масеҳ дар шумо бошад, ҷисм ба воситаи гуноҳ мурда аст, вале рӯҳ ба воситаи адолат зинда аст.

11Ва агар Рӯҳи Он ки Исоро аз мурдагон эҳьё кард, дар шумо сокин бошад, Он ки Масеҳро аз мурдагон эҳьё кард, ҷисмҳои мирандаи шуморо низ бо Рӯҳи Худ, ки дар шумо сокин аст, зинда хоҳад кард+.

12Пас, эй бародарон, мо ӯҳдадори ҷисм нестем, ки ба ҳасби ҷисм зиндагӣ кунем;

13Зеро ки агар шумо ба ҳасби ҷисм зиндагӣ кунед, албатта хоҳед мурд; аммо агар аъмоли ҷисмониро ба воситаи Рӯҳ бикушед, зинда хоҳед монд+.

Касе ки бо файзи Рӯҳулқудс имондор аст, фарзандхондагии Худоро қабул мекунад.

14Зеро ҳамаи онҳое ки роҳнамояшон Рӯҳи Худост, фарзандони Худо ҳастанд;+

15Чунки шумо рӯҳи бандагиро қабул накардаед, ки боз ҳаросон шавед, балки Рӯҳи фарзандхондагиро қабул кардаед, ки ба Он мо нидо мекунем: «Эй Або, эй Падар!»+

16Ҳамон Рӯҳ ба рӯҳи мо шаҳодат медиҳад, ки мо фарзандони Худо ҳастем+.

Анҷоми наҷот фарзандхондагии Худост.

1. Интизории бесаброна ба ҷалоли оянда.

17Ва агар фарзандонаш бошем, ворисонаш низ ҳастем: ворисони Худо ва ҳамирсони Масеҳ ҳастем, агар ҳақиқатан бо Ӯ азобу уқубат кашем, то ки бо Ӯ низ ҷалол ёбем+.

18Зеро, ба ақидаи ман, азобу уқубатҳои замони ҳозира назар ба он ҷалоле ки дар мо зоҳир хоҳад шуд, ҳеҷ аст+.

19Зеро ки махлуқот бо умед ба зуҳури фарзандони Худо мунтазир аст,

20Чунки махлуқот на бо ихтиёри худ, балки ба хотири мутеъкунандаи худ мутеи оворагӣ шудааст, ба умеди он ки+

21Худи махлуқот ҳам аз бандагии фано халосӣ ёфта, ба озодии ҷалоли фарзандони Худо шарик хоҳад шуд.

22Зеро медонем, ки тамоми махлуқот бо якҷоягӣ то алҳол оҳу нола мекунад ва азоб мекашад;+

23Ва на фақат он, балки худи мо низ, ки соҳиби навбари Рӯҳ ҳастем, дарунакӣ оху нола мекунем ва мунтазири фарзандхондагӣ ва кафорати ҷисми худ мебошем+.

24Зеро ки бо умед наҷот ёфтаем. Аммо умед, вақте ки онро мебинанд, дигар умед нест; зеро ки кас агар чизеро бинад, чаро боз дар умеди он бошад+?

25Аммо агар мо дар умеди чизе бошем, ки онро намебинем, бо сабр мунтазираш мешавем.

2. Рӯҳулқудс бо иродаи Худо барои имондорон шафоат мекунад.

26Ҳамчунин Рӯҳ низ моро дар нотавониамон тақвият медиҳад; зеро ки мо намедонем дар чӣ ҳусус ба таври бояду шояд дуо гӯем, лекин Худи Рӯҳ барои мо бо оҳу нолаҳое шафоат мекунад, ки сухан аз баёнашон оҷиз аст.

27Таҳқиқкунандаи дилҳо аз андешаи Рӯҳ огоҳ аст, чунки Ӯ барои муқаддасон мувофиқи хости Худо шафоат мекунад+.

28Дар баробари ин мо медонем, ки ба дӯстдорони Худо, ки мувофиқи пешбинии Ӯ даъват шудаанд, ҳама чиз бар нафъашон ёрдам медиҳад;

29Зеро ҳар киро, ки Ӯ пешакӣ шинохтааст, онҳоро низ пешакӣ муайян кардааст, ки ба сурати Писараш монанд шаванд, то ки Ӯ дар миёни бародарони бисьёр нахустзода бошад;+

30Ва ҳар киро, ки Ӯ пешакӣ муайян кардааст, онҳоро низ даъват намудааст; ва ҳар киро, ки даъват намудааст, онҳоро низ сафед кардааст; ва ҳар киро, ки сафед кардааст, онҳоро низ ҷалол додааст+.

3. Боварии пур аз ҷалоли фарзандони Худо.

31Пас мо ба ин чӣ гӯем? Агар Худо тарафгири мо бошад, зидди мо кист+?

32Он Худое ки Писари Худро дареғ надоштааст, балки Ӯро барои ҳамаи мо таслим кардааст, чӣ гуна бо якҷоягии Ӯ ҳама чизро ба мо намебахшад+?

33Кӣ баргузидагони Худоро айбдор мекунад? Оё Худое ки сафедкунанда аст+?

34Кӣ маҳкум мекунад? Оё Масеҳе ки мурдааст, вале боз эҳьё шудааст? Оё Ӯ, ки ба ямини Худо нишастааст? Оё Ӯ, ки дар ҳаққи мо шафоат мекунад+?

35Кӣ моро аз муҳаббати Масеҳ ҷудо мекунад? Оё андӯҳ, ё фалокат, ё таъқибот, ё гуруснагӣ, ё бараҳнагӣ, ё хатар, ё шамшер+?

36Чунон ки навишта шудааст:

«Ба хотири Ту мо ҳар рӯз кушта мешавем,
мисли гӯсфандони забҳ ба шумор меравем»+.

37Аммо бар ҳамаи ин мо ба воситаи Дӯстдорамон пурра ғолиб меоем+.

38Зеро ман мӯътақидам, ки на мамот, на ҳаёт, на фариштагон, на мабдаъҳо, на қувваҳо, на ҳозира, на оянда,+

39На баландӣ, на умқ, на ҳар гуна махлуқи дигар моро аз муҳаббати Худо, ки дар Худованди мо Исои Масеҳ аст, ҷудо карда наметавонад.

БОБИ НӮҲУМ

Роҳҳои мӯъҷизаосои Худо бо Исроил.

1. Фарзанди Худо будан ба ваъдаҳои Худо асос меёбад, лекин на ба пайдоиши табиӣ.

9^1Дар Масеҳ рост мегӯям, дурӯғ намегӯям, виҷдонам дар Рӯҳулқудс бо ман шаҳодат медиҳад,+

2Ки ғуссаи бузургест барои ман, ва сӯзи дили ман поён надорад:

3Зеро ман мехостам, ки ба хотири бародаронам, ки ба ҳасби ҷисм хешони мананд, худам аз Масеҳ маҳрум шавам+.

4Онҳо исроилиёнанд; фарзандхондагӣ ва ҷалол, аҳдҳо ва шариат, ибодат ва ваъдаҳо ба онҳо тааллуқ доранд;

5Ва падарон аз онҳоянд, ва аз онҳо Масеҳ ба ҳасби ҷисм ба ҷаҳон омадааст, ки Худо бар ҳама ва то абад муборак аст, омин.

Ваъдаҳои Худо фақат ба Исроили ҳақиқӣ дахл доранд.

6Аммо чунин нест, ки каломи Худо аз эътибор соқит шуда бошад. Зеро на ҳама исроилиянд, ки аз Исроил бошанд,+

7Ва на ҳама фарзандони Иброҳиманд, ки наслаш ҳастанд; балки «насли ту аз Исҳоқ хонда хоҳад шуд»+.

8Яъне на ҳамаи фарзандони ҷисм фарзандони Худо ҳастанд; балки фарзандони ваъда насл ҳисоб меёбанд+.

9Зеро ки каломи ваъда чунин аст: «Дар ҳамин вақт хоҳам баргашт, ва Сороро писаре хоҳад шуд»+.

10Ва на фақат ин, балки ба Ривқо низ ҳамин тавр шуд, вақте ки вай аз яке, яъне аз падарамон Исҳоқ ба як шикам ду писарро ҳомила буд+.

11Зеро ки пеш аз таваллуди онҳо, ки ҳанӯз ҳеҷ амали неке ё баде накарда буданд, — барои он ки пешбинии Худо дар интихобашон на аз аъмол, балки аз Даъваткунанда содир шавад, —+

12Ба вай гуфта шуд: «Калонӣ ба хурдӣ хизмат кунад»,

13Чунон ки навишта шудааст: «Яъқубро Ман дӯст доштам, аммо Эсовро бад дидам»+.

3. Марҳамати Худо ба иродаи муқаддаси Ӯ вобаста аст.

14Пас чӣ гӯем? Магар назди Худо беинсофӣ ҳаст? Ба ҳеҷ ваҷҳ+.

15Зеро ки Ӯ ба Мусо мегӯяд: «Ҳар киро марҳамат кардан хоҳам, марҳамат мекунам; ба ҳар кӣ раҳм кардан хоҳам, раҳм мекунам»+.

16Пас, гап на дар он кас аст, ки майл дорад ва саъю кӯшиш мекунад, балки дар марҳамати Худост.

17Зеро ки Навиштаҳо ба фиръавн мегӯяд: «Барои он Ман туро ба по гузоштаам, ки қуввати Худро бар ту нишон диҳам, то ки исми Ман дар тамоми ҷаҳон интишор ёбад»+.

18Пас, Ӯ ҳар киро хоҳад, марҳамат мекунад, ва ҳар киро хоҳад, сангдил мегардонад.

19Ту ба ман ҳоҳӣ гуфт: «Пас чаро Ӯ боз мазаммат мекунад? Зеро кист, ки ба иродаи Ӯ муқобилат карда тавонад?»+

20Аммо ту кистӣ, эй одамизод, ки бо Худо баҳсу мунозира мекунӣ? Оё маснӯъ ба сонеъ мегӯяд: «Чаро маро чунин соҳтӣ?»+

21Оё кӯзагар ихтиёр надорад, ки аз айни як гил зарфе барои истеъмолоти олӣ ва зарфи дигаре барои истеъмолоти паст бисозад+?

22Пас, чӣ ҷои баҳс аст, ки агар Худо, бо мақсади нишон додани ғазаби Худ ва зоҳир сохтани иқтидори Худ, зарфҳои ғазабро, ки барои ҳалокат сохта шудаанд, бо пурсабрии азиме таҳаммул карда бошад,+

23То ки фаровонии ҷалоли Худро бар зарфҳои марҳамат, ки Ӯ пешакӣ онҳоро барои ҷалол омода кардааст, зоҳир созад.

24Ва он зарфҳои марҳамат моем, ки Ӯ моро на фақат аз байни яҳудиён, балки аз байни халқҳо ҳам даъват намудааст,+

4. Мувофиқи пешгӯиқои анбиё фақат «бақияи» исроилиёни имондор наҷот хоҳанд ёфт.

25Чунон ки дар Ҳушаъ низ мегӯяд:

«Онҳоеро, ки қавми Ман нестанд, қавми Худ хоҳам хонд, ва онро,
ки маҳбуба нест, маҳбуба хоҳам ҳонд;+
26Ва дар он ҷое ки ба онҳо гуфта шудааст:
„Шумо қавми Ман нестед,
онҳо фарзандони Худои Ҳай номида хоҳанд шуд“»+.

27Ва Ишаъё дар бораи Исроил нидо мекунад, ки: «Агар шумораи банӣ-Исроил мисли реги баҳр бошад ҳам, бақияе наҷот хоҳад ёфт;

28Зеро ки Худованд коре ба итмом мерасонад ва ба зудӣ аз рӯи адолат ҳал мекунад, кори қатъие бар замин анҷом медиҳад»+.

29Ва чунон ки Ишаъё пешгӯӣ кардааст:

«Агар Худованди лашкарҳо барои мо насле боқӣ намегузошт,
мо мисли Садӯм мешудем ва ба Амӯро монандӣ медоштем»+.

5. Гуноҳи Исроил: вай мавъизаро дар бораи сафед шудан бо имон мункир шуд.

30Пас чӣ гӯем? Халқҳое ки дар паи адолат набуданд, адолат ба даст оварданд: адолате ки аз имон аст;+

31Аммо Исроил, ки дар паи шариати адолат буд, ба шариати адолат нарасид+.

32Чаро? Чунки онро на дар имон, балки дар аъмол толиб шуданд. Онҳо ба санги пешпое пешпо хӯрданд,

33Чунон ки навишта шудааст:

«Инак, дар Сион санги пешпо ва сахраи васваса мегузорам,
ва ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад,
хиҷил нахоҳад шуд»+.

БОБИ ДАҲУМ

Ҳар кӣ имон оварад ва Худовандро даъват намояд, наҷот хоҳад ёфт.

10^1Эй бародарон! Орзуи дили ман ва дуои ман назди Худо барои Исроил ин аст, ки онҳо наҷот ёбанд.

2Зеро дар бораи онҳо шаҳодат медиҳам, ки рашки Худоро доранд, аммо на аз рӯи фаҳм+.

3Зеро ки ба адолати Худо сарфаҳм нарафта, адолати худашонро барқарор карданӣ шуданд ва ба ин сабаб ба адолати Худо итоат накарданд;+

4Чунки Масеҳ анҷоми шариат аст барои адолати ҳар касе ки имон меоварад+.

5Мусо дар бораи адолате ки аз рӯи шариат аст, чунин менависад: «Ҳар кӣ онро ба ҷо оварад, ба воситаи он хоҳад зист»+.

6Аммо адолате ки аз рӯи имон аст, чунин мегӯяд: «Дар дили худ нагӯ: „Кӣ ба осмон сууд мекунад?“» — барои он ки Масеҳро поён фурорад+.

7Ё: «Кӣ ба варта нузул мекунад?» — барои он ки Масеҳро аз мурдагон боло барорад+.

8Аммо вай чӣ мегӯяд? «Калом наздики туст, дар даҳони ту ва дар дили туст», яъне каломи имон, ки мо онро мавъиза мекунем+.

9Зеро агар ту бо даҳони худ эътироф кунӣ, ки Исо Худованд аст, ва бо дили худ имон оварӣ, ки Худо Ӯро аз мурдагон эҳьё кард, наҷот хоҳӣ ёфт;+

10Чунки одам бо дили худ имон меоварад, ки ин барои адолати ӯст, ва бо даҳони худ эътироф мекунад, ки ин барои наҷоти ӯст.

11Зеро Навиштаҳо мегӯяд: «Ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, хиҷил нахоҳад шуд»+.

12Ва дар ин бобат ҳеҷ тафовуте дар миёни яҳудиён ва юнониён нест, зеро ҳама Худованди Ягонае доранд, ки барои ҳамаи онҳое ки исми Ӯро мехонанд, сарватманд аст+.

13Зеро «ҳар кӣ исми Худовандро бихонад, наҷот хоҳад ёфт»+.

14Аммо чӣ гуна онҳо бихонанд Онро, ки ба Ӯ имон наовардаанд? Чӣ гуна онҳо имон оваранд ба Он ки дар бораи Ӯ чизе нашунидаанд? Чӣ гуна онҳо бидуни воизон чизе бишнаванд+?

15Ва чӣ гуна ба онҳо воизон мавъиза кунанд бе он ки фиристода шаванд? Чунон ки навишта шудааст: «Чӣ гуна зебост пойҳои онҳое ки аз сулҳу осоиштагӣ башорат медиҳанд, аз некӣ башорат медиҳанд!»+

16Лекин на ҳама башоратро гӯш карданд. Зеро Ишаъё мегӯяд: «Худовандо! Кӣ ба ваъзи мо имон овардааст?»+

17Пас, имон аз шунидани ваъз аст ва шунидани ваъз ба воситаи каломи Худост+.

18Аммо мегӯям: оё онҳо нашунидаанд? Баръакс:

«Садои онҳо дар тамоми замин паҳн шуд,
ва каломашон то ақсои дуньё расид»+.

19Аммо мегӯям: оё Исроил намедонист? Пеш аз ҳама Мусо мегӯяд:

«Ман ба воситаи он чи қавм нест,
рашки шуморо ба вуҷуд хоҳам овард, ба воситаи мардуми бефаҳм шуморо ба хашм хоҳам овард»+.

20Ва Ишаъё далерона мегӯяд:

«Касоне Маро ёфтанд,
ки толиби Ман набуданд,
ба касоне Худро зоҳир сохтам, ки ҷӯёи Ман набуданд».

21Аммо дар бораи Исроил Ӯ мегӯяд: «Тамоми рӯз дастҳои Худро сӯи қавми беитоат ва гарданкаш дароз кардам»+.

БОБИ ЁЗДАҲУМ

На тамоми Исроил сангдил хоҳад шуд.

11^1Пас, ман мегӯям: магар Худо қавми Худро рад кардааст? Ба ҳеҷ ваҷҳ. Зеро ки ман ҳам исроилӣ, аз насли Иброҳим, аз сибти Биньёмин ҳастам+.

2Худо қавми Худро, ки пешакӣ шинохта буд, рад накардааст. Оё намедонед, ки Навиштаҳо дар ҳикояти Ильёс чӣ мегӯяд? Чӣ гуна ӯ ба Худо аз Исроил шикоят карда, мегӯяд:+

3«Худовандо! Анбиёи Туро онҳо куштанд, қурбонгоҳҳои Туро вайрон карданд; танҳо ман мондаам, дар қасди ҷони ман низ мебошанд»+.

4Аммо Худо ба ӯ чӣ ҷавобе дод? «Хафт ҳазор одамро, ки назди Баал[*] зону назадаанд, барои Худ нигоҳ доштаам»+.

5Ҳамчунин дар замони ҳозира низ, мувофиқи интихоби файз, бақияе мондааст+.

6Аммо агар ин мувофиқи файз бошад, пас мувофиқи аъмол нест, вагар на файз дигар файз нашуда мемонад. Ва агар мувофиқи аъмол бошад, пас ин дигар файз нест, вагар на амал дигар амал нашуда мемонад.

7Пас чӣ гӯем? Исроил он чиро, ки толиб буд, ба даст наовард. Аммо баргузидагон ба даст оварданд, ва касони боқӣ сангдил шуданд,+

8Чунон ки навишта шудааст:

«Худо ба онҳо рӯҳи хоби гаронро дод,
ва чашмоне ки намебинанд,
ва гӯшҳое ки то имрӯз намешунаванд»+.

9Довуд низ мегӯяд:

«Бигзор суфраи онҳо барои сазояшон ба доме,
капқоне ва тузоқе мубаддал гардад;
10Бигзор чашмони онҳо хира шавад,
то ки набинанд, ва тахтапушти онҳо абадан хам шавад»+.

Даъват шудани халқҳо тарғиб аст барои Исроил.

11Пас, ман мегӯям: оё онҳо то ба дараҷае пешпо хӯрдаанд, ки фурӯ ғалтанд? Ба ҳеҷ ваҷҳ. Аммо аз пешпохӯрии онҳо ба халқҳо наҷот омад, то ки рашки онҳоро ба вуҷуд оварад.

12Ва агар пешпохӯрии онҳо сарвати ҷаҳон ва шикасти онҳо сарвати халқҳо бошад, камоли онҳо чанд маротиба зиёдтар фоидабахш хоҳад буд!

Имондорон набояд мағрур шаванд, балки бо фурӯтанӣ бар ҳасби имон дар меҳрубонии Худо собит бимонанд.

13Ба шумо, эй халқҳо, мегӯям: ҳамчун ҳаввории халқҳо ман хизмати худро ситоиш мекунам:+

14Ба умеди он ки рашки онҳоеро, ки ба ҳасби ҷисм ба ман наздиканд, ба вуҷуд оварам ва баъзеи онҳоро наҷот диҳам.

15Зеро, агар радшавии онҳо мусолиҳаи ҷаҳон шуда бошад, пас қабулшавии онҳо, ба ҷуз эҳьё аз мурдагон, чӣ хоҳад буд+?

16Агар хамирмоя муқаддас бошад, хамир низ муқаддас аст; ва агар реша муқаддас бошад, шохаҳо низ муқаддас аст+.

Огоҳонидани халқҳо аз ҳавобаландӣ.

17Аммо агар баъзе аз шохаҳо шикаста чудо шуда бошанд, ва ту, ки зайтуни ёбоӣ будӣ, ба ҷои онҳо пайванд гашта, ба реша ва шираи зайтун шарик шуда бошӣ, —+

18Пас назди он шохаҳо мағрур машав; ва агар мағрур шавӣ, бидон, ки ту решаро нигоҳ надоштаӣ, балки реша туро нигоҳ доштааст.

19Ту хоҳӣ гуфт: «Шохаҳо шикаста ҷудо шудаанд, то ки ман пайванд шавам».

20Бале. Онҳо ба сабаби беимонӣ шикаста ҷудо шудаанд, аммо ту ба воситаи имон истодагӣ мекунӣ: ғурур макун, балки битарс.

21Зеро ки агар Худо шохаҳои табииро амон надода бошад, туро низ амон нахоҳад дод+.

22Пас, меҳрубонӣ ва сахтгирии Худоро бубин: Ӯ сахтгир аст ба онҳое ки афтода ҷудо шудаанд, ва меҳрубон аст ба ту, агар дар меҳрубонии Ӯ бимонӣ; вагар на ту низ бурида хоҳӣ шуд.

23Лекин онҳо низ, агар дар беимонӣ намонанд, пайванд хоҳанд шуд, зеро Худо қодир аст, ки онҳоро боз пайванд кунад.

24Зеро, агар ту аз зайтуни табиатан ёбоӣ бурида шуда, бар хилофи табиат ба зайтуни хуб пайванд шуда бошӣ, пас алалхусус инҳо, ки шохаҳои табиӣ ҳастанд, ба зайтуни худ пайванд хоҳанд шуд.

Наҷоти қатъии Исроил.

25Зеро, эй бародарон, ман намехоҳам, ки шумо, худро доно пиндошта, аз чунин сир бехабар монед, ки як қисми Исроил ба сангдилӣ гирифтор шудааст то вақте ки шумораи пурраи ғайрияҳудиён дохил шаванд,

Бахшоишҳо ва даъвати Худо тағьирнопазир аст, муқаддароти Ӯ ақлнорас ва роҳҳои Ӯ таҳқиқнашаванда аст.

26Ва он гоҳ тамоми Исроил наҷот хоҳад ёфт, чунон ки навишта шудааст:

«Аз Сион Раҳокунанда хоҳад омад ва маъсиятро аз Яъқуб дафъ хоҳад кард;+

27Ва ин аст аҳди Ман бо онҳо дар замоне
ки гуноҳҳошонро аз миён бардорам».

28Ба сабаби Инҷил, онҳо душманонанд ба хотири шумо; лекин ба сабаби интихоб, онҳо маҳбубанд ба хотири падарон;+

29Зеро ки бахшоишҳо ва даъвати Худо тағьирнопазир аст.

30Зеро, чунон ки шумо низ як вақте ба Худо итоат накардед, вале алҳол, ба сабаби беитоатии онҳо, марҳамат ёфтаед, —+

31Ҳамчунин онҳо низ ҳоло итоат накарданд, то ки худашон низ ба воситаи ҳамон марҳамате ки шумо ёфтаед, марҳамат ёбанд.

32Зеро ки Худо ҳамаро ба беитоатӣ дучор овардааст, то ки ҳамаро марҳамат кунад.

Ҷалол додани роҳҳои мӯъҷизаосои Худо.

33Зиҳӣ умқи сарват ва ҳикмат ва маърифати Худо! Чӣ қадар ақлнорас аст доварии Ӯ ва таҳқиқнопазир аст роҳҳои Ӯ!+

34Зеро кист, ки афкори Худовандро дарк карда бошад? Ё кист, ки мушовири Ӯ шуда бошад+?

35Ё кист, ки ба Ӯ пешакӣ чизе дода бошад, то ки подошашро ба вай баргардонад+?

36Зеро ки ҳама чиз аз Ӯст, ба воситаи Ӯст ва барои Ӯст. Ӯро то абад ҷалол бод. Омин+.

БОБИ ДУВОЗДАҲУМ

Ҳаёти имондорон хизматгузорӣ ба Худост.

12^1Пас, шуморо, эй бародарон, ба марҳамати Худо даъват менамоям, ки ҷисмҳои худро ҳамчун қурбонии зинда, муқаддас ва писандидаи Худо тақдим кунед: ибодати оқилонаи шумо ҳамин хоҳад буд;+

2Худро ба ин дуньё ҳамшакл насозед, балки ба воситаи таҷдиди ақлатон шакли тозае ба худ бигиред, то дарк кунед, ки иродаи нек, писандида ва комили Худо чист+.

Бахшоишҳои файзи Худо дар хизматгузорӣ ба калисост.

3Зеро ба ҳасби файзе ки ба ман ато шудааст, ба ҳар яке аз шумо мегӯям: дар ҳаққи худатон бештар аз он чи шоён аст, фикр накунед, балки хоксорона, ба андозаи имоне ки Худо ба ҳар кас насиб кардааст, фикр ронед+.

4Зеро, чунон ки дар як бадан андоми бисьёре дорем, лекин на ҳамаи андомҳо айни як корро ба ҷо меоваранд,+

5Ҳамчунин мо, ки бисьёрем, як баданро дар Масеҳ ташкил мекунем, аммо ҳар яке ба танҳоӣ андоми якдигарем;+

6Ва ба ҳасби файзе ки ба мо дода шудааст, атоҳои гуногун дорем: агар атои нубувват дошта бошӣ, ба андозаи имон нубувват кун;+

7Агар атои хизмат дошта бошӣ, бо хизматгузорӣ машғул шав; агар касе муаллим бошад, бо таълим машғул шавад;+

8Агар касе воиз бошад, бо мавъиза машғул шавад; ҳар кӣ бахшанда аст, бо саховат бахшиш диҳад; ҳар кӣ сардор аст, бо ҷидду ҷаҳд сардорӣ кунад; ҳар кӣ эҳсонкор аст, бо меҳрубонӣ некӣ кунад+.

Мушоракати бародарӣ.

9Муҳаббати шумо бигзор бе риёкорӣ бошад; аз бадӣ нафрат кунед, ба некӣ бичаспед;+

10Якдигарро бо муҳаббати бародарӣ дӯст доред; ва ҳар яке каси дигарро зиёдтар сазовори эҳтиром ҳисоб кунед;+

11Ҷидду ҷаҳдро суст накунед; рӯҳи пурҳарорат дошта бошед; Худовандро бандагӣ намоед.

12Аз умедворӣ тасаллӣ ёбед; дар мусибат пуртоқат бошед; ҳамеша дуо гӯед+.

13Дар рафъи эҳтиёҷоти муқаддасон иштирок кунед; дар меҳмоннавозӣ бикӯшед+.

14Баракат бихоҳед барои онҳое ки шуморо таъқиб мекунанд: баракат бихоҳед, вале лаънат нахонед+.

15Бо шодикунандагон шодӣ кунед, бо гирьякунандагон гирья кунед+.

16Бо якдигар ҳамфикр бошед; ҳавобаландӣ накунед, балки бо ҳакирон муошират намоед; худро доно мапиндоред+.

Муҳаббати масеҳӣ бадиро бо некӣ мағлуб мекунад.

17Ба ҳеҷ кас дар ивази бадӣ, бадӣ накунед; пеши тамоми мардум дар паи некӣ бошед+.

18Ба қадри имкон, то ҳадде ки ба шумо вобаста аст, бо ҳамаи одамон мувосо кунед+.

19Эй маҳбубон, интиқоми худро нагиред, балки ба ғазаби илоҳӣ вогузор кунед; зеро ки навишта шудааст: «Интиқом аз ҷониби Ман аст, Ман сазо хоҳам дод, мегӯяд Худованд»+.

20Пас, агар душманат гурусна бошад, шикамашро сер кун; агар ташна бошад, ба ӯ об деҳ; зеро ки бо чунин рафторат бар сари ӯ оташпораҳо фурӯ хоҳӣ рехт+.

21Ба бадӣ мағлуб нашав, балки бадиро бо некӣ мағлуб кун.

БОБИ СЕЗДАҲУМ

Имондор ва ҳукуматдорон.

13^1Ҳар шахс бояд ба ҳокимиятҳои боло итоат кунад; зеро ҳеҷ ҳокимияте нест, ки аз Худо набошад, ва ҳокимиятҳои мавҷуда аз ҷониби Худо барқарор шудаанд+.

2Бинобар ин ҳар кӣ ба ҳокимият муқобилат кунад, бар зидди амри Худо исьён кардааст; ва исьёнгарон гирифтори маҳкумият хоҳанд шуд.

3Зеро ки ҳокимон на барои некӯкорон, балки барои бадкорон хавфноканд. Оё мехоҳӣ аз ҳокимият тарсе надошта бошӣ? Корҳои нек кун, ва сазовори таърифи вай хоҳӣ шуд;

4Чунки вай хизматгори Худост бар нафъи ту. Аммо агар корҳои бад кунӣ, битарс; зеро ки вай шамшерро беҳуда бардошта нагаштааст: вай хизматгори Худост ва бо ғазаб аз бадкорон интиқом мегирад+.

5Бинобар ин на фақат аз тарси ҷазо, балки низ аз рӯи виҷдон итоат кардан лозим аст.

6Ба ҳамин сабаб шумо андоз ҳам медиҳед; зеро онҳо мулозимони Худо ҳастанд, ки доим бо ин кор машғуланд.

Имондор ба ёри ӯ.

7Пас, ба ҳар кас он чиро, ки бар зиммаи шумо дайн аст, адо кунед: андозро — ба касе ки андоз меситонад; хироҷро — ба касе ки хироҷ мегирад; тарсро — ба касе ки лоиқи тарс аст; иззатро — ба касе ки шоистаи иззат аст+.

8Аз касе чизе қарздор нашавед, ҷуз қарзи муҳаббат нисбат ба якдигар; зеро ҳар кӣ каси дигарро дӯст медорад, шариатро ба ҷо овардааст+.

9Зеро ки аҳкоми: «Зино накун», «Қатл накун», «Дуздӣ накун», «Шаҳодати дурӯғ надеҳ», «Тамаъ накун» ва тамоми аҳкоми дигар дар ҳамин як калом, чунончи: «Ёратро мисли худат дӯст дор» ҷамъбаст карда шудааст+.

10Муҳаббат ба ёр бадӣ намекунад; пас, муҳаббат иҷрои пурраи шариат аст+.

Ҳаёти имондорон дар интизори ба зудӣ завол ёфтани ҷаҳон.

11Дар айни ҳол шумо вақтро медонед, ки аллакай соати аз хоб бедор шуданатон расидааст: зеро ки алҳол наҷоти мо назар ба он вақте ки имон овардем, наздиктар аст+.

12Шаб гузашту рӯз наздик омад: пас, биёед, аъмоли зулмотро як сӯ монему аслиҳаи нурро дар бар кунем+.

13Мисли он ки рӯзона бошад, боодобона рафтор кунем: на бо айёшӣ ва мастигарӣ, на бо шаҳватпарастӣ ва фисқу фуҷур, на бо низоъ ва ҳасад;+

14Балки Худованди мо Исои Масеҳро дар бар кунед ва дар бораи ҳавасҳои шаҳвонии ҷисм ғамхорӣ нанамоед+.

БОБИ ЧОРДАҲУМ

Дар бораи касони сустимон ва қавиимон.

1. Дар бораи лутфу марҳамат ба сустиҳои дигарон.

14^1Касеро, ки дар имон суст аст, қабул кунед бе он ки дар бораи ақидаҳо мубоҳиса намоед+.

2Яке боварӣ дорад, ки хӯрдани ҳама ҷиз ҷоиз аст, вале он ки суст аст, фақат сабзавот мехӯрад+.

3Касе ки мехӯрад, набояд он касро, ки намехӯрад, хор шуморад; ва касе ки намехӯрад, набояд он касро, ки мехӯрад, маҳкум кунад: чунки Худо ӯро қабул кардааст+.

4Ту кистӣ, ки бандаи каси дигарро маҳкум мекунӣ? Пеши оғои худ ӯ меистад ё меафтад; аммо ба по хоҳад истод, зеро ки Худо қодир аст ӯро ба по бархезонад+.

2. Бигзор ҳар яке дар эътиқоди худ устувор бошад.

5Як кас як рӯзро аз рӯзи дигар авло медонад; лекин каси дигар рӯзҳоро баробар медонад. Бигзор ҳар яке дар эътиқоди худ устувор бошад+.

6Он ки рӯзеро авло медонад, барои Худованд чунин мекунад; ва он ки рӯзҳоро баробар медонад, барои Худованд чунин мекунад. Он ки мехӯрад, барои Худованд мехӯрад, зеро ки Худоро шукр мегӯяд. Ва он ки намехӯрад, барои Худованд намехӯрад ва Худоро шукр мегӯяд+.

7Зеро ки ҳеҷ яке аз мо барои худ зист намекунад, ва ҳеҷ яке барои худ намемирад+.

8Зеро ки агар зист кунем, барои Худованд зист мекунем, ва агар бимирем, барои Худованд мемирем. Бинобар ин, хоҳ зист кунем, хоҳ бимирем, ба Худованд тааллуқ дорем+.

9Зеро Масеҳ барои он мурд ва аз нав зинда шуд, ки ҳам бар мурдагон ва ҳам бар зиндагон Худованд бошад+.

10Пас чаро ту бародаратро маҳкум мекунӣ? Ё ту низ чаро бародаратро хор мешуморӣ? Охир, ҳамаи мо пеши курсии доварии Худо ҳозир хоҳем шуд+.

11Зеро ки навишта шудааст:

«Қасам ба ҳаёти Худам, мегӯяд Худованд:

пеши Ман ҳар зонуе хам хоҳад шуд,
ва ҳар забоне Худоро ситоиш хоҳад кард»+.

12Пас, ҳар яке аз мо дар бораи худ ба Худо ҳисобот хоҳад дод+.

3. Боиси васваса шудан лозим нест.

13Пас, якдигарро дигар маҳкум накунем; балки беҳтар аст дар он хусус муҳокима кунед, ки касе дар сари роҳи бародараш пешпое ё васвасае нагузорад+.

14Ман медонам ва дар Исои Худованд яқин дорам, ки ҳеҷ як чиз ба худии худ наҷис нест; фақат барои касе ки чизеро наҷис мешуморад, он наҷис аст+.

15Ва агар бародарат аз барои хӯрок озурда шавад, ту дигар аз рӯи муҳаббат рафтор намекунӣ; бо хӯроки худ он касро, ки Масеҳ барои ӯ мурдааст, нобуд накун+.

16Пас эҳтиёт бошед, ки аз кори неки шумо бадгӯӣ накунанд.

17Зеро ки Малакути Худо аз хӯрдан ва нӯшидан иборат нест, балки адолат, сулху осоиштагӣ ва шодмонӣ дар Рӯҳулқудс аст+.

18Ва ҳар кӣ ба ин тариқа Масеҳро бандагӣ мекунад, вай писандидаи Худо ва мақбули мардум аст.

19Пас, дар роҳи сулҳу осоиштагӣ ва тақвияти якдигар саъю кӯшиш кунем+.

20Аз барои хӯрок кори Худоро вайрон накун. Ҳама чиз пок аст, лекин агар ба сабаби хӯрдан касе ба васваса афтад, ин кор савоб надорад+.

21Беҳтар аст, ки ту гӯшт нахӯрӣ, май нанӯшӣ ва коре накунӣ, ки боиси пешпо хӯрдан, ё ба васваса афтодан ва ё суст шудани бародарат мегардида бошад.

22Имоне ки ту дорӣ, барои худат, дар пеши Худо дошта бош. Хушо касе ки худро барои он чи баргузидааст, маҳкум намекунад.

23Аммо он ки шубҳа дорад, агар бихӯрад, махкум мегардад, чунки ин корро аз рӯи имон накард; ва ҳар коре ки мувофиқи имон нест, гуноҳ аст.

Ҷалол додани Худо.

24Ба Ӯ, ки қодир аст шуморо устувор гардонад ба ҳасби башорати ман ва мавъизаи Исои Масеҳ, ба ҳасби кашфи он сирре ки аз замонҳои азалӣ ниҳон буд,+

25Вале алҳол зоҳир шуда, ба воситаи навиштаҳои анбиё, бо амри Худои ҷовидонӣ ба ҳамаи халқҳо маълум шудааст, то ки ба итоати имон дароянд,+

26Ба Худои ҳакими якто, ба воситаи Исои Масеҳ, то абад ҷалол бод. Омин+.

БОБИ ПОНЗДАҲУМ

4. Ҳар яке ба бародараш бар ҳасби намунаи Масеҳ мадад бирасонад.

15^1Ва мо, ки тавоно ҳастем, бояд сустиҳои нотавононро бардорем ва толиби роҳати худ набошем:+

2Ҳар яке аз мо бигзор толиби роҳати ёри худ бошад дар он чи бар нафъи вай ва барои тақвияти вай аст+.

3Зеро ки Масеҳ низ толиби роҳати Худ набуд, балки, чунон ки навишта шудааст: «Бадгӯиҳои бадгӯёни Ту бар Ман афтодааст»+.

Имондороне ки аз байни халқҳо ва яҳудиён ҳастанд, калисои ягонаи Масеҳро ташкил мекунанд.

4Зеро ҳар он чи пештар навишта шудааст, барои омӯхтани мо навишта шудааст, то ки мо аз Навиштаҳо сабр ва тасаллӣ пайдо карда, умедвор бошем+.

5Ва Худои сабру тасаллӣ бигзор шуморо тақвият диҳад, ки бо ҳамдигар, мутобиқи Исои Масеҳ, ҳамфикр бошед,+

6То ки шумо якдилона, бо як забон Худо ва Падари Худованди мо Исои Масеҳро ҳамду сано гӯед.

7Пас, якдигарро қабул кунед, чунон ки Масеҳ низ шуморо барои ҷалоли Худо қабул кардааст.

8Зеро ман мегӯям, ки Исои Масеҳ, ба хотири ростии Худо, барои махтунон хизматгузор шуд, то ки ваъдаҳои ба падарон додашударо ба иҷро расонад,

9Ва барои он ки халқҳо Худоро ба ҳотири марҳамати Ӯ ҳамду сано гӯянд, чунон ки навишта шудааст:

«Бинобар ин Туро дар миёни халқҳо ҳамду сано хоҳам гуфт ва исми Туро тараннум хоҳам кард»+.

10Ва боз гуфта шудааст:

«Эй халқҳо, бо қавми Ӯ хушнӯд шавед»+.

11Ва боз:

«Эй ҳамаи халқҳо, Худовандро ситоиш кунед ва,
эй ҳамаи қавмҳо, Ӯро ҳамду сано гӯед»+.

12Ишаъё низ мегӯяд:

«Решаи Йисой хоҳад омад,
ва Ӯ барои мутеъ кардани халқҳо хоҳад бархост; халқҳо ба Ӯ умед хоҳанд баст»+.

13Пас, Худои умед бигзор шуморо дар имонатон аз ҳар гуна шодӣ ва сулҳу осоиштагӣ пур кунад, то ки бо қуввати Рӯҳулқудс умедатон афзун гардад.

Хотимаи нома:

1. Ваколати Павлус барои навиштани ин нома.

14Худи ман ҳам, эй бародарон, бар шумо эътимод дорам, ки шумо низ пур аз файз ва саршор аз ҳар гуна дониш мебошед ва якдигарро насиҳат карда метавонед.

15Лекин ман каме ҷуръат намуда, ба шумо баъзе чизҳоро гӯё ки хотиррасон кардам, мувофиқи файзе ки Худо ба ман ато фармудааст,

16Барои он ки дар миёни халқҳо хизматгузори Исои Масеҳ бошам ва каҳонати башорати Худоро ба ҷо оварам, то ки ҳадияи халқҳо аз Рӯҳулқудс муқаддас гардида, ба Худо мақбул афтад+.

17Пас, ман метавонам дар Исои Масеҳ пеши Худо ифтихор намоям;

18Зеро ҷуръат намекунам чизе бигӯям ҷуз он чи Масеҳ ба воситаи ман дар бобати мутеъ кардани халқҳо бо сухан ва амал,

19Бо қуввати аломоту мӯъҷизот, бо қуввати Рӯҳи Худо ба ҷо овардааст, ба тавре ки ман аз Ерусалим ва гирду атрофаш гирифта то Илурикӯн башорати Масеҳро интишор кардаам,+

20Дар айни ҳол ман саъю кӯшиш намудаам на дар он ҷойҳое ки исми Масеҳ машҳур аст, башорат бидиҳам, то ки бар таҳкурсии дигарон бино накунам,+

21Балки, чунон ки навишта шудааст:

«Онҳое ки хабари Ӯро наёфтаанд,
хоҳанд дид, ва онҳое ки нашунидаанд,
хоҳанд фаҳмид»+.

2. Нақшаи сафар.

22Ҳамин чиз буд, ки дафъаи бисьёр ба омадани ман назди шумо монеъ шуд+.

23Лекин алҳол, ки маро дар ин кишварҳо дигар коре нест, ва чандин сол боз орзумандам, ки назди шумо биёям,+

24Ҳамин ки ба сафари Испония биравам, назди шумо хоҳам омад. Зеро умедворам, ки ҳангоми гузашта рафтанам бо шумо мулоқот кунам, ва шумо маро, баъд аз он ки аз дидоратон андаке сер шавам, ба он ҷо гусел намоед.

25Аммо ҳоло ман ба Ерусалим меравам, то ки ба муқаддасон хизмат кунам;+

26Зеро ки аҳли Мақдуния ва Охоия салоҳ донистанд, ки хайроте барои камбағалони муқаддасони Ерусалим фиристанд+.

27Инро салоҳ донистанд, вале нисбат ба онҳо ӯҳдадор ҳам ҳастанд; зеро, модоме ки халқҳо ба онҳо аз ҷиҳати рӯҳонӣ шарик шудаанд, бояд ба онҳо аз ҷиҳати маишатӣ низ хизмат кунанд+.

28Пас, ин корро анҷом дода ва ин маблағро ба дасти онҳо супурда, ман бо роҳи кишвари шумо ба Испония хоҳам рафт,

29Ва яқин дорам, ки ҳар гоҳ назди шумо биёям, бо баракати пурраи башорати Масеҳ хоҳам омад.

30Пас, эй бародарон, ба хотири Худованди мо Исои Масеҳ ва ба хотири муҳаббати Рӯҳ аз шумо илтимос дорам, ки ҳамроҳи ман дар дуоҳои худ барои ман назди Худо ҷидду ҷаҳд намоед,

31То ки аз беимонони Яҳудо раҳо шавам, ва хизмати ман дар Ерусалим мақбули муқаддасон афтад,+

32Ва ман, бо хости Худо, бо шодмонӣ назди шумо биёям ва бо шумо ором ёбам+.

33Ва Худои сулҳу осоиштагӣ бо ҳамаи шумоён бод. Омин+.

БОБИ ШОНЗДАҲУМ

3. Маъруфӣ кардани Фубӣ.

16^1Хоҳари мо Фубиро, ки ходимаи калисои Канхария аст, ба шумо маъруфӣ менамоям,+

2То ки вайро ба хотири Худованд, ба тавре ки шоистаи муқаддасон бошад, қабул кунед ва дар ҳар бобат, ки ба шумо эҳтиёҷ дошта бошад, ба вай мадад расонед; зеро ки вай ҳам ба бисьёр касон ва ба худи ман низ мададгор буд+.

4. Саломҳо ба имондорон.

3Ба Прискила ва Акило, ки ҳамкорони ман дар Исои Масеҳ буданд, салом гӯед;+

4Онҳо ҷони худро барои ман ба хатар андохтаанд, ва аз онҳо на фақат ман, балки ҳамаи калисоҳои халқҳо низ мамнун ҳастанд; ҳамчунин ба аҳли калисое ки дар хонаи онҳо ҷамъ мешаванд, салом гӯед.

5Ба маҳбуби ман Апинтус, ки барои Масеҳ навбари Охоия аст, салом гӯед+.

6Ба Марьям, ки барои мо бисьёр меҳнат кардааст, салом гӯед.

7Ба хешони ман Андрониқӯс ва Юниёс, ки бо ман бандӣ буданд, салом гӯед; онҳо дар миёни ҳаввориён машҳур ҳастанд ва аз ман пештар ба Масеҳ имон овардаанд.

8Ба Амплиёс, ки дар Худованд маҳбуби ман аст, салом гӯед.

9Ба Урбонус, ки дар Масеҳ ҳамкори мост, ва ба Истохис, ки маҳбуби ман аст, салом гӯед.

10Ба Апалис, ки дар Масеҳ озмуда шудааст, салом гӯед. Ба аҳли байти Аристоблус салом гӯед.

11Ба хеши ман Ҳиродиюн салом гӯед. Ба онҳое ки аз аҳли байти Наркисус ба Худованд имон доранд, салом гӯед.

12Ба Труфино ва Трифосо, ки дар кори Худованд фаъол ҳастанд, салом гӯед. Ба Парсиси маҳбуба, ки дар кори Худованд бисьёр фаъол аст, салом гӯед.

13Ба Руфус, ки баргузидаи Худованд аст, ва ба модари ӯ, ки барои ман мисли модар аст, салом гӯед+.

14Ба Асункритус, Флигӯн, Ҳермос, Патрубос, Ермис ва бародароне ки бо онҳоянд, салом гӯед.

15Ба Филӯлӯгус ва Юлиё, Нирвас ва хоҳараш, ва Ӯлумпос, ва ҳамаи муқаддасоне ки бо онҳоянд, салом гӯед.

16Ба якдигар бо бӯсаи муқаддасона салом гӯед. Ҳамаи калисоҳои Масеҳ ба шумо салом мегӯянд+.

5. Огоҳонидан аз таълимотҳои козибона.

17Шуморо, эй бародарон, даъват менамоям, ки аз касоне ки бар хилофи таълиме ки шумо ёфтаед, дар миён ҷудоӣ ва васваса меандозанд, эҳтиёт бошед ва аз онҳо канорагирӣ кунед;+

18Зеро ки онҳо на ба Худованди мо Исои Масеҳ, балки ба шиками худ хизмат мекунанд ва бо тамаллуқкорӣ ва суханороӣ дилҳои соддалавҳонро фиреб медиҳанд+.

19Итоати шумо ба ҳама маълум аст; ва ман аз шумо хурсандам, лекин орзумандам, ки шумо дар некӣ хирадманд ва дар бадӣ соддадил бошед+.

20Ва Худои сулҳу осоиштагӣ ба зудӣ шайтонро зери пойҳои шумо сарнагун хоҳад кард. Файзи Худованди мо Исои Масеҳ бо шумо бод!+

6. Саломҳо ба ҳамкорон.

21Ҳамкорам Тимотиюс ва хешонам Лукюс, Ёсӯн ва Сӯсипатрус ба шумо салом мегӯянд+.

22Ман — Тартиюс низ, ки ин номаро навиштаам, ба шумо дар Худованд салом мегӯям.

23Ғоюс, ки мизбони ман ва тамоми аҳли калисо мебошад, ба шумо салом мегӯяд. Хазинадори шаҳр Арастус ва бародари мо Квартус ба шумо салом мегӯянд+.

24Файзи Худованди мо Исои Масеҳ бо ҳамаи шумо бод. Омин.

* 11:4 Баал — бути мардуми қадими Канъон ва Финиқия.

+ 1:2 Луқ. 1:69-70, Тит. 1:1-2
+ 1:3 Мат. 1:1
+ 1:5 Аъм. 9:15
+ 1:7 1 Қӯр. 1:2

+ 1:8 Рум. 16:19, Фпл. 1:3, 2 Тим. 1:3, Филем. 1:4

+ 1:9 Рум. 9:1, 2 Қӯр. 1:23, Фпл. 1:8, 1 Тас. 2:5

+ 1:10 Рум. 15:32
+ 1:13 Рум. 15:22-23, 1 Тас. 2:18, Фпл. 4:17
+ 1:14 1 Қӯр. 9:16

+ 1:16 Марқ. 8:38, Фпл. 1:20, Рум. 2:9-10, 1 Қӯр. 1:18

+ 1:17 Рум. 3:21, Ҳаб. 2:4, Ғал. 3:11, Ибр. 10:38

+ 1:18 Эфс. 5:6, Қӯл. 3:6
+ 1:19 Аъм. 14:17, Аъм. 17:24-27
+ 1:20 Заб. 18:2-5

+ 1:21 4 Подш. 17:15, Ирм. 2:5, Эфс. 4:17-18

+ 1:22 Мас. 21:30, Иш. 44:25, 1 Қӯр. 1:20, 1 Қӯр. 3:19

+ 1:23 Хур. 20:4-5, Так. Шар. 4:16-18, Заб. 105:20, Ирм. 2:11, Ҳиз. 8:10

+ 1:24 Заб. 80:13, Ҳиз. 20:25
+ 1:25 Ирм. 10:14
+ 1:26 Қӯл. 3:5
+ 1:27 Иб. 18:22, Иб. 20:13
+ 1:31 2 Тим. 3:2-4
+ 1:32 Рум. 6:21

+ 2:1 2 Подш. 12:5-7, Мат. 7:2, Луқ. 6:37, Юҳ. 8:7

+ 2:4 2 Пет. 3:9, 2 Пет. 3:15, Ваҳй 2:21
+ 2:5 Яъқ. 5:3
+ 2:6 Мас. 24:12
+ 2:9 1 Пет. 4:17, Рум. 1:16, Ҳиз. 18:20
+ 2:10 Иш. 57:19, 1 Пет. 1:7

+ 2:11 Так. Шар. 10:17, Мат. 22:16, Луқ. 20:21, Аъм. 10:34

+ 2:12 1 Қӯр. 9:21
+ 2:13 Луқ. 11:28, Яъқ. 1:22-23
+ 2:15 Ирм. 31:33, Воиз 12:14
+ 2:17 Рум. 3:27, Рум. 9:4-5
+ 2:19 Юҳ. 9:40
+ 2:21 Хур. 20:15, Мат. 23:3
+ 2:22 Хур. 20:14
+ 2:24 Иш. 52:5, Ҳиз. 36:20
+ 2:25 Ғал. 5:3
+ 2:26 Эфс. 2:11
+ 2:27 2 Қӯр. 3:6, Мат. 12:41
+ 2:28 Рум. 9:6-8, 1 Қӯр. 7:19

+ 2:29 Так. Шар. 10:16, Так. Шар. 30:6, Ирм. 4:4, Эфс. 2:11, Фпл. 3:3, Қӯл. 2:11, 2 Қӯр. 10:18

+ 3:1 Юҳ. 4:22
+ 3:2 Так. Шар. 4:8, Заб. 147:9
+ 3:3 Рум. 9:6, 2 Тим. 2:13
+ 3:4 Заб. 50:6
+ 3:7 Рум. 9:19
+ 3:8 Рум. 6:1, Рум. 6:15, 2 Қӯр. 6:8

+ 3:9 Рум. 5:12, Ғал. 3:22, Рум. 1:18-32, Рум. 2

+ 3:12 Заб. 13:1-3, Воиз 7:20
+ 3:13 Заб. 5:10, Заб. 139:4
+ 3:14 Заб. 9:28
+ 3:17 Мас. 1:16, Иш. 59:7-8
+ 3:18 Заб. 35:2

+ 3:20 Заб. 142:2, Аъм. 13:39, Ғал. 2:16, Ғал. 3:11, Рум. 7:7

+ 3:21 Рум. 1:17, Ғал. 2:16, Луқ. 24:27, Аъм. 10:43

+ 3:23 3 Подш. 8:46, 2 Вак. 6:36, Заб. 142:2, Мас. 20:9, Воиз 7:20, 1 Юҳ. 1:8-10

+ 3:24 Тит. 3:7

+ 3:25 Юҳ. 1:29, 1 Юҳ. 2:2, Аъм. 17:30, Рум. 2:4

+ 3:27 Рум. 2:17, 1 Қӯр. 1:29, Эфс. 2:9
+ 3:28 Аъм. 13:39
+ 3:29 Рум. 9:24, Рум. 10:12
+ 3:30 Так. Шар. 6:4-5, Ғал. 3:20, Ғал. 3:8
+ 3:31 Мат. 5:17
+ 4:3 Ҳас. 15:6, Яъқ. 2:23, Ғал. 3:6
+ 4:5 Рум. 3:22
+ 4:6 Заб. 31:1-2
+ 4:8 2 Қӯр. 5:19
+ 4:9 Рум. 3:30
+ 4:11 Ҳас. 15:6, Ҳас. 17:10
+ 4:13 Ҳас. 17:4-6, Ғал. 3:16, Ибр. 7:6
+ 4:14 Ғал. 3:17-18
+ 4:15 1 Қӯр. 15:56, Ғал. 3:10, Рум. 7:7
+ 4:16 Ғал. 3:22
+ 4:17 Ҳас. 17:5, Юҳ. 5:21
+ 4:18 Ҳас. 15:5
+ 4:19 Ҳас. 17:17, Ибр. 11:12, Ҳас. 18:11
+ 4:22 Ҳас. 15:6
+ 4:24 1 Қӯр. 9:9-10, Рум. 10:9
+ 4:25 Мат. 20:28, Ғал. 1:4, 2 Қӯр. 5:21
+ 5:1 Ғал. 3:28
+ 5:2 Рум. 8:17, Эфс. 3:16, Фпл. 3:21

+ 5:3 Мат. 5:11-12, 2 Қӯр. 12:10, Яъқ. 1:3-4

+ 5:5 Аъм. 2:17, Тит. 3:6
+ 5:8 Юҳ. 3:16, 1 Юҳ. 4:10
+ 5:9 Рум. 3:25, Мат. 3:7, 1 Тас. 1:10

+ 5:10 2 Қӯр. 5:18-20, Эфс. 2:16, Қӯл. 1:20-21

+ 5:12 Ҳас. 3:6, Яъқ. 1:15, Рум. 6:23, Рум. 3:9, Эфс. 2:3

+ 5:13 Рум. 3:20
+ 5:14 1 Қӯр. 15:45
+ 5:15 1 Қӯр. 15:21, 2 Қӯр. 5:14
+ 5:16 Иш. 53:11
+ 5:17 Ваҳй 22:5
+ 5:18 Юҳ. 12:32
+ 5:19 Ибр. 5:8
+ 5:20 Ғал. 3:19
+ 5:21 Юҳ. 1:17

+ 6:2 1 Пет. 2:24, Ғал. 2:19, Ғал. 5:24, Қӯл. 2:20, Қӯл. 3:3

+ 6:4 1 Пет. 3:21, Ғал. 3:27, 2 Қӯр. 5:17, Эфс. 4:24, Қӯл. 2:12, Қӯл. 3:10

+ 6:5 2 Қӯр. 4:10, Фпл. 3:10
+ 6:6 Ғал. 2:19-20, Ғал. 5:24, Ғал. 6:14
+ 6:7 1 Пет. 4:1
+ 6:8 2 Тим. 2:11, Ваҳй 20:4
+ 6:9 Рум. 14:9, Ваҳй 1:18
+ 6:10 Ибр. 7:27
+ 6:12 Заб. 18:14
+ 6:13 Қӯл. 3:5, Рум. 12:1
+ 6:16 Юҳ. 8:34

+ 6:18 Юҳ. 8:32, Юҳ. 8:34, Яъқ. 2:12, 1 Пет. 2:16, 1 Қӯр. 7:22, 2 Қӯр. 3:17, Ғал. 5:1

+ 6:22 1 Қӯр. 7:22
+ 6:23 Яъқ. 1:15, Рум. 5:12
+ 7:2 1 Қӯр. 7:39
+ 7:3 Мат. 5:32

+ 7:4 Ғал. 5:22, Эфс. 5:19, Ғал. 2:19, Ғал. 5:18, Эфс. 2:15, Қӯл. 2:14

+ 7:6 Рум. 6:4
+ 7:7 Рум. 3:20, Рум. 4:15, Хур. 20:17
+ 7:8 1 Қӯр. 15:56
+ 7:10 Иб. 18:5
+ 7:12 Так. Шар. 4:8, Заб. 18:8-9
+ 7:15 Ғал. 5:17
+ 7:16 1 Тим. 1:8
+ 7:18 Ҳас. 6:5, Айюб 14:4, Заб. 50:5
+ 7:19 Ғал. 5:17
+ 7:22 Заб. 1:2
+ 7:23 1 Пет. 2:11, Ғал. 5:17
+ 8:2 1 Қӯр. 15:45

+ 8:3 Ибр. 7:18, Фпл. 2:7, Иб. 16:5, 2 Қӯр. 5:21

+ 8:4 Ғал. 5:16, Ғал. 5:25
+ 8:5 Ғал. 5:19-25
+ 8:7 Яъқ. 4:4, 1 Қӯр. 2:14

+ 8:9 1 Қӯр. 3:16, 1 Қӯр. 6:19, 2 Қӯр. 6:16, 1 Юҳ. 3:24, 1 Пет. 1:11, Яҳ. 1:19

+ 8:11 Юҳ. 5:21, Аъм. 2:24

+ 8:13 Қӯл. 3:5, Иб. 18:5

+ 8:14 Так. Шар. 14:1, Мат. 5:9, Юҳ. 1:12, 1 Юҳ. 3:1, 1 Юҳ. 5:1

+ 8:15 2 Тим. 1:7, 1 Қӯр. 2:12

+ 8:16 1 Юҳ. 3:2, Ғал. 3:26, Эфс. 1:5, 1 Юҳ. 3:24, 2 Қӯр. 1:22, Эфс. 1:13

+ 8:17 Ғал. 3:29, Ғал. 4:7, Эфс. 3:6, Тит. 3:7, 2 Қӯр. 1:5, Фпл. 3:10, Қӯл. 1:24, 1 Пет. 5:1, Рум. 5:2, Эфс. 3:16, Фпл. 3:21

+ 8:18 2 Қӯр. 4:17
+ 8:20 Ҳас. 3:17-19, Воиз 1:2
+ 8:22 Ирм. 12:4, Ирм. 12:11
+ 8:23 2 Қӯр. 5:2, Ғал. 5:5
+ 8:24 2 Қӯр. 4:18, Ибр. 11:1

+ 8:27 1 Подш. 16:7, 3 Подш. 8:39, Мас. 21:2, Ирм. 11:20

+ 8:29 Мат. 28:10, Юҳ. 20:17, Қӯл. 1:15, Ибр. 2:11, 1 Юҳ. 3:2, 2 Қӯр. 3:18, Фпл. 3:21

+ 8:30 Юҳ. 17:22
+ 8:31 Ад. 14:9, Заб. 117:6
+ 8:32 Юҳ. 3:16

+ 8:33 Марқ. 13:20, Луқ. 18:7, Қӯл. 3:12, Тит. 1:1, Иш. 50:8

+ 8:34 Заб. 109:1, Марқ. 16:19, Аъм. 7:55-56, 1 Юҳ. 2:1, Рум. 8:34, Ибр. 7:25

+ 8:35 Сур. Сур. 8:6
+ 8:36 Заб. 43:23, 1 Қӯр. 4:9
+ 8:37 Юҳ. 16:33, 1 Қӯр. 15:57
+ 8:38 1 Пет. 3:22, 1 Қӯр. 15:24, Эфс. 1:21

+ 9:1 2 Қӯр. 11:10, 1 Тим. 2:7, Рум. 1:9, Фпл. 1:8

+ 9:3 1 Қӯр. 16:22, Ғал. 1:8
+ 9:6 Рум. 3:3, Юҳ. 1:47, Рум. 2:28
+ 9:7 Ҳас. 21:12, Ибр. 11:17
+ 9:8 Ғал. 4:23, Ғал. 4:28
+ 9:9 Ҳас. 18:10
+ 9:10 Ҳас. 25:21
+ 9:11 Ҳас. 25:23
+ 9:13 Мал. 1:2-3
+ 9:14 Так. Шар. 32:4, Айюб 34:10
+ 9:15 Хур. 33:19
+ 9:17 Хур. 9:16
+ 9:19 2 Вак. 20:6, Рум. 3:7

+ 9:20 Айюб 9:32, Айюб 33:13, Айюб 39:32, Воиз 6:10, Иш. 29:16, Иш. 45:9-10, Ирм. 18:6

+ 9:21 Иш. 64:8, Ирм. 18:6, 2 Тим. 2:20
+ 9:22 Мас. 16:4
+ 9:24 Рум. 3:29
+ 9:25 Ҳуш. 2:23, 1 Пет. 2:10
+ 9:26 Ҳуш. 1:10
+ 9:28 Иш. 10:22-23
+ 9:29 Иш. 1:9
+ 9:30 Ғал. 2:16, Ғал. 3:24
+ 9:31 Ғал. 5:4, Рум. 11:7, Фпл. 3:9

+ 9:33 Иш. 8:14, Иш. 28:16, 1 Пет. 2:6-8, Рум. 10:11

+ 10:2 Аъм. 21:20
+ 10:3 Рум. 1:17, Рум. 3:21
+ 10:4 Мат. 5:17, Ғал. 3:24
+ 10:5 Иб. 18:5, Ғал. 3:12, Фпл. 3:9
+ 10:6 Так. Шар. 9:4, Так. Шар. 30:12
+ 10:7 Ваҳй 9:1
+ 10:8 Так. Шар. 30:12-14

+ 10:9 Мат. 10:32, Луқ. 12:8, Марқ. 16:16, Аъм. 16:31

+ 10:11 Иш. 28:16, 1 Пет. 2:6, Рум. 9:33
+ 10:12 Аъм. 10:34-36, Рум. 3:29
+ 10:13 Юил 2:32, Аъм. 2:21
+ 10:14 Аъм. 8:31
+ 10:15 Иш. 52:7
+ 10:16 Иш. 53:1, Юҳ. 12:38
+ 10:17 Ғал. 3:2
+ 10:18 Заб. 18:5
+ 10:19 Так. Шар. 32:21
+ 10:21 Иш. 65:1-2

+ 11:1 Ирм. 31:37, Ирм. 33:24, 2 Қӯр. 11:22, Фпл. 3:5

+ 11:2 1 Подш. 12:22, Заб. 93:4
+ 11:3 3 Подш. 19:10, 3 Подш. 19:14
+ 11:4 3 Подш. 19:18
+ 11:5 Иш. 10:22, Рум. 9:27
+ 11:7 Рум. 9:31
+ 11:8 Иш. 29:10, Так. Шар. 29:4
+ 11:10 Заб. 68:23-24
+ 11:13 Аъм. 9:15, Рум. 15:16

+ 11:15 Луқ. 15:24, Эфс. 2:1, Эфс. 2:5, Қӯл. 2:13, Ваҳй 3:1

+ 11:16 Ад. 15:18-21, Ҳиз. 44:30
+ 11:17 Ирм. 11:16, Юҳ. 15:5
+ 11:21 1 Қӯр. 10:12
+ 11:26 Иш. 27:9, Иш. 59:20-21
+ 11:28 Так. Шар. 10:15
+ 11:30 Эфс. 2:2, Қӯл. 1:21, Тит. 3:3

+ 11:33 Иш. 28:29, Қӯл. 2:3, Заб. 35:7, Заб. 138:6

+ 11:34 Иш. 40:13, 1 Қӯр. 2:16

+ 11:35 Айюб 35:7, Айюб 41:11

+ 11:36 1 Қӯр. 8:6, Қӯл. 1:16, Ибр. 2:10, 2 Пет. 3:18, Эфс. 3:21

+ 12:1 Рум. 6:13

+ 12:2 Эфс. 5:17, 1 Тас. 4:3, 2 Қӯр. 4:16, Эфс. 4:23

+ 12:3 Эфс. 3:2, Воиз 7:16

+ 12:4 1 Қӯр. 12:12-14, Эфс. 4:16

+ 12:5 1 Қӯр. 10:17, 1 Қӯр. 12:27, Эфс. 4:25

+ 12:6 1 Пет. 4:10, 1 Қӯр. 12:4
+ 12:7 1 Қӯр. 12:5
+ 12:8 1 Тим. 5:17, 2 Қӯр. 9:7

+ 12:9 1 Пет. 1:22, 1 Тим. 1:5, Заб. 96:10, Ом. 5:15

+ 12:10 Юҳ. 13:34, 1 Пет. 1:22, 2 Пет. 1:7, 1 Тас. 4:9, Ибр. 13:1, Фпл. 2:3

+ 12:12 Луқ. 18:1, Луқ. 21:36, Эфс. 6:18, Қӯл. 4:2, 1 Тас. 5:17

+ 12:13 Рум. 15:25, 1 Қӯр. 16:1, 1 Тим. 6:18

+ 12:14 Айюб 31:29-30, Мат. 5:44, 1 Пет. 3:9

+ 12:15 1 Қӯр. 12:26
+ 12:16 1 Пет. 3:8, Фпл. 2:2
+ 12:17 Иб. 19:18, 1 Пет. 3:9, 1 Тас. 5:15

+ 12:18 Марқ. 9:50, 2 Қӯр. 13:11, 1 Тас. 5:13

+ 12:19 Мас. 20:22, Так. Шар. 32:35, Ибр. 10:30

+ 12:20 4 Подш. 6:22, 2 Вак. 28:15, Мас. 25:21-22, Мат. 5:44, Мас. 25:21-22

+ 13:1 1 Пет. 2:13, Тит. 3:1

+ 13:4 1 Пет. 2:14, 2 Вак. 19:6

+ 13:7 1 Пет. 2:17, Мат. 17:27, Мат. 22:21, Марқ. 12:17

+ 13:8 Иб. 19:13, Юҳ. 13:34
+ 13:9 Хур. 20:13-17, Иб. 19:18
+ 13:10 Юҳ. 14:15
+ 13:11 Эфс. 5:14

+ 13:12 Юҳ. 1:9, Юҳ. 8:12, 1 Юҳ. 2:8, Эфс. 5:8, 1 Тас. 5:5, Эфс. 5:11, Эфс. 6:11, 1 Тас. 5:8

+ 13:13 1 Тас. 4:12

+ 13:14 Ғал. 3:27, Яъқ. 4:1, 1 Пет. 2:11, Рум. 7:23, Ғал. 5:16, Ғал. 5:24

+ 14:1 Рум. 15:1, 1 Қӯр. 8:9-11, 1 Қӯр. 9:22
+ 14:2 Дон. 1:12, 1 Тим. 4:3
+ 14:3 Қӯл. 2:16
+ 14:4 Мат. 7:1, Яъқ. 4:11
+ 14:5 Ғал. 4:10, Қӯл. 2:16
+ 14:6 Мат. 15:36, 1 Қӯр. 10:30-31

+ 14:7 Рум. 6:2, Рум. 6:7, Ғал. 5:24, Қӯл. 3:3

+ 14:8 1 Пет. 4:2, Ғал. 2:20, 2 Қӯр. 5:15, Фпл. 1:20

+ 14:9 1 Тас. 5:10

+ 14:10 Мат. 7:1, Луқ. 6:37, 2 Қӯр. 5:10

+ 14:11 Иш. 49:18, Ирм. 22:24, Иш. 45:23, Фпл. 2:10-11

+ 14:12 Мат. 12:36, Мат. 25:19, Ғал. 6:5

+ 14:13 Мат. 7:1

+ 14:14 Иб. 11:2, Так. Шар. 14:3, Марқ. 7:15-16, Аъм. 10:15, 1 Қӯр. 8:8

+ 14:15 1 Қӯр. 8:11
+ 14:17 Қӯл. 2:16, Ибр. 9:10, Ғал. 5:22
+ 14:19 2 Тим. 2:22
+ 14:20 Тит. 1:15, 1 Қӯр. 8:9-13
+ 14:24 Эфс. 1:9, Қӯл. 1:26
+ 14:25 Қӯл. 4:3-4
+ 14:26 Яҳ. 1:24-25
+ 15:1 Рум. 14:1, Ғал. 6:2
+ 15:2 Фпл. 2:4-5
+ 15:3 Фпл. 2:5, Фпл. 2:8, Заб. 68:10
+ 15:4 Рум. 4:23-24
+ 15:5 Рум. 12:16
+ 15:9 Рум. 3:29, 2 Подш. 22:50, Заб. 17:50
+ 15:10 Так. Шар. 32:43
+ 15:11 Заб. 116:1
+ 15:12 Иш. 11:10
+ 15:16 Аъм. 9:15, Рум. 11:13
+ 15:19 Аъм. 15:12, 2 Қӯр. 12:12
+ 15:20 1 Қӯр. 3:10-11
+ 15:21 Иш. 52:15
+ 15:22 Рум. 1:13, 1 Тас. 2:18
+ 15:23 Аъм. 19:21
+ 15:25 Аъм. 24:17, 1 Қӯр. 16:3, 2 Қӯр. 9:1
+ 15:26 Аъм. 19:21, 2 Қӯр. 8:4
+ 15:27 1 Қӯр. 9:11
+ 15:31 2 Қӯр. 1:10-11, 2 Тас. 3:2
+ 15:32 Рум. 1:10

+ 15:33 2 Қӯр. 13:11, Фпл. 4:9, 1 Тас. 5:23, 2 Тас. 3:16, Ибр. 13:20

+ 16:1 Аъм. 18:18
+ 16:2 Фпл. 2:29
+ 16:3 Аъм. 18:2, 1 Қӯр. 16:19, 2 Тим. 4:19
+ 16:5 Қӯл. 4:15
+ 16:13 Марқ. 15:21

+ 16:16 1 Пет. 5:14, 1 Қӯр. 16:20, 2 Қӯр. 13:12, 1 Тас. 5:26

+ 16:17 1 Тим. 6:3, 2 Юҳ. 1:10
+ 16:18 2 Пет. 2:3, Қӯл. 2:4
+ 16:19 Рум. 1:8
+ 16:20 Рум. 15:33, Ҳас. 3:15
+ 16:21 Аъм. 16:1
+ 16:23 1 Қӯр. 1:14

Table of Contents

- Китоби Муқаддас

- Ба Румиён

- БОБИ ЯКУМ
- БОБИ ДУЮМ
- БОБИ СЕЮМ
- БОБИ ЧОРУМ
- БОБИ ПАНҶУМ
- БОБИ ШАШУМ
- БОБИ ҲАФТУМ
- БОБИ ҲАШТУМ
- БОБИ НӮҲУМ
- БОБИ ДАҲУМ
- БОБИ ЁЗДАҲУМ
- БОБИ ДУВОЗДАҲУМ
- БОБИ СЕЗДАҲУМ
- БОБИ ЧОРДАҲУМ
- БОБИ ПОНЗДАҲУМ
- БОБИ ШОНЗДАҲУМ