Author: Institute of Bible Translators
Date: 2019-01-10T10:07:20.186445+00:00

Китоби Муқаддас

1. Навҳаҳои Ирмиё

КИТОБИ

МУҚАДДАС

АҲДИ ҚАДИМ

ВА

АҲДИ ҶАДИД

ИНСТИТУТИ ТАРҶУМАИ КИТОБИ МУҚАДДАС

СТОКГОЛЬМ

1999

КИТОБИ МУҚАДДАС

АҲДИ ҚАДИМ ВА АҲДИ ҶАДИД

Тарҷумаи аввалини Китоби Муқаддас бо матни пурра ба
забони тоҷикӣ.

Дар с. 1973 тарҷума сар шудааст.

Тарҷума ва таҳрир дар с. 1989 анҷом ёфтааст.

Нашри якум: дар с. 1992 чоп шудааст.

Нашри дуюм: дар с. 1999 чоп шудааст.

Аҳди Қадим аз матни ибронӣ ва

Аҳди Ҷадид аз матни русӣ тарҷума шудааст.

Ношир: Интитути тарҷумаи Китоби Муқаддас, Стокгольм,

Шветция.

Тарҷумонҳо: Мордехай бен-Ҳиё Бачаев ва Кемал. Е. Алтай

(Инҷили Матто, Марқӯс, Юҳанно).

(с) Институти тарҷумаи Китоби Муқаддас, 1992, 1999

Стокгольм

Тасвир: (с) БФБС 1954, 1967, 1972

ISBN 978-91-89122-02-4

КИТОБИ МУҚАДДАС

АҲДИ ҚАДИМ

Навҳаҳои Ирмиё

КИТОБИ

НАВҲАҲОИ ИРМИЁ

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5

БОБИ ЯКУМ

Андӯҳ дар бораи Ерусалими валангоршуда.

1^1Чӣ гуна он шаҳре ки серодам буд,
яккаву танҳо нишастааст,
он шаҳре ки дар миёни халқҳо бузург буд,
мисли бевазане шудааст,
он шаҳре ки бар кишварҳо хукмфармо буд,
хироҷгузор гардидааст!
2Шабонгоҳ вай зор-зор мегирьяд,
ва ашкҳои вай бар рухсораҳои вай аст.
Аз байни ҳамаи ошиқонаш барои
вай тасаллидиҳандае нест:
ҳамаи ёронаш ба вай хиёнат кардаанд,
ба вай душман шудаанд+.
3Яҳудо аз боиси мазаллат
ва меҳнати сахт ҷалои ватан шудааст;
вай дар миёни бутпарастон нишаста,
фароғат намеёбад;
ҳамаи таъқибкунандагонаш дар миёни тангиҳо
ба вай даррасидаанд+.
4Роҳҳои Сион мотам гирифтааст,
чунки мардум дар идҳо ба зиёрат намеоянд;
ҳамаи дарвозаҳояш хароб шудааст;
коҳинонаш оҳу воҳ мекунанд,
дӯшизагонаш ғамгинанд,
ва худаш талхком аст.
5Адуёнаш сарбаланд шудаанд,
душманонаш комронӣ мекунанд,
зеро ки Худованд варо аз боиси
гуноҳҳои бисьёраш ғамгин кардааст;
кӯдаконаш пешопеши аду
ба асирӣ рафтаанд+.
6Ва аз духтари Сион тамоми ҳашамати
вай нест шудааст;
мирони вай, мисли ғизолоне
ки чарогоҳ наёфта бошанд,
бемаҷол гардида,
пешопеши таъқибкунанда равона шудаанд.
7Ерусалим дар айёми мусибатҳо ва уқубатҳои
худ ҳамаи нозу неъматҳои худро,
ки аз қадимулайём дошт, ба ёд меоварад,
дар сурате ки қавми вай ба дасти душман афтодааст,
ва мададгоре барои вай нест;
адуён ба вай нигариста,
ба ҳоли харобиҳояш механданд+.
8Ерусалим гуноҳи азиме кардааст,
аз ин сабаб кароҳатангез шудааст:
ҳамаи онҳое ки варо мӯҳтарам медоштанд,
ба вай беэътиноӣ мекунанд,
зеро ки урьёнии варо дидаанд;
худаш низ оху воҳ мекунад ва рӯ ба қафо мегардонад+.

9Наҷосати вай бар домани вай буд,
лекин ояндаи худро ба ёд намеовард;
бинобар ин ба таври хайратангез ба залолат афтодааст,
ва тасаллидиҳандае барои вай нест.

«Худовандо! Мазаллати маро бубин,
зеро ки душман мутакаббир шудааст»+.

10Аду ба ҳамаи нозу неъматҳои
вай дасти тааддӣ дароз кардааст:

вай дидааст, ки ба қудси вай ғайрияхудиён даромадаанд,
ки дар бораи онҳо Ту амр фармудаӣ,
ки ба ҷамоати Ту дохил нашаванд+.

11Тамоми қавми вай оҳу воҳ карда, нон мечӯянд,
нозу неъматҳои худро дар бадали хӯрок додаанд,
то ки зинда бимонанд.

«Худовандо! Назар андоз ва бубин,
ки ман чӣ гуна залил шудаам»+.

12«Бигзор ин ба шумо, эй ҳамаи роҳгузарон, рӯй надиҳад.

Назар андозед ва бубинед, ки оё дарде мисли дарди ман ҳаст,
ки он ба сари ман омадааст,
ва Худованд дар рӯзи шиддати ғазаби Худ маро ғамгин кардааст?

13Аз афроз Ӯ оташе ба устухонҳоям фиристода,
онҳоро бирьён кардааст;
доме барои пойҳоям ниҳода,
маро ба қафо баргардонидааст;
маро маъюс ва дардманди ҳаррӯза сохтааст+.
14Юғи гуноҳҳоям, ки бо дасти Ӯ
ба ҳам барбаста бофта шудааст,
бар гарданам баромада,
маро бемаҷол кардааст;
Худованд маро ба дастҳое таслим кардааст,
ки наметавонам пеши онҳо истодагӣ намоям+.

15Ҳамаи баҳодурони маро Худованд андаруни ман вожгун кардааст:

ҷамъомадеро бар зидди ман даъват намудааст,
то ки ҷавонони маро несту нобуд кунанд;
духтари бокираи Яҳудоро
Худованд дар чархушт поймол кардааст.
16Дар ҳаққи инҳо ман гирья мекунам:
аз чашмам, аз чашмам об мерезад,
зеро тасаллидиҳандае ки ҷонамро қувват медода бошад,
аз ман дур шудааст;
писаронам хонавайрон шудаанд,
зеро ки душман зӯр баромадааст»+.
17Сион дастҳои худро дароз мекунад,
лекин тасаллидиҳандае барои вай нест:
Худованд дар ҳаққи Яъқуб амр фармудааст,
ки ӯро адуёнаш иҳота кунанд;

Ерусалим дар миёни онҳо кароҳатангез шудааст+.

18«Худованд одил аст,
зеро ки аз амри Ӯ саркашӣ кардаам.

Бишнавед, эй ҳамаи қавмҳо,
ва дарди маро бубинед:

дӯшизагонам ва ҷавононам
ба асирӣ рафтаанд+.

19Дӯстдорони худро даъват намудам, лекин онҳо дар ҳаққи ман хиёнат карданд;
коҳинонам ва пиронам дар шаҳр ҷон доданд,
дар ҳолате ки барои худ хӯрок меҷустанд, то ки зинда бимонанд+.

20Худовандо, назар андоз, зеро ки дар тангӣ ҳастам:

амъоям ҷӯш мезанад,
дилам андарунам чаппа шудааст,
зеро ки бағоят саркашӣ кардаам;
аз берун шамшер нобуд мекард,
чунон ки дар хона мамот ҳукмфармо буд+.
21Мешунаванд, ки ман оҳу воҳ мекунам,
аммо тасаллидиҳандае барои ман нест;
ҳамаи душманонам мусибати маро шунида шод шудаанд,
ки Ту инро дар ҳаққи ман кардаӣ.

Кошки он рӯзи эълонкардаи Худро меовардӣ,
ва онҳо мисли ман мешуданд!

22Бигзор тамоми шарорати онҳо пеши назари Ту биёяд,
ва ба онҳо ончунон амал кунӣ, чунон ки ба ман барои ҳамаи гуноҳҳоям амал кардаӣ;
зеро ки оҳу фиғонам бисьёр аст, ва дилам пурдард аст»+.

БОБИ ДУЮМ

Набӣ барои валангор шудани Яҳудо навҳа мекунад.

2^1Чӣ гуна Худованд дар вақти ғазаби Худ духтари Сионро бо абрҳои тира пӯшонидааст,
шукӯҳи Исроилро
аз осмон ба замин афкандааст
ва пойандози Худро дар рӯзи ғазаби Худ ба ёд наовардааст!+

2Худованд ҳамаи масканҳои Яъқубро талаф намуда,
раҳме накардааст,
қалъаҳои духтари Яҳудоро
дар вақти хашми Худ хароб намуда,
ба замин яксон кардааст,
давлат ва мирони онро поймол гардондааст;+
3Дар шиддати ғазаби Худ тамоми
шохи Исроилро шикастааст,
ямини Худро аз омадани душман баргардонидааст
ва Яъқубро мисли забонаҳои оташе
ки ҳамаи чизҳои давру пешро фурӯ мебарад, сӯзонидааст;+

4Камони Худро мисли душман зеҳ кардааст,
бо ямини Худ мисли аду ба қиём бархостааст
ва ҳамаи назаррабоёнро куштааст;
бар хаймаи духтари Сион
хашми Худро мисли оташ рехтааст+.
5Худованд мисли душман шуда,
Исроилро талаф намудааст:
ҳамаи қасрҳои онро талаф намуда,
калъаҳои онро хароб кардааст
ва барои духтари Яҳудо нолаву
фиғонро афзудааст;
6Ва хаймаи Худро мисли боғ аз миён бардошта,
ҷамъомадгоҳи Худро хароб кардааст.
Худованд дар Сион рӯзҳои ид
ва шанберо фаромӯш кунонидааст
ва дар шиддати ғазаби Худ подшоҳ
ва коҳинро хорузор намудааст.
7Худованд қурбонгоҳи Худро тарк карда,
қудси Худро хор дидааст;
ҳисорҳои қасрҳои онро ба дасти душманон
таслим намудааст:
онҳо дар хонаи Худованд, ба монанди рӯзи ид,
овоз бардоштаанд.
8Худованд қарор додааст,
ки ҳисори духтари Сионро хароб кунад;
шоқул кашида, дасти Худро
аз талаф кардан бознадоштааст;
ва истеҳком ва ҳисорро, ки якҷоя ба хок яксон шудаанд,
кисвати сӯгворӣ пӯшонидааст.
9Дарвозаҳои он ба замин фурӯ рафтааст;
ғалақаҳои онро вайрон карда шикастааст;
подшоҳи он ва мирони он дар миёни ғайрияҳудиён мебошанд;
шариате нест; анбиёи он низ
рӯъёе аз ҷониби Худованд намеёбанд+.
10Пирони духтари Сион
бар замин хомӯш нишастаанд,
бар сари худ хокистар пошида,
палос пӯшидаанд;
дӯшизагони Ерусалим
сари худро сӯи замин хам кардаанд+.
11Чашмонам аз ашк оҷиз шудааст,
амъоям ҷӯш мезанад,
ҷигарам аз шикасти духтари қавми ман
бар замин мерезад,
вақте ки кӯдакон ва ширмакон
дар кӯчаҳои шаҳр беҳуш шуда меғалтанд.
12Ба модарони худ мегӯянд:
«Нон ва шароб куҷост?» —
дар ҳолате ки мисли маҷрӯҳон
дар кӯчаҳои шаҳр аз ҳуш рафта,
дар оғӯши модарони худ
ҷон медиҳанд+.
13Чӣ шаҳодате барои ту бидиҳам,
чӣ қиёсе барои ту биёварам,
эй духтари Ерусалим?

Чиро ба ту ташбеҳ намоям, то ки туро тасаллӣ диҳам,
эй духтари бокираи Сион?
Зеро ки шикасти ту мисли баҳр бузург аст,
ва кист, ки туро тавонад шифо диҳад?
14Анбиёи ту чизҳои ботил ва беаслро
барои ту пешгӯӣ намудаанд
ва гуноҳатро ошкор накардаанд,
то ки хавфи асирии туро пешгирӣ намоянд,
балки нубувватҳои ботил ва хаёлҳои хомро барои ту изҳор кардаанд+.

15Ҳамаи роҳгузарон дар ҳаққи ту
даст бар ҳам месоянд,
ҳуштак кашида,
ба ҳоли духтари Ерусалим сар меҷунбонанд:
«Оё ҳамин аст шаҳре
ки онро камоли зебоӣ,
шодии тамоми замин мегуфтанд?»+
16Ҳамаи душманонат
даҳони худро бар ту кушодаанд,
ҳуштак кашида ва дандон ғиҷиррос занонда,
мегӯянд: «Онро талаф кардем!

Ҳай-ҳай, ин ҳамон рӯз аст, ки дар интизораш будем
ва ҳоло ба он ноил шудаем, онро ба чашми худ дидаем!»+

17Худованд он чи қарор дода буд,
иҷро кардааст; амреро,
ки аз қадимулайём фармуда буд, ба амал овардааст:

хароб намуда, раҳме накардааст
ва душманро бар ту шод гардонда,
шохи адуёнатро баланд бардоштааст+.
18Дили онҳо сӯи Худованд фарьёд мекунад:
эй ҳисори духтари Сион!
Рӯзу шаб мисли ҷӯйбор ашк рез,
ба худат оромӣ надеҳ,
гавҳараки чашмат қарор наёбад+.
19Шабонгоҳ, дар аввали посҳо,
бархоста фиғон бардор;
ба ҳузури Худованд дили
худро мисли об рехта холӣ кун;
дастҳои худро дар бораи ҷони кӯдаконат,
ки дар сари ҳар кӯча
аз гуруснагӣ беҳуш мешаванд,
сӯи Ӯ боло бардор:+
20«Худовандо! Назар андоз ва бубин,
ки чунин амалро ба кӣ кардаӣ?
Оё равост, ки занон меваи батни худро, —
кӯдаконеро, ки ба сад ноз парварда буданд, — бихӯранд?

Оё равост, ки коҳин ва набӣ
дар қудси Худованд кушта шаванд+?
21Наврасон ва пирон
бар хоки кӯчаҳо хобидаанд;
дӯшизагонам ва ҷавононам
аз дами шамшер афтодаанд;
Ту онҳоро дар рӯзи ғазаби худ куштаӣ,
ба қатл расондаӣ ва раҳме накардаӣ;

22Даҳшатҳои маро аз гирду атроф, ба монанди рӯзи ид,
даъват намудаӣ;
ва касе набуд, ки дар рӯзи ғазаби Худованд
гурехта ва зинда монда бошад:

онҳоеро, ки ба сад ноз парварда ва калон карда будам,
душмани ман талаф намудааст».

БОБИ СЕЮМ

Ирмиё андӯҳгин асм,

лекин дар андӯҳи худ тасаллӣ меёбад.

3^1Ман одаме ҳастам,
ки аз асои ғазаби Ӯ мазаллат дидаам+.
2Ӯ маро бурда, ба торикӣ даровардааст,
ва на ба рӯшноӣ;+
3Фақат ба зидди ман тамоми рӯз гашта —
баргашта дасти Худро нигаронидааст;
4Гӯшт ва пӯсти маро реш-реш карда,
устухонҳои маро шикастааст;+
5Бар ман иморат сохта,
маро бо заҳр ва мусибат иҳота намудааст;+
6Маро дар зулмот сокин гардондааст,
мисли онҳое ки аз қадим мурдаанд;+
7Гирдогирди ман тавора кашидааст,
то ки натавонам берун равам;
ишкели маро вазнин кардааст;
8Агарчи фарьёд ва истиғоса менамоям,
дуои маро пешгирӣ кардааст;+

9Роҳҳои маро бо харсангҳо бандубаст намудааст,
пайроҳаҳои маро каҷ кардааст+.
10Ӯ барои ман хирси каминвар аст,
шерест, ки дар ҷои ниҳонӣ бошад;+
11Роҳҳои маро каҷ карда, маро даридааст,
маро маъюс намудааст;
12Камони Худро зеҳ карда,
маро ҳадафе барои тир қарор додааст;+
13Тирҳои таркаши Худро
ба гурдаҳои ман фурӯ фиристодааст+.
14Барои тамоми қавми худ хандахариш шудаам,
калимаи тамасхури ҳаррӯзаи онҳо гардидаам+.
15Ӯ маро аз талхиҳо сер кардааст,
маро аз явшон сероб намудааст;+
16Дандонҳоямро бо сангреза шикастааст,
маро бо хокистар пӯшонидааст.
17Ва ҷонам аз осоиштагӣ дур шудааст:
некрӯзиро фаромӯш кардаам.
18Ва гуфтам, ки қувватам
ва умеде ки аз Худованд доштам, барбод рафтааст.

19Мазаллат ва дилшикастагии маро,
явшон ва заҳрро ба ёд овар.

20Нағз ба ёд меоварам,
ва ҷонам андаруни ман маъюс шудааст.

21Ба дили худ чунин ҷавоб хоҳам гардонд
ва бинобар ин умедвор хоҳам буд:

22Эҳсонҳои Худованд поён надорад,
ва марҳаматҳои Ӯ беинтиҳост;

23Онҳо ҳар субҳ аз нав зоҳир мешавад:

вафои Ту бузург аст+.

24«Худованд насибаи ман аст, — мегӯяд ҷони ман, —
бинобар ин ба Ӯ умедвор хоҳам буд»+.
25Худованд барои умедворони худ,
барои ҳар ҷоне ки толиби Ӯст, нек аст:
26Хуб мешавад, ки ба наҷоти Худованд
сокитона умедвор бошанд.
27Барои одамизод хуб аст,
ки юғро дар ҷавонии худ бардошта бошад:
28Вай танҳо нишаста, сукут хоҳад кард,
зеро ки Худованд юғро бар вай ниҳодааст;+
29Даҳони худро бар хок хоҳад ниҳод:
эҳтимол дорад, ки умеде бошад;

30Ба касе ки варо мезанад, рухсори худро хоҳад дошт
ва аз нанг сер хоҳад шуд+.
31Зеро ки Худованд ба сурати абадӣ
тарк нахоҳад кард,+
32Балки, агар ғамгин кунад,
аз рӯи эҳсонкории бузурги Худ
марҳамат хоҳад намуд,+
33Зеро ки Ӯ банӣ-одамро на ба дилхоҳи Худ
ҷазо дода ғамгин мекунад.
34Вақте ки ҳамаи бандиёни заминро
бо пойҳои худ пахш мекунанд,
35Вақте ки одамро ба ҳузури Ҳаққи Таоло
ноҳақ доварӣ менамоянд,

36Вақте ки дар муҳокимаи даъвои одам каҷкорӣ мекунанд, —
магар инро Худованд намебинад?

37Кист, ки чизе гуфта бошаду он чиз иҷро шуда бошад,
бе он ки Худованд амр фармояд+?

38Оё бадиҳо ва некиҳо аз амри Ҳаққи Таоло
ба вуқӯъ намеояд+?

39Одами зинда чӣ ҳақ дорад гила кунад,
вақте ки аз гуноҳҳои худаш ҷазо бинад?

40Пас, роҳҳои худро бояд тафтиш ва таҳқиқ кунем
ва сӯи Худованд баргардем,
41Дилҳои худро сӯи Худое ки дар осмон аст,
бо дастҳо боло кунем:+
42«Мо гуноҳ кардаем ва саркашӣ намудаем,
Ту наомурзидаӣ;+
43Худро бо ғазаб пӯшонида,
моро таъқиб намудаӣ,
куштаӣ, раҳме накардаӣ;
44Худро бо абр пӯшонидаӣ,
то ки дуо нагзарад;
45Моро дар миёни қавмҳо
хокрӯба ва ахлот гардондаӣ.
46Ҳамаи душманони мо
даҳони худро бар мо кушодаанд+.
47Даҳшат ва дом,
харобӣ ва шикаст насиби мо шудааст+.
48Аз шикасти духтари қавми ман
аз чашмам ҷӯйбори об мерезад+.
49Чашмам ашкбор аст ва бас намекунад,
бе он ки танаффусе намояд,+
50То даме ки Худованд
аз осмон назар андозад ва бубинад.
51Чашмам аз барои ҳамаи духтарони шаҳри
ман ҷони маро ба дард меоварад.
52Онҳое ки ноҳақ ба ман душманӣ доранд,
маро мисли мурғе сайд карданӣ шуданд;+
53Ҳаётамро дар чоҳ нобуд карда,
маро сангборон намуданд+.
54Об аз сарам гузашт;
гуфтам: „Корам тамом шуд“+.
55Аз даруни чоҳи чуқур исми Туро,
эй Худованд, хондам+.
56Овози маро шунидӣ:
„Пас, гӯши Худро аз фарьёд
ва истиғосаи ман напӯшон“.
57Дар рӯзе ки Туро хондам,
наздик шуда гуфтӣ: „Натарс!“
58Даъвоҳои ҷони маро Ту, эй Худованд,
ҳимоят кардӣ, ҳаёти маро раҳонидӣ+.

59Ноинсофиеро, ки дар ҳаққи ман содир мешавад, Ту,
эй Худованд, мебинӣ;
пас, доди маро бидеҳ!
60Тамоми интиқомҷӯии онҳоро,
тамоми дасисакории онҳоро дар ҳаққи ман мебинӣ;+

61Таҳқири онҳоро, тамоми дасисакории онҳоро
дар ҳаққи ман Ту, эй Худованд, мешунавӣ,
62Низ суханони мухолифонам ва андешаҳоеро,
ки онҳо ҳар рӯз ба муқобили ман доранд.
63Шинухези онҳоро бубин,
ки ман ашӯлаи онҳо гардидаам.
64Сазояшонро, эй Худованд,
мувофиқи аъмоли дастҳошон ба онҳо баргардон;
65Ба онҳо маҳзунии дил бидеҳ;
нафрини Ту бар онҳо бод.
66Бо ғазаби Худ, эй Худованд,
онҳоро таъқиб намо ва аз зери осмон маҳв кун».

БОБИ ЧОРУМ

Мусибат ва шармандагии Яҳудо.

4^1Чӣ гуна тилло хира шудааст,
зари холис тағьир ёфтааст,
сангҳои гаронбаҳо
дар сари ҳар кӯча партофта шудааст!+
2Чӣ гуна фарзандони азизи Сион,
ки ба зари холис баробар буданд,
мисли кӯзаи сафолине
ки амали дасти кулол аст, ҳисоб шудаанд!+
3Шағолон низ пистон берун оварда,
бачаҳои худро мемаконанд,
лекин духтари қавми ман, мисли шутурмурғҳо дар биёбон, бераҳм шудааст.

4Забони бачаи ширмак
аз ташнагӣ ба комаш часпидааст;
кӯдакон нон мепурсанд, —
касе ба онҳо намедиҳад+.
5Онҳое ки нуқлу наво мехӯрданд,
дар кӯчаҳо бемаҷол шудаанд;
онҳое ки бар бистари абрешимин парвариш меёфтанд,
ахлоттӯдаҳоро ба оғӯш мекашанд.
6Ва маъсияти духтари қавми ман
аз гуноҳи Садӯм бузургтар аст,
ки он дар як мижа задан вожгун шуд,
бе он ки касе дастҳояшро ба он расонда бошад+.

7Сарварони вай аз барф тозатар
ва аз шир сафедтар буданд;
баданашон аз марҷон сурхтар,
қаду қоматашон мисли ёқути кабуд буд;

8Ва акнун чеҳраашон аз ангишт сиёҳтар шудааст,
ба тавре ки дар кӯчаҳо онҳоро намешиносанд;
пӯсташон ба устухонашон часпида,
мисли чӯб хушк шудааст+.

9Куштаҳои шамшер назар ба куштаҳои гуруснагӣ хушбахттар буданд,
чунки аз теғ хуншор шуда, зуд мурдаанд,
назар ба онҳое ки аз камии маҳсулоти
киштзор бо азоби бисьёр ҷон додаанд+.
10Дастҳои занони раҳмдил
бачаҳои худро пухтаанд,
то ки дар вақти шикасти духтари қавми ман
барояшон хӯрок шавад+.
11Худованд хашми Худро ба анҷом расондааст,
шиддати ғазаби Худро фурӯ рехтааст
ва оташе дар Сион афрӯхтааст,
ки он асосҳои варо хӯрдааст+.
12Подшоҳони замин ва ҳамаи
сокинони дуньё бовар намекарданд,
ки аду ва душман
ба дарвозаҳои Ерусалим дохил хоҳад шуд,
13Аз боиси хатоҳои анбиёи он
ва гуноҳҳои коҳинони он,
ки хуни одилонро
андаруни он мерехтанд;+
14Мисли кӯрон дар кӯчаҳо мегаштанд,
дар ҳолате ки ба хун олуда буданд,
ба тавре ки ба либосҳои онҳо касе наметавонист бирасад+.

15«Дур шавед! Палид аст!» — дод мегуфтанд дар ҳаққи онҳо, —

«Дур шавед, дур шавед, нарасед!»

Ва онҳо чунин сарсон ва овора шуда мегаштанд,
ва дар миёни халқҳо дар бораи онҳо мегуфтанд:

«Дигар дар ин ҷо сокин нахоҳанд шуд».

16Хашми Худованд онҳоро пароканда хоҳад кард,
дигар ба онҳо назари нек нахоҳад кард:

дар он ҷо коҳинонро рӯихотир намекунанд
ва ба пирон раҳм надоранд+.

17Чашмони мо ҳанӯз
ба мадад беҳуда чор мешуд:

дар чашмдошти худ ба халқе умедвор будем,
ки вай наметавонист моро наҷот диҳад+.

18Қадамҳои моро камин мекарданд,
ба дараҷае ки мо дар кӯчаҳои худ наметавонистем роҳ равем;
охири мо наздик мешуд,
рӯзҳои мо анҷом меёфт;
ҳақиқатан охири мо фаро расида буд+.
19Таъқибкунандагони мо аз уқобҳои
осмон тезравтар буданд:
бар кӯҳҳо моро таъқиб мекарданд,
дар биёбон барои мо камин месохтанд+.
20Масеҳи Худованд, ки рӯҳи ҳаёти мо буд,
дар чоҳи онҳо афтод,
ки дар бораи ӯ мегуфтем: «Ба зери сояи ӯ
дар миёни халқҳо зиндагӣ хоҳем кард»+.
21Шодӣ ва хурсандӣ намо, эй духтари Адӯм,
ки дар замини Ус сокин ҳастӣ!
Ин коса ба ту низ хоҳад расид:
маст гардида, урьён хоҳӣ шуд+.

22Эй духтари Сион! Маъсияти ту акнун тамом шудааст:

Ӯ туро дигар ҷалои ватан нахоҳад кард.

Аммо маъсияти туро, эй духтари Адӯм,

Ӯ ба ҷазо мустаҳиқ намуда, гуноҳҳоятро ошкор хоҳад кард+.

БОБИ ПАНҶУМ

Тазаррӯи қавми мазлум дар бораи марҳамат ва мадад.

5^1Худовандо! Он чи ба мо рӯй додааст, ба ёд овар;
назар андоз ва нанги моро бубин.

2Мероси мо аз они аҷнабиён,
хонаҳои мо аз они бегонагон шудааст+.

3Ятим шудаем ва падар надорем;
модарони мо мисли бевазанон шудаанд.

4Оби худро ба нуқра харида менӯшем,
ҳезуми мо дар бадали пул ба даст медарояд.

5Моро бунигарданӣ зада пеш мекунанд,
хаста мешавем, — фароғат кардан намемонанд.

6Ба Миср ва Ашшур даст кафча кардем,
то ки аз нон сер шавем+.

7Падарони мо гуноҳ кардаанд; онҳо аз дуньё чашм пӯшидаанд,
валекин мо аз барои маъсияташон гирифтори ҷазо шудаем+.

8Ғуломон бар мо ҳукмфармо шудаанд;
касе нест, ки моро аз дасташон халосӣ диҳад.
9Ҷони худро ба каф гирифта,
ба зери хавфи шамшери аҳли биёбон нони худро пайдо мекунем.

10Пӯсти мо аз тафси гуруснагӣ
мисли танӯр сӯхтааст.
11Занонро дар Сион беисмат мекунанд,
дӯшизагонро — дар шаҳрҳои Яҳудо+.
12Мирон бо дасти онҳо ба дор кашида мешаванд,
пирон эҳтиром надоранд+.
13Ҷавонон сангҳои осиёро мебардоранд,
ва наврасон зери бори ҳезум беҳуш шуда меғалтанд+.

14Пирон дигар назди дарвоза наменишинанд;
ҷавонон сурудгӯӣ намекунанд.
15Дилхушии мо хотима ёфтааст;
рақси мо ба мотам мубаддал шудааст+.
16Тоҷи сари мо фурӯ ғалтидааст;
вой бар ҳоли мо, ки гуноҳ кардаем!+
17Барои ин доим дили мо дард мекунад,
барои инҳо чашмони мо хира шудааст:
18Барои кӯҳи Сион, ки хароб шудааст,
ва шағолон бар он гаштугузор мекунанд.
19Лекин Ту, эй Худованд, то абад қоим ҳастӣ,
ва тахти Ту то абадуддаҳр аст+.
20Чаро моро ба сурати абадӣ фаромӯш кардаӣ,
ба муддати дуру дароз тарк намудаӣ+?
21Худовандо! Моро сӯи Худ баргардон,
ва мо хоҳем баргашт;
рӯзҳои моро мисли пештара таҷдид намо+.
22Наход ки моро тамоман рад карда,
бениҳоят бар мо хашмгин шуда бошӣ+?

+ 1:2 Ирм. 9:1, Воиз 4:1, Иш. 51:19, Наҳум 3:7, Ҳиз. 23:22-26

+ 1:3 Ирм. 52:27

+ 1:5 Ирм. 30:14-15, Дон. 9:16, Так. Шар. 28:41, 2 Вак. 36:20

+ 1:7 Уб. 1:12-13
+ 1:8 Ҳиз. 16:37, Ҳиз. 23:29, Ҳуш. 2:10
+ 1:9 Нав. 1:2
+ 1:10 Ирм. 51:51, Так. Шар. 23:3-4

+ 1:11 Ирм. 38:9, Ирм. 52:6, Нав. 2:12, Нав. 4:4

+ 1:13 Айюб 30:30, Заб. 101:3, Ҳиз. 17:20, Ҳуш. 7:12

+ 1:14 Иш. 10:27, Наҳум 1:13
+ 1:16 Ирм. 9:1, Ирм. 13:17
+ 1:17 Иш. 1:15, Ирм. 4:31
+ 1:18 Ирм. 12:1
+ 1:19 Ирм. 3:1-2, Ирм. 4:30
+ 1:20 Так. Шар. 32:25, Ҳиз. 7:15
+ 1:22 Заб. 108:15
+ 2:1 Иш. 14:15
+ 2:2 Заб. 88:41
+ 2:3 Заб. 73:11, Заб. 78:5, Заб. 88:47
+ 2:4 Нав. 3:12
+ 2:9 Ирм. 51:30, Ом. 1:5, 1 Подш. 3:1

+ 2:10 Еҳ. 7:6, 1 Подш. 4:12, Наҳ. 9:1, Айюб 2:8, Айюб 2:13, Ҳиз. 3:15, Ҳиз. 7:18

+ 2:12 Ирм. 38:9, Ирм. 52:6, Нав. 1:11, Нав. 4:4

+ 2:14 Ирм. 5:31, Ҳиз. 13:6
+ 2:15 Айюб 27:23, Айюб 34:37, Заб. 47:3
+ 2:16 Нав. 3:46, Заб. 34:25, Заб. 34:21

+ 2:17 Иб. 26:14, Так. Шар. 28:15, Нав. 2:17

+ 2:18 Заб. 41:4

+ 2:19 1 Подш. 7:6, 2 Подш. 14:14, 2 Подш. 23:16

+ 2:20 Иб. 26:29, Так. Шар. 28:53, Нав. 4:10, Ирм. 19:9, Ҳиз. 5:10

+ 3:1 Ирм. 20:18
+ 3:2 Иш. 5:30
+ 3:4 Иш. 38:13
+ 3:5 Айюб 19:12
+ 3:6 Заб. 87:7, Заб. 142:3
+ 3:8 Заб. 21:2
+ 3:9 Айюб 19:8
+ 3:10 Ҳуш. 13:8

+ 3:12 Нав. 2:4, Так. Шар. 32:23, Айюб 16:12-13

+ 3:13 Так. Шар. 32:23, Айюб 6:4, Заб. 37:3
+ 3:14 Айюб 30:9, Ирм. 20:7
+ 3:15 Ирм. 8:14, Ирм. 9:15, Ирм. 23:15
+ 3:23 Заб. 35:6
+ 3:24 Заб. 15:5, Заб. 72:26
+ 3:28 Ирм. 15:17
+ 3:30 Иш. 50:6, Мат. 5:39
+ 3:31 Иш. 57:16, Ирм. 3:5, Мик. 7:18
+ 3:32 Заб. 105:45
+ 3:37 Аъм. 5:38
+ 3:38 Айюб 2:10, Иш. 45:7, Ом. 3:6
+ 3:41 Наҳ. 8:6, Заб. 133:2
+ 3:42 Дон. 9:5
+ 3:46 Нав. 2:16
+ 3:47 Иш. 24:17, Ирм. 48:43
+ 3:48 Ирм. 13:17, Нав. 1:16

+ 3:49 Ҳас. 11:5, Заб. 13:2, Заб. 32:14, Иш. 63:15

+ 3:52 Заб. 10:1
+ 3:53 Ирм. 38:6
+ 3:54 Заб. 68:2, Юн. 2:4, Юн. 2:6
+ 3:55 Заб. 129:1
+ 3:58 Заб. 118:154
+ 3:60 Ирм. 11:19
+ 4:1 Нав. 2:19
+ 4:2 Заб. 2:9, Ирм. 19:11

+ 4:4 Ирм. 38:9, Ирм. 52:6, Нав. 1:11, Нав. 2:12

+ 4:6 Ҳас. 19:24
+ 4:8 Айюб 30:30
+ 4:9 Иш. 22:2

+ 4:10 Иб. 26:29, Так. Шар. 28:57, 4 Подш. 6:29, 4 Подш. 25:3, Ирм. 19:9, Ҳиз. 5:10

+ 4:11 Так. Шар. 32:22, Ирм. 17:27
+ 4:13 Ирм. 5:31, Ирм. 23:21
+ 4:14 Ад. 19:16
+ 4:16 Нав. 5:12
+ 4:17 Заб. 118:82, Заб. 118:123
+ 4:18 Ҳиз. 7:2-3, Ом. 8:2
+ 4:19 Ирм. 4:13, Ҳаб. 1:8
+ 4:20 Ҳиз. 19:4

+ 4:21 Ҳас. 22:21, Айюб 1:1, Ирм. 25:20, Ирм. 25:15, Ирм. 51:7, Ҳаб. 2:15

+ 4:22 Иш. 40:2, Уб. 1:10
+ 5:2 Заб. 78:1
+ 5:6 Ҳуш. 12:1
+ 5:7 Ирм. 31:29, Ҳиз. 18:1
+ 5:11 Иш. 13:6, Зак. 14:2
+ 5:12 Нав. 4:16
+ 5:13 Дов. 16:21
+ 5:15 Ирм. 16:9, Ҳуш. 2:11, Ом. 8:10
+ 5:16 Заб. 88:40, Ирм. 13:18
+ 5:19 Заб. 9:8, Заб. 101:13, Заб. 144:13
+ 5:20 Заб. 12:2
+ 5:21 Ирм. 31:18, Заб. 50:12
+ 5:22 Ирм. 14:19

Table of Contents

- Китоби Муқаддас

- Навҳаҳои Ирмиё

- БОБИ ЯКУМ
- БОБИ ДУЮМ
- БОБИ СЕЮМ
- БОБИ ЧОРУМ
- БОБИ ПАНҶУМ