Author: Institute of Bible Translators
Date: 2019-01-10T10:17:42.937258+00:00

Китоби Муқаддас

1. Ваҳй Юҳанно

КИТОБИ

МУҚАДДАС

АҲДИ ҚАДИМ

ВА

АҲДИ ҶАДИД

ИНСТИТУТИ ТАРҶУМАИ КИТОБИ МУҚАДДАС

СТОКГОЛЬМ

1999

КИТОБИ МУҚАДДАС

АҲДИ ҚАДИМ ВА АҲДИ ҶАДИД

Тарҷумаи аввалини Китоби Муқаддас бо матни пурра ба
забони тоҷикӣ.

Дар с. 1973 тарҷума сар шудааст.

Тарҷума ва таҳрир дар с. 1989 анҷом ёфтааст.

Нашри якум: дар с. 1992 чоп шудааст.

Нашри дуюм: дар с. 1999 чоп шудааст.

Аҳди Қадим аз матни ибронӣ ва

Аҳди Ҷадид аз матни русӣ тарҷума шудааст.

Ношир: Интитути тарҷумаи Китоби Муқаддас, Стокгольм,

Шветция.

Тарҷумонҳо: Мордехай бен-Ҳиё Бачаев ва Кемал. Е. Алтай

(Инҷили Матто, Марқӯс, Юҳанно).

(с) Институти тарҷумаи Китоби Муқаддас, 1992, 1999

Стокгольм

Тасвир: (с) БФБС 1954, 1967, 1972

ISBN 978-91-89122-02-4

КИТОБИ МУҚАДДАС

АҲДИ ҶАДИД

Ваҳй Юҳанно

ВАҲЙИ

ҲАВВОРИИ МУҚАДДАС ЮҲАННО

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16
- 17
- 18
- 19
- 20
- 21
- 22

БОБИ ЯКУМ

Хушо касе ки суханони ин нубувватро мехонад ва мешунавад.

1^1Ваҳйи Исои Масеҳ, ки Худо ба Ӯ ато намуд, то ба бандагони Худ нишон диҳад, ки ба қарибӣ чиҳо бояд ба вуқӯъ ояд. Ва Ӯ онро ба воситаи фариштаи Худ ба бандаи Худ Юҳанно фиристода, зоҳир сохт,+

2Ки вай ба каломи Худо, ва ба шаҳодати Исои Масеҳ, ва ба ҳар чизе ки дида буд, гувоҳӣ дод+.

3Хушо касе ки мехонад ва касоне ки мешунаванд суханони ин нубувватро, ва он чи дар он навишта шудааст, риоят мекунанд, зеро ки вақт наздик аст+.

Исо бо абрҳо меояд, ва Ӯро ҳар чашм хоҳад дид.

4Юҳанно ба ҳафт калисое ки дар вилояти Осиё мебошанд: файз ва осоиштагӣ бар шумо бод аз ҷониби Ӯ, ки ҳаст ва буд ва хоҳад омад, ва аз ҷониби ҳафт рӯҳе ки дар пеши тахти Ӯ ҳастанд,+

5Ва аз ҷониби Исои Масеҳ, ки шоҳиди амин, Нахустзода аз мурдагон ва Фармонфармои подшоҳони замин аст. Ӯро, ки моро дӯст медорад, ва моро аз гуноҳҳоямон бо Хуни Худ халосӣ дод,

6Ва моро подшоҳон ва коҳинони Худо ва Падари Худ гардонд, то абад ҷалол ва салтанат бод! Омин+.

7Инак, Ӯ бо абрҳо меояд, ва Ӯро ҳар чашм хоҳад дид, ва онҳое низ, ки Ӯро найза заданд; ва ҳамаи қабилаҳои рӯи замин дар ҳаққи Ӯ навҳа хоҳанд кард. Оре, омин+.

8«Ман Алфа ва Омега[*], ибтидо ва интиҳо ҳастам», мегӯяд Худованд, Он ки ҳаст ва буд ва хоҳад омад, Худованди Қодири Мутлақ.

Рӯъё дар Патмӯс.

9Ман, Юҳанно, ки бародари шумо ва шарики андӯҳ ва малакут ва сабри Исои Масеҳ ҳастам, аз барои каломи Худо ва шаҳодати Исои Масеҳ дар ҷазираи Патмӯс будам+.

10Ва дар рӯзи Худованд дар Рӯҳ будам ва аз қафои худ овози баланде монанди садои карнай шунидам, ки мегуфт: «Ман Алфа ва Омега, Аввалин ва Охирин ҳастам;+

11Он чи мебинӣ, дар китобе бинавис ва ба ҳафт калисое ки дар вилояти Осиё мебошанд, бифирист: ба Эфсӯс, ва Исмирно, ва Парғомус, ва Тиётиро, ва Сардис, ва Филоделфия, ва Лудкия».

12Ман руҷӯъ намудам, то овозеро, ки ба ман сухан мегуфт, бубинам; ва чун руҷӯъ намудам, ҳафт чароғдони тилло дидам,+

13Ва дар миёни ҳафт чароғдон касеро монанди Писари Одам, ки камзӯли дарозе дар бар дошт ва бар синааш камарбанди тилло баста буд;+

14Сари Ӯ ва мӯи Ӯ мисли пашм ё барф сафед буд; ва чашмони Ӯ мисли шӯълаи оташ;+

15Ва пойҳои Ӯ монанди мисе ки дар кӯра сурх шуда бошад; ва овози Ӯ мисли шувваси обҳои бисьёр;+

16Ва Ӯ дар дасти рости Худ ҳафт ситора дошт, ва аз даҳони Ӯ шамшери дудама берун меомад; ва рӯи Ӯ мисли офтобе буд, ки дар қувваташ медурахшад+.

17Ва ҳангоме ки Ӯро дидам, бар пойҳояш мисли мурда афтодам, ва Ӯ дасти рости Худро бар ман гузошта, гуфт: «Натарс; Манам Аввалин ва Охирин+

18Ва Зинда; ва Ман мурда будам, ва инак то абад зинда ҳастам, омин; ва калидҳои дӯзах ва мамот дар дасти Ман аст+.

Сирри рӯъё.

19Пас бинавис он чи ту дидаӣ, ва он чи ҳаст, ва он чи баъд аз ин бояд ба вуқӯъ ояд.

20Сирри ҳафт ситорае ки дар дасти рости Ман дидӣ, ва ҳафт чароғдони тилло чунин аст: ҳафт ситора фариштагони ҳафт калисо ҳастанд, ва ҳафт чароғдон ҳафт калисо мебошанд».

БОБИ ДУЮМ

Нома ба калисои Эфсӯс.

(Норасогии муҳаббат).

2^1Ба фариштаи калисои Эфсӯс бинавис: «Ӯ, ки дар дасти рости Худ ҳафт ситора дорад ва дар миёни ҳафт чароғдони тилло мегардад, чунин мегӯяд:+

2Аъмоли туро медонам, ва меҳнати туро, ва сабри туро, ва ин ки ту ба шарирон наметавонӣ тоб оварӣ, ва онҳоеро, ки худро ҳавворӣ меноманд, вале чунин нестанд, имтиҳон кардаӣ ва онҳоро дурӯғгӯ ёфтаӣ;+

3Ва сабр дорӣ, ва барои исми Ман бисьёр чизҳоро аз сар гузарондаӣ, ва бемадор нагаштаӣ.

4Аммо иддаое бар ту дорам, ки муҳаббати аввалини худро тарк кардаӣ+.

5Пас ба ёд ор, ки аз куҷо афтодаӣ, ва тавба кун ва аъмоли пештараро ба ҷо овар; вагар на, ба зудӣ назди ту меоям ва чароғдонатро аз ҷояш меҷунбонам, агар тавба накунӣ.

6Лекин фазилати ту ин аст, ки аз аъмоли николосиён нафрат дорӣ, ки Ман низ аз аъмоли онҳо нафрат дорам.

7„Ҳар кӣ гӯш дорад, бишнавад, ки Рӯҳ ба калисоҳо чӣ мегӯяд: касе ки ғолиб ояд, ба вай ато хоҳам кард, ки аз дарахти ҳаёте ки дар биҳишти Худост, бихӯрад“»+.

Нома ба калисои Исмирно.

(Таъқиботи яҳудиёни имондор).

8Ва ба фариштаи калисои Исмирно бинавис: «Аввалин ва Охирин, ки мурда буд ва зинда шуд, чунин мегӯяд:+

9„Аъмоли туро медонам, ва андӯҳи туро, ва бенавоии туро, — валекин ту сарватдор ҳастӣ, — ва куфри онҳоеро, ки худро яҳудӣ мегӯянд, вале чунин нестанд, балки куништи шайтонанд+.

10Аз машаққатҳое ки бояд ба сарат ояд, натарс. Инак, иблис баъзеро аз миёни шумо дар зиндон хоҳад андохт, то ки шуморо биозмояд, ва шумо даҳ рӯз дар андӯҳ хоҳед афтод. То дами мамот амин бош, ва тоҷи ҳаётро ба ту хоҳам дод+.

11Ҳар кӣ гӯш дорад, бишнавад, ки Рӯҳ ба калисоҳо чӣ мегӯяд: касе ки ғолиб ояд, аз мамоти дуюм зараре нахоҳад дид“»+.

Нома ба калисои Парғомус.

(Дар миёни имондорон николосиён ҳастанд).

12Ва ба фариштаи калисои Парғомус бинавис: «Ӯ, ки шамшери дудама дорад, чунин мегӯяд:+

13„Аъмоли туро медонам, ва маскани туро, ки тахти шайтон дар он ҷост; ва ту исми Маро маҳкам нигоҳ доштаӣ ва ҳатто дар айёме ки шоҳиди амини Ман Антипас дар миёни шумо, дар ҷое ки шайтон сокин аст, кушта шуд, имони Маро тарк накардаӣ.

14Аммо иддаои каме бар ту дорам, чунки дар он ҷо назди ту пайравони таълимоти Билъом ҳастанд, ки вай Болоқро таълим дода буд, ки дар сари роҳи банӣ-Исроил дом ниҳад, то ки онҳо курбониҳои бутҳоро бихӯранд ва зино кунанд+.

15Ҳамчунин назди ту пайравони таълимоти николосиён ҳастанд, ки аз он таълимот Ман нафрат дорам+.

16Пас тавба кун, вагар на, ба зудӣ назди ту хоҳам омад ва бо шамшери забони Худ бо онҳо ҷанг хоҳам кард+.

17Ҳар кӣ гӯш дорад, бишнавад, ки Рӯҳ ба калисоҳо чӣ мегӯяд: касе ки ғолиб ояд, ба вай ато хоҳам кард, ки аз манни ниҳонӣ бихӯрад; ва ба вай санги сафеде хоҳам дод, ва бар ин санг исми наве навишта шудааст, ки онро ҳеҷ кас намедонад, ҷуз касе ки онро гирифтааст“»+.

Нома ба калисои Тиётиро.

(Он чи доред, маҳкам нигоҳ доред).

18Ва ба фариштаи калисои Тиётиро бинавис: «Писари Худо, ки чашмонаш мисли шӯълаи оташ аст, ва пойҳояш мисли миси барроқ аст, чунин мегӯяд:+

19Аъмоли туро медонам, ва муҳаббати туро, ва хизмати туро, ва имони туро, ва сабри туро, ва ин ки аъмоли оҳиринат аз аввалинат бештар аст.

20Аммо иддаои каме бар ту дорам, зеро ба зане Изобал ном, ки худро набия меномад, роҳ медиҳӣ; вай бандагони Маро таълим дода, дар иштибоҳ меандозад, то ки онҳо зино кунанд ва қурбониҳои бутҳоро бихӯранд+.

21Ман ба вай фурсат додам, ки аз зинокории худ тавба кунад, валекин вай тавба накард+.

22Инак, Ман вайро бар бистаре меандозам, ва онҳоеро, ки бо вай зино мекунанд, гирифтори андӯҳи азиме мегардонам, агар аз аъмоли худ тавба накунанд.

23Ва фарзандони вайро ба қатл мерасонам, ва ҳамаи калисоҳо хоҳанд донист, ки Ман Имтиҳонкунандаи дилҳо ва ботинҳо ҳастам, ва ба ҳар яке аз шумо мувофиқи аъмолаш подош хоҳам дод+.

24Валекин ба шумо ва касони дигаре ки дар Тиётиро ҳастанд, ва ҳамаи онҳое ки ин таълимотро пайравӣ накардаанд ва, чунон ки мегӯянд, аз умқҳои шайтон хабар надоранд, мегӯям: бар шумо бори дигаре намегузорам;

25Фақат он чи доред, маҳкам нигоҳ доред, то даме ки биёям+.

26Ва касе ки ғолиб ояд ва аъмоли Маро то ба охир риоят кунад, ба вай бар халқҳо қудрат хоҳам бахшид,+

27Ва онҳоро вай бо асои оҳанин чӯпонӣ хоҳад кард, ва онҳо мисли кӯзаи кулол ҳоҳанд шикаст, — чунон ки Ман низ аз Падари Худ қудрат ёфтаам.

28Ва ба вай ситораи субҳро ато хоҳам кард.

29„Ҳар кӣ гӯш дорад, бишнавад, ки Рӯҳ ба калисоҳо чӣ мегӯяд“»+.

БОБИ СЕЮМ

Нома ба калисои Сардис.

(Касе ки ғолиб ояд, либоси сафед дар бар хоҳад кард).

3^1Ва ба фариштаи калисои Сардис бинавис: «Ӯ, ки ҳафт рӯҳи Худо ва ҳафт ситора дорад, чунин мегӯяд: „Аъмоли туро медонам; агарчи ту ном дорӣ, ки зинда ҳастӣ, валекин мурда ҳастӣ+.

2Бедор бош ва бақиятеро, ки наздик ба мурдан аст, устувор намо, зеро ки Ман аъмоли туро дар пеши Худои Худ комил наёфтаам.

3Ба ёд ор, ки он чи дорӣ, чӣ гуна ёфтаӣ ва чӣ гуна шунидаӣ, ва онро нигоҳдорӣ намо ва тавба кун. Ва агар бедор набошӣ, Ман мисли дузд бар сари ту ҳоҳам омад, ва ту нахоҳӣ донист, ки дар кадом соат бар сари ту меоям+.

4Валекин назди ту дар Сардис якчанд нафар ҳастанд, ки либоси худро палид накардаанд ва дар либоси сафед бо Ман ҳоҳанд гашт, чунки онҳо сазовори ин мебошанд+.

5Касе ки ғолиб ояд, либоси сафед дар бар ҳоҳад кард; ва Ман номи вайро аз дафтари ҳаёт пок нахоҳам кард ва номи вайро ба ҳузури Падари Худ ва ба ҳузури фариштагони Ӯ эътироф хоҳам кард+.

6Ҳар кӣ гӯш дорад, бишнавад, ки Рӯҳ ба калисоҳо чӣ мегӯяд“»+.

Нома ба калисои Филоделфия.

(Касе ки ғолиб ояд, Худованд вайро рукне дар маъбади Худо мегардонад).

7Ва ба фариштаи калисои Филоделфия бинавис: «он Қуддус ва Ҳақ, ки калиди Довудро дорад, ки мекушояд — ва ҳеҷ кас нахоҳад баст, ва мебандад — ва ҳеҷ кас нахоҳад кушод, чунин мегӯяд:+

8Аъмоли туро медонам; инак, Ман дареро барои ту кушодаам, ва ҳеҷ кас наметавонад онро бандад; ту қуввати каме дорӣ, ва каломи Маро риоят намудаӣ, ва исми Маро инкор накардаӣ.

9Инак, Ман тавре амал мекунам, ки аз куништи шайтон, аз онҳое ки худро яҳудӣ мегӯянд, вале чунин нестанд, балки дурӯғ мегӯянд, — инак, Ман тавре амал мекунам, ки онҳо омада, пеши пойҳои ту таъзим намоянд ва бидонанд, ки Ман туро дӯст доштаам:+

10Ва азбаски ту каломи сабри Маро нигоҳдорӣ намудаӣ, Ман низ туро аз соати озмоиш нигоҳдорӣ хоҳам кард, ки он бар тамоми ҷаҳон хоҳад омад, то ки сокинони рӯи заминро имтиҳон кунад+.

11Инак, ба зудӣ меоям; он чи дорӣ, маҳкам нигоҳ дор, то ки касе тоҷи туро нагирад+.

12Касе ки ғолиб ояд, вайро дар маъбади Худои Худ рукне хоҳам гардонд, ва дигар вай берун нахоҳад рафт; ва исми Худои Худро ва исми шаҳри Худои Худро, яъне Ерусалими навро, ки аз осмон аз ҷониби Худои Ман нузул мекунад, ва исми нави Худро бар вай хоҳам навишт+.

13„Ҳар кӣ гӯш дорад, бишнавад, ки Рӯҳ ба калисоҳо чӣ мегӯяд“»+.

Нома ба калисои Лудкия.

(Ғаюр бош ва тавба кун).

14Ва ба фариштаи калисои Лудкия бинавис: «Омин, ки шоҳиди амин ва ҳақ, ибтидои хилқати Худост, чунин мегӯяд:+

15„Аъмоли туро медонам; ту на сард ҳастӣ на гарм; о, кошки ту сард ё гарм мебудӣ!

16Лекин азбаски ту ширгарм ҳастӣ, яъне на гарм ва на сард, бинобар ин туро аз даҳони Худ қай хоҳам кард.

17Зеро ки ту мегӯӣ: «Ман сарватдор ҳастам, сарват ғун кардаам ва ба ҳеҷ чиз эҳтиёҷ надорам»; аммо намедонӣ, ки ту бадбахт ва ҳақир ва мискин ва нобино ва бараҳна ҳастӣ+.

18Ба ту маслиҳат медиҳам, ки аз Ман тиллои дар оташ сурхшударо бихарӣ, то ки сарватдор шавӣ; ва либоси сафедро, то ки бипӯшӣ, ва расвоии бараҳнагии ту аён нашавад; ва сурмаро, то ки ба чашмони худ кашида, бино шавӣ+.

19Ҳар киро Ман дӯст дорам, мазаммат мекунам ва ҷазо медиҳам. Пас ғаюр бош ва тавба кун+.

20Инак, назди дар истода, тақ-тақ мекунам: агар касе овози Маро шунида, дарро воз кунад, назди ӯ даромада, бо ӯ таоми шом хоҳам хӯрд, ва ӯ бо Ман+.

21Касе ки ғолиб ояд, ба вай ато хоҳам кард, ки бо Ман бар тахти Ман биншинад, чунон ки Ман низ ғолиб омада, бо Падари Худ бар тахти Ӯ нишастам+.

22Ҳар кӣ гӯш дорад, бишнавад, ки Рӯҳ ба калисоҳо чӣ мегӯяд“»+.

БОБИ ЧОРУМ

Худое ки бар тахт нишастааст.

4^1Баъд аз ин ман назар андохтам, ва инак, даре бар осмон кушода шуд, ва он овози пештара, ки ҳамчун садои карнай шунида будам, ки бо ман сухан меронд, гуфт: «Ба ин ҷо сууд намо, то он чиро, ки баъд аз ин бояд ба вуқӯъ ояд, ба ту нишон диҳам»+.

2Ва дарҳол ман дар Рӯҳ шудам; ва инак, тахте дар осмон меистод, ва бар тахт Нишинандае буд;+

3Ва намуди Он Нишинанда монанди санги яшм ва ақиқ буд, ва рангинкамоне гирдогирди тахт, ва намуди он монанди зумуррад+.

Пироне ки бар тахтҳо нишастаанд.

4Ва гирдогирди тахт бисту чор тахт; ва бар тахтҳо бисту чор пирро нишаста дидам, ки либосҳои сафед дар бар карда буданд ва бар сарҳошон тоҷҳои тилло доштанд+.

5Ва аз тахт барқҳо ва раъдҳо ва овозҳо мебаромаданд, ва ҳафт машъали оташин дар пеши тахт фурӯзон буданд, ки онҳо ҳафт рӯҳи Худо мебошанд+.

Чор ҳайвоне ки Қодири Мутлақро ҷалол медиҳанд.

6Ва дар пеши тахт баҳре аз шиша, монанди булӯр; ва дар миёнаи тахт ва гирдогирди тахт чор ҳайвон, ки аз пеш ва аз пас пур аз чашмон буданд+.

7Ва ҳайвони якум монанди шер, ва ҳайвони дуюм монанди гӯсола, ва ҳайвони сеюм қиёфае мисли одам дошт, ва ҳайвони чорум монанди уқобе ки дар парвоз бошад+.

8Ва ҳар яке аз он чор ҳайвон гирдогирд шаш бол дошт, ва онҳо аз дарун пур аз чашмонанд, ва шабу рӯз ором нагирифта, мегӯянд:

«Қуддус аст, куддус аст, куддус аст Худованд Худои Қодири Мутлақ, ки Ӯ буд, ҳаст ва ҳоҳад омад»+.

Ҳайвонҳо ва пирон ба Худои ҷовидонӣ саҷда мекунанд.

9Ва ҳангоме ки он ҳайвонҳо ба Нишинандаи тахт, ки то абад Зинда аст, ҷалол ва шавкат ва сипос медиҳанд, —

10Он бисту чор пир пеши Нишинандаи тахт афтода, ба Ӯ, ки то абад Зинда аст, саҷда мекунанд, ва тоҷҳои ҳудро пеши таҳт гузошта, мегӯянд:

11«Эй Худованд, Ту сазовори он ҳастӣ, ки ҷалол, шавкат ва қудрат биёбӣ, зеро ки Ту ҳама чизро офаридаӣ,
ва ҳама чиз бар тибқи иродаи Ту вуҷуд дорад ва офарида шудааст»+.

БОБИ ПАНҶУМ

Китобе ки бо ҳафт мӯҳр баста шудааст.

5^1Ва дар дасти рости Нишинандаи тахт китобе дидам, ки аз дарун ва аз берун навишта ва бо ҳафт мӯҳр баста шуда буд+.

2Ва фариштаи қавие дидам, ки бо овози баланд нидо мекунад: «Кист сазовори он ки ин китобро воз кунад ва мӯҳрҳои онро бардорад?»

3Ва ҳеҷ кас на дар осмон, на бар замин, на дар зери замин натавонист он китобро воз кунад ва ба он назар андозад.

4Ва ман бисьёр гиристам дар бораи он ки ҳеҷ каси сазоворе ёфт нашуд, ки он китобро воз карда хонад ё лоақал ба он назар андозад.

Барраи Худо, Масеҳ китобро мекушояд.

5Ва яке аз он пирон ба ман гуфт: «Гирья накун; инак, шере аз сибти Яҳудо, ки решаи Довуд аст, ғолиб омад, то китобро воз кунад ва ҳафт мӯҳри онро бардорад»+.

6Ва назар андохтам, ва инак, дар миёнаи тахт ва он чор ҳайвон ва дар миёнаи он пирон Баррае, мисли забҳшуда, истодааст ва ҳафт шох ва ҳафт чашм дорад, ки онҳо ҳафт рӯҳи Худо ҳастанд, ки ба тамоми замин фиристода шудаанд+.

7Ва Ӯ омада, китобро аз дасти рости Нишинандаи тахт гирифт.

Ҳайвонҳо ва пирон суруди наве барои Барра мехонанд.

8Ва ҳангоме ки Ӯ китобро гирифт, он чор ҳайвон ва бисту чор пир пеши Барра афтоданд, дар ҳолате ки ҳар яке барбатҳо ва косаҳои тиллои пур аз бухур дошт, ки онҳо дуоҳои муқаддасон ҳастанд;+

9Ва суруди наве хонда, мегӯянд:

«Ту сазовори он ҳастӣ, ки китобро воз кунӣ ва мӯҳрҳоро аз он бардорӣ;
зеро ки Ту забҳ шудӣ ва бо Хуни Худ моро барои Худо аз ҳар сибт
ва забон ва қавм ва қабила харидӣ,+

10Ва моро подшоҳон ва коҳинони Худои мо гардондӣ; ва мо бар замин салтанат хоҳем ронд»+.

Фариштагон Барраро ҷалол медиҳанд.

11Ва дидам, ва овози фариштагони бисьёрро шунидам, ки гирдогирди тахт ва он ҳайвонҳо ва пирон буданд, ва шумораи онҳо беварҳо-бевар ва ҳазорҳо-ҳазор буд,+

12Ки бо овози баланд мегуфтанд:

«Барраи забҳшуда сазовори он аст, ки қудрат,
ва сарват, ва ҳикмат, ва қувват, ва шавкат,
ва ҷалол, ва баракат биёбад»+.

Коинот Нишинандаи тахт ва Барраро ҳамду сано мегӯяд.

13Ва ҳар офаридае ки дар осмон, ва бар замин, ва дар зери замин, ва дар баҳр аст, ва ҳар он чи дар онҳост, шунидам, ки мегуфт:

«Нишинандаи тахт ва Барраро баракат ва шавкат ва ҷалол ва салтанат бод то абад»+.

14Ва он чор ҳайвон гуфтанд: «Омин». Ва он бисту чор пир афтода, ба Ӯ, ки то абад Зинда аст, саҷда карданд+.

БОБИ ШАШУМ

Мӯҳри якум — саворе бар аспи сафед.

6^1Ва дидам, ки Барра яке аз ҳафт мӯҳрро бардошт, ва шунидам, ки яке аз он чор ҳайвон бо овози монанди раъд мегӯяд: «Биё ва бубин»+.

2Ва назар андохтам, ва инак, аспи сафед, ва бар он — саворе ки камон дорад, ва ба ӯ тоҷ дода шудааст: ва ӯ ғалабакунон берун омад, то ғалаба кунад+.

Мӯҳри дуюм — аспи куранд (осоиштагӣ аз замин гирифта шуд).

3Ва ҳангоме ки Ӯ мӯҳри дуюмро бардошт, ҳайвони дуюмро шунидам, ки мегӯяд: «Биё ва бубин».

4Ва аспи дигари куранд берун омад, ва ба савори он ихтиёр дода шудааст, ки осоиштагиро аз замин бигирад, то ки якдигарро ба қатл расонанд; ва ба вай шамшери бузурге дода шудааст+.

Мӯҳри сеюм — саворе бар аспи сиёҳмушкин (қаҳтӣ).

5Ва ҳангоме ки Ӯ мӯҳри сеюмро бардошт, ҳайвони сеюмро шунидам, ки мегӯяд: «Биё ва бубин». Ва назар андохтам, ва инак, аспи сиёҳмушкин, ва савори он дар дасташ тарозуе дорад.

6Ва овозе аз миёни он чор ҳайвон шунидам, ки мегӯяд: «Як андозаи гандум ба як динор, ва се андозаи ҷав ба як динор; вале ба равғани зайтун ва шароб зарар нарасон»+.

Мӯҳри чорум — саворе бар аспи саманд (мамот).

7Ва ҳангоме ки Ӯ мӯҳри чорумро бардошт, овози ҳайвони чорумро шунидам, ки мегӯяд: «Биё ва бубин».

8Ва назар андохтам, ва инак, аспи саманд, ва бар он — саворе ки номаш мамот аст; ва дӯзах аз қафояш меомад, ва ба вай ихтиёри чорьяки замин дода шудааст, то ки бо шамшер ва қаҳтӣ, ва бо вабо ва ҳайвоноти ваҳшии замин одамонро бикушад+.

Мӯҳри панҷум — риёзаткашон дар таги қурбонгоҳ.

9Ва ҳангоме ки Ӯ мӯҳри панҷумро бардошт, дар таги қурбонгоҳ ҷонҳои онҳоеро, ки барои каломи Худо ва барои шаҳодате ки доштанд, кушта шуда буданд, дидам+.

10Ва онҳо бо овози баланд фиғон кашида гуфтанд: «То ба кай, эй Парвардигори Қуддус ва Ҳақ, доварӣ намекунӣ ва интиқоми хуни моро аз сокинони замин намегирӣ?»+

11Ва ба ҳар яке аз онҳо либоси сафед дода шуд, ва ба онҳо гуфта шуд, ки боз муддати каме ором бошанд, то даме ки шумораи онҳо ва ҳамкорони онҳо ва бародарони онҳо, ки мисли онҳо кушта хоҳанд шуд, пурра шавад+.

Мӯҳри шашум — ғазаби Барра (ҳодисаҳои пурдаҳшати табиат).

12Ва ҳангоме ки Ӯ мӯҳри шашумро бардошт, назар андохтам, ва инак, заминҷунбии азиме ба вуқӯъ омад, ва офтоб мисли палоси пашмин сиёҳ шуд, ва моҳтоб мисли хун гашт;+

13Ва ситораҳои осмон ба замин афтоданд, мисли дарахти анҷире ки аз шамоли сахт ҷунбиш карда, анҷирҳои хоми худро мепартояд;+

14Ва осмон мисли тӯморе печида, нопадид шуд; ва ҳар кӯҳ ва ҷазира аз ҷои худ ҷунбид;+

15Ва подшоҳони замин, ва олиҷоҳон, ва сарватдорон, ва мириҳазорон, ва зӯроварон, ва ҳар ғулом ва озод дар мағораҳо ва дараҳои кӯҳҳо пинҳон шуданд,+

16Ва ба кӯҳҳо ва сангҳо мегӯянд: «Бар мо биафтед ва моро аз ҳузури Нишинандаи тахт ва аз ғазаби Барра пинҳон кунед;+

17Зеро ки рӯзи бузурги ғазаби Ӯ омадааст, ва кист, ки битавонад истодагӣ намояд?»+

БОБИ ҲАФТУМ

Пеш аз бардоштани мӯҳри ҳафтум — мӯҳр бар пешонии бандагони Худо.

7^1Ва баъд аз ин чор фариштаи дар чор гӯшаи замин истодаро дидам, ки чор боди заминро нигоҳ медоштанд, то ки ба замин, ба баҳр ва ба ҳеҷ дарахте бод навазад+.

2Ва фариштаи дигаре дидам, ки аз ҷониби тулӯи офтоб сууд менамояд ва мӯҳри Худои Ҳайро дорад. Ва бо овози баланд ба чор фариштае ки вазифаашон ба замину баҳр зарар расондан буд, нидо карда, мегӯяд:

3«Ба замин, ба баҳр, ба дараҳтон зараре нарасонед, то даме ки бар пешонии бандагони Худои мо мӯҳр занем»+.

Наҷотьёфтагон аз дувоздаҳ сибти Исроил.

4Ва шумораи мӯҳр зада шудагонро шунидам: саду чилу чор ҳазор мӯҳр зада шудагон аз ҳамаи сибтҳои банӣ-Исроил:

5Аз сибти Яҳудо дувоздаҳ ҳазор мӯҳр зада шудагон; аз сибти Реубен дувоздаҳ ҳазор мӯҳр зада шудагон; аз сибти Ҷод дувоздаҳ ҳазор мӯҳр зада шудагон;

6Аз сибти Ошер дувоздаҳ ҳазор мӯҳр зада шудагон; аз сибти Нафтолӣ дувоздаҳ ҳазор мӯҳр зада шудагон; аз сибти Менашше дувоздаҳ ҳазор мӯҳр зада шудагон;

7Аз сибти Шимъӯн дувоздаҳ ҳазор мӯҳр зада шудагон; аз сибти Левӣ дувоздаҳ ҳазор мӯҳр зада шудагон; аз сибти Иссокор дувоздаҳ ҳазор мӯҳр зада шудагон;

8Аз сибти Забулун дувоздаҳ ҳазор мӯҳр зада шудагон; аз сибти Юсуф дувоздаҳ ҳазор мӯҳр зада шудагон; аз сибти Биньёмин дувоздаҳ ҳазор мӯҳр зада шудагон.

Имондорон аз миёни ҳамаи қавмҳо аз азоби азим наҷот хоҳанд ёфт.

9Баъд аз ин ман назар андохтам, ва инак, анбӯҳи бузурги мардум, ки онро ҳеҷ кас наметавонист ба шумор оварад, аз ҳамаи қабилаҳо ва сибтҳо, ва қавмҳо ва забонҳо дар пеши тахт ва дар пеши Барра истодаанд, ки дар тан либосҳои сафед доранд ва шохаҳои нахл ба даст гирифтаанд+.

10Ва онҳо бо овози баланд нидо карда, мегӯянд: «Наҷот аз они Худои мо, ки бар тахт нишастааст, ва аз они Барра аст!»+

11Ва ҳамаи фариштаҳо гирдогирди тахт ва он пирон ва чор ҳайвон меистоданд, ва пеши тахт бар рӯи худ афтода, ба Худо саҷда карданд,+

12Ва гуфтанд: «Омин! Баракат, ва ҷалол, ва ҳикмат, ва сипос, ва шавкат, ва қудрат, ва қувват то абад аз они Худои мо бод! Омин»+.

13Ва яке аз он пирон ба сухан оғоз карда, аз ман пурсид: «Ин сафедпӯшон кистанд, ва аз куҷо омадаанд?»

14Ба ӯ гуфтам: «Эй оғо, ту медонӣ». Ва ӯ ба ман гуфт: «Инҳо касоне ҳастанд, ки аз азоби азим омадаанд; инҳо либосҳои худро шуста, бо хуни Барра сафед кардаанд;+

15Бинобар ин онҳо дар пеши тахти Худо меистанд ва шабу рӯз дар маъбади Ӯ ба Ӯ хизмат мекунанд, ва Нишинандаи тахт дар миёни онҳо сокин хоҳад буд;

16Онҳо дигар гурусна ва ташна нахоҳанд монд, ва онҳоро офтоб ва ҳеҷ гармо нахоҳад сӯзонд:+

17Зеро Баррае ки дар миёнаи тахт аст, онҳоро чӯпонӣ хоҳад кард, ва онҳоро ба чашмаҳои оби ҳаёт хоҳад бурд, ва Худо ҳар ашкро аз чашмонашон пок хоҳад кард»+.

БОБИ ҲАШТУМ

Мӯҳри ҳафтум — хомӯшӣ.

8^1Ва ҳангоме ки Ӯ мӯҳри ҳафтумро бардошт, дар осмон тақрибан ним соат хомӯшӣ барқарор шуд+.

Шаш карнаи аввалин.

Фаришта бо маҷмари тилло дуоҳои ҳамаи муқаддасонро ба забон меронад.

2Ва ҳафт фариштаро дидам, ки дар пеши Худо истодаанд, ва ба онҳо ҳафт карнай дода шудааст+.

3Ва фариштаи дигаре омада, назди қурбонгоҳ истод, дар ҳолате ки маҷмари тилло дар дасташ буд; ва ба вай бухури бисьёре дода шудааст, то ки онро бо дуоҳои ҳамаи муқаддасон бар қурбонгоҳи пеши тахт тақдим кунад+.

4Ва дуди бухур бо дуоҳои муқаддасон аз дасти фаришта ба ҳузури Худо сууд намуд+.

5Ва фаришта маҷмарро гирифта, аз оташи қурбонгоҳ пур кард, ва бар замин партофт; ва садоҳо, ва раъдҳо ва барқҳо, ва заминҷубӣ ба вуқӯъ омад+.

6Ва он ҳафт фариштае ки ҳафт карнай доштанд, ба навохтан тайёр шуданд.

Карнаи якум — жола ва оташ омехта бо хун.

7Фариштаи якум карнай навоҳт, ва жола ва оташ омехта бо хун ба вуҷуд омад, ва ба замин борид; ва сеяки дарахтон сӯхт, ва тамоми алафи сабз сӯхт+.

Карнаи дуюм — кӯҳи азими оташ дар баҳр сарнагун шуд.

8Фариштаи дуюм карнай навохт, ва чизе монанди кӯҳи азими оташ дар баҳр сарнагун шуд; ва сеяки баҳр ба хун мубаддал гашт,+

9Ва сеяки махлуқоти ҷондори баҳр мурданд, ва сеяки киштиҳо нобуд шуданд+.

Карнаи сеюм — ситораи «Явшон».

10Фариштаи сеюм карнай навохт, ва аз осмон ситораи бузурге афтод, ки монанди машъал фурӯзон буд, ва он бар сеяки дарьёҳо ва бар чашмаҳои обҳо афтод+.

11Ва номи ин ситора Явшон буд; ва сеяки обҳо ба явшон мубаддал гашт, ва бисьёре аз одамон аз обҳо мурданд, чунки обҳо талх шуда буд+.

Карнаи чорум ва сеяки офтоб, моҳтоб ва ситораҳо зарар мерасонад.

12Фариштаи чорум карнай навохт, ва сеяки офтоб ва сеяки моҳтоб ва сеяки ситораҳо зарар дид, ба тавре ки сеяки онҳо торик шуд, ва сеяки рӯз, — ва ҳамчунин шаб, — равшан набуд+.

13Ва як фариштаро дидам ва шунидам, ки дар миёнаи осмон парвоз карда, бо овози баланд мегӯяд: «Вой, вой, вой бар ҳоли сокинони замин аз садоҳои дигари карнайҳои се фаришта, ки хоҳанд навоҳт!»

БОБИ НӮҲУМ

Карнаи панҷум — малахҳо ва фариштаҳои варта.

9^1Фариштаи панҷум карнай навохт, ва ситораи аз осмон ба замин афтодаро дидам, ва ба вай калиди чоҳи варта дода шудааст:+

2Вай чоҳи вартаро воз кард, ва аз чоҳ дуде мисли дуди танӯри бузурге берун омад; ва офтоб ва ҳаво аз дуди чоҳ торик шуд.

3Ва аз дуд бар замин малахҳо баромаданд, ва ба онҳо он қудрате дода шудааст, ки каждумҳои замин доранд+.

4Ва ба онҳо гуфта шудааст, ки ба алафи замин, ва ба ҳеҷ сабзае, ва ба ҳеҷ дарахте зарар нарасонанд, балки фақат ба одамоне ки бар пешонии шуд мӯҳри Худоро надоранд+.

5Ва ба онҳо ихтиёр дода шудааст, ки одамонро накушанд, балки фақат панҷ моҳ азоб диҳанд; ва азоби онҳо монанди азоби каждум аст, вақте ки одамро заҳр мезанад.

6Дар он айём одамон толиби марг хоҳанд шуд, вале онро наҳоҳанд ёфт; мурданро орзу хоҳанд кард, вале мамот аз онҳо хоҳад гурехт+.

7Намуди он малахҳо монанди аспҳое буд, ки барои ҷанг ороста шуда бошанд; бар каллаҳошон гӯё ки тоҷҳои тиллое буд, ва рухсорҳошон мисли рухсорҳои одамон;+

8Ва мӯйҳошон мисли мӯйҳои занон, ва дандонҳошон мисли дандонҳои шер;+

9Ва ҷавшанҳошон мисли ҷавшанҳои оҳанин, ва садои болҳошон мисли тақар-тақари аробаҳои ҷангӣ, вақте ки аспҳои бисьёр ба корзор мераванд;+

10Онҳо думҳое доштанд мисли каждумҳо, ва дар думҳошон — нешҳо, ва қудраташон ин буд, ки ба одамон панҷ моҳ зарар расонанд.

11Онҳо бар худ подшоҳе доштанд, ки фариштаи варта аст; номи он ба забони ибронӣ Абаддӯн ва ба забони юнонӣ Апӯллийӯн аст.

12Як мусибат гузашт; инак, аз қафои он боз ду мусибат меояд+.

Карнаи шашум — чор фариштаи ҳалокатовар.

13Фариштаи шашум карнай навохт, ва аз чор шохи қурбонгоҳи тилло, ки дар пеши Худо истода буд, овозе шунидам,+

14Ки ба фариштаи шашуми карнайдор мегуфт: «Он чор фариштаро, ки назди дарьёи бузурги Фурот дар қайду банд мебошанд, озод намо»+.

15Ва он чор фаришта озод гардиданд, ки барои соат ва рӯз ва моҳ ва соли муайян тайёр шуда буданд, то ки сеяки одамонро бикушанд+.

16Шумораи қӯшуни савора ду бевари беварҳо[*] буд: ман шумораи онро шунидам.

17Ба ҳамин тариқа ман дар рӯъё аспон ва саворони онҳоро дидам, ки ҷавшанҳое ба ранги оташ ва ёқути зард ва кибрит доштанд; каллаҳои аспон мисли каллаҳои шерон буд, ва аз даҳони онҳо оташ, дуд ва кибрит мебаромад.

18Аз ин се бало, яъне оташ, дуд ва кибрит, ки аз даҳони онҳо мебаромад, сеяки одамон мурданд;

19Зеро ки қудрати аспон дар даҳонашон ва дар думҳошон буд; ва думҳошон монанди морҳо буда, калла доштанд, ва ба воситаи онҳо осеб мерасонданд.

20Ва боқии одамон, ки аз ин балоҳо намурда буданд, аз аъмоли дастҳои худ тавба накарданд, ва ибодати девҳо ва бутҳои тилло, нуқра, мис, санг ва ҷӯбро, ки ба дидан, шунидан ва роҳ рафтан қодир нестанд, тарк нанамуданд+.

21Ва онҳо аз одамкушиҳо, ҷодугариҳо, зинокорӣ ва дуздиҳои худ тавба накарданд+.

БОБИ ДАҲУМ

Фаришта бо китоби кушода.

10^1Ва фариштаи қавии дигаре дидам, ки аз осмон нузул мекард, ва бо абре фаро гирифта шуда буд, рангинкамоне бар сараш буд ва рухсораш монанди офтоб ва пойҳояш мисли сутунҳои оташин;+

2Дар дасташ китоби кушодае буд. Ва пои росташро бар баҳр гузошт, ва пои чапашро бар замин,+

3Ва бо овози баланд нидо кард, чунон ки шер наъра мекашад; ва ҳангоме ки вай нидо кард, ҳафт раъд бо садоҳои худ сухан гуфтанд+.

4Ва ҳангоме ки ҳафт раъд бо садоҳои худ сухан гуфтанд, мехостам бинависам; лекин овозе аз осмон шунидам, ки ба ман мегӯяд: «Он чи ҳафт раъд гуфтанд, мӯҳр зан ва инро нанавис»+.

5Ва он фаришта, ки ӯро дидам бар баҳр ва бар замин истода буд, дасташро сӯи осмон бардошт,

6Ва ба Ӯ, — ки то абад Зинда аст, ва осмон ва ҳар чиро, ки дар он аст, ва замин ва ҳар чиро, ки дар он аст, ва баҳр ва ҳар чиро, ки дар он аст, офаридааст, — қасам ёд кард, ки дигар вақт нахоҳад буд,

7Балки дар айёме ки садои фариштаи ҳафтум барояд, яъне вақте ки вай карнай навозад, сирри Худо анҷом ҳоҳад ёфт, чунон ки Ӯ ба бандагони Худ — анбиё башорат додааст+.

Овозе аз осмон ба нубувват кардан амр мефармояд.

8Ва овозе ки аз осмон шунидам, боз ба ман сухан ронда, гуфт: «Бирав ва китоби кушодаро аз дасти фариштае ки бар баҳр ва бар замин истодааст, бигир».

9Ва назди фаришта рафта, ба вай гуфтам: «Китобро ба ман деҳ». Гуфт: «Онро бигир ва бихӯр; он дар шикамат талҳ ҳоҳад шуд, аммо дар даҳонат мисли асал ширин ҳоҳад буд»+.

10Ва китобро аз дасти фаришта гирифта, ҳӯрдам; ва он дар даҳонам мисли асал ширин буд; лекин вақте ки онро ҳӯрдам, шикамам талҳ шуд.

11Ва ба ман гуфт: «Ту боз дар бораи қавмҳо, ва қабилаҳо, ва забонҳо, ва подшоҳони бисьёр бояд нубувват кунӣ».

БОБИ ЁЗДАҲУМ

Андоза кардани маъбад.

11^1Ва ба ман нае дода шуд, ки монанди асо буд, ва гуфта шуд: «Бархез ва маъбади Худо ва қурбонгоҳро андоза намо ва касонеро, ки дар он ибодат мекунанд, бишумор;+

2Вале рӯи ҳавлии маъбадро истисно бикун ва андоза накун, зеро ки он ба ҳалқҳо дода шудааст: онҳо шаҳри муқаддасро чилу ду моҳ поймол ҳоҳанд кард+.

Ду шоҳиди Худо бар замин нубувват мекунанд.

3Ва ба ду шоҳиди Худ қудрате ато ҳоҳам кард, ва онҳо ҳазору дусаду шаст рӯз нубувват ҳоҳанд намуд, дар ҳолате ки палос дар бар карда бошанд».

4Инҳо ду дараҳти зайтун ва ду чароғдоне ҳастанд, ки дар пеши Худованди замин истодаанд+.

5Ва агар касе бихоҳад онҳоро озор диҳад, аз даҳонашон оташ баромада, душманони онҳоро меҳӯрад; ба ин тариқ, ҳар кӣ бихоҳад онҳоро озор диҳад, кушта мешавад+.

6Онҳо қудрат доранд осмонро бандубаст кунанд, то ки дар рӯзҳои нубувваташон ба замин борон наборад; ва бар обҳо қудрат доранд, ки онҳоро ба хун табдил диҳанд, ва заминро, ҳар вақте ки бихоҳанд, ба ҳар гуна бало гирифтор кунанд+.

7Ва ҳангоме ки онҳо шаҳодати худро анҷом диҳанд, ҳайвони ваҳшие ки аз варта мебарояд, бо онҳо ҷангида, бар онҳо ғолиб хоҳад омад, ва онҳоро хоҳад кушт+.

8Ва ҷасадҳои онҳо дар кӯчаи шаҳри бузург, ки ба киноя Садӯм ва Миср ном дорад, ва дар он ҷо Худованди мо низ маслуб шудааст, воқеъ хоҳад буд+.

9Ва мардуми зиёде аз қавмҳо, ва сибтҳо, ва забонҳо, ва қабилаҳо се ва ним рӯз ба ҷасадҳои онҳо назар хоҳанд кард ва нахоҳанд гузошт, ки ҷасадҳои онҳоро ба гӯр супоранд+.

10Ва сокинони ҷаҳон аз ин шод ва хурсанд шуда, ба якдигар инъомҳо хоҳанд фиристод, чунки ин ду набӣ сокинони ҷаҳонро азият додаанд.

11Валекин баъд аз се ва ним рӯз рӯҳи ҳаёт аз ҷониби Худо андаруни онҳо дохил шуд, ва ҳар дуяшон ба по бархостанд; ва касонеро, ки ба онҳо назар мекарданд, тарси азиме фаро гирифт+.

12Ва онҳо овози баланде аз осмон шуниданд, ки ба онҳо мегуфт: «Ба ин ҷо сууд кунед». Ва онҳо бар абр ба осмон сууд карданд; ва душманонашон ба онҳо назар мекарданд+.

Заминҷунбии азим.

13Ва дар ҳамон соат заминҷунбии азиме рӯй дод, ва даҳьяки шаҳр фурӯ ғалтид, ва дар заминҷунбӣ ҳафт ҳазор одам нобуд шуд; ва боқимондагон ба ҳарос афтоданд ва Худои Осмонро ҳамду сано хонданд+.

14Мусибати дуюм гузашт; инак, мусибати сеюм ба зудӣ меояд+.

15Ва фариштаи ҳафтум карнай навоҳт, ва дар осмон овозҳои баланд баромаданд, ки мегуфтанд: «Салтанати ҷаҳон салтанати Худованди мо ва Масеҳи Ӯ гардидааст, ва Ӯ то абад салтанат хоҳад ронд»+.

16Ва он бисту чор пир, ки дар пеши Худо бар тахтҳои худ нишастаанд, бар рӯи худ афтода, Худоро ибодат карданд+.

17Ва гуфтанд: «Туро шукр мегӯем, эй Худованд Худои Қодири Мутлақ, ки Ту ҳастӣ ва будӣ ва хоҳӣ омад, ва Ту бар тибқи қуввати бузурги Худ амал карда, бар тахти салтанат нишастӣ+.

18Ва халқҳо дар қаҳр шуданд; ва ғазаби Ту омад, ва вақти он расид, ки мурдагонро доварӣ намоӣ ва ба бандагони Худ, яъне ба анбиё ва муқаддасон ва касоне ки аз исми Ту метарсанд, ҳам ба хурдон ва ҳам ба бузургон подош диҳӣ ва нобудкунандагони заминро нобуд кунӣ»+.

19Ва маъбади Худо дар осмон воз шуд, ва сандуқи аҳди Ӯ дар маъбади Ӯ зоҳир гардид; ва барқҳо ва садоҳо, ва раъдҳо ва заминҷунбӣ ва жолаи бузурге ба вуқӯъ омад+.

БОБИ ДУВОЗДАҲУМ

Зан ва кӯдаки вай.

Зане ки либосаш офтоб аст.

12^1Ва аломати бузурге дар осмон зоҳир шуд: зан, ки либосаш офтоб аст, моҳтоб дар зери пойҳояш, ва тоҷе иборат аз дувоздаҳ ситора бар сараш+.

2Вай ҳомиладор буд, ва аз дард ва азоби зоиш фарьёд мезад.

Аждаҳои ҳафтсар занро бо кӯдаки вай таъқиб мекунад.

3Ва аломати дигаре дар осмон зоҳир шуд: инак, аждаҳои бузурги сурх, ки ҳафт калла ва даҳ шоҳ дорад, ва бар каллаҳояш ҳафт афсар;+

4Думи он сеяки ситораҳоро аз осмон кашида, бар замин афканд. Ин аждаҳо пеши зане ки бояд мезоид, истод, то ки ҳангоми зоидани вай кӯдаки вайро фурӯ барад+.

5Вай писаре зоид, ки ӯ бояд ҳамаи халқҳоро бо асои оҳанин чӯпонӣ кунад: ва писари вай сӯи Худо ва тахти Ӯ бурда шуд+.

6Ва он зан ба биёбон гурехт, ки дар он ҷо барои вай аз ҷониби Худо маконе муҳайё гардидааст, то ки ба вай ҳазору дусаду шаст рӯз ғизо дода шавад+.

Фариштаи муқарраб Микоил аждаҳоро бар замин сарнагун мекунад.

7Ва дар осмон ҷанг шуд: Микоил ва фариштаҳояш ба муқобили аждаҳо меҷангиданд, ва аждаҳо ва фариштаҳояш меҷангиданд,+

8Аммо натавонистанд истодагӣ кунанд, ва дар осмон барои онҳо дигар ҷое ёфт нашуд.

9Ва аждаҳои бузург сарнагун шуд, яъне он мори қадимӣ, ки иблис ва шайтон ном дорад ва тамоми ҷаҳонро фиреб мекунад. Вай ва фариштаҳояш бо вай сарнагун шуданд+.

10Ва овози баланде дар осмон шунидам, ки мегӯяд: «Акнун наҷот ва қувват ва Малакути Худои мо ва қудрати Масеҳи Ӯ фаро расид, чунки маломатгари бародарони мо, ки дар ҳаққи онҳо шабу рӯз дар пеши Худои мо маломат мекард, сарнагун шуд;+

11Онҳо бар вай ба василаи хуни Барра ва каломи шаҳодати худ ғолиб омаданд ва ҷони худро то ба ҳадди мамот гиромӣ надоштанд+.

12Пас, шодӣ кунед, эй афлок ва сокинони он! Вой бар ҳоли сокинони замин ва баҳр, чунки назди шумо иблис бо хашми зӯре нузул кардааст, чун медонад, ки вақташ кам мондааст!»+

Аждаҳои иблис боз занро бо кӯдаки вай ва боқии насли вай таъқиб мекунад.

13Ва чун аждаҳо дид, ки бар замин сарнагун шуд, занеро, ки писар зоида буд, таъқиб намуд.

14Ва ба он зан ду боли уқоби бузурге дода шуд, то ки вай аз пеши мор ба биёбон ба макони худ парвоз кунад, ва дар он ҷо дар давоми замон ва замонҳо ва нисфи замон ғизо гирад+.

15Ва мор аз даҳонаш аз ақиби зан обе мисли дарьё сар дод, то ки дарьё вайро барад.

16Лекин замин ба зан мадад кард, ва замин даҳонашро кушода, он дарьёро, ки аждаҳо аз даҳонаш сар дода буд, фурӯ бурд.

17Ва аждаҳо ба зан дарғазаб шуда, рафт, то бо боқии насли вай, ки аҳкоми Худоро риоят мекунанд ва шаҳодати Исои Масеҳро доранд, ҷанг кунад+.

БОБИ СЕЗДАҲУМ

Ду ҳайвони ваҳшии шайтон:

зиддимасеҳ ва набии вай.

1. Ҳайвони ваҳшии ҳафтсар, ки аз баҳр берун меояд.

13^1Ва бар реги баҳр истода, ҳайвони ваҳшиеро дидам, ки аз баҳр берун меояд, ва ҳафт калла ва даҳ шох дорад, ва бар шохҳояш даҳ афсар, ва бар каллаҳояш номҳои куфр+.

2Ҳайвони ваҳшие ки ман дидам, монанди паланг буд, пойҳояш мисли пойҳои хирс, ва даҳонаш мисли даҳони шер; ва аждаҳо қуввати худ ва тахти худ ва қудрати бузурге ба вай дода буд+.

3Ва дидам, ки яке аз каллаҳои вай гӯё ба дараҷаи марговар ярадор шудааст, валекин он яраи марговар шифо ёфтааст. Ва тамоми аҳли замин дар ҳайрат афтода, аз паи ҳайвони ваҳшӣ рафтанд; ва аждаҳоро, ки ба ҳайвони ваҳшӣ қудрат дода буд, ибодат карданд;

4Ва ба ҳайвони ваҳшӣ саҷда карда, гуфтанд: «Кист, ки мисли ин ҳайвони ваҳшӣ бошад, ва кист, ки битавонад бо вай ҷанг кунад?»

5Ва ба вай даҳоне дода шуд, ки суханони пурғурур ва куфр гӯяд, ва ба вай қудрат дода шуд, ки чилу ду моҳ амал кунад+.

6Ва даҳонашро барои куфри Худо воз кард, то ки бар исми Ӯ ва маскани Ӯ ва сокинони осмон куфр гӯяд.

7Ва ба вай ато шуд, ки бо муқаддасон ҷангида, бар онҳо ғолиб ояд; ва ба вай салтанат бар ҳар сибт, ва қавм, ва забон, ва қабила дода шуд+.

8Ва ҳамаи сокинони замин вайро ибодат хоҳанд кард, ҷуз онҳое ки номҳошон дар дафтари ҳаёти Барра, ки аз офариниши олам забҳ шуда буд, навишта шудааст+.

9Ҳар кӣ гӯш дорад, бишнавад+.

10Ҳар кӣ ба асирӣ мебарад, худаш ба асирӣ хоҳад рафт; ҳар кӣ бо шамшер мекушад, худаш бояд бо шамшер кушта шавад. Дар ин ҷост сабр ва имони муқаддасон+.

2. Ҳайвони ваҳшии дорои ду шох, ки аз замин берун меояд.

11Ва ҳайвони ваҳшии дигаре дидам, ки аз замин берун меояд; вай ду шох дошт монанди шохҳои барра, ва мисли аждаҳо сухан мегуфт.

12Вай дар пеши ҳайвони ваҳшии якум бо тамоми қудраташ амал мекунад, ба тавре ки тамоми замин ва сокинони онро маҷбур менамояд, ки ба ҳайвони ваҳшии якум, ки яраи марговараш шифо ёфтааст, саҷда кунанд;

13Ва аломати бузурге ба амал меоварад, ба тавре ки оташро низ дар пеши одамон аз осмон ба замин фурӯ меоварад+.

14Ва бо мӯъҷизоте ки дар пеши ҳайвони ваҳшӣ метавонист нишон диҳад, сокинони заминро фиреб дода, ба сокинони замин мегӯяд, ки пайкари он ҳайвони ваҳширо, ки аз шамшер ярадор шуда, зинда мондааст, бисозанд+.

15Ва ба вай ато шудааст, ки ба он пайкари ҳайвони ваҳшӣ ҳаёт бахшад, то пайкари ҳайвони ваҳшӣ тавре сухан гӯяд ва амал кунад, ки ҳамаи онҳое ки ба пайкари ҳайвони ваҳшӣ саҷда намекунанд, кушта шаванд+.

16Ва тавре рафтор мекунад, ки ҳама — хурдон ва бузургон, сарватдорон ва мискинон, озодон ва ғуломон — бояд бар дасти росташон ё бар пешониашон тамға зананд,

17Ва ҳеҷ кас харидан ва фурӯхтан нахоҳад тавонист, ҷуз касе ки чунин тамға: ё номи ҳайвони ваҳшӣ ё шумораи номи онро дорад.

18Дар ин ҷо ҳикмат аст. Ҳар кӣ ақл дорад, шумораи ҳайвони ваҳширо ҳисоб кунад, зеро ки он шумораи одамизод аст; шумораи он шашсаду шасту шаш мебошад.

БОБИ ЧОРДАҲУМ

Барра бар кӯҳи Сион ва 144 000 кафоратшудагон.

14^1Ва назар андохтам, ва инак, Барра бар кӯҳи Сион истодааст, ва бо Ӯ саду чилу чор ҳазор нафар, ки бар пешониҳошон исми Падари Ӯ навишта шудааст+.

2Ва овозе аз осмон шунидам, мисли шувваси обҳои бисьёр ва монанди садои раъди пурзӯр; ва овозе ки шунидам, монанди овози барбатнавозоне буд, ки барбатҳои худро менавозанд:+

3Онҳо дар пеши тахт ва дар пеши он чор ҳайвон ва пирон суруди наве месароянд; ва ҳеҷ кас натавонист он сурудро ёд гирад, ҷуз он саду чилу чор ҳазор нафар, ки аз замин харида шуда буданд+.

4Инҳо касоне ҳастанд, ки бо занон палид нашудаанд, зеро ки онҳо боисматанд; инҳо касоне ҳастанд, ки ҳар куҷо Барра равад, аз ақибаш мераванд. Онҳо аз миёни одамон, ҳамчун навбарони Худо ва Барра, харида шудаанд,+

5Ва дар даҳонашон макре нест; онҳо дар пеши тахти Худо беайбанд+.

Эълон кардани он ки соати доварии Худо фаро расидааст.

Фариштае бо Инҷили абадӣ.

6Ва фариштаи дигаре дидам, ки дар миёнаи осмон парвоз мекунад ва Инҷили абадӣ дорад, то ки ба сокинони замин ва ба ҳар қабила ва сибт, ва забон ва қавм башорат диҳад;

7Ва ӯ бо овози баланд мегуфт: «Аз Худо тарсед ва Ӯро ҷалол диҳед, зеро ки соати доварии Ӯ фаро расидааст; ва ба Офаридагори осмон ва замин, ва баҳр ва чашмаҳои об саҷда кунед».

Фариштаи дигар фурӯ ғалтидани Бобилро эълон мекунад.

8Ва фариштаи дигар аз ақиби ӯ омада, мегуфт: «Бобил, шаҳри бузург, фурӯ ғалтид, фурӯ ғалтид, чунки ҳамаи халқҳоро аз шароби пурғазаби зинокории худ нӯшонид»+.

Фариштаи сеюм қисмати парастишкунандагони ҳайвони ваҳширо эълон мекунад.

9Ва фариштаи сеюм аз ақиби онҳо омада, бо овози баланд мегуфт: «Ҳар кӣ ба ҳайвони ваҳшӣ ва пайкари он саҷда кунад ва бар пешонии худ ё бар дасти худ тамға занад, —+

10Вай аз шароби хашми Худо, аз шароби холисе ки дар косаи ғазаби Ӯ муҳайё шудааст, хоҳад нӯшид, ва дар пеши фариштагони муқаддас ва дар пеши Барра дар оташ ва кибрит азоб хоҳад кашид;+

11Ва дуди азобҳои онҳо то абад баланд хоҳад шуд, ва касоне ки ба ҳайвони ваҳшӣ ва пайкари он саҷда менамоянд ва тамғаи номи онро қабул мекунанд, на рӯз ором хоҳанд гирифт, на шаб»+.

12Дар ин ҷост сабри муқаддасон, ки аҳкоми Худо ва имони Исоро риоят мекунанд+.

Хушбахтии онҳое ки дар Худованд мемиранд.

13Ва овозе аз осмон шунидам, ки мегӯяд: «Бинавис: хушо мурдагоне ки минбаъд дар Худованд мемиранд; оре, мегӯяд Рӯҳ, инҳо аз меҳнатҳои худ ором мегиранд, ва аъмолашон аз қафояшон меравад»+.

Ибтидои доварии Худо. Доси Худо барои дарав бар замин андохта шудааст.

14Ва назар андохтам, ва инак, абри сафед, ва бар абр касе монанди Писари Одам нишастааст, ки бар сараш тоҷи тилло, ва дар дасташ доси тез дорад+.

15Ва фариштаи дигар аз маъбад баромад ва бо овози баланд ба Нишинандаи абр нидо кард: «Доси Худро ба кор андоз ва дарав кун, чунки вақти дарав расидааст; зеро ки ҳосили замин пухтааст»+.

16Ва Нишинандаи абр доси Худро бар замин андохт, ва замин даравида шуд+.

17Ва фариштаи дигар аз маъбаде ки дар осмон аст, берун омад, ки ӯ низ доси тез дошт.

18Ва фариштаи дигар, ки бар оташ қудрат дорад, аз қурбонгоҳ берун омад ва бо овози баланд ба он ки доси тез дошт, нидо карда, гуфт: «Доси тези худро ба кор андоз ва сарҳои ангури заминро бибур, чунки ангураш пухтааст».

19Ва он фаришта доси худро бар замин андохт, ва сарҳои ангури заминро бурид, ва онро дар чархушти бузурги ғазаби Худо афканд,+

20Ва чархушт дар беруни шаҳр пойкӯб карда шуд, ва хун аз чархушт то ба ҷилави аспон, ба масофаи ҳазору шашсад стадия ҷорӣ шуд.

БОБИ ПОНЗДАҲУМ

Таҳдиди ҳафт балои охирин.

Ҷалол додани Барра.

15^1Ва дар осмон аломати дигаре дидам, ки бузург ва аҷоиб буд: ҳафт фаришта, ки ҳафт балои оҳирин доранд, чунки хашми Худо бо онҳо анҷом ёфт+.

2Ва гӯё баҳре аз шиша дидам, ки бо оташ омеҳта буд; ва касоне ки бар ҳайвони ваҳшӣ ва пайкари он ва тамғаи он ва шумораи номи он ғолиб омада буданд, бар ин баҳри шиша истодаанд, ва барбатҳои Худо дода дар дасти онҳост,+

3Ва суруди Мусои бандаи Худо ва суруди Барраро хонда, мегӯянд:

«Бузург ва аҷоиб аст аъмоли Ту,
эй Худованд Худои Қодири Мутлақ!

Ҳақ асту рост роҳҳои Ту, эй Подшоҳи муқаддасон!+

4Кист, ки аз Ту, эй Худованд,
натарсад ва исми Туро ҷалол надиҳад?

Зеро ки танҳо Ту Қуддус ҳастӣ. Ҳамаи халқҳо омада, дар пеши Ту саҷда хоҳанд кард,
зеро ки довариҳон одилонаи Ту зоҳир шудааст»+.

Тайёрӣ ба ҳафт бало.

5Ва баъд аз ин ман назар андохтам, ва инак, маъбади хаймаи шаҳодат дар осмон воз шуд,+

6Ва аз маъбад ҳафт фаришта баромаданд, ки ҳафт бало доштанд, ва катони тоза ва дураҳшон дар бар карда ва то синаашон камарбанди тилло баста буданд+.

7Ва яке аз он чор ҳайвон ба ҳафт фаришта ҳафт косаи тиллои пур аз ғазаби Худоро дод, ки Ӯ то абад Зинда аст+.

8Ва маъбад аз ҷалоли Худо ва аз қуввати Ӯ пур аз дуд шуд, ва то ҳафт балои ҳафт фаришта анҷом наёфт, ҳеҷ кас натавонист ба маъбад дарояд+.

БОБИ ШОНЗДАҲУМ

Косаҳои ғазаби Худо бар замин рехта мешавад.

16^1Ва овози баланде аз маъбад шунидам, ки ба ҳафт фаришта мегӯяд: «Биравед ва ҳафт косаи ғазаби Худоро бар замин бирезед»+.

Косаи якум — яраҳои бади фасоднок бар одамон.

2Фариштаи якум рафта, косаи худро бар замин рехт, ва бар одамоне ки тамғаи ҳайвони ваҳширо доранд ва ба пайкари он саҷда мекунанд, яраҳои бад ва зишти фасоднок пайдо шуд+.

Косаи дуюм — ба хун мубаддал шудани обҳои баҳр.

3Фариштаи дуюм косаи худро дар баҳр рехт; ва он ба хуне мисли хуни мурда мубаддал шуд, ва тамоми маҳлуқоти ҷондори баҳр мурд+.

Косаи сеюм — ба хун мубаддал шудани чашмаҳо ва дарьёҳо.

4Фариштаи сеюм косаи худро дар дарьёҳо ва чашмаҳои об рехт, ва онҳо ба хун мубаддал шуданд+.

5Ва фариштаи обҳоро шунидам, ки мегуфт: «Ту одилӣ, эй Худованд, ки ҳастӣ ва будӣ, ва қуддус мебошӣ, зеро ки чунин ҳукм кардаӣ;+

6Азбаски онҳо хуни муқаддасон ва анбиёро рехтаанд, Ту ба онҳо хун додӣ, ки бинӯшанд: ин сазои онҳост»+.

7Ва қурбонгоҳро шунидам, ки мегӯяд: «Оре, эй Худованд Худои Қодири Мутлақ, довариҳои Ту ҳақ асту рост»+.

Косаи чорум — гармои сӯзон.

8Фариштаи чорум косаи худро бар офтоб рехт, ва ба вай қудрате ато шуд, ки одамонро ба оташ бисӯзонад.

9Ва одамонро гармои зӯре сӯзонд, ва онҳо ба исми Худо, ки бар ин балоҳо ихтиёр дорад, куфр мегуфтанд ва тавба накарданд, то ки Ӯро ҷалол диҳанд+.

Косаи панҷум — ғазаби Худо бар малакути ҳайвони ваҳшӣ.

10Фариштаи панҷум косаи худро бар тахти ҳайвони ваҳшӣ рехт, ва малакути он торик шуд, ва онҳо забонҳои худро аз дард мегазиданд,+

11Ва ба Худои Осмон аз боиси азобҳои худ ва яраҳои худ куфр мегуфтанд, ва аз аъмоли худ тавба накарданд.

Косаи шашум — рӯҳҳои дев, ки аломот ба амал меоваранд.

12Фариштаи шашум косаи худро дар дарьёи бузурги Фурот рехт, ва оби он хушк шуд, то барои подшоҳоне ки аз ҷониби тулӯи офтоб ҳастанд, роҳ муҳайё шавад+.

13Ва дидам, ки аз даҳони аждаҳо, ва аз даҳони ҳайвони ваҳшӣ, ва аз даҳони набии козиб се рӯҳи палиде монанди қурбоққаҳо мебароянд+.

14Онҳо рӯҳҳои деванд, ки аломот ба амал меоваранд; онҳо ба пеши подшоҳони тамоми ҷаҳон мебароянд, то ки онҳоро барои ҷанги рӯзи бузурги Худои Қодири Мутлақ ҷамъ оваранд+.

15Инак, мисли дузд меоям: хушо касе ки ҳушьёр аст ва либоси худро нигоҳ медорад, то ки бараҳна роҳ наравад, ва расвоии ӯро набинанд+.

16Ва онҳоро ба мавзее ҷамъ оварданд, ки ба забони ибронӣ Ҳармиҷидӯн ном дорад.

Косаи ҳафтум — заминҷунбии азим ва жола.

17Фариштаи ҳафтум косаи худро бар ҳаво рехт, ва аз маъбади осмон аз ҷониби тахт овози баланде баромад, ки мегуфт: «Ба амал омад!»

18Ва барқҳо, раъдҳо ва садоҳо ба вуқӯъ омад, ва заминҷунбии азиме рӯй дод, ки мислаш, аз замоне ки одамон бар замин ҳастанд, рӯй надода буд, — он қадар заминҷунбии пурзӯр ва азим буд!+

19Ва шаҳри бузург ба се қисм аз ҳам ҷудо шуд, ва шаҳрҳои халқҳо фурӯ ғалтиданд, ва Бобили бузург дар пеши Худо зикр ёфт, то ки косаи шароби пурхашми ғазаби Худро ба он диҳад+.

20Ва ҳар ҷазира гурехт, ва кӯҳҳо нопайдо гашт;+

21Ва жолаи бузурге ки гӯё ба вазни як талант буд, аз осмон бар одамон борид; ва одамон барои балои жола ба Худо куфр гуфтанд, чунки он бало бағоят сахт буд+.

БОБИ ҲАФДАҲУМ

Доварӣ бар фоҳишаи бузург.

17^1Ва яке аз он ҳафт фариштае ки ҳафт коса доштанд, омад ва бо ман сухан ронда, гуфт: «Ин ҷо биё, то довариро дар ҳаққи фоҳишаи бузурге ки бар обҳои бисьёр нишастааст, ба ту нишон диҳам,+

2Ки подшоҳони замин бо вай зино кардаанд, ва сокинони замин аз шароби зинокории вай маст шудаанд»+.

3Ва маро дар Рӯҳ ба биёбон бурд; ва занеро дидам, ки бар ҳайвони ваҳшии арғувонӣ, ки аз номҳои куфр пур буд, ва ҳафт калла ва даҳ шоҳ дошт, нишаста буд+.

4Ва он зан либоси қирмизӣ ва арғувонӣ дошт, бо тилло, ҷавоҳирот ва марворид зинат ёфта буд, ва дар дасташ косаи тиллое нигоҳ медошт, ки аз қабоҳат ва наҷосати зинокории вай пур буд;

5Ва бар пешонии вай номи сирре навишта шуда буд: «Бобили бузург, модари фоҳишагон ва қабоеҳи замин».

6Ва дидам, ки он зан аз хуни муқаддасон ва аз хуни шоҳидони Исо маст аст, ва аз дидани вай ниҳоятдараҷа ҳайрон шудам+.

Сирри зани фоҳиша ва ҳайвони ваҳшӣ.

7Ва фаришта ба ман гуфт: «Чаро ҳайрон шудӣ? Ман сирри ин зан ва он ҳайвони ваҳширо, ки зан бар он савор аст, ва ҳафт калла ва даҳ шох дорад, ба ту мегӯям.

8Он ҳайвони ваҳшӣ, ки ту дидӣ, буд ва нест; ва аз варта хоҳад баромад ва ба сӯи ҳалокат хоҳад рафт; ва он сокинони замин, ки номҳошон аз ибтидои ҷаҳон дар дафтари ҳаёт навишта нашудааст, аз дидани ҳайвони ваҳшие ки буд ва нест ва зоҳир хоҳад шуд, дар ҳайрат хоҳанд афтод+.

9Дар ин ҷост ақле ки ҳикмат дорад. Ҳафт калла ҳафт кӯҳест, ки он зан бар онҳо нишастааст,

10Ва инҳо ҳафт подшоҳ ҳастанд, ки панҷ нафарашон фурӯ ғалтидаанд, яке ҳаст, ва дигаре ҳанӯз наомадааст, ва ҳангоме ки ояд, муддати каме бояд бимонад.

Ғалабаи Барра, ҳалокати ҳайвони ваҳшӣ ва ҳамаи пайравони вай.

11Ва он ҳайвони ваҳшӣ, ки буд ва нест, ҳаштум аст, ва аз ҷумлаи ҳафт аст, ва ба сӯи ҳалокат хоҳад рафт.

12Ва он даҳ шоҳ, ки ту дидӣ, даҳ подшоҳ ҳастанд, ки ҳанӯз малакут ба даст наовардаанд, лекин барои як соат бо ҳайвони ваҳшӣ, ҳамчун подшоҳон, салтанат пайдо хоҳанд кард;+

13Онҳо як ният доранд, ва қуввату салтанати худро ба ҳайвони ваҳшӣ хоҳанд дод;

14Онҳо ба Барра ҷанг хоҳанд кард, ва Барра бар онҳо ғолиб хоҳад омад; зеро ки Ӯ Худованди худовандон ва Подшоҳи подшоҳон аст, ва онҳое ки бо Ӯ ҳастанд, даъватшудагон ва баргузидагон ва аминон мебошанд»+.

15Ва он фаришта ба ман гуфт: «Обҳое ки ту дидӣ, ки он ҷо фоҳиша нишастааст, одамон ва қавмон, ва қабилаҳо ва забонҳо мебошанд.

16Ва он даҳ шох, ки ту дидӣ, ва ҳайвони ваҳшӣ аз фоҳиша нафрат хоҳанд дошт, ва ӯро хонавайрон ва урьён хоҳанд кард, ва ҷисми ӯро хоҳанд хӯрд, ва ӯро дар оташ хоҳанд сӯзонд;+

17Чунки Худо дар дили онҳо андохтааст, ки иродаи Ӯро ба ҷо оваранд, ба тавре ки ҳама якдилона салтанати худро ба ҳайвони ваҳшӣ диҳанд, то ки суханони Худо иҷро шавад.

18Ва он зане ки дидӣ, шаҳри бузург аст, ки бар подшоҳони замин салтанат меронад».

БОБИ ҲАЖДАҲУМ

Доварии Худо бар фоҳишаи бузург — Бобил.

18^1Баъд аз ин ман фариштаи дигаре дидам, ки аз осмон нузул мекунад ва қудрати бузурге дорад; ва замин аз ҷалоли ӯ мунаввар шуд+.

2Ва ӯ бо овози қавӣ нидо карда, гуфт: «Фурӯ ғалтид! Фурӯ ғалтид Бобили бузург! Вай маскани девҳо ва паноҳгоҳи ҳар рӯҳи палид ва паноҳгоҳи ҳар мурғи палид ва кароҳатангез гардид; зеро ҳамаи халқҳо аз шароби пурғазаби зинокории вай нӯшиданд,+

3Ва подшоҳони замин бо вай зино карданд, ва тоҷирони замин аз айшу нӯши бузурги вай сарватдор шуданд»+.

4Ва овози дигаре аз осмон шунидам, ки мегӯяд: «Аз вай берун оед, эй қавми Ман, то ки дар гуноҳҳояш шарик нашавед ва ба балоҳояш дучор нагардед;+

5Зеро ки гуноҳҳои вай то ба осмон расидааст, ва Худо зулмҳои вайро ба хотир овардааст+.

6Сазояшро диҳед, чунон ки вай низ шуморо сазо додааст, ва бар тибқи аъмоли вай сазояшро дучандон диҳед; дар косае ки вай барои шумо шароб тайёр карда буд, барои вай дучандон тайёр кунед+.

7Ҳар қадар вай ҷалол ёфта, айшу нӯш мекард, ҳамон қадар бо азият ва бадбахтӣ сазояшро диҳед. Зеро ки вай дар дили худ мегӯяд: „Малика шуда нишастаам, ва бева нестам, ва бадбахт наҳоҳам буд“+.

8Бинобар ин дар як рӯз балоҳо, мамот ва мотам ва қаҳтӣ ба сари вай хоҳад омад. Вай дар оташ хоҳад сӯхт, зеро пурқувват аст Худованд Худо, ки вайро доварӣ мекунад+.

Навҳа ва гирья дар бораи ҳалокати Бобил.

9Ва подшоҳони замин, ки бо вай зино ва айшу нӯш кардаанд, вақте ки дуди сӯхтори вайро бинанд, дар ҳаққи вай гирья ва навҳа хоҳанд кард,+

10Ва аз тарси азобҳои вай, дуртар истода, хоҳанд гуфт: „Вой, вой бар ҳоли ту, эй шаҳри бузурги Бобил, эй шаҳри мустаҳкам! Зеро ки дар як соат қазои ту омадааст“.

11Ва тоҷирони замин дар ҳаққи вай гирья ва навҳа хоҳанд кард, чунки молҳои онҳоро дигар ҳеҷ кас намехарад:

12Молҳои тилло ва нуқра, ва ҷавоҳирот, ва марворид, ва катон, ва арғувон, ва абрешим, ва қирмиз, ва ҳар дарахти муаттар, ва ҳар маснуот аз оҷ, ва ҳар маснуот аз дарахтони гаронбаҳо, аз мис ва оҳан ва мармар,

13Ва дорчин, ва бухур, ва равғани атрафшон, ва лодан, ва шароб, ва равғани зайтун, ва орд, ва гандум, ва чорво, ва гӯсфандон, ва аспҳо, ва аробаҳо, ва ҷисмҳо ва ҷонҳои одамӣ.

14Аз меваҳое ки ҷони ту тамаъ дорад, маҳрум гаштаӣ, ва ҳар чизи фарбеҳ ва боҳашамат аз ту дур шудааст, — онро дигар нахоҳӣ ёфт.

15Тоҷирони ин чизҳо, ки аз ин сарватдор шудаанд, аз тарси азобҳои вай, дуртар истода, гирья ва навҳа хоҳанд кард.

16Ва хоҳанд гуфт: „Вой, вой бар ҳоли ин шаҳри бузург, ки катон ва арғувон ва қирмиз дар бар дошт ва бо тилло ва ҷавоҳирот зинат ёфта буд!

17Зеро ки дар як соат чунин сарват нобуд шуд“. Ва ҳамаи суккондорон, ва ҳамаи киштинишинон, ва ҳамаи маллоҳон, ва ҳамаи онҳое ки дар баҳр тиҷорат мекунанд, дуртар истода+

18Ва дуди сӯхтори вайро дида, фиғон кашиданд ва гуфтанд: „Кадом шаҳр монанди ин шаҳри бузург будааст!“+

19Ва ба сарҳошон хок пошиданд ва фарьёд зада, бо гирья ва навҳа гуфтанд: „Вой, вой бар ҳоли ин шаҳри бузург, ки аз чизҳои гаронбаҳои вай ҳамаи онҳое ки дар баҳр киштӣ доштанд, сарватдор шудаанд! Зеро ки дар як соат вай хароб гардидааст.“+

Шодии муқаддасон бар осмон.

20Шодӣ кунед дар ҳаққи вай, эй осмон, ва ҳаввориёни муқаддас, ва анбиё, зеро ки Худо доварӣ намуда, интиқоми шуморо аз вай гирифтааст»+.

21Ва як фариштаи қавӣ санги бузургеро монанди санги осиё бардошта, дар баҳр андохт ва гуфт: «Бо чунин шиддат шаҳри бузурги Бобил сарнагун хоҳад шуд, ва дигар ёфт нахоҳад шуд;+

22Ва овози барбатнавозон, ва сарояндагон, ва найнавозон ва карнайнавозон дар ту дигар шунида нахоҳад шуд, ва ҳеҷ як санъаткори ҳеҷ як санъате дар ту дигар нахоҳад буд, ва садои сангҳои осиё дар ту дигар шунида нахоҳад шуд;+

23Ва рӯшноии чароғ дар ту дигар пайдо нахоҳад шуд, ва овози домод ва арӯс дар ту дигар шунида нахоҳад шуд, зеро ки тоҷирони ту акобири рӯи замин буданд, ва аз ҷодуи ту ҳамаи халқҳо дар иштибоҳ афтодаанд+.

24Ва дар вай хуни анбиё ва муқаддасон ва ҳамаи мақтулони рӯи замин ёфт шудааст»+.

БОБИ НУЗДАҲУМ

Шодмонӣ бар осмон дар бобати фурӯ ғалтидани Бобил.

19^1Пас аз ин ман овози баланде мисли овози издиҳоми бузург дар осмон шунидам, ки мегуфт: «Ҳалелуёҳ! Наҷот ва ҷалол ва қувват аз они Худованди мо мебошад,+

2Зеро ки аҳкоми Ӯ ҳақ асту рост! Чунки Ӯ фоҳишаи бузургеро, ки заминро бо зинои худ фосид карда буд, маҳкум намуд, ва хуни бандагони Худро аз дасти вай ситонид»+.

3Ва дубора гуфтанд: «Ҳалелуёҳ! Дуди Бобил то абад баланд мешавад»+.

4Ва он бисту чор пир ва чор ҳайвон афтода, ба Худое ки бар тахт нишастааст, саҷда карданд ва гуфтанд: «Омин! Ҳалелуёҳ!»+

5Ва овозе аз ҷониби тахт баромад, ки мегуфт: «Эй ҳамаи бандагони Ӯ ва тарсгорони Ӯ, ҳурдон ва бузургон, мадҳ кунед Худои моро!»+

6Ва овозе шунидам мисли овози издиҳоми бузург, мисли шувваси обҳои бисьёр, мисли садои раъдҳои пурзӯр, ки мегуфтанд: «Ҳалелуёҳ! Зеро ки Худованд Худои Қодири Мутлақ бар таҳти салтанат нишастааст+.

Никоҳи Барра.

7Ба ваҷд меоем ва шодӣ мекунем ва Ӯро ҷалол медиҳем, зеро ки никоҳи Барра фаро расидааст, ва завҷаи Ӯ худро тайёр кардааст»+.

8Ва ба вай ато шуд, ки катони тоза ва дурахшон дар бар кунад; зеро ки он катон адолати муқаддасон аст+.

9Ва ба ман гуфт: «Бинавис: „Хушо онҳое ки ба базми никоҳи Барра даъват шудаанд“». Ва ба ман гуфт: «Инҳо суханони ҳақиқии Худост».

10Ман бар пойҳояш афтодам, то ки ба ӯ таъзим кунам; лекин ӯ ба ман гуфт: «Зинҳор, чунин накун; ман бо ту ва бо бародарони ту, ки шаҳодати Исоро доранд, ҳамкор ҳастам; ба Худо таъзим намо, зеро ки шаҳодати Исо рӯҳи нубувват аст»+.

Зоҳир шудани Масеҳ.

11Ва осмони кушодаро дидам, ва инак, аспи сафед, ва Савори он Амин ва Ҳақ ном дорад, ва Ӯ аз рӯи адолат доварӣ мекунад ва меҷангад+.

12Чашмони Ӯ мисли шӯълаи оташ аст, ва бар сари Ӯ афсарҳои бисьёр; Ӯ исми навиштае дорад, ки онро, ғайр аз Худи Ӯ, ҳеҷ кас намедонад;+

13Ва Ӯ либоси хунолуде дорад, ва исми Ӯ хонда шудааст: Каломи Худо+.

14Ва лашкарҳои осмон бар аспҳои сафед, катони сафеди тоза дар тан, аз паи Ӯ мерафтанд.

15Ва аз даҳони Ӯ шамшери тез берун меояд, то ки ҳалқҳоро бо он бизанад. Ӯ онҳоро бо асои оҳанин чӯпонӣ мекунад; Ӯ чархушти шароби хашм ва ғазаби Худои Қодири Мутлақро пойкӯб мекунад+.

16Бар либос ва бар рони Ӯ навишта шудааст: «Подшоҳи подшоҳон ва Худованди худовандон»+.

Шикасти ҳайвони ваҳшӣ ва набии козиб.

17Ва як фариштаро дидам, ки бар офтоб меистод; ва ӯ бо овози баланд нидо карда, ба ҳамаи мурғоне ки дар миёнаи осмон парвоз мекарданд, гуфт: «Биёед, ба зиёфати бузурги Худо ҷамъ шавед,+

18То ки ҷасадҳои подшоҳонро, зӯроваронро, мириҳазоронро, аспон ва саворонашонро, ҷасадҳои ҳамаи озодон ва ғуломон, ва хурдон ва бузургонро бихӯред»+.

19Ва ҳайвони ваҳшӣ ва подшоҳони замин ва лашкарҳошонро дидам, ки ҷамъ шуда буданд, то ки бо Савори асп ва бо лашкари Ӯ ҷанг кунанд+.

20Ва ҳайвони ваҳшӣ ва бо вай он набии козиб дастгир шуд, ки дар пеши вай мӯъҷизот ба амал оварда буд, ки ба воситаи онҳо касонеро, ки тамғаи ҳайвони ваҳширо қабул карда, ба пайкари он саҷда менамоянд, фиреб мекард: ҳар ду зинда дар кӯли оташ андохта шуданд, ки дар он кибрит месӯхт;+

21Ва касони боқӣ бо шамшери Савори асп, ки аз даҳони Ӯ берун омада буд, кушта шуданд; ва ҳамаи мурғон аз ҷасадҳои онҳо сер шуданд+.

БОБИ БИСТУМ

Шайтон ба муддати ҳазор сол занҷирбанд шуд.

20^1Ва фариштае дидам, ки аз осмон нузул мекард, ва калиди варта ва занҷири бузурге дар дасташ буд+.

2Ва ӯ аждаҳо, яъне мори қадимиро, ки иблис ва шайтон аст, дастгир карда, ба муддати ҳазор сол занҷирбанд намуд,+

3Ва онро дар варта андохт, ва онро бандубаст кард, ва бар он мӯҳр зад, то ки халқҳоро дигар фиреб надиҳад, то даме ки ҳазор сол анҷом ёбад; баъд аз ин вай бояд ба муддати каме озод шавад+.

Эҳьёи якум ва малакути ҳазорсолаи Масеҳ.

4Ва тахтҳо ва бар онҳо нишастагонро дидам, ки ихтиёри доварӣ кардан ба онҳо дода шуда буд, ва ҷонҳои касонеро дидам, ки барои шаҳодати Исо ва барои каломи Худо сар бурида шуда буданд, ва онҳо ба ҳайвони ваҳшӣ ва ба пайкари он саҷда накарда буданд ва тамғаи онро бар пешонӣ ва дасти худ назада буданд. Онҳо зинда шуданд ва бо Масеҳ ҳазор сол салтанат ронданд;+

5Вале боқии мурдагон зинда нашуданд, то даме ки ҳазор сол анҷом ёбад. Ин эҳьёи якум аст.

6Хушбахт ва қуддус аст касе ки дар эҳьёи якум иштирок дорад: бар онҳо мамоти дуюм қудрат надорад, балки онҳо коҳинони Худо ва Масеҳ хоҳанд шуд ва бо Ӯ ҳазор сол салтанат хоҳанд ронд+.

Ҳуҷуми охирини шайтон ва ғалабаи қатъӣ бар он.

7Ва ҳангоме ки ҳазор сол анҷом ёбад, шайтон аз зиндони худ озод хоҳад шуд,

8Ва берун хоҳад омад, то халқҳоеро, ки дар чор гӯшаи замин ҳастанд, яъне Ҷуҷ ва Моҷуҷро фиреб кунад, ва онҳоро барои ҷанг ҷамъ оварад; шумораи онҳо мисли реги баҳр аст+.

9Ва ба арзи замин баромаданд ва қароргоҳи муқаддасон ва шаҳри маҳбубро иҳота карданд. Ва аз осмон аз ҷониби Худо оташ фуромада, онҳоро хӯрд;+

10Ва иблис, ки онҳоро фиреб мекард, дар кӯли оташ ва кибрит андохта шуд, ки он ҷо ҳайвони ваҳшӣ ва набии козиб ҳастанд, ва онҳо шабу рӯз то абад азоб хоҳанд кашид+.

Эҳьёи куллӣ ва доварии охирин.

11Ва тахти бузурги сафед ва Нишинандаи онро дидам, ки аз ҳузури Ӯ осмон ва замин мегурехтанд, ва ҷое барои онҳо ёфт нашуд+.

12Ва мурдагонро, хурдон ва бузургонро дидам, ки дар пеши Худо истодаанд, ва дафтарҳо кушода буд; ва дафтари дигаре кушода буд, ки дафтари ҳаёт аст; ва мурдагон бар тибқи он чи дар дафтарҳо навишта шудааст, яъне мувофиқи аъмолашон доварӣ карда шуданд+.

13Ва баҳр мурдагонеро, ки дар вай буданд, дод, ва мамот ва дӯзах мурдагонеро, ки дар онҳо буданд, доданд; ва ҳар яке мувофиқи аъмолаш доварӣ карда шуд+.

14Ва мамот ва дӯзах дар кӯли оташ андохта шуданд. Ин мамоти дуюм аст.

15Ва ҳар ки дар дафтари ҳаёт навишта нашудааст, дар кӯли оташ андохта шуд+.

БОБИ БИСТУ ЯКУМ

Ерусалими нав: арӯси Барра.

21^1Ва осмони нав ва замини навро дидам; зеро ки осмони пештара ва замини пештара гузашт, ва баҳр дигар набуд+.

2Ва ман, Юҳанно, шаҳри муқаддас — Ерусалими навро дидам, ки аз ҷониби Худо аз осмон нузул мекард, ва муҳайё шуда буд мисли арӯсе ки барои шавҳараш зинат ёфтааст+.

3Ва овози баланде аз осмон шунидам, ки мегӯяд: «Инак, хаймаи Худо бо одамон, ва Ӯ бо онҳо сокин хоҳад шуд; онҳо қавми Ӯ хоҳанд буд, ва Худи Худо бо онҳо Худои онҳо хоҳад буд;+

4Ва Худо ҳар ашкро аз чашмони онҳо пок хоҳад кард, ва мамот дигар нахоҳад буд; ва гирья ва фиғон ва дард дигар нахоҳад буд; зеро он чи пештар буд, гузашт»+.

5Ва Нишинандаи тахт гуфт: «Инак, ҳама чизро нав месозам». Ва ба ман гуфт: «Бинавис, зеро ки ин суханон ҳақ асту рост»+.

6Ва ба ман гуфт: «Ба амал омад! Ман Алфа ва Омега, ибтидо ва интиҳо ҳастам; ба ташна аз чашмаи оби ҳаёт муфт хоҳам дод;+

7Касе ки ғолиб ояд, вориси ҳама чиз хоҳад шуд, ва Ман барои ӯ Худо хоҳам буд, ва ӯ барои Ман писар хоҳад буд;+

8Валекин тарсончакон, ва беимонон, ва палидон, ва қотилон, ва зинокорон, ва ҷодугарон, ва бутпарастон, ва ҳамаи дурӯғгӯёнро — насибашон дар кӯлест, ки бо оташ ва кибрит месӯзад; ин мамоти дуюм аст»+.

9Ва яке аз он ҳафт фаришта, ки ҳафт косаи пур аз ҳафт балои охирин доштанд, назди ман омада, гуфт: «Биё, то ба ту арӯсро, завҷаи Барраро нишон диҳам»+.

10Ва маро дар Рӯҳ ба кӯҳи бузург ва баланде бурд ва шаҳри бузург — Ерусалими муқаддасро ба ман нишон дод, ки аз осмон аз ҷониби Худо нузул мекард,+

11Ки вай ҷалоли Худоро дорад; найири вай ба санги бағоят гаронбаҳо монанд аст, мисли санги яшме ки чун булӯр шаффоф бошад;+

12Вай девори бузург ва баланде дорад, ва дувоздаҳ дарвоза дорад, ва бар онҳо — дувоздаҳ фаришта; бар дарвозаҳо номҳои дувоздаҳ сибти банӣ-Исроил навишта шудааст:

13Аз шарқ се дарвоза, аз шимол се дарвоза, аз ҷануб се дарвоза, аз ғарб се дарвоза+.

14Девори шаҳр дувоздаҳ таҳкурсӣ дорад, ва бар онҳо — номҳои дувоздаҳ ҳаввориёни Барра+.

15Ва он ки бо ман сухан меронд, ба сифати андоза наи тиллое дошт, то ки шаҳр ва дарвозаҳояш ва деворашро андоза кунад+.

16Шаҳр ба шакли мураббаъ воқеъ аст, ва дарозии он баробари фароҳии он аст. Ва ӯ шаҳрро бо най андоза карда, дувоздаҳ ҳазор стадия ёфт; дарозӣ ва фароҳӣ ва баландии он баробар аст+.

17Ва девори онро андоза карда, саду чилу чор зироъ ба андозаи одамизод ёфт, ки андозаи фаришта низ чунин аст.

18Девори он аз яшм соҳта шудааст, ва шаҳр зари холис буда, ба шишаи покиза монандӣ дорад.

19Таҳкурсиҳои девори шаҳр бо ҳар гуна ҷавоҳирот мурассаъ аст: таҳкурсии якум — яшм, дуюм — ёқути кабуд, сеюм — ақиқи сӯхта, чорум — зумуррад,+

20Панҷум — ақиқи гулобӣ, шашум — ақиқ, ҳафтум — забарҷад, ҳаштум — берил, нӯҳум — ёқути зард, даҳум — ақиқи сабз, ёздаҳум — гиацинт, дувоздаҳум — нилум.

21Ва дувоздаҳ дарвоза — дувоздаҳ марворид: ҳар дарвоза аз як марворид буд. Ва кӯчаи шаҳр — зари ҳолис, монанди шишаи шаффоф.

22Ва дар шаҳр маъбаде надидам; зеро ки Худованд Худои Қодири Мутлақ маъбади вай аст, ҳамчунин Барра+.

23Ва шаҳр эҳтиёҷ надорад, ки офтоб ва моҳтоб онро равшан кунанд, зеро ки ҷалоли Худо онро равшан кардааст, ва чароғи он Барра аст+.

24Ва ҳалқҳои ҷаҳон дар рӯшноии вай роҳ ҳоҳанд рафт, ва подшоҳони замин ҷалол ва шавкати худро ба вай ҳоҳанд овард+.

25Ва дарвозаҳои шаҳр рӯзона баста нахоҳад шуд, зеро ки дар он ҷо шаб нахоҳад буд;+

26Ва ҷалол ва шавкати ҳалқҳоро ба вай ҳоҳанд овард;

27Ва ҳеҷ палиде, ва ҳеҷ каси зишткор ва дурӯғгӯй вориди он нахоҳад шуд, балки фақат онҳое ки дар дафтари ҳаёти Барра навишта шудаанд+.

БОБИ БИСТУ ДУЮМ

Дарьёи покизаи Худо ва дарахти ҳаёт.

22^1Ва дарьёи покизаи оби ҳаётро ба ман нишон дод, ки мисли булӯр дураҳшон буда, аз ҷониби тахти Худо ва Барра ҷорӣ мешуд+.

2Дар миёнаи кӯчаи шаҳр, дар ҳар ду канори дарьё, дараҳти ҳаёт аст, ки дувоздаҳ мева меоварад, яъне ҳар моҳ меваи худро медиҳад; ва баргҳои дарахт барои муолиҷаи ҳалқҳост+.

3Ва ҳеҷ лаънатшудае дигар нахоҳад буд; ва тахти Худо ва Барра дар вай хоҳад буд, ва бандагони Ӯ ба Ӯ хизмат хоҳанд кард,

4Ва рӯи Ӯро хоҳанд дид, ва исми Ӯ бар пешониҳошон хоҳад буд+.

5Ва шаб дигар нахоҳад буд, ва онҳо ба чароғ ва рӯшноии офтоб эҳтиёҷ нахоҳанд дошт, зеро ки Худованд Худо ба онҳо рӯшноӣ мебахшад; ва то абад салтанат хоҳанд ронд+.

Хотимаи китоб.

Инак, ба зудӣ меоям.

6Ва ба ман гуфт: «Ин суханон ҳақ асту рост»; ва Худованд Худои анбиёи муқаддас фариштаи Худро фиристод, то он чиро, ки бояд ба қарибӣ ба вуқӯъ ояд, ба бандагони Худ нишон диҳад+.

7«Инак, ба зудӣ меоям. Хушо касе ки суханони нубуввати ин китобро риоят мекунад»+.

8Ва ман, Юҳанно, инро дидам ва шунидам. Ва ҳангоме ки шунидам ва дидам, бар пойҳои фариштае ки инро ба ман нишон дод, афтодам, то ки ба ӯ таъзим кунам+.

9Лекин ӯ ба ман гуфт: «Зинҳор, чунин накун; зеро ки ман бо ту, ва бо бародаронат — анбиё, ва бо онҳое ки суханони ин китобро риоят мекунанд, ҳамкор ҳастам; ба Худо таъзим намо».

10Ва ба ман гуфт: «Суханони нубуввати ин китобро мӯҳр накун; зеро ки вақт наздик аст+.

11Бигзор золим боз зулм кунад, ва палид боз худро палид созад, ва одил боз адолат варзад, ва муқаддас боз худро тақдис намояд+.

12Инак, ба зудӣ меоям, ва мукофоти Ман бо Ман аст, то ки ҳар касро мувофиқи аъмолаш сазо диҳам+.

13Ман Алфа ва Омега, ибтидо ва интиҳо, Аввалин ва Охирин ҳастам»+.

14Хушо онҳое ки аҳкоми Ӯро риоят мекунанд, то ки ба дарахти ҳаёт хуқуқдор шаванд ва ба дарвозаи шаҳр дароянд+.

15Вале сагон, ва ҷодугарон, ва зинокорон, ва қотилон, ва бутпарастон, ва ҳар касе ки дурӯғро дӯст медорад ва ба амал меоварад, — берун аз он хоҳанд буд+.

16«Ман, Исо, фариштаи Худро фиристодаам, то ки дар калисоҳо ба шумо шаҳодат диҳад. Ман реша ва насли Довуд, ситораи дурахшони субҳ ҳастам»+.

17Ва Рӯҳ ва арӯс мегӯянд: «Биё!» Ва ҳар кӣ мешунавад, бигӯяд: «Биё!» Бигзор ташна биёяд, ва ҳар кӣ бихоҳад, оби ҳаётро муфт бигирад+.

18Ман низ ба ҳар касе ки суханони нубуввати ин китобро мешунавад, шаҳодат медиҳам: агар касе ба онҳо чизе илова намояд, Худо ба ӯ балоҳое илова хоҳад кард, ки дар бораи онҳо дар ин китоб навишта шудааст+.

19Ва агар касе аз суханони ин китоби нубувват чизе кам кунад, Худо насиби ӯро аз дарахти ҳаёт ва аз шаҳри муқаддас ва аз ҳар чизе ки дар ин китоб навишта шудааст, кам хоҳад кард.

20Шаҳодатдиҳандаи ин мегӯяд: «Оре, ба зудӣ меоям!» Омин. Оре, биё, эй Исои Худованд!+

21Файзи Худованди мо Исои Масеҳ бо ҳамаи шумо бод. Омин.

* 1:8 Алфа ва Омега — ҳарфҳои аввалин ва охирини алифбои юнонӣ.

* 9:16 Яъне дусад миллион нафар.

+ 1:1 Ваҳй 22:6
+ 1:2 Юҳ. 19:35
+ 1:3 Ваҳй 22:7, Ваҳй 22:10

+ 1:4 Хур. 3:14, Ваҳй 3:1, Ваҳй 4:5, Ваҳй 5:6, Юҳ. 3:11, 1 Тим. 6:13, Аъм. 26:23, 1 Қӯр. 15:20, Қӯл. 1:18, 1 Пет. 1:18-19

+ 1:6 Хур. 19:6, 1 Пет. 2:9, Ваҳй 5:10, Ваҳй 20:6, 1 Пет. 4:11, Яҳ. 1:24-25, Ваҳй 5:13

+ 1:7 Дон. 7:13, Зак. 12:10
+ 1:9 Марқ. 10:39
+ 1:10 Ҳиз. 1:3, Ваҳй 4:2
+ 1:12 Хур. 25:1, Хур. 25:37, Зак. 4:2
+ 1:13 Дон. 7:13, Дон. 10:5-6, Ваҳй 15:6
+ 1:14 Дон. 7:9, Ваҳй 2:18, Ваҳй 19:12

+ 1:15 Ҳиз. 1:7, Дон. 10:6, Ҳиз. 1:24, Ҳиз. 43:2

+ 1:16 Иш. 49:2, Ибр. 4:12, Ваҳй 19:15, Дон. 8:17, Дон. 10:9, Мат. 17:2

+ 1:17 Мат. 28:4, Иш. 41:4, Иш. 44:6, Иш. 48:12, Ваҳй 2:8, Ваҳй 22:13

+ 1:18 Рум. 6:9, Рум. 14:9, Ваҳй 9:1, Ваҳй 20:1

+ 2:1 Ваҳй 1:13, Ваҳй 1:16
+ 2:2 2 Қӯр. 11:13, 1 Юҳ. 4:1
+ 2:4 Ирм. 2:2

+ 2:7 Мат. 11:15, Марқ. 4:9, Луқ. 8:8, Ваҳй 3:6, Ваҳй 3:13, Ваҳй 3:22, Ваҳй 13:9, Ваҳй 3:5, Ваҳй 21:7, Луқ. 23:43, 2 Қӯр. 12:4, Ҳас. 2:9, Ҳас. 3:22, Ҳиз. 28:13, Ваҳй 22:2

+ 2:8 Ваҳй 1:17-18
+ 2:9 Яъқ. 2:5, 2 Қӯр. 8:9, Ваҳй 3:9
+ 2:10 Ваҳй 12:11, Яъқ. 1:12, Ваҳй 3:11
+ 2:11 Ваҳй 2:7, Ваҳй 20:6, Ваҳй 21:8
+ 2:12 Ваҳй 1:16

+ 2:14 Ад. 22:5, Ад. 25:1-2, Ад. 31:16, 2 Пет. 2:15, Аъм. 15:29, 1 Қӯр. 8:10, 1 Қӯр. 10:19

+ 2:15 Ваҳй 2:6

+ 2:16 Иш. 11:4, 2 Тас. 2:8

+ 2:17 Ваҳй 2:7, Хур. 16:31, Юҳ. 6:48-50, Иш. 62:2, Иш. 65:15, Ваҳй 3:12, Ваҳй 19:12

+ 2:18 Ваҳй 1:14-15

+ 2:20 3 Подш. 16:31, 3 Подш. 21:25, Ваҳй 2:14

+ 2:21 2 Пет. 3:9, 2 Пет. 3:15

+ 2:23 1 Подш. 16:7, Ирм. 11:20, Ирм. 20:12, Мат. 16:27

+ 2:25 Ваҳй 3:11

+ 2:26 Заб. 2:9, Ваҳй 12:5, Ваҳй 19:15, Ад. 24:17, Ваҳй 22:16

+ 2:29 Ваҳй 2:7

+ 3:1 Ваҳй 1:4-5, Ваҳй 1:16, Рум. 1:15, Эфс. 2:1, Эфс. 2:5, Қӯл. 2:13, 1 Тим. 5:6

+ 3:3 Мат. 24:43-44, 2 Пет. 3:10, 1 Тас. 5:2, Ваҳй 16:15

+ 3:4 Яҳ. 1:23, Ваҳй 6:11, Ваҳй 7:9, Мат. 10:11, Мат. 22:8, Аъм. 13:46

+ 3:5 Ваҳй 2:7, Ваҳй 21:7, Хур. 32:32, Заб. 55:9, Заб. 68:29, Мал. 3:16, Луқ. 10:19, Мат. 10:32

+ 3:6 Ваҳй 2:7
+ 3:7 Иш. 22:22, Айюб 12:14
+ 3:9 Ваҳй 2:9
+ 3:10 2 Пет. 2:9, 1 Қӯр. 10:13

+ 3:11 Ваҳй 22:7, Ваҳй 22:12, Ваҳй 22:20, Ваҳй 2:25

+ 3:12 Ваҳй 2:7, 3 Подш. 7:21, Заб. 22:6, Ҳиз. 48:35, Иш. 62:2, Ваҳй 2:17

+ 3:13 Ваҳй 2:7

+ 3:14 Мас. 8:22, Қӯл. 1:15, Қӯл. 1:18, 1 Қӯр. 14:16, 2 Қӯр. 1:20

+ 3:17 Ҳуш. 12:8, Зак. 11:5, 1 Қӯр. 4:8, Юҳ. 9:39-41

+ 3:18 Ваҳй 16:15
+ 3:19 Мас. 3:12, Ибр. 12:5-6
+ 3:20 Луқ. 12:36, Юҳ. 14:23

+ 3:21 Юҳ. 16:33, Заб. 109:1, Марқ. 16:19, Мат. 19:28, Луқ. 22:30

+ 3:22 Ваҳй 2:7

+ 4:1 Ваҳй 1:10

+ 4:2 Ҳиз. 1:3, Ваҳй 1:10, 3 Подш. 22:19, Иш. 6:1, Дон. 7:9

+ 4:3 Ҳиз. 1:28

+ 4:4 Ваҳй 3:4

+ 4:5 Ваҳй 8:5, Ваҳй 11:19, Ваҳй 16:18, Ваҳй 1:4-5, Зак. 4:2

+ 4:6 Ҳиз. 1:22, Ваҳй 15:2, Ҳиз. 1:5, Ҳиз. 1:18, Ҳиз. 10:12

+ 4:7 Ҳиз. 1:10
+ 4:8 Иш. 6:2, Ҳиз. 1:11, Иш. 6:3
+ 4:11 Ваҳй 5:12, Заб. 32:9-11

+ 5:1 Ҳиз. 2:9-10, Иш. 8:16, Иш. 29:11, Дон. 12:4, Ваҳй 10:4, Ваҳй 22:10

+ 5:5 Иш. 11:10, Ваҳй 22:16, Ҳас. 49:9

+ 5:6 Иш. 53:7, Юҳ. 1:29, Юҳ. 1:36, 1 Пет. 1:19, Аъм. 8:32-33, Зак. 3:9, Зак. 4:10, Ваҳй 1:4-5

+ 5:8 Заб. 140:2, Ваҳй 8:3-4

+ 5:9 Заб. 32:3, Ваҳй 14:3, Ваҳй 7:9, Ваҳй 11:9, Ваҳй 14:6, Ваҳй 14:3-4

+ 5:10 Хур. 19:6, 1 Пет. 2:9, Ваҳй 1:6
+ 5:11 Дон. 7:10, Луқ. 2:13
+ 5:12 Ваҳй 4:11

+ 5:13 Заб. 144:16, Заб. 150:6, 1 Пет. 4:11, Яҳ. 1:24-25, Ваҳй 1:6, Ваҳй 7:12

+ 5:14 Ваҳй 4:10

+ 6:1 Ваҳй 5:1, Ваҳй 4:7, Ваҳй 14:2, Ваҳй 19:6

+ 6:2 Зак. 1:8-10, Зак. 6:1-4
+ 6:4 Зак. 1:8, Зак. 6:2, Марқ. 13:8
+ 6:6 Ваҳй 7:3

+ 6:8 Иб. 26:22, Так. Шар. 32:24, Ҳиз. 5:17, Ҳиз. 14:21

+ 6:9 Ваҳй 20:4

+ 6:10 Так. Шар. 32:43, Заб. 78:10, Заб. 93:3, Заб. 118:84, Луқ. 18:7, 2 Тас. 1:6, Ваҳй 19:2

+ 6:11 Ваҳй 3:4

+ 6:12 Марқ. 13:8, Ваҳй 11:13, Иш. 50:3, Юил 2:30

+ 6:13 Иш. 34:4
+ 6:14 Ваҳй 16:20
+ 6:15 Иш. 2:10, Иш. 2:19
+ 6:16 Ҳуш. 10:8, Луқ. 23:30

+ 6:17 Заб. 75:8, Ирм. 30:7, Юил 2:11, Мал. 3:2

+ 7:1 Ирм. 49:36, Дон. 7:2
+ 7:3 Ҳиз. 9:4, Ваҳй 14:1, Ваҳй 22:4
+ 7:9 Ваҳй 3:4
+ 7:10 Ваҳй 12:10, Ваҳй 19:1
+ 7:11 Ваҳй 4:6
+ 7:12 Ваҳй 5:13-14

+ 7:14 Мат. 24:21, Зак. 3:4, Ибр. 9:14, Ваҳй 19:8, Ваҳй 22:14

+ 7:16 Заб. 120:6, Иш. 49:10

+ 7:17 2 Подш. 5:2, Заб. 22:1, Юҳ. 10:11, Иш. 25:8, Ваҳй 21:4

+ 8:1 Ваҳй 5:1

+ 8:2 Мат. 18:10-11

+ 8:3 Ом. 9:1, Хур. 30:7, Ад. 16:46, Заб. 140:2, Ваҳй 5:8

+ 8:4 Аъм. 10:4

+ 8:5 Иб. 16:12, Ҳиз. 10:2, Ваҳй 4:5

+ 8:7 Хур. 9:23-24, Ҳиз. 38:22, Юил 2:30, Ом. 7:4

+ 8:8 Ирм. 51:25, Хур. 7:17, Хур. 7:19, Ваҳй 11:6

+ 8:9 Иш. 2:16
+ 8:10 Иш. 14:12, Ваҳй 9:1
+ 8:11 Ирм. 9:15, Ирм. 23:15

+ 8:12 Хур. 10:21-23, Иш. 13:10, Юил 2:10, Юил 3:15

+ 9:1 Иш. 14:12, Луқ. 10:18, Ваҳй 8:10, Ваҳй 12:8-9, Ваҳй 1:18

+ 9:3 Хур. 10:4
+ 9:4 Ваҳй 7:2-4
+ 9:6 Айюб 3:21, Ирм. 8:3
+ 9:7 Юил 2:4, Дон. 7:8
+ 9:8 Юил 1:6
+ 9:9 Юил 2:5
+ 9:12 Ваҳй 11:14
+ 9:13 Хур. 27:2, Хур. 30:2
+ 9:14 Ваҳй 16:12
+ 9:15 Зак. 13:8

+ 9:20 1 Қӯр. 10:20, Заб. 134:15-18, Дон. 5:23

+ 9:21 Ваҳй 21:8, Ваҳй 22:15
+ 10:1 Ҳиз. 1:28, Ваҳй 4:3, Ваҳй 1:15-16
+ 10:2 Ҳиз. 2:9
+ 10:3 Юил 3:16, Ом. 1:2

+ 10:4 Иш. 8:16, Иш. 29:11, Дон. 8:26, Дон. 12:4, Ваҳй 5:1, Ваҳй 22:10

+ 10:7 Ваҳй 11:15
+ 10:9 Заб. 118:103, Ирм. 15:16, Ҳиз. 3:1-3
+ 11:1 Ҳиз. 40:3, Ваҳй 21:15

+ 11:2 Ҳиз. 40:17, Луқ. 21:24, Ваҳй 12:6, Ваҳй 13:5

+ 11:4 Зак. 4:2-3, Зак. 4:11, Зак. 4:14

+ 11:5 4 Подш. 1:10, Ирм. 5:14

+ 11:6 3 Подш. 17:1, Хур. 7:17, Хур. 7:19, Ваҳй 8:8

+ 11:7 Ваҳй 9:1, Дон. 7:21, Дон. 8:24
+ 11:8 Иш. 1:10, Иш. 3:9
+ 11:9 Заб. 78:2-3
+ 11:11 Ҳас. 2:7, Ҳиз. 37:10
+ 11:12 Ваҳй 4:1, 1 Тас. 4:17
+ 11:13 Ваҳй 6:12
+ 11:14 Ваҳй 8:13, Ваҳй 9:12

+ 11:15 Иш. 27:12, Мат. 24:31, Ваҳй 10:7, Хур. 15:18, Дон. 7:14, Дон. 7:27, Уб. 1:21, Зак. 14:9, Луқ. 1:33, 1 Қӯр. 15:24

+ 11:16 Ваҳй 4:4
+ 11:17 Ваҳй 1:4, Ваҳй 16:5
+ 11:18 Заб. 2:1, Ваҳй 20:12

+ 11:19 Ваҳй 15:5, Хур. 9:23, Еҳ. 10:11, Ваҳй 16:21

+ 12:1 Ҳас. 37:9

+ 12:3 Дон. 7:7, Ваҳй 13:1, Ваҳй 17:3, Ваҳй 17:12

+ 12:4 Дон. 8:10
+ 12:5 Заб. 2:9, Ваҳй 2:27, Ваҳй 19:15
+ 12:6 Ваҳй 11:3, Ваҳй 13:5
+ 12:7 Дон. 10:13, Дон. 12:1, Яҳ. 1:9

+ 12:9 1 Вақ. 21:1, Айюб 1:6, Зак. 3:1, Ҳас. 3:1, Ваҳй 20:2, Луқ. 10:18, Юҳ. 12:31

+ 12:10 Айюб 1:9-11, Айюб 2:4-5, Зак. 3:1

+ 12:11 Ваҳй 15:2, Луқ. 14:26, Юҳ. 12:25, Ваҳй 2:10

+ 12:12 Заб. 95:11, Иш. 44:23, Иш. 49:13

+ 12:14 Хур. 19:4, Так. Шар. 32:11, Дон. 7:25, Ваҳй 13:5

+ 12:17 Ҳас. 3:15
+ 13:1 Дон. 7:3, Ваҳй 12:3
+ 13:2 Дон. 7:4-6, Луқ. 4:6

+ 13:5 Дон. 7:8, Дон. 11:36, Дон. 7:25, Ваҳй 11:2, Ваҳй 12:6

+ 13:7 Дон. 7:21, Дон. 8:24, Ваҳй 11:7, Ваҳй 12:17

+ 13:8 Ваҳй 3:5
+ 13:9 Ваҳй 2:7
+ 13:10 Ирм. 15:2, Ирм. 43:11, Ваҳй 14:12

+ 13:13 Так. Шар. 13:1-3, Марқ. 13:22, Ваҳй 16:13, Ваҳй 19:20, 4 Подш. 1:10, Луқ. 9:54

+ 13:14 Мат. 24:24, Марқ. 13:22, 2 Тас. 2:9

+ 13:15 Дон. 3:6

+ 14:1 Заб. 2:6, Заб. 9:12, Ибр. 12:22, Ваҳй 3:12, Ваҳй 7:3-4

+ 14:2 Ҳиз. 1:24, Ҳиз. 43:2, Ваҳй 1:15, Ваҳй 6:1

+ 14:3 Заб. 32:3, Ваҳй 5:9

+ 14:4 2 Қӯр. 11:2, Ирм. 2:3, Яъқ. 1:18, 2 Тас. 2:13

+ 14:5 Саф. 3:13
+ 14:8 Иш. 21:9, Ирм. 51:8, Ваҳй 18:2
+ 14:9 Ваҳй 13:15

+ 14:10 Заб. 74:8, Иш. 51:17, Ирм. 25:15, Уб. 1:16, Зак. 12:2, Ваҳй 14:10, Ваҳй 20:10

+ 14:11 Иш. 34:10
+ 14:12 Ваҳй 13:10
+ 14:13 Ваҳй 20:6
+ 14:14 Дон. 7:13, Дон. 10:5-6, Ваҳй 1:13
+ 14:15 Юил 3:13, Марқ. 4:29
+ 14:16 Ирм. 51:33
+ 14:19 Иш. 63:3, Юил 3:13, Ваҳй 19:15
+ 15:1 Ваҳй 16:1, Ваҳй 17:1, Ваҳй 21:9
+ 15:2 Ваҳй 4:6, Ваҳй 12:11, Ваҳй 13:17

+ 15:3 Хур. 15:1, Так. Шар. 31:30, Заб. 91:6

+ 15:4 Ирм. 10:7, Заб. 85:9
+ 15:5 Хур. 38:21, Ваҳй 11:19
+ 15:6 Ваҳй 1:13
+ 15:7 Ваҳй 4:6

+ 15:8 Хур. 40:34-35, 3 Подш. 8:10-11, Иш. 6:4

+ 16:1 Ваҳй 15:1, Заб. 78:6, Ирм. 10:25
+ 16:2 Ваҳй 13:16, Хур. 9:9-11
+ 16:3 Ваҳй 8:8-9
+ 16:4 Хур. 7:17-20
+ 16:5 Ваҳй 1:4, Ваҳй 11:17, Ирм. 12:1
+ 16:6 Мат. 23:35, Ваҳй 18:24, Иш. 49:26
+ 16:7 Ваҳй 6:9
+ 16:9 Дон. 5:23, Аъм. 12:23
+ 16:10 Ваҳй 13:2, Хур. 10:21-22
+ 16:12 Ваҳй 9:14, Иш. 11:15, Иш. 44:27
+ 16:13 Ваҳй 12:3, Ваҳй 13:11
+ 16:14 Марқ. 13:22, Ваҳй 13:13

+ 16:15 Мат. 24:43-44, 2 Пет. 3:10, 1 Тас. 5:2, Ваҳй 3:3, Ваҳй 3:18

+ 16:18 Ҳиз. 38:19, Ом. 1:1, Ҳаҷ. 2:6, Дон. 12:1, Марқ. 13:19

+ 16:19 Ваҳй 14:10

+ 16:20 Ваҳй 6:14

+ 16:21 Хур. 9:23-25, Еҳ. 10:11, Иш. 30:30, Ваҳй 11:19

+ 17:1 Ваҳй 15:1, Ваҳй 21:9, Ирм. 51:13, Наҳум 3:4

+ 17:2 Иш. 23:17, Наҳум 3:4, Ирм. 51:7, Ваҳй 14:8

+ 17:3 Ҳиз. 37:1, Ваҳй 12:3
+ 17:6 Ваҳй 16:6
+ 17:8 Ваҳй 9:1, Ваҳй 11:7
+ 17:12 Дон. 7:7, Дон. 7:24, Ваҳй 12:3

+ 17:14 Так. Шар. 10:17, 1 Тим. 6:15, Ваҳй 19:16, Эзр. 7:12, Ҳиз. 26:7, Дон. 2:37

+ 17:16 Ҳиз. 28:18, Ваҳй 18:8

+ 18:1 Ҳиз. 43:2

+ 18:2 Иш. 21:9, Ваҳй 14:8, Иш. 13:21, Иш. 34:11, Иш. 34:14

+ 18:3 Наҳум 3:4, Ваҳй 17:2, Ҳиз. 27:33

+ 18:4 Иш. 48:20, Ирм. 50:8, Ирм. 51:45

+ 18:5 2 Вак. 28:9, Эзр. 9:6, Ирм. 51:9, Юн. 1:2

+ 18:6 Заб. 136:8, Ирм. 50:15, Ирм. 16:18
+ 18:7 Иш. 47:7
+ 18:8 Ҳиз. 28:18, Ваҳй 17:16
+ 18:9 Ирм. 51:8
+ 18:17 Ҳиз. 27:28-29
+ 18:18 Ҳиз. 27:32
+ 18:19 Ҳиз. 27:30
+ 18:20 Ирм. 51:48
+ 18:21 Ирм. 51:63-64
+ 18:22 Иш. 14:11, Иш. 24:8, Ҳиз. 26:13
+ 18:23 Ирм. 7:34, Ирм. 16:9, Наҳум 3:4
+ 18:24 Мат. 23:35, Ваҳй 16:6, Ваҳй 17:6
+ 19:1 Заб. 61:12, Ваҳй 7:10

+ 19:2 Так. Шар. 32:43, 4 Подш. 9:7, Ваҳй 6:10

+ 19:3 Иш. 34:10, Ваҳй 14:11, Ваҳй 18:9
+ 19:4 Ваҳй 4:4
+ 19:5 Заб. 133:1, Заб. 134:1

+ 19:6 Ҳиз. 1:24, Ваҳй 1:15, Ваҳй 6:1, Заб. 92:1

+ 19:7 Мат. 22:2, Мат. 25:10, Ваҳй 21:2
+ 19:8 Иш. 61:10, Зак. 3:4, Ваҳй 7:14
+ 19:10 Аъм. 10:25-26, Ваҳй 22:8-9
+ 19:11 Ҳиз. 1:1
+ 19:12 Ваҳй 1:14, Ваҳй 2:17
+ 19:13 Юҳ. 1:1

+ 19:15 Иш. 49:2, Ваҳй 1:16, Заб. 2:9, Ваҳй 2:27, Ваҳй 12:5, Иш. 63:3, Юил 3:13, Ваҳй 14:19-20

+ 19:16 Так. Шар. 10:17
+ 19:17 Ирм. 12:9, Ҳиз. 39:17-20
+ 19:18 Ҳиз. 39:18-20
+ 19:19 Ваҳй 16:16

+ 19:20 Ваҳй 13:11-15, Ваҳй 16:13, Дон. 7:11-12

+ 19:21 Иш. 49:2, Ваҳй 1:16
+ 20:1 Ваҳй 9:1
+ 20:2 Ҳас. 3:1, Ваҳй 12:9
+ 20:3 Заб. 54:24, Дон. 6:17

+ 20:4 Дон. 7:9, Мат. 19:28, Ваҳй 6:9, Ваҳй 13:12-16, Дон. 7:18

+ 20:6 Ваҳй 2:11, Ваҳй 14:13, Ваҳй 21:8, Хур. 19:6, Ваҳй 1:6

+ 20:8 Ҳиз. 38:2, Ҳиз. 39:1, Ваҳй 16:14

+ 20:9 4 Подш. 1:10, Ҳиз. 38:22, Ҳиз. 39:6, Ваҳй 11:5

+ 20:10 Ваҳй 19:20

+ 20:11 Заб. 101:27

+ 20:12 Хур. 32:32, Хур. 32:33, Дон. 7:10, Дон. 12:1, Мат. 16:27

+ 20:13 Аъм. 24:15

+ 20:15 Мат. 13:42, Мат. 13:50

+ 21:1 Иш. 65:17, Иш. 66:22, 2 Пет. 3:13, Ваҳй 20:11

+ 21:2 Ғал. 4:26, Ибр. 12:22, Иш. 61:10, Ваҳй 19:7

+ 21:3 Иб. 26:11-12, Ҳиз. 37:27

+ 21:4 Иш. 25:8, Иш. 65:19, Ваҳй 7:17, Иш. 35:10, Иш. 43:18, Иш. 51:11

+ 21:5 Иш. 43:19, 2 Қӯр. 5:17

+ 21:6 Иш. 44:6, Иш. 48:12, Ваҳй 1:6, Ваҳй 22:13, Иш. 55:1, Юҳ. 4:10, Юҳ. 7:37

+ 21:7 Ваҳй 2:7, Ваҳй 3:5, Мат. 25:34, 2 Подш. 7:14, 2 Қӯр. 6:18

+ 21:8 1 Қӯр. 6:9-10, Ғал. 5:19-21, Ваҳй 22:15, Иш. 66:24, Ваҳй 2:11, Ваҳй 20:6

+ 21:9 Ваҳй 15:1, Ваҳй 17:1
+ 21:10 Ҳиз. 40:2, Ваҳй 17:3
+ 21:11 Хур. 40:34
+ 21:13 Ҳиз. 48:30-34
+ 21:14 Эфс. 2:20
+ 21:15 Ҳиз. 40:3, Ваҳй 11:1
+ 21:16 Ҳиз. 48:16

+ 21:19 Хур. 28:17-20, Иш. 54:11-12, Ҳиз. 28:13

+ 21:22 Иш. 8:14, Ҳиз. 11:16
+ 21:23 Иш. 60:19-20, Ваҳй 22:5
+ 21:24 Иш. 60:3
+ 21:25 Иш. 60:11, Зак. 14:7

+ 21:27 Иш. 35:8, Иш. 52:1, Юил 3:17, Наҳум 1:15, Заб. 117:20

+ 22:1 Ҳиз. 47:1, Зак. 14:8

+ 22:2 Ҳас. 2:9, Ҳас. 3:22, Ҳиз. 47:7, Ҳиз. 47:12, Ваҳй 2:7

+ 22:4 Айюб 19:26, Заб. 16:15, Мат. 5:8, 1 Юҳ. 3:2, Ибр. 12:14, Ваҳй 7:3-4

+ 22:5 Заб. 35:10, Иш. 60:19-20, Ваҳй 21:23
+ 22:6 Ваҳй 1:1
+ 22:7 Ваҳй 3:11, Ваҳй 1:3
+ 22:8 Ваҳй 19:10
+ 22:10 Дон. 12:4, Ваҳй 10:4, Ваҳй 1:3
+ 22:11 Дон. 12:10, 2 Тим. 3:13
+ 22:12 Иш. 40:10, Иш. 62:11, Мат. 16:27

+ 22:13 Иш. 44:6, Иш. 48:12, Ваҳй 1:8, Ваҳй 21:6

+ 22:14 Ваҳй 7:14

+ 22:15 Мас. 12:22, 1 Қӯр. 6:9-10, Ғал. 5:19-21, Ваҳй 21:8

+ 22:16 Иш. 11:10, Ваҳй 5:5, Ад. 24:17, Ваҳй 2:26

+ 22:17 Ваҳй 21:2, Ваҳй 21:9, Иш. 55:1, Юҳ. 7:37, Ваҳй 21:6

+ 22:18 Так. Шар. 4:2, Так. Шар. 12:32, Мас. 30:6

+ 22:20 1 Қӯр. 16:22

Table of Contents

- Китоби Муқаддас

- Ваҳй Юҳанно

- БОБИ ЯКУМ
- БОБИ ДУЮМ
- БОБИ СЕЮМ
- БОБИ ЧОРУМ
- БОБИ ПАНҶУМ
- БОБИ ШАШУМ
- БОБИ ҲАФТУМ
- БОБИ ҲАШТУМ
- БОБИ НӮҲУМ
- БОБИ ДАҲУМ
- БОБИ ЁЗДАҲУМ
- БОБИ ДУВОЗДАҲУМ
- БОБИ СЕЗДАҲУМ
- БОБИ ЧОРДАҲУМ
- БОБИ ПОНЗДАҲУМ
- БОБИ ШОНЗДАҲУМ
- БОБИ ҲАФДАҲУМ
- БОБИ ҲАЖДАҲУМ
- БОБИ НУЗДАҲУМ
- БОБИ БИСТУМ
- БОБИ БИСТУ ЯКУМ
- БОБИ БИСТУ ДУЮМ