Author: Institute of Bible Translators
Date: 2019-01-10T10:09:25.419893+00:00

Китоби Муқаддас

1. Мико

КИТОБИ

МУҚАДДАС

АҲДИ ҚАДИМ

ВА

АҲДИ ҶАДИД

ИНСТИТУТИ ТАРҶУМАИ КИТОБИ МУҚАДДАС

СТОКГОЛЬМ

1999

КИТОБИ МУҚАДДАС

АҲДИ ҚАДИМ ВА АҲДИ ҶАДИД

Тарҷумаи аввалини Китоби Муқаддас бо матни пурра ба
забони тоҷикӣ.

Дар с. 1973 тарҷума сар шудааст.

Тарҷума ва таҳрир дар с. 1989 анҷом ёфтааст.

Нашри якум: дар с. 1992 чоп шудааст.

Нашри дуюм: дар с. 1999 чоп шудааст.

Аҳди Қадим аз матни ибронӣ ва

Аҳди Ҷадид аз матни русӣ тарҷума шудааст.

Ношир: Интитути тарҷумаи Китоби Муқаддас, Стокгольм,

Шветция.

Тарҷумонҳо: Мордехай бен-Ҳиё Бачаев ва Кемал. Е. Алтай

(Инҷили Матто, Марқӯс, Юҳанно).

(с) Институти тарҷумаи Китоби Муқаддас, 1992, 1999

Стокгольм

Тасвир: (с) БФБС 1954, 1967, 1972

ISBN 978-91-89122-02-4

КИТОБИ МУҚАДДАС

АҲДИ ҚАДИМ

Мико

КИТОБИ

МИКОИ НАБӢ

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7

БОБИ ЯКУМ

Ҷино яти хар ду мамлакат боиси ғазаби Худо гардид.

1^1Каломи Худованд, ки бар Микои мӯраштӣ дар айёми Ютом, Оҳоз ва Ҳизқиё, подшоҳони Яҳудо, нозил шуд, ва ӯ онро дар бораи Сомария ва Ерусалим дар рӯъё дид+.

2Бишнавед, эй ҳамаи қавмҳо, гӯш андоз,
эй замин ва ҳар чи дар он аст!

Ва Худованд Худо ба муқобили шумо шоҳид бошад,
яъне Худованд аз қасри қудси Худ!+

3Зеро инак, Худованд аз макони Худ берун меояд,
ва фурӯд омада, бар баландиҳои замин қадамгузор мешавад+.

4Ва кӯҳҳо дар таҳти Ӯ гудохта мешавад,
ва водиҳо мекафад, мисли мум пеши оташ,
мисли обе ки ба нишебӣ мерезад+.
5Ҳамаи ин аз боиси ҷинояти Яъқуб аст,
ва аз боиси гуноҳҳои хонадони Исроил.

Кист сабабгори ҷинояти Яъқуб? Оё Сомария нест?

Ва кист маркази бутпарастӣ дар Яҳудо? Оё Ерусалим нест?

6Ва Сомарияро ба харобазори саҳро,
ба макони токшинонӣ табдил хоҳам дод;
ва сангҳои онро ба дара андохта,
таҳкурсиҳои онро намоён хоҳам кард.
7Ва ҳамаи санамҳои он пора-пора хоҳад шуд,
ва ҳамаи муздҳои зинои он ба оташ хоҳад сӯхт;
ва ҳамаи бутҳои онро валангор хоҳам кард,
зеро ки онҳоро аз музди зино ҷамъ овардааст,
ва онҳо ба музди зино хоҳад баргашт+.
8Дар ин бора навҳаю вовайло хоҳам кард,
маҷнунвор ва урьён роҳ хоҳам рафт,
мисли шағолҳо нула хоҳам кашид,
ва мисли шутурмурғҳо оҳу воҳ хоҳам кард+.
9Зеро ки шикасти он илоҷнопазир аст,
чунки то Яҳудо омада, ба дарвозаи қавми ман,
ба Ерусалим расидааст+.
10Дар Ҷат хабар надиҳед, сахт гирья накунед;
дар хонаи Афра худро ба хок биғелон+.

11Бо аврати бараҳна гузар кун, эй сокинаи Шофир;
сокинаи Саанон берун намеояд;
дар Байт-Эсел навҳагарист; барои ӯрду заданаш аз шумо макон мегирад.

12Зеро ки сокинаи Морут аз барои дороии худ дар андӯҳ меафтад,
чунки мусибате аз ҷониби Худованд ба дарвозаи Ерусалим фурӯд омадааст+.

13Аспи давандро ба ароба бибанд, эй сокинаи Локиш;
вай ибтидои гуноҳи духтари Сион буд,
зеро ки ҷиноятҳои Исроил дар ту ёфт шудааст+.

14Бинобар ин ту ҷиҳозе ба Мӯрашти Ҷат хоҳӣ дод;
хонаҳои Акзиб чашмаи яъсовар барои подшоҳони Исроил хоҳад буд+.

15Боз ворисе назди ту хоҳам овард, эй сокинаи Морешо;
ҷалоли Исроил то Адулом хоҳад омад+.

16Барои писарони нозпарварди худ мӯи саратро битарош ва бикан;
бемӯии саратро мисли уқоб васеътар бикун,
чунки онҳо аз пеши ту ба асирӣ хоҳанд рафт+.

БОБИ ДУЮМ

Худованд ба Исроил зид шудааст.

2^1Вой ба ҳоли онҳое ки бар бистарҳои худ хабосат меандешанд ва ниятҳои бад доранд,
ва ҳамин ки рӯшноии саҳарӣ фаро расад, онро ба амал меоваранд,
чунки кувват дар дасти онҳост+.

2Ва чун саҳроҳоро тамаъ кунанд, — зер карда мегиранд,
ва хонаҳоро тамаъ кунанд, — бо зӯрӣ тасарруф менамоянд;
ва дар ҳаққи марде ва хонаи вай,
ва шахсе ва мероси вай ситам мекунанд+.

3Бинобар ин Худованд чунин мегӯяд:

«Инак, Ман бар зидди ин қабила мусибате меандешам,
ки шумо гардани худро аз он натавонед берун овард,
ва қомат рост карда мағрурона роҳ нахоҳед рафт,
зеро ки ин замони мусибат аст.

4Дар он рӯз дар ҳаққи шумо масале ба забон хоҳанд ронд,
ва зор-зор гириста навҳа хоҳанд кард,
ва хоҳанд гуфт: „Мо тамоман тороҷ гардидаем;
насибаи қавми ман бадал шудааст.

Чӣ гуна маро аз он дур мекунад?!

Саҳроҳои моро ба шарирон тақсим карда медиҳад“.

5Бинобар ин барои ту касе нахоҳад буд,
ки дар ҷамоати Худованд қуръа барои андоза кардан партояд.

6„Нубувват накунед!“ Нубувват мекунанд:

„Ба инҳо нубувват накунанд, расвоиҳо дур нахоҳад шуд“+.

7Эй, ки номат хонадони Яъқуб аст!

Оё Рӯҳи Худованд ношикеб гардидааст?

Оё инҳо аъмоли Ӯст? Суханони Ман, охир,
ба ҳар касе ки бо роҳи рост равон аст,
некӣ меоварад.

8Ва онҳое ки дирӯз қавми Ман ба шумор мерафтанд,
алҳол ҳамчун душман қиём кардаанд;
шумо аз китфи роҳгузаре курта ва ҷомаро кашида мегиред;
касонеро, ки оромона мегузаранд, тавре ба қалам медиҳед,
ки гӯё аз ҷанг гашта омада бошанд.

9Занони қавми Маро аз хонаҳои дилписандашон бадар меронед;
аз кӯдакони онҳо зинати Маро ба сурати абадӣ мегиред.

10Бархезед ва биравед, зеро ки ин ҷо оромгоҳи шумо нест;
ба сабаби палид шуданаш он шуморо ба ҳалокат хоҳад расонид,
ва ин ҳалокати сахте хохад буд+.

11Агар шахси бодии дурӯғгӯе козибона мегуфт:

„Барои ту дар бораи шароб ва арақ нубувват хоҳам кард“, —
вай набии дилхоҳе барои ин қавм мебуд.

Ваъда ба бақия.

12Тамоми туро, эй Яъқуб, ҷамъ хоҳам кард,
бақияи Исроилро фароҳам хоҳам овард,
онҳоро мисли гӯсфандони дохили қӯра якҷоя хоҳам гузошт;
онҳо мисли рамае ки андаруни чарогоҳаш бошад,
аз бисьёрии одамон ғалоғула хоҳанд бардошт.
13Рахнакунанда пешопеши онҳо баромад;
онҳо низ рахна карда, гузаштанд, дарвозаро рахна карда, аз он берун омаданд;
ва подшоҳашон пешопеши онҳо гузашта рафт,
ва Худованд — дар сари онҳо»+.

БОБИ СЕЮМ

Доварии оянда бар сарварони қавм.

3^1Ва ман гуфтам: бишнавед,
эй сарварони Яъқуб ва доварони хонадони Исроил!

Шумо, охир, вазифадор ҳастед, ки адлу инсофро бидонед+.

2Аммо шумо аз некӣ нафрат мекунед ва бадиро дӯст медоред;
пӯсти онҳоро аз баданашон
ва гӯшти онҳоро аз устухонҳошон меканед.

3Ҳамон касоне ҳастед, ки гӯшти қавми Маро хӯрдаанд,
ва пӯсти онҳоро аз баданашон кандаанд,
ва устухонҳои онҳоро шикастаанд,
ва гӯё ки ба дег меандохта бошанд,
яъне мисли гӯште ки андаруни потила мепазанд, порапора кардаанд+.

4Он гоҳ сӯи Худованд истиғоса хоҳанд бурд,
вале Ӯ онҳоро иҷобат нахоҳад кард,
ва рӯи Худро дар он замон аз онҳо хоҳад пӯшонид,
чунки ба аъмоли бад дода шудаанд+.

5Худованд дар бораи анбиёе ки қавми маро дар иштибоҳ меандозанд,
яъне вақте ки бо дандонҳои худ чизе мехоянд, —
сулҳу осоиштагиро мехонанд,
вале вақте ки касе ба даҳони онҳо чизе намегузорад, —
бар зидди вай ҷанг эълон мекунанд, чунин мегӯяд:+

6«Бинобар ин шаб барои шумо ба ҷои рӯъё,
ва торикӣ барои шумо ба ҷои фолгирӣ хоҳад буд;
ва офтоб бар анбиё ғуруб хоҳад кард,
ва рӯз барояшон торик хоҳад шуд+.

7Ва пешгӯйҳо расво, ва фолгирҳо хиҷил гардида,
ҳамаашон ришу мӯйлаби худро хоҳанд пӯшонид,
чунки аз ҷониби Худованд ҷавобе нахоҳад буд»+.

8Валекин ман ба воситаи Рӯҳи Худованд аз қувват
ва инсоф ва мардонагӣ пур шудаам,
то ки ба Яъқуб дар бораи ҷинояташ
ва ба Исроил дар бораи гуноҳаш сухан ронам+.

9Пас инро бишнавед, эй сарварони хонадони Яъқуб
ва эй доварони хонадони Исроил,
ки аз инсоф нафрат доред
ва ҳар чизи ростро каҷ мекунед,
10Сионро бо хун ва Ерусалимро
бо ноинсофӣ бино мекунед!+

11Сарваронаш ба бадали ришва доварӣ менамоянд,
ва коҳинонаш ба бадали музд таълим медиҳанд,
ва анбиёяш ба бадали нуқра фол мегиранд,
ва ба Худованд таваккал намуда, мегӯянд:
«Худованд, охир, андаруни мост, —
мусибате бар мо нахоҳад омад!»+
12Бинобар ин, аз боиси шумо,
Сион мисли саҳро шудгор хоҳад шуд,
ва Ерусалим ба харобазор,
ва кӯҳи Хона ба баландиҳои ҷангалзор мубаддал хоҳад гардид+.

БОБИ ЧОРУМ

Малакути ояндаи Масеҳ:

а) ҳамаро фаро мегирад, яъне умумиҷаҳонист.

4^1•Ва дар айёми охир чунин воқеъ хоҳад шуд,
ки кӯҳи хонаи Худованд бар сари кӯҳҳо барқарор хоҳад гардид,
ва аз пуштаҳо баланд хоҳад шуд,
ва қавмҳо сӯи он равона хоҳанд шуд.

2Ва халқҳои бисьёр роҳсипор шуда, хоҳанд гуфт:

«Биёед, ба кӯҳи Худованд,
ва ба хонаи Худои Яъқуб бароем,
то ки Ӯ тариқҳои Худро ба мо таълим диҳад,
ва мо бо роҳҳои Ӯ равона шавем».
Зеро ки шариат аз Сион,
ва каломи Худованд аз Ерусалим хоҳад баромад+.

б) бар сулҳу осоиштагӣ асос меёбад.

3Ва Ӯ дар миёни қавмҳои бисьёр доварӣ хоҳад кард,
ва ихтилофоти байни халқҳои азимро то ақсои дурдаст ҳал хоҳад намуд;
ва онҳо шамшерҳои худро барои позаҳо,
ва найзаҳои худро барои досколаҳо хоҳанд шикаст;
ва халқе бар халқе шамшер нахоҳад кашид,
ва ҷангро дигар таълим нахоҳанд гирифт+.

в) ба хама осудаҳолиро ваъда мекунад.

4Ва ҳар яке зери токи худ
ва зери дарахти анҷири худ хоҳанд нишаст,
ва касе онҳоро нахоҳад тарсонид,
зеро ки даҳони Худованди лашкарҳо инро гуфтааст+.

5Зеро ки ҳамаи қавмҳо ҳар яке ба исми худои худ равона мешаванд,
вале мо ба исми Худованд Худои худ то абад равона хоҳем шуд+.

г) Исроил муттаҳид мешавад.

6«Дар он рӯз, мегӯяд Худованд,
лангонро ҷамъ хоҳам кард,
ва рондашудагонро фароҳам хоҳам овард,
ва онҳоеро низ, ки ба сарашон мусибат овардаам+.

7Ва лангонро бақия, ва дуршудагонро халқи азим хоҳам гардонид;
ва Худованд дар кӯҳи Сион бар онҳо аз ҳоло то абад подшоҳӣ хоҳад кард».

8Ва ту, эй бурҷи рама, эй пуштаи духтари Сион!

Салтанати аввала назди ту хоҳад баргашт,
ва подшоҳӣ аз они духтари Ерусалим хоҳад шуд.

Таъхири он ба сабаби асирии Бобил.

9Пас чаро ту ҳоло чунин фарьёд мезанӣ?

Оё дар ту подшоҳ нест?

Оё машваратчии ту нобуд шудааст,
ки дард туро мисли зане ки мезояд, фаро гирифтааст+?

10Аз дард мисли зане ки мезояд,
азият каш ва печутоб хӯр, эй духтари Сион,
зеро ки алҳол аз шаҳр берун рафта, дар саҳро сокин хоҳӣ шуд,
ва ба Бобил омада, дар он ҷо раҳоӣ хоҳӣ ёфт:

дар он ҷо Худованд туро аз дасти душманонат халосӣ хоҳад дод+.

11Ва алҳол халқҳои бисьёр бар зидди ту ҷамъ омада,
мегӯянд: «Сион палид хоҳад шуд,
ва чашмони мо инро хоҳад дид!»
12Вале онҳо фикрҳои Худовандро намедонанд,
ва рои Ӯро намефаҳманд,
зеро ки Ӯ онҳоро мисли бандҳо дар хирмангоҳ ҷамъ кардааст+.

13Бархез ва поймол кун, эй духтари Сион!
Зеро ки Ман шохатро оҳанин,
ва сумҳоятро мисин хоҳам гардонид,
ва ту қавмҳои бисьёрро торумор хоҳӣ кард,
ва ғанимати онҳоро барои Худованд,
ва сарвати онҳоро барои Молики тамоми замин вақф хоҳӣ кард+.

БОБИ ПАНҶУМ

Подшоҳи таваллудьёфта рад гардид.

5^1Алҳол дар фавҷҳо саф бибанд, эй духтари қӯшун!

Моро муҳосира кардаанд;
бари рӯи довари Исроилро бо асо хоҳанд зад.
2ва ту, эй Байт-Лаҳми Эфрот,
ки дар миёни хонаводаҳои Яхудо аз ҳама ҷавонтарӣ!

Аз ту барои Ман Ҳокиме дар Исроил хоҳад баромад,
ва баромади Ӯ аз қадим, аз айёми азал аст+.

3Бинобар ин Ӯ онҳоро то вақте ки зани ҳомила бизояд,
таслим хоҳад кард;
ва бақияи бародаронаш бо банӣ-Исроил хоҳанд баргашт.

Малакути ояндаи Худо.

4Ва Ӯ хоҳад истод ва бо қудрати Худованд,
бо кибриёи исми Худованд Худои Худ хоҳад чаронид,
ва онҳо сокин хоҳанд шуд,
зеро ки алҳол Ӯ то ақсои замин бузург хоҳад шуд+.

5Ва ин сулҳу осоиштагӣ хоҳад буд.

Вақте ки Ашшур ба замини мо омада,
қасрҳои моро поймол кунад, ҳафт чӯпон ва ҳашт ҳокими қавмро бар зидди вай хоҳем бархезонид+.

6Ва онҳо замини Ашшурро бо шамшер хоҳанд чаронид,
ва замини Нимрӯдро — андаруни дарвозаҳои он;
ва Ӯ аз Ашшур раҳоӣ хоҳад дод, вақте ки вай ба замини мо омада, ҳудуди моро поймол кунад.

7Ва бақияи Яъқуб дар миёни қавмҳои бисьёр
мисли шабнаме аз ҷониби Худованд,
мисли борони фаровон бар алаф хоҳад буд,
ва ба касе умедвор нахоҳад шуд,
ва ба банӣ-одам таваккал нахоҳад кард.
8Ва бақияи Яъқуб дар миёни халқҳо,
андаруни қавмҳои бисьёр мисли шере дар миёни ҳайвоноти ҷангал,
мисли шери ҷавоне андаруни рамаҳои гӯсфандон хоҳад буд,
ки он, агар бигзарад, поймол карда медарад,
ва касе нест, ки раҳоӣ диҳад.

9Дасти ту бар душманонат боло хоҳад шуд,
ва ҳамаи адуёнат маҳв хоҳанд гардид.

10«Ва дар он рӯз чунин воқеъ хоҳад шуд, мегӯяд Худованд,
ки аспони туро аз андарунат маҳв,
ва аробаҳои туро нест хоҳам кард;+
11Ва шаҳрҳои мамлакати туро маҳв,
ва ҳамаи қалъаҳои туро валангор хоҳам кард;+
12Ва ҷодуҳоро аз дасти ту маҳв хоҳам кард,
ва онҳое ки аз рӯи намуди абрҳо фол мегиранд, дигар дар ту нахоҳанд буд;+

13Ва санамҳо ва сутунҳои туро аз андаруни ту маҳв хоҳам кард;
ва дигар ба амали дастҳои худ саҷда нахоҳӣ кард;+

14Ва бутҳои Ашераи туро аз андаруни ту барҳам хоҳам дод,
ва шаҳрҳои туро нест хоҳам кард+.

15Ва бо хашм ва ғазаб аз халқҳое ки намешунаванд,
интиқом хоҳам гирифт».

БОБИ ШАШУМ

Мубоҳиса дар миёни Худо ва қавм: пештар ва алҳол.

6^1Он чи Худованд мегӯяд, бишнавед:
«Бархез, назди кӯҳҳо мубоҳиса намо,
ва бигзор пуштаҳо овози туро бишнаванд».
2Худовандро бишнавед, эй кӯҳҳо,
ва шумо, эй асосҳои матини замин,
зеро ки Худованд бо қавми Худ талош дорад,
ва бо Исроил мубоҳиса хоҳад кард+.

3«Эй қавми Ман! Ба ту чӣ кардаам ва бар ту чӣ гароние овардаам?

Ба зидди Ман шаҳодат бидеҳ+.
4Ман туро, охир, аз замини Миср баровардам,
ва туро аз хонаи бандагӣ фидия дода гирифтам,
ва пешопеши ту Мусо, Ҳорун ва Марьямро фиристодам+.

5Эй қавми Ман, ба ёд овар,
ки Болоқ подшоҳи Мӯоб чӣ машварате дод,
ва Билъом ибни Баӯр ба вай чӣ ҷавобе дод,
ва аз Шиттим то Ҷилҷол чиҳо ба вуқӯъ омад,
то ки марҳаматҳои Худовандро бидонӣ»+.
6«Бо чӣ чиз ба ҳузури Худованд биёям
ва пеши Худои Таоло таъзим намоям?
Оё бо қурбониҳои сӯхтанӣ,
бо гӯсолаҳои яксола ба ҳузури Ӯ биёям+?
7Оё Худованд аз ҳазорҳо қӯчқор
ва аз беварҳо наҳри равған розӣ хоҳад шуд?
Оё писари нахустзодаи худро барои ҷиноятам,
ва самари батни худро барои гуноҳи ҷонам бидиҳам?»+

8Ба ту, эй одамизод, гуфта шудааст, ки чӣ чиз некӯст,
ва Худованд аз ту чӣ чизро талаб мекунад,
яъне фақат инро, ки аз рӯи инсоф амал намоӣ,
ва марҳаматро дӯст дорӣ, ва дар ҳузури Худои худ бо фурӯтанӣ роҳ равӣ+.

9Овози Худованд ба шаҳр нидо медиҳад,
ва соҳибҳикмат исми Туро мӯҳтарам медорад:

«Бишнавед, ки чӣ гуна асои мазаммат муҳайёст,
ва кӣ онро таъин намудааст.

10Оё ҳанӯз дар хонаи шарир ганҷҳои шарорат
ва эфаи ноқиси нафратангез мавҷуд нест+?

11Оё бо тарозуи нодуруст ва бо халтаи сангҳои
фиребгарона сафед шудани кас мумкин аст+?

12Азбаски сарватдоронаш пур аз ситам мебошанд,
ва сокинонаш дурӯғгӯӣ мекунанд,
ва забонашон дар даҳонашон аз фиреб иборат аст,+

13Ман низ туро зарбаи ҳалокатовар зада,
барои гуноҳҳоят валангор хоҳам кард.
14Ту хоҳӣ хӯрд, вале сер нахоҳӣ шуд,
ва гуруснагии ту андаруни ту хоҳад монд;
ва пинҳон хоҳӣ сохт, вале халос нахоҳӣ кард,
ва он чиро, ки халос кунӣ,
Ман ба шамшер хоҳам супурд+.
15Ту кишт хоҳӣ кард, вале нахоҳӣ даравид;
ту зайтунро пахш хоҳӣ кард,
вале ба баданат равған нахоҳӣ молид,
ва шираи ангур ҳосил хоҳӣ кард, вале шароб нахоҳӣ нӯшид+.

16Ва фароизи Омрӣ ва тамоми аъмоли хонадони Аҳъоб нигоҳ дошта мешавад,
ва шумо бар тибқи машваратҳои онҳо рафтор мекунед,
то ки туро ба харобӣ,
ва сокинонашро ба истеҳзо гирифтор намоям,
ва нанги қавми Маро шумо хоҳед бардошт»+.

БОБИ ҲАФТУМ

Камшумории порсоён. Ваъдаи марҳамати Худо.

7^1Вой ба ҳоли ман!

Зеро ки мисли анҷоми ғунучини меваҳои тобистон,
мисли чидани шингилҳои охирини ангур гардидаам:

на шингиле барои хӯрдан ҳаст, на навбари анҷир,
ки ҷонам иштиёқманди он аст+.
2Порсо аз замин талаф шудааст,
ва росткоре дар миёни одамон нест;
ҳама барои хунрезӣ камин мегиранд,
якдигарро ба дом медароранд+.

3Ҳар ду дасташонро ба бадӣ кардан нағз одат кунонидаанд:

сарвар ришва металабад,
ва довар ба бадали музд амал мекунад,
ва шахси олиҷоҳ иштиёқи нафси худро баён менамояд,
ва ҳама каҷкорӣ мекунанд+.
4Беҳтарини онҳо мисли хор нешдор аст,
росткори онҳо аз хорбаст бадтар;
рӯзи дидбонони ту, яъне ҷазои ту фаро мерасад;
акнун изтироби онҳо пурзӯр хоҳад шуд+.

5Ба ёр имон наоваред, ба дӯст таваккал накунед;
дари даҳонатро аз ҳамхобаи худ нигоҳдорӣ намо+.

6Зеро ки писар падарро таҳқир мекунад,
духтар ба зидди модари худ,
келин ба зидди модаршӯи худ қиём менамояд:

душманони шахс аҳли байти ӯ мебошанд+.

Овози бақияи қавм дар рӯзҳои охир.

7Вале ман ба Худованд интизорӣ мекашам,
ба Худои наҷоти худ таваккал мекунам:

Худои ман маро иҷобат хоҳад намуд+.

8Ба аҳволи ман шодӣ накун, эй душмани ман!

Зеро, агарчи фурӯ ғалтидаам, хоҳам бархост;
зеро, агарчи дар торикӣ нишастаам, Худованд нур аст барои ман+.

9Ғазаби Худовандро хоҳам бардошт,
зеро ки пеши Ӯ гуноҳ кардаам;
то даме ки Ӯ доди маро бигирад ва доварии маро ба амал оварад,
маро ба рӯшноӣ хоҳад баровард,
ва ман адолати Ӯро хоҳам дид+.
10Ва душманам инро хоҳад дид,
ва ӯро хиҷолат фаро хоҳад гирифт,
ки ӯ ба ман мегӯяд: «Худованд Худои ту куҷост?»

Чашмони ман ӯро хоҳад дид,
вақте ки ӯ мисли лои кӯчаҳо поймол гардад+.
11Рӯзи бино кардани деворҳоят, —
он рӯз ҳанӯз бағоят дур аст.
12Дар он рӯз аз Ашшур ва аз шаҳрҳои Миср,
ва аз Миср то наҳри Фурот, ва аз баҳр то баҳр,
ва аз кӯҳ то кӯҳ назди ту хоҳанд омад+.

13Ва он замин бо сокинонаш, дар натиҷаи аъмолашон,
ба харобазор табдил хоҳад ёфт.
14Қавми Худро бо асои Худ чӯпонӣ намо,
яъне гӯсфандони мероси Худро,
ки дар ҷангале андаруни Кармил ба танҳоӣ сокин мебошанд;
бигзор онҳо мисли айёми қадим дар Бошон ва Ҷилъод бичаранд+.

15«Мисли айёме ки аз Миср берун омадӣ,
корҳои аҷоибе ба вай нишон хоҳам дод»+.
16Халқҳо инро дида,
аз тамоми тавоноии худ хиҷил хоҳанд шуд;
даст бар даҳон хоҳанд гузошт, ва гӯшҳошон кар хоҳад шуд;+

17Мисли мор хокро хоҳанд лесид,
мисли хазандагони замин аз истеҳкомоти худ бо ларза берун хоҳанд омад;
сӯи Худованд Худои мо бо ҳарос хоҳанд омад,
ва аз Ту хоҳанд тарсид+.
18Кист Худое мисли Ту, ки гуноҳро омурзад
ва аз ҷинояти бақияи мероси Худ гузароӣ кунад?

Ӯ ғазаби Худро то абад нигоҳ намедорад,
зеро ки марҳаматро дӯст медорад+.

19Ӯ боз ба мо раҳм хоҳад кард,
маъсиятҳои моро поймол хоҳад намуд.

Ва Ту ҳамаи гуноҳҳои моро дар қаъри баҳр хоҳӣ андохт;+

20Садоқатро ба Яъқуб,
ва марҳаматро ба Иброҳим зоҳир хоҳӣ намуд,
чунон ки аз айёми қадим ба падарони мо қасам хӯрдаӣ+.

+ 1:1 4 Подш. 16:1, 4 Подш. 18:1, Иш. 1:1, Ҳуш. 1:1, Иш. 7:9, Ирм. 23:13-14

+ 1:2 3 Подш. 22:28, Заб. 48:2, Иш. 34:1, Заб. 10:4, Юн. 2:8, Ҳаб. 2:20

+ 1:3 Иш. 26:21, Ом. 4:13
+ 1:4 Заб. 96:5
+ 1:7 1 Подш. 5:4, Ҳуш. 2:12, Ҳуш. 9:1

+ 1:8 Иш. 22:4, Ирм. 9:1, Иш. 20:2, Айюб 30:29, Иш. 13:21, Иш. 34:13, Ирм. 50:39

+ 1:9 Ҳуш. 5:13, Наҳум 3:19
+ 1:10 2 Подш. 1:20
+ 1:12 Ом. 3:6
+ 1:13 4 Подш. 18:14
+ 1:14 Еҳ. 15:44
+ 1:15 1 Подш. 22:1
+ 1:16 Иш. 22:12
+ 2:1 Заб. 35:5, Мик. 2:1
+ 2:2 Иш. 5:8
+ 2:6 Иш. 30:10, Ирм. 11:21, Ом. 2:12
+ 2:10 Иб. 18:25
+ 2:13 Иш. 52:12
+ 3:1 Заб. 81:2-4
+ 3:3 Заб. 13:4, Ҳиз. 34:3

+ 3:4 1 Подш. 8:18, Мас. 1:28, Иш. 1:15, Ирм. 11:11

+ 3:5 Ирм. 23:32, Ирм. 6:14, Ирм. 8:11, Ҳиз. 13:10

+ 3:6 Ҳиз. 12:24, Ҳиз. 13:23, Ом. 8:9
+ 3:7 Зак. 13:4
+ 3:8 Иш. 58:1, Мик. 1:5
+ 3:10 Ҳиз. 22:27, Ҳаб. 2:12

+ 3:11 Иш. 1:23, Ирм. 6:13, Иш. 48:1, Ирм. 7:4

+ 3:12 Заб. 128:3, Ирм. 26:18

• 4:1 Иш. 2:2-4

+ 4:2 Иш. 56:7, Иш. 60:3, Иш. 66:20, Мал. 1:11, Иш. 27:13, Ирм. 31:6, Зак. 8:20-22

+ 4:3 Юил 3:10, Ҳиз. 39:9, Ҳуш. 2:18, Зак. 9:10

+ 4:4 3 Подш. 4:25, Иб. 26:6, Ирм. 30:10, Ирм. 46:27, Ҳиз. 39:26

+ 4:5 Аъм. 14:16

+ 4:6 Саф. 3:19

+ 4:9 Ирм. 8:19, Иш. 13:8, Ирм. 6:24, Ирм. 50:43

+ 4:10 Иш. 39:6

+ 4:12 Иш. 10:7

+ 4:13 3 Подш. 22:11, Еҳ. 3:11, Заб. 96:5, Зак. 4:14, Зак. 6:5

+ 5:2 1 Вақ. 5:2, Мат. 2:6, Юҳ. 7:42
+ 5:4 Иш. 40:11, Саф. 3:13, Заб. 71:8
+ 5:5 Иш. 9:6, Иш. 26:12
+ 5:10 Ҳаҷ. 2:22, Зак. 9:10
+ 5:11 Иш. 17:9, Иш. 27:10
+ 5:12 Так. Шар. 18:10
+ 5:13 Иш. 17:8, Зак. 13:2
+ 5:14 Хур. 34:13, Так. Шар. 16:21
+ 6:2 Ҳиз. 36:4, Иш. 3:14, Ҳуш. 4:1
+ 6:3 Иш. 43:22
+ 6:4 Хур. 12:51, Хур. 15:20, Ад. 12:2
+ 6:5 Ад. 22:5-6, Ад. 23:7-10, Дов. 11:25
+ 6:6 1 Подш. 15:22
+ 6:7 Хур. 13:2, 4 Подш. 3:27

+ 6:8 Так. Шар. 10:12, Иш. 1:17, Ирм. 21:12, Зак. 7:9-10, Ибр. 13:16

+ 6:10 Ом. 3:10, Ом. 8:5
+ 6:11 Иб. 19:35-36, Ҳуш. 12:7
+ 6:12 Ом. 3:10, Ирм. 9:8
+ 6:14 Иб. 26:26, Ҳуш. 4:10, Ҳаҷ. 1:6

+ 6:15 Иб. 26:16, Так. Шар. 28:38-40, Ом. 5:11, Саф. 1:13, Ҳаҷ. 1:6

+ 6:16 3 Подш. 16:25-33, Заб. 43:14, Заб. 78:4, Дон. 9:16

+ 7:1 Иш. 24:13, Ирм. 24:1, Ҳуш. 9:10, Ом. 8:1-2, Марқ. 11:13

+ 7:2 Заб. 11:1, Заб. 13:1-3, Заб. 9:29-30
+ 7:3 Мас. 17:23, Иш. 1:23
+ 7:4 Ҳиз. 2:6
+ 7:5 Ирм. 9:4
+ 7:6 Мат. 10:35-36, Луқ. 12:53
+ 7:7 Нав. 3:25, Нав. 3:26

+ 7:8 Уб. 1:12, Мик. 4:11, Заб. 36:24, Мас. 24:16-18, Заб. 26:1, Заб. 111:4

+ 7:9 Иш. 58:8

+ 7:10 Заб. 41:4, Заб. 78:10, Заб. 113:10, Юил 2:17, 2 Подш. 22:43, Заб. 17:42, Зак. 10:5

+ 7:12 Иш. 11:11-12, Иш. 43:5, Ҳуш. 11:11, Зак. 8:7, Зак. 10:10

+ 7:14 Заб. 22:4, Ирм. 50:19
+ 7:15 Заб. 77:12, Иш. 11:16
+ 7:16 Иш. 26:11, Айюб 21:5, Мас. 30:32

+ 7:17 Ҳас. 3:14, Заб. 71:9, Иш. 49:23, 2 Подш. 22:46, Заб. 17:46

+ 7:18 Хур. 15:11, Заб. 102:9, Хур. 34:6-7
+ 7:19 Иш. 38:17
+ 7:20 Ҳас. 17:2, Ҳас. 26:3, Заб. 104:9

Table of Contents

- Китоби Муқаддас

- Мико

- БОБИ ЯКУМ
- БОБИ ДУЮМ
- БОБИ СЕЮМ
- БОБИ ЧОРУМ
- БОБИ ПАНҶУМ
- БОБИ ШАШУМ
- БОБИ ҲАФТУМ