Author: Institute of Bible Translators
Date: 2019-01-10T10:04:17.681871+00:00

Китоби Муқаддас

1. Айюб

КИТОБИ

МУҚАДДАС

АҲДИ ҚАДИМ

ВА

АҲДИ ҶАДИД

ИНСТИТУТИ ТАРҶУМАИ КИТОБИ МУҚАДДАС

СТОКГОЛЬМ

1999

КИТОБИ МУҚАДДАС

АҲДИ ҚАДИМ ВА АҲДИ ҶАДИД

Тарҷумаи аввалини Китоби Муқаддас бо матни пурра ба
забони тоҷикӣ.

Дар с. 1973 тарҷума сар шудааст.

Тарҷума ва таҳрир дар с. 1989 анҷом ёфтааст.

Нашри якум: дар с. 1992 чоп шудааст.

Нашри дуюм: дар с. 1999 чоп шудааст.

Аҳди Қадим аз матни ибронӣ ва

Аҳди Ҷадид аз матни русӣ тарҷума шудааст.

Ношир: Интитути тарҷумаи Китоби Муқаддас, Стокгольм,

Шветция.

Тарҷумонҳо: Мордехай бен-Ҳиё Бачаев ва Кемал. Е. Алтай

(Инҷили Матто, Марқӯс, Юҳанно).

(с) Институти тарҷумаи Китоби Муқаддас, 1992, 1999

Стокгольм

Тасвир: (с) БФБС 1954, 1967, 1972

ISBN 978-91-89122-02-4

КИТОБИ МУҚАДДАС

АҲДИ ҚАДИМ

Айюб

КИТОБИ

АЙЮБ

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16
- 17
- 18
- 19
- 20
- 21
- 22
- 23
- 24
- 25
- 26
- 27
- 28
- 29
- 30
- 31
- 32
- 33
- 34
- 35
- 36
- 37
- 38
- 39
- 40
- 41
- 42

БОБИ ЯКУМ

Симои маънавии Айюб, дороӣ ва порсоии ӯ.

1^1Марде дар замини Ус буд, ки Айюб ном дошт, ва он мард беайб ва росткор ва худотарс буд ва аз бадӣ дур мешуд+.

2Ва ба ӯ ҳафт писар ва се духтар таваллуд ёфтанд.

3Ва чорвои ӯ аз ҳафт ҳазор бузу гӯсфанд ва се ҳазор шутур ва панҷсад ҷуфт гов ва панҷсад модахар иборат буд, ва ӯ ғуломону канизони бағоят зиёде дошт; ва ин мард аз тамоми аҳли шарқ бузургтар буд+.

4Ва писарони ӯ рафта, дар хонаи ҳар яке дар рӯзи вай базм барпо мекарданд, ва кас фиристода, се хоҳари худро даъват менамуданд, то ки бо онҳо бихӯранд ва бинӯшанд.

5Ва ҳангоме ки давраи рӯзҳои базм анҷом меёфт, Айюб кас фиристода, онҳоро такдис менамуд, ва саҳаргоҳон бархоста, мувофиқи адади ҳамаи онҳо қурбониҳои сӯхтанӣ мебаровард, зеро ки Айюб мегуфт: «Шояд, писаронам хато карда, Худоро дар дили худ хорӣ дода бошанд». Айюб ҳама вақт чунин амал мекард+.

Шайтон ба порсоии Айюб некӯаҳволии ӯро сабаб нишон медиҳад.

6Ва рӯзе воқеъ шуд, ки писарони Худо[*] омаданд, то ки пеши Худованд ҳозир шаванд; ва шайтон низ дар миёни онҳо омад+.

7Ва Худованд ба шайтон гуфт: «Аз куҷо омадӣ?» Ва шайтон ба Худованд ҷавоб гардонда, гуфт: «Аз давр задан бар замин ва аз гаштугузор кардан бар он»+.

8Ва Худованд ба шайтон гуфт: «Оё ба бандаи Ман Айюб диққат додӣ, ки мисли ӯ марди беайб ва росткор ва худотарсе ки аз бадӣ дур мешавад, бар замин нест?»

9Ва шайтон ба Худованд ҷавоб гардонда, гуфт: «Оё Айюб бесабаб аз Худо метарсад?

10Оё Ту барои ӯ ва барои хонаи ӯ ва барои ҳар чизе ки ӯ дорад, гирдогирд ҳисор насохтаӣ? Амали дастҳои ӯро Ту баракат додаӣ, ва чорвои ӯ бар замин паҳн шудааст+.

11Аммо дасти Худро дароз карда, ба ҳар чизе ки ӯ дорад, бизан, — Туро ба ҳузурат дашном хоҳад дод»+.

12Ва Худованд ба шайтон гуфт: «Инак, ҳар чизе ки ӯ дорад, дар дасти туст, фақат ба худи ӯ дасти худро дароз накун». Ва шайтон аз пеши Худованд рафт.

13Ва рӯзе воқеъ шуд, ки писарон ва духтарони Айюб дар хонаи бародари нахустзодаи худ мехӯрданд ва шароб менӯшиданд.

14Ва қосиде назди Айюб омада, гуфт: «Говҳо шудгор мекард, ва модахарҳо дар паҳлуи онҳо мечарид,

15Ва мардуми Сабо ҳуҷум карда, онҳоро гирифтанд, ва навкаронро ба дами шамшер заданд; ва танҳо ман раҳо шудам, то ки ба ту хабар диҳам»+.

16Ҳанӯз вай сухан меронд, ки дигаре омада, гуфт: «Оташи Худо аз осмон афтода, бузу гӯсфандон ва навкаронро сӯзонд, ва онҳоро нобуд кард; ва танҳо ман раҳо шудам, то ки ба ту хабар диҳам»+.

17Ҳанӯз вай сухан меронд, ки дигаре омада, гуфт: «Калдониён се даста шуда, ба шутурҳо ҳамла оварданд ва онҳоро гирифтанд, ва навкаронро ба дами шамшер заданд; ва танҳо ман раҳо шудам, то ки ба ту хабар диҳам»+.

18Ҳанӯз вай сухан меронд, ки дигаре омада, гуфт: «Писарон ва духтарони ту дар хонаи бародари нахустзодаи худ мехӯрданд ва шароб менӯшиданд,

19Ва инак, боди азиме аз ҷониби биёбон омада, чор кунҷи хонаро фаро гирифт, ва он бар ҷавонон фурӯ рафт, ва онҳо мурданд; ва танҳо ман раҳо шудам, то ки ба ту хабар диҳам».

20Он гоҳ Айюб бархоста, ҷомаи худро чок зад, ва мӯйсари худро гирифт, ва бар замин афтода, саҷда бурд+.

21Ва гуфт: «Аз батни модари худ бараҳна берун омадам, ва ба он ҷо бараҳна хоҳам баргашт. Худованд дод, ва Худованд гирифт. Исми Худованд муборак бод»!+

22Дар ҳамаи ин Айюб хатое накард, ва аз Худо шикоят нанамуд.

БОБИ ДУЮМ

Айюб бори дуюм ба ихтиёри шайтон супурда шуд.

2^1Ва рӯзе воқеъ шуд, ки писарони Худо омаданд, то ки пеши Худованд ҳозир шаванд; ва шайтон низ дар миёни онҳо омад, то ки пеши Худованд ҳозир шавад+.

2Ва Худованд ба шайтон гуфт: «Аз куҷо омадӣ?» Ва шайтон ба Худованд ҷавоб гардонда, гуфт: «Аз давр задан бар замин ва аз гаштугузор кардан бар он».

3Ва Худованд ба шайтон гуфт: «Оё ба бандаи Ман Айюб диққат додӣ, ки мисли ӯ марди беайб ва росткор ва худотарсе ки аз бадӣ дур мешавад, бар замин нест? Ва ӯ ҳанӯз ба беайбии худ қоим аст, ва ҳол он ки ту Маро бар зидди ӯ барангехтӣ, то ӯро бесабаб нобуд кунам».

4Вале шайтон ба Худованд ҷавоб гардонда, гуфт: «Пӯст дар ивази пӯст аст, ва ҳар чизе ки одамизод дорад, барои ҷони худ хоҳад дод;

5Аммо дасти Худро дароз карда, ба устухон ва гӯшти ӯ бизан, — Туро ба ҳузурат дашном хоҳад дод».

6Ва Худованд ба шайтон гуфт: «Инак, ӯ дар дасти туст; фақат ҷони ӯро нигоҳдорӣ намо».

7Ва шайтон аз пеши Худованд рафт, ва Айюбро аз кафи нояш то фарқи сараш ба махави сахт гирифтор кард+.

8Ва ӯ сафолпорае гирифт, то ки худро бо он бихорад, дар ҳолате ки андаруни хокистар нишаста буд+.

Айюб ва зани ӯ.

9Ва занаш ба ӯ гуфт: «Оё ту ҳанӯз ба беайбии худ қоим ҳастӣ? Худоро дашном деҳ ва бимир».

10Вале ӯ ба вай гуфт: «Ту мисли яке аз сифлагон сухан меронӣ; наход ки некиро аз Худо қабул кунему бадиро қабул накунем?» Дар ҳамаи ин Айюб бо лабҳои худ хатое накард+.

Айюб ва се дӯсти ӯ.

11Вақте ки се дӯсти Айюб тамоми ин бадиеро, ки ба сари ӯ омада буд, шуниданд, ҳар яке аз макони худ: Алифози Темонӣ ва Билдоди Шуҳӣ ва Сӯфори Наъмотӣ роҳсипор гардида, муттафиқ шуданд, ки бо ҳамдигар омада, ба ӯ ҳамдардӣ изҳор намоянд ва ӯро тасаллӣ диҳанд+.

12Чун аз дур чашм андохта, ӯро нашинохтанд, овози худро баланд карда, гиристанд, ва ҳар яке ҷомаи худро чок заданд, ва хок бар сари худ сӯи осмон пошиданд+.

13Ва ҳафт рӯзу ҳафт шаб бо ӯ бар замин нишастанд, ва касе ба ӯ сухане нагуфт, зеро диданд, ки дарди ӯ бағоят сахт аст+.

БОБИ СЕЮМ

Нутқи якуми Айюб. Шикоят ва андӯҳи ӯ.

3^1Баъд аз он Айюб даҳони худро кушода, рӯзи худро нафрин кард.

2Ва Айюб нидо карда, гуфт:
3«Нест бод рӯзе ки дар он таваллуд ёфтам,
ва шабе ки дар он гуфта шуд:
„Наринае ба вуҷуд омад!“+
4Бигзор он рӯз тира шавад,
онро Худо аз афроз ба ҳисоб наоварад,
ва рӯшноӣ бар он надурахшад!
5Бигзор онро тирагӣ ва зулмот фурӯ барад,
абр бар он сокин шавад,
кусуфоти рӯз онро дар даҳшат андозад!
6Бигзор он шабро торикӣ дар бар гирад,
он ба рӯзҳои сол шарик нашавад,
ба шумораи моҳҳо дохил нагардад!
7Инак, бигзор он шаб нозой бошад,
таронасароӣ дар он шунида нашавад!
8Бигзор онро нафринкунандагони рӯз,
ки метавонанд аждарро бедор кунанд, лаънат гӯянд!

9Бигзор ситораҳои шоми он тира шавад,
он ба нуре интизорӣ барад, — вале набошад,
ва бигзор мижгони саҳарро набинад,
10Барои он ки дарҳои батни модарамро набаст
ва азобро аз чашмонам пинҳон накард!

11Чаро вақте ки аз батн берун омадам, намурдам?

Ва ҳангоме ки аз раҳим баромадам, ҷон надодам+?

12Чаро зонуҳо маро қабул кард?

Ва чаро ба ман сина доданд, ки бимакам?

13Дар он сурат ҳоло мехобидам ва фароғат менамудам,
хоб мекардам ва ором меёфтам,
14Бо подшоҳон ва мушовирони замин,
ки барои худ вайронаҳоро бино мекунанд;
15Ё бо мирон, ки тилло доштаанд,
ва хонаҳои худро аз нуқра пур кардаанд;

16Ё мисли афгонаи гӯронидашудае номавҷуд мебудам,
мисли тифлоне ки рӯшноиро надидаанд+.
17Дар он ҷо шарирон хашмгиниро бас мекунанд,
ва дар он ҷо бемаҷолон ором меёбанд.
18Бандиён бо якҷоягӣ роҳат мекунанд,
овози назоратчиро намешунаванд.
19Хурд ва калон дар он ҷо баробаранд,
ва ғулом аз оғои худ озод аст.
20Чаро рӯшноӣ ба сиёҳбахт дода мешавад,
ва зиндагӣ ба касони талхком,+

21Ки онҳо ба марг интизорӣ мебаранд, ва он намеояд,
ва онро бештар аз ганҷ ҷустуҷӯ менамоянд,+

22Ва ҳар гоҳ, ки қабр пайдо кунанд,
шодикунон ба ваҷд меоянд ва хурсанд мешаванд+?

23Чаро зиндагӣ ба марде дода мешавад, ки роҳаш гум шудааст,
ва Худо дар гирдогирди ӯ хорбанд сохтааст+?

24Пеш аз нони ман оҳу воҳи ман меояд,
ва наъраҳоям мисли об ҷараён дорад.

25Зеро тарсу биме ки доштам, бар ман ғолиб шуд,
ва чизе ки аз он метарсидам, ба сарам омад+.

26Маро осоиш нест, ва оромӣ нест,
ва фароғат нест, ва мусибат фаро расидааст».

БОБИ ЧОРУМ

Нутқи якуми Алифоз.

4^1Ва Алифози Темонӣ ҷавоб гардонда, гуфт:

2«Агар касе кӯшиш намуда ба ту сухане гӯяд,
оё тоқати шунидан дорӣ?

Вале кист, ки тавонад аз сухан гуфтан худдорӣ кунад?

3Инак, ту бисьёр касонро панд додаӣ,
ва дастҳои бемадорро тақвият намудаӣ+.

4Суханони ту рӯҳафтодаро ба по мехезонд,
ва зонуҳои ларзонро ту қувват мебахшидӣ.

5Вале акнун ба сари худат омадааст, ва ту бетоқат шудаӣ;
навбат ба худат расидааст, ва ту аз рӯҳ афтодаӣ.

6Оё таваккали ту ба худотарсии ту
ва умеди ту ба беайбии роҳҳои ту нест+?

7Як мулоҳиза намо: кист, ки бегуноҳ бошад,
ва талаф шуд?

Ва росткорон дар куҷо нобуд шуданд+?

8Чунон ки ман дидаам, касоне ки барои хабосат шудгор
намуда,
ноинсофиро кишт мекунанд, ҳосили онро медараванд;+

9Аз нафаси Худо талаф мешаванд,
ва аз дами ғазаби Ӯ маҳв мегарданд+.
10Наъраи шер, ва овози арсалон,
ва дандонҳои шербачаҳо мешиканад;

11Наррашер, ки нахҷире намеёбад, талаф мешавад,
ва бачаҳои модашер пароканда мешаванд.
12Ва пеши ман чизе махфӣ зоҳир шуд,
ва гӯши ман пичирросе аз ҷониби он шунид.
13Дар миёни андешаҳое ки аз рӯъёҳои шаб пайдо
мешавад,
вақте ки одамонро хоб зер мекунад,+
14Маро тарсу ларз фаро гирифта,
ҳамаи устухонҳоямро ба ларза андохт+.
15Ва рӯҳе аз пешам гузашт;
мӯйҳои баданам сих шуд.
16Ӯ рост истод, вале шамоилашро нашинохтам,
фақат сурате дар пеши назарам буд;
хомӯшӣ ҳукмфармо буд, ва овозе шунидам:+
17„Оё инсон ба ҳузури Худо одил мешавад?

Оё мард ба ҳузури Офаридагори худ пок мешавад?“+

18Модоме ки Ӯ ба бандагони Худ эътимод надорад,
ва дар фариштагони Худ нуқсон меёбад,+

19Чӣ қадар зиёдтар дар сокинони хонаҳои гилин,
ки асосашон хок аст,
ва мисли куя зуд маҳв мешаванд:

20Аз субҳ то шом пора-пора гардида, ба сурати абадӣ
талаф мешаванд,
бе он ки касе ба онҳо диққат диҳад.

21Оё риштаи ҳаёташон дар онҳо бурида намешавад?

Ва онҳо мемиранд, дар ҳолате ки ҳикмат пайдо
намекунанд+.

БОБИ ПАНҶУМ

Давоми он.

5^1Пас, даъват намо, вале кист, ки ба ту ҷавоб гардонад?

Ва ту ба кадоме аз муқаддасон муроҷиат хоҳӣ кард+?

2Зеро ки хашм беақлро мекушад,
ва ҳасад соддалавҳро ба ҳалокат мерасонад+.
3Ман дидаам, ки беақле реша медавонд,
ва ногаҳон маскани ӯ гирифтори бало шуд.
4Фарзандони ӯ аз наҷот маҳрум мешаванд,
ва назди маҳкама озор мекашанд,
ва халоскунандае нест,

5Дар сурате ки ҳосилоти ӯро гуруснагон мехӯранд,
ва аз даруни хорбандҳо онро чида мегиранд,
ва ғоратгарон молу мулки ӯро фурӯ мебаранд.
6Зеро ки ҷафо аз хок намерӯяд,
ва азоб аз замин намесабзад,
7Балки одамизод барои азоб зоида мешавад,
чунон ки шарораҳо парида боло мебароянд.
8Аммо ман ба Худо илтиҷо менамудам,
ва даъвои худро ба Худо месупурдам,
9Ки Ӯ корҳои бузурги беҳадду ҳисобе мекунад,
корҳои аҷоибе ки сону шумор надорад:+
10Ӯ бар рӯи замин борон медиҳад,
ва бар рӯи саҳроҳо об мефиристад+.
11Ӯ афтодагонро ба мартабаи баланд мерасонад,
ва ғамзадагон наҷот ёфта, сарбаланд мешаванд+.

12Ӯ дасисаҳои маккоронро вайрон мекунад,
ва дастҳошон ноил намешавад.

13Ӯ хирадмандонро ба макри худашон гирифтор мекунад,
ва машварати каҷкорон барбод меравад;+

14Онҳо рӯзона ба торикӣ дучор меоянд,
ва пешингоҳ, мисли он ки шаб бошад, даст-дасткунон роҳ мераванд+.

15Ӯ бенаворо аз шамшери даҳони онҳо
ва аз дасти зӯровар наҷот медиҳад+.

16Ва умеде барои бемаҷол пайдо мешавад,
ва ноинсофӣ даҳони худро мебандад+.

17Инак, хушо касе ки Худо варо танбеҳ намудааст!

Пас, ҷазои Қодирро рад накун,+

18Зеро ки Ӯ маҷрӯҳ мекунад ва Худаш ҷароҳатбандӣ менамояд;

Ӯ зарба медиҳад, ва дасти Худаш шифо мебахшад;+

19Дар шаш мусибат туро раҳо мекунад,
ва дар ҳафтумаш ба ту осеб намерасад;+

20Дар вақти қаҳтӣ туро аз мурдан халос мекунад,
ва дар ҷанг аз дасти шамшер+.

21Аз пеши забон пинҳон хоҳӣ шуд, ва аз фалокат,
вақте ки ояд, нахоҳӣ тарсид+.
22Бар тороҷ ва бар қаҳтӣ хоҳӣ хандид,
ва аз ҳайвоноти замин нахоҳӣ тарсид,

23Зеро ки бо сангҳои саҳро ту иттифоқ хоҳӣ кард,
ва ҳайвоноти саҳро бо ту сулҳ хоҳанд баст.

24Ва хоҳӣ донист, ки хаймаи ту саломат аст,
ва чун маскани худро тафаққуд намоӣ, чизе камӣ нахоҳад кард.

25Ва хоҳӣ донист, ки насли ту сершумор аст,
ва авлоди ту мисли алафи замин+.

26Ва дар куҳансолӣ ба қабр хоҳӣ рафт, мисли бандҳои ғалла,
ки дар мавсимаш ғарам карда мешавад+.

27Он чи мо тафтиш кардаем, ин ҷост, ва он дуруст аст;
пас ту онро бишнав, ва барои худ бидон».

БОБИ ШАШУМ

Айюб ба Алифоз ҷавоб мегардонад ва дилсӯзии ӯро металабад.

6^1Ва Айюб ҷавоб гардонда, гуфт:

2«Кошки ғуссаи ман баркашида мешуд,
ва азоби маро бо он бар тарозу мегузоштанд!

3Зеро ки ҳоло он аз реги дарьёҳо вазнинтар аст,
бинобар ин суханонам сахт аст+.

4Зеро ки тирҳои Қодир андаруни ман аст,
ки заҳри онҳоро рӯҳи ман мечашад;
даҳшатҳои Худо бар зидди ман саф бастааст+.

5Оё гӯрхар дар алафзор ҳанг мезанад?

Оё наргов дар сари охури худ маос мезанад?

6Оё чизи бемазаро намак назада мехӯранд?

Оё сафедии тухм таъм дорад?

7Ҷони ман аз даст расондан ба ин чизҳо нафрат дорад:

онҳо мисли чиркоби ҷисми ман аст.

8Кошки орзуи ман ба амал меомад,
ва Худо умеди маро ба иҷро мерасонд!

9Ва Худо таваҷҷӯҳ намуда, маро маҳв мекард,
ва дасти Худро дароз карда, риштаи умри маро мебурид!+

10Ва ин барои ман боз як тасаллӣ мешуд,
ва ман дар азияти беамони худ аз он дилхуш мешудам,
ки суханони Қуддусро инкор накардаам.

11Ман чӣ куввате дорам, ки умедвор шавам?

Ва чӣ муроде дорам, ки сабр пеша кунам?

12Оё қуввати ман қуввати сангҳост?

Оё ҷисми ман аз мис аст?

13Оё ман комилан бемаҷол нестам,
ва тавфиқ аз ман дур нашудааст?

14Маъюс аз ҷониби ёраш сазовори марҳамат аст,
агарчи тарси Қодирро тарк карда бошад.

15Бародарони ман мисли селоб бевафогӣ карданд,
мисли маҷрои селҳое ки гузашта мераванд,+
16Ки онҳо аз ях тираранг мебошанд,
ва барф дар онҳо ниҳон аст;

17Вале дар ҳавои гарм ҷорӣ шуда, торафт камоб мегарданд,
ва дар авҷи гармо аз ҷои худ нопадид мешаванд;

18Самтҳои роҳи худро каҷу килеб мекунанд ва буғ гардида,
ба дараҷаи нестӣ мерасанд.

19Қофилаҳои Темо ба онҳо назар медӯзанд,
корвонҳои Шабо ба онҳо умед мебанданд,+

20Аммо аз умеди худ хиҷил мешаванд:

ба он ҷо омада, ноумед мешаванд.

21Акнун шумо низ монанди он шудаед:

даҳшатро дида, тарсидаед.

22Оё ман гуфтаам: „Чизе ба ман бибахшед?

Ва аз молу мулки худ ришвае барои ман бидиҳед?

23Ва маро аз дасти душман халос кунед?

Ва фидия дода маро аз дасти мустабидон бихаред?“

24Маро таълим диҳед, ва ман хомӯш хоҳам монд;
ба ман бифаҳмонед, ки чӣ ғалате кардаам?

25Чӣ пурзӯр аст суханони ростӣ!

Вале танбеҳи шумо чиро исбот мекунад?

26Оё гумон мекунед, ки суханон барои исбот кофист?

Ва гуфтори маъюс мисли бод аст+?

27Дар ҳаққи ятим қуръа мепартоед,
ва ёри худро асбоби харидуфурӯш мегардонед.

28Ва акнун марҳамат карда ба ман назар андозед,
ва ман дар пеши шумо дурӯғ нахоҳам гуфт.

29Баргардед, то ки ноинсофӣ нашавад.

Ва боз баргардед, чунки адолати ман яқин аст.

30Оё дар забони ман ноинсофӣ ҳаст?

Магар коми ман суханони фитнаангезро фарқ намекунад?

БОБИ ҲАФТУМ

Давоми нутқи Айюб.

7^1Оё ҳаёти одамизод бар замин пурмашаққат нест,
ва рӯзҳои ӯ мисли рӯзҳои муздур нест+?

2Чунон ки ғулом иштиёқманди соя аст,
ва чунон ки муздур умедвори музди худ мебошад,+

3Ончунон моҳҳои пуразоб насиби ман гардидааст,
ва шабҳои пуризтироб барои ман таъин шудааст.

4Вақте ки мехобам, мегӯям:

„Кай мехеста бошам?“

Ва шаб кашол меёбад,
ва ман гирифтори бедорхобӣ шуда, то субҳидам аз паҳлу ба паҳлу мегардам+.

5Ҷисми ман бо кирмҳо ва лӯндаҳои хок пӯшида шудааст;
пӯсти ман мекафад ва рим мекунад.

6Рӯзҳои ман аз моку тезравтар аст,
ва бо ноумедӣ анҷом меёбад+.

7Ба ёд овар, ки ҳаёти ман бод аст,
ва чашми ман некиро дигар нахоҳад дид.

8Чашми касе ки маро дидааст, маро дигар нахоҳад дид;
чашмони Ту сӯи ман назар хоҳад кард, — ва дигар нахоҳам буд+.

9Чунон ки абр пароканда шуда, нопадид мегардад,
ончунон касе ки ба гӯр фурӯ меравад, боло нахоҳад баромад,

10Ба хонаи худ дигар нахоҳад баргашт,
ва маконаш дигар ӯро нахоҳад шинохт+.
11Ман низ даҳони худро нахоҳам боздошт,
аз тангии рӯҳи худ сухан хоҳам ронд,
аз талхии ҷони худ шиква хоҳам кард.
12Оё ман дарьё ҳастам, ё наҳанг,
ки бар ман посбон гузоштаӣ?

13Вақте ки мегӯям: „Ҷойхобам маро тасаллӣ хоҳад дод, ва бистарам андӯҳи маро хоҳад бардошт“, —

14Ту маро бо хобҳо метарсонӣ,
ва бо рӯъёҳо дар даҳшат меандозӣ,
15Ва он гоҳ ҷони ман хафақонро,
яъне маргро аз ин устухонҳои ман афзал медонад.

16Аз ҷон безор шудаам, то абад зиндагӣ нахоҳам кард;
маро тарк намо, зеро ки рӯзҳоям ҳеҷу пуч аст+.

17Чист инсон, ки ӯро писанд кунӣ,
ва ба ӯ диққат диҳӣ,+
18Ва ҳар субҳ ӯро тафаққуд намоӣ,
ва ҳар лаҳза ӯро биозмоӣ+?

19То ба кай аз ман рӯй намегардонӣ, маро вонамегузорӣ,
то ки оби даҳони худро фурӯ барам+?

20Ҳатто гуноҳ карда бошам ҳам, ба Ту, эй нигаҳбони одамизод, чӣ метавонам бикунам?

Чаро маро ҳадафи Худ гардондаӣ,
ба тавре ки ман барои худ бори гарон шудаам+?

21Ва чаро ҷиноятамро намеомурзӣ,
ва аз гуноҳам намегузарӣ?

Зеро ки ҳоло дар хок хоҳам хобид,
ва маро хоҳӣ ҷуст, — ва дигар нахоҳам буд».

БОБИ ҲАШТУМ

Нутқи якуми Билдод, ки Айюбро риёкор мешуморад.

8^1Ва Билдоди Шуҳӣ ҷавоб гардонда, гуфт:+

2«То ба кай чунин суханонро хоҳӣ гуфт?

Ва гуфтори даҳонат боди пурталотуме хоҳад буд?

3Оё Худо дар доварӣ каҷкорӣ менамояд?
Ва Қодир адолатро каҷ мекунад+?
4Модоме ки писаронат назди Ӯ хато кардаанд,
Ӯ онҳоро ба дасти гуноҳашон супурдааст.
5Агар ту Худоро биҷӯӣ,
ва аз Қодир илтиҷо намоӣ,
6Ва агар ту пок ва росткор бошӣ,
яқин аст, ки Ӯ бар ҳифзи ту хоҳад бархост,
ва маскани адли туро мукаммал хоҳад кард+.
7Ва агар аввали ту назарногир бошад,
охири ту бағоят нашъунамо хоҳад ёфт.
8Зеро ки аз наслҳои қадим бипурс,
ва ба тадқиқоти падарони онҳо диққат намо:+
9Мо дирӯза ҳастем, ва чизе намедонем,
чунки рӯзҳои мо сояе бар замин аст+.

10Онҳо, охир, туро таълим хоҳанд дод, ба ту хоҳанд гуфт,
ва суханонро аз таҳти дили худ берун хоҳанд овард.

11Оё най бе ботлоқ қад мекашад?

Оё қамиш бе об нумӯ мекунад?

12Ҳанӯз дар айни таровати худ, бе он ки бурида шуда бошад,
пеш аз ҳар алаф хушк мешавад+.
13Чунин аст тариқи ҳамаи худобехабарон;
ва умеди кофир нест хоҳад шуд,+
14Ки худбоварии ӯ решакан мешавад,
ва паноҳгоҳи ӯ хонаи анкабӯт аст:+

15Бар хонаи худ такья мекунад, вале наметавонад истодагӣ намояд;
онро сахт медорад, вале наметавонад қоим бошад+.

16Пеши офтоб нахл сабзу хуррам аст,
ва навдаҳояш бар рӯи боғаш паҳн мешавад,
17Решаҳояш назди чашма ба ҳам мепечад,
аз миёни сангҳо гузашта меравад,
18Аммо агар аз ҷои худ канда шавад,
ҷояш онро инкор карда, мегӯяд: „Туро надидаам!“+

19Ана ҳамин аст шодмонии роҳи он!

Ва аз хок дигарон хоҳанд сабзид.

20Инак, Худо беайбро тарк наменамояд,
ва бадкешонро дастгирӣ намекунад.

21Ӯ боз даҳонатро аз ханда пур хоҳад кард,
ва лабҳоятро аз нидои шодмонӣ+.

22Бадхоҳонат пероҳани хиҷолат дар бар хоҳанд кард,
ва хаймаи шарирон маҳв хоҳад шуд»+.

БОБИ НӮҲУМ

Айюб ба Билдод ҷавоб мегардонад: ӯ гуноҳкор аст, лекин на риёкор.

9^1Ва Айюб ҷавоб гардонда, гуфт:

2«Яқин медонам, ки чунин аст,
вале инсон чӣ гуна ба ҳузури Худо одил шавад+?

3Агар бихоҳад бо Ӯ баҳс кунад,
яке аз ҳазор ҳам ба вай ҷавоб нахоҳад дод+.
4Ӯ донодил ва бо қуввати Худ ҷасур аст;
кист, ки бар зидди Ӯ қиём карда, саломат монда бошад?

5Ӯ кӯҳҳоро мекӯчонад, ва намефаҳманд;
дар ғазаби Худ онҳоро чаппа мекунад.

6Заминро аз ҷои он меҷунбонад,
ва сутунҳои он ба ларза меояд+.

7Ба офтоб амр мефармояд, ва он тулӯъ намекунад;
ва ситорагонро мӯҳр мезанад.

8Танҳо Худаш осмонро мегустаронад,
ва бар баландиҳои баҳр қадамгузор мешавад+.

9Дубби Акбар, Ҷаббор ва Парвин ва бурҷҳои ҷанубро офаридааст+.

10Корҳои бузурги беҳадду ҳисобе мекунад,
ва корҳои аҷоибе ки сону шумор надорад+.

11Инак, аз пешам убур менамояд, вале Ӯро намебинам;
ва бодвор гузашта меравад, вале Ӯро пайхас намекунам.

12Инак, мерабояд; кист, ки Ӯро боздорад?

Кист, ки ба Ӯ бигӯяд: „Чӣ мекунӣ“?

13Худо ғазаби Худро бознамедорад;
мададгорони раҳаб[*] зери пои Ӯ пахш мешаванд+.

14Алалхусус ман магар метавонам ба Ӯ ҷавоб гардонам,
ва суханони худро ба ҳузури Ӯ интихоб намоям?

15Ҳарчанд ҳақ ба ҷониби ман бошад ҳам, ҷуръат надорам ҷавоб гардонам,
балки назди Довари худ тазаррӯъ хоҳам кард+.
16Агар Ӯро мехондам, ва Ӯ ба ман ҷавоб медод,
— бовар намекардам, ки овози маро шунидааст,

17Чунки Ӯ маро бо тундбоди хашмаш шикаст медиҳад,
ва ҷароҳатҳои маро бесабаб афзун мекунад,

18Маро намегузорад, ки нафаси худро рост кунам,
балки маро аз талхиҳо сер мекунад.

19Агар ин бо қувват вобаста бошад, инак Ӯ ҷасур аст,
ва агар бо доварӣ вобаста бошад, кист, ки маро хабар кунад+?

20Агар худро сафед кунам, даҳонам маро айбдор менамояд;
ва агар беайб бошам, Ӯ маро каҷкор мешуморад+.

21Ман беайб ҳастам,
ғами ҷони худро намехӯрам,
аз зиндагии худ безор шудаам+.
22Фарқ надорад, бинобар ин мегӯям,
ки Ӯ беайб ва шарирро ба ҳалокат мерасонад+.
23Агар тозиёна баногоҳ бикушад,
ба яъси бегуноҳон Ӯ истеҳзо мекунад.
24Замин ба дасти шарир дода шудааст;
вай рӯи доварони онро мепӯшонад.
Агар Ӯ набошад, пас кист+?
25Ва рӯзҳои ман аз даванда тезравтар аст,
— медавад, некӣ намебинад,+
26Мисли заврақҳои бардӣ ба зудӣ мегузарад,
мисли уқобе ки ба нахҷир дартоз ҳамла мекунад.

27Агар бигӯям, ки „биё, андӯҳи худро фаромӯш кунам,
туршрӯии худро бартараф намоям ва кушодарӯй гардам“, —

28Аз азиятҳои худ саропо ба изтироб меоям,
зеро медонам, ки Ту маро бегуноҳ ҳисоб нахоҳӣ кард.

29Модоме ки ман айбдор ҳисоб ёбам,
чаро бар абас заҳмат кашам?
30Агар дар оби барф ғусл намоям
ва дастҳои худро бо собун тоза кунам,+
31Он гоҳ маро дар ифлосӣ меғӯтонӣ,
ба тавре ки либосҳоям аз ман нафрат хоҳад кард.

32Зеро ки Ӯ мисли ман одамизод нест, ки тавонам ба Ӯ ҷавоб гардонам,
ва якҷоя ба дорулқазо биравем+.

33Дар миёни мо ҳакаме нест,
ки дасти худро бар ҳар дуи мо бигузорад.

34Кошки асои Худро аз ман дур мекард,
ва бими Ӯ маро дар даҳшат намеандохт!

35Он гоҳ сухан мерондам ва аз Ӯ наметарсидам,
зеро ки ман ба худии худ чунин нестам.

БОБИ ДАҲУМ

Давоми нутқи Айюб.

10^1Ҷони ман аз зиндагии ман безор шудааст;
ба андӯҳи худ дода мешавам;
аз талхии ҷони худ сухан меронам+.
2Ба Худо мегӯям: „Маро айбдор накун;
ба ман бифаҳмон, ки аз барои чӣ бо ман мубориза мекунӣ+?

3Оё барои Ту хуб аст, вақте ки ситам мекунӣ,
вақте ки аз амали дастҳои Худ нафрат менамоӣ,
ва бар машварати шарирон нурафкан мешавӣ?
4Оё Туро чашмони башар аст?
Оё дидани Ту мисли дидани инсон аст+?
5Оё рӯзҳои Ту мисли рӯзҳои инсон аст?
Оё солҳои Ту мисли рӯзҳои мард аст,
6Ки гуноҳи маро ҷустуҷӯ менамоӣ
ва хатои маро кофтуков мекунӣ,
7Агарчи медонӣ, ки айбдор нестам,
ва аз дасти Ту халоскунандае нест+?

8Дастҳои Ту сурати маро сохта, ҳаматарафа мукаммал намудааст ва маро офаридааст,

— ва маро нобуд мекунӣ+?

9Ба ёд овар, ки маро мисли сафол сириштаӣ,

— ва маро ба хок бармегардонӣ+?

10Ту, охир, маро мисли шир рехтаӣ,
ва маро мисли панир ба қиём овардаӣ+.

11Маро пӯст ва гӯшт пӯшондаӣ,
ва маро бо устухонҳо ва пайҳо пайвастаӣ.

12Ҳаёт ва эҳсон ба ман ато кардаӣ,
ва тафаққуди Ту рӯҳи маро нигаҳбонӣ намудааст.

13Вале ин чизҳоро низ дар дили худ пинҳон доштаӣ, —
медонам, ки ин андаруни Ту буд, —

14Ки агар хатое кунам, Ту бар ман камин хоҳӣ кард,
ва аз гуноҳи ман нахоҳӣ гузашт.

15Агар айбдор бошам, вой бар ман!

Ва агар ҳақ ба ҷониби ман бошад, ҷуръат надорам сари худро бардорам:

аз нанг сер шудаам ва доим залолати худро мебинам.

16Ва агар як лаҳза сар бардорам, Ту мисли шер маро сайд хоҳӣ кард,
ва боз корҳои аҷоиби Худро ба ман нишон хоҳӣ дод.

17Шоҳидони нави Худро ба муқобили ман хоҳӣ овард,
ва ғазаби Худро бар ман пурзӯр хоҳӣ кард,
ва фавҷҳои азобу уқубат пай дар ҳам ба сари ман хоҳанд омад+.

18Пас чаро маро аз батн берун овардӣ?

Кошки ҳамон вақт мемурдам, ва чашме маро намедид,+

19Ки он вақт ба чизи номавҷуде монанд мебудам,
ва аз батн рост ба қабр бурда мешудам!

20Рӯзҳои ман, охир, ҳанӯз кам аст, пас маро тарк намо,
ва аз ман даст каш, то ки каме кушодарӯй гардам,+

21Пеш аз он ки бебозгашт биравам,
ба кишвари торикӣ ва зулмот,+
22Ба кишвари тирагӣ, ки мисли торикист,
ба кишвари зулмот, ки тартиботе надорад,
ва тирагии он мисли торикист“».

БОБИ ЁЗДАҲУМ

Нутқи якуми Сӯфор.

Ӯ Айюбро дурӯғгӯй ва риёкор мешуморад.

11^1Ва Сӯфори Наъмотӣ ҷавоб гардонда, гуфт:+

2«Оё ба суханони бисьёр ҷавоб додан мумкин нест?

Ва оё ҳақ ба ҷониби марди сухандон аст?

3Оё ҳарзагӯии ту мардумро хомӯш мекунад,
ва ту таҳқир менамоӣ, ва касе туро хиҷолат намедиҳад?

4Ва ту мегӯӣ: „Сабақи ман пок аст,
ва ман дар чашмони Ту беайб ҳастам“+.
5Валекин кошки Худо сухан биронад,
ва лабҳои Худро бар ту бикушояд,
6Ва асрори ҳикматро ба ту бифаҳмонад,
зеро ки асли моҳияти он дучандон аст!

Пас бидон, ки Худо баъзе аз гуноҳҳоятро барои ту фаромӯш хоҳад кард.

7Оё беинтиҳоии Худоро метавонӣ дарьёбӣ?

Оё то ба ақсои умқи Қодир метавонӣ бирасӣ?

8Он мисли баландиҳои осмон аст, — чӣ метавонӣ бикунӣ?

Аз қаъри дӯзах чуқуртар аст, — чӣ метавонӣ бидонӣ+?

9Андозаи он аз замин дарозтар
ва аз баҳр фарохтар аст.

10Агар Ӯ бодвор гузашта равад, ва касеро бандӣ кунад,
ва мардумро барои ҷазои вай ҷамъ оварад, — кист, ки Ӯро боздорад+?

11Зеро ки Ӯ риёкоронро медонад,
ва чун талбисро мебинад, оё ба он диққат намекунад?

12Ва шахси ҷоҳил соҳибдил хоҳад шуд,
ва мисли харкурраи ваҳшӣ бошад ҳам, одами дуруст хоҳад гардид.

13Агар ту дили худро рост кунӣ,
ва дастҳои худро сӯи Ӯ дароз кунӣ,+
14Агар ҷафоеро, ки дар дасти туст, дур кунӣ,
ва ноинсофиро дар хаймаҳои худ ҷойгир накунӣ,+

15Яқин аст, ки он гоҳ чеҳраи худро хоҳӣ бардошт, бе он ки айбе дошта бошӣ,
ва матин хоҳӣ буд ва нахоҳӣ тарсид.

16Зеро ки ту азияти худро фаромӯш хоҳӣ кард,
онро мисли обе ки гузашта рафтааст, ба ёд хоҳӣ овард.

17Ва умри ту аз пешингоҳ равшантар хоҳад шуд;
баъзан тира шавад ҳам, мисли субҳ хоҳад гардид+.

18Ва дилпур хоҳӣ буд, зеро ки умеде ҳаст,
ва гирду пешро аз назар гузаронда, дилпурона хоҳӣ хобид.

19Ва ором хоҳӣ хобид, ва чизе туро нахоҳад тарсонид,
ва бисьёр касон ба ту хушомад хоҳанд кард+.

20Вале чашмони шарирон хира хоҳад шуд,
ва паноҳгоҳ аз онҳо дур хоҳад шуд,
ва умедашон фақат ҷон додан аст».

БОБИ ДУВОЗДАҲУМ

Айюб ба ҳар сеи онҳо ҷавоб мегардонад;

ӯ ҳикмати худбоваронаи онҳоро рад мекунад.

12^1Ва Айюб ҷавоб гардонда, гуфт:
2«Яқин аст, ки шумо гузини қавм ҳастед,
ва ҳикмат бо шумо хоҳад мурд.
3Ман низ мисли шумо соҳибдил ҳастам;
аз шумо камтар нестам;
ва кист, ки чунин чизҳоро надонад?
4Ман барои ёрони худ хандахариш шудаам, —
агарчи Худоро мехонам, ва Ӯ маро иҷобат менамояд, —
оре, хандахариш шудаам, агарчи одил ва беайб ҳастам+.

5Ба фикри лоубол, тамасхур барои мусибатзада аст,
ва зарба барои касонест, ки пояшон лағҷидааст.

6Хаймаҳои тороҷгарон ором аст,
ва онҳое ки Худоро ба ғазаб меоваранд, дар амният мебошанд,
ки ҳар яке худои худро дар дасти худ доранд+.

7Валекин аз чорпоён бипурс, ва туро таълим хоҳанд дод,
ва аз мурғони ҳаво бипурс, ва ба ту хабар хоҳанд дод;

8Ё бо замин мусоҳиба намо, ва туро таълим хоҳад дод,
ва моҳиёни баҳр ба ту ҳикоят хоҳанд кард.

9Кист аз ҳамаи онҳо, ки надонад,
ки дасти Худованд инро ба вуҷуд овардааст?

10Ҷони тамоми мавҷудот
ва рӯҳи тамоми навъи башар дар дасти Ӯст+.

11Оё гӯш суханонро намесанҷад,
чунон ки ком таъми хӯрокро фарқ мекунад+?

12Ҳикмат дар пирон аст,
ва хирад дар умри дароз+.

13Ҳикмат ва қудрат дар Ӯст,
машварат ва хирад аз они Ӯст.

14Инак, Ӯ хароб мекунад, ва он чиз аз нав бино нахоҳад ёфт;
касеро бандӣ мекунад, ва банди он кас кушода нахоҳад шуд+.

15Инак, обҳоро бозмедорад, ва хушк мешаванд,
ва онҳоро сар медиҳад, ва заминро чаппаву роста мекунанд.

16Қудрат ва ҳикмат аз они Ӯст,
ғалаткунанда ва чапғалатдиҳанда назди Ӯст.
17Ӯ мушовиронро бемулоҳиза мегардонад,
ва доваронро саргаранг мекунад;+
18Бандҳои подшоҳонро мекушояд,
ва бар камарҳошон миёнбанд мебандад;+
19Коҳинонро урьён мегардонад,
ва зӯроваронро вожгун мекунад;
20Суханваронро аз забон маҳрум менамояд,
ва зеҳни пиронро мерабояд;
21Забуниро бар мирон фурӯ мерезад,
ва камарбанди тавонгаронро суст мекунад;+
22Умқҳоро аз даруни торикӣ ошкор месозад,
ва зулмотро ба рӯшноӣ мебарорад;+

23Халқҳоро афзун мегардонад, ва онҳоро маҳв менамояд;
халқҳоро вусъат медиҳад, ва онҳоро тарк мекунад;+

24Сарварони қавми заминро аз ақл маҳрум менамояд,
ва онҳоро дар бодияи бероҳа сарсону саргардон мекунад:+

25Дар торикӣ даст-дасткунон роҳ мераванд,
ва рӯшноӣ нест;
ва онҳоро мисли мастон сарсону саргардон мекунад+.

БОБИ СЕЗДАҲУМ

Давоми нутқи Айюб.

13^1Инак, ҳамаашро чашми ман дидааст,
ва гӯши ман шунида, дарк намудааст.

2Он қадар, ки шумо медонед, ман низ медонам;
аз шумо камтар нестам.

3Аммо ман мехоҳам ба Қодир сухан ронам,
ва орзу дорам ба Худо исбот намоям+.

4Валекин шумо дурӯғ мебофед,
ҳамаатон табибони афсунгар ҳастед.

5Кошки тамоман хомӯш менишастед!

Ин барои шумо ҳикмат ҳисоб меёфт+.

6Пас, мазаммати маро бишнавед,
ва ба эродҳои лабҳоям гӯш андозед.

7Оё ба хотири Худо ноинсофона сухан меронед?

Ва аз барои Ӯ фиребгарона гап мезанед?

8Оё ба Ӯ рӯйбинӣ мекунед?

Оё барои Худо муддаӣ мешавед?

9Оё хуб мешавад, ки Ӯ шуморо таҳқиқ намояд?

Оё Ӯро фиреб мекунед, чунон ки инсонро фиреб мекунанд+?

10Шуморо сахт ҷазо хоҳад дод,
агар рустӣ рӯйбинӣ кунед.

11Кибриёи Ӯ, охир, шуморо дар даҳшат хоҳад андохт,
ва тарси Ӯ шуморо фаро хоҳад гирифт.

12Ёдовариҳои шумо мисли хокистар аст;
ҳисорҳои шумо ҳисорҳои гилин аст.

13Назди ман хомӯш бошед, ва ман сухан хоҳам ронд,
ва ҳар чи бар сарам ояд — ояд.
14Барои чӣ гӯшти худро бо дандони худ бигазам
ва ҷони худро ба кафи худ бигирам?
15Инак, маро қатл кунад ҳам,
ба Ӯ умед хоҳам баст,
аммо беайбии роҳҳои худро ба ҳузури Ӯ исбот хоҳам кард.

16Ин низ барои ман наҷот хоҳад буд,
зеро ки риёкор ба хузури Ӯ нахоҳад омад.

17Сухани маро бодиққат бишнавед,
ва фикри ман ба гӯшҳотон хоҳад расид.

18Инак, ба мурофиа оғоз намудаам;
медонам, ки сафед хоҳам шуд.

19Кист, ки тавонад ба ман мухолифат кунад?

Дар он сурат ҳоло хомӯш шуда, ҷон медодам+.

20Фақат ду чизро ба ман накун,
он гоҳ аз ҳузури Ту пинҳон нахоҳам шуд:

21Дасти Худро аз ман дур кун,
ва бигзор бими Ту маро дар даҳшат наандозад+.

22Ва даъват намо, ва ман ҷавоб хоҳам дод,
ё ки сухан ронам, ва ба ман ҷавоб гардон+.

23Гуноҳҳо ва хатоҳои ман чӣ қадар аст?

Ҷиноят ва хатои маро ба ман маълум намо.

24Чаро рӯи Худро пинҳон медорӣ,
ва маро душмани Худ ҳисоб мекунӣ+?

25Оё барги пажмурдаро ба ҳарос меандозӣ,
ва хаси хушкидаро таъқиб менамоӣ+?

26Зеро ки талхиҳоро бар ман менависӣ,
ва хатоҳои ҷавониамро ба ман нисбат медиҳӣ,+

27Ва пойҳои маро дар ишкел меандозӣ,
ва ҳамаи роҳҳои маро мепоӣ —
кафи пойҳои маро пайгирӣ мекунӣ+.

28Ва ин бечора мисли чизи пӯсида аз ҳам ҷудо мешавад,
мисли либосе ки куя зада бошад+.

БОБИ ЧОРДАҲУМ

Давоми он.

14^1Одамизод, ки аз зан зоида мешавад,
рӯзҳояш кам ва азобаш бисьёр аст:+
2Мисли гул месабзад ва пажмурда мешавад,
ва мисли соя мегурезад ва боқӣ намемонад+.

3Оё бар чунин махлуқе чашмони Худро менигаронӣ,
ва маро бо Худ ба мурофиа мебарӣ?

4Кист, ки тавонад аз чизи наҷис чизи поке берун оварад?

Як нафар ҳам нест+.
5Агар рӯзҳои вай муайян
ва шумораи моҳҳои вай назди Ту бошад,
ва ҳадде барояш гузошта бошӣ, ки аз он наметавонад бигзарад, —

6Аз вай рӯй гардон, то ки дам гирад
ва рӯзашро мисли муздуре ба анҷом расонад+.
7Яқинан барои дарахт умеде ҳаст:
агар бурида шавад, боз хоҳад сабзид,
ва навдаи он барҳам нахоҳад хӯрд;
8Агар решаи он дар замин пир шуда,
кундаи он дар хок бимирад,

9Ҳамин ки бӯи об ба он бирасад, нашъунамо хоҳад ёфт,
ва мисли ниҳоле ки нав шинонда шуда бошад, шохаҳо хоҳад расонид.

10Валекин мард мемирад, — ва фано мешавад,
ва одам ҷон медиҳад, — ва куҷост ӯ?
11Чунон ки обҳо аз дарьё меравад,
ва наҳр бе об монда, хушк мешавад,+
12Ончунон одамизод хобида, дигар намехезад;
то даме ки осмон фано нашавад,
бедор нахоҳанд шуд, ва аз хобашон сар нахоҳанд бардошт+.

13Кошки маро дар гӯр руст мекардӣ,
то вақти фурӯ нишастани ғазабат пинҳон медоштӣ ва бароям мӯҳлате муайян намуда,
пас аз он маро ба ёд меовардӣ!+

14Агар мард бимирад, оё боз зиндагӣ хоҳад кард?

Дар тамоми рӯзҳои замони муайяни худ умедвор мешудам,
то даме ки табдили ман фаро расад+.

15Маро даъват менамудӣ, ва ман ба Ту ҷавоб мегардондам;
иштиёқманди амали дастҳои худ мегаштӣ,+

16Зеро ки он гоҳ қадамҳои маро дар шумор меовардӣ,
ва хатои маро намепоидӣ;+
17Ҷинояти ман дар лӯлае сар ба мӯҳр мебуд,
ва гуноҳи маро рӯпӯш мекардӣ.

18Валекин, чунон ки кӯҳ афтода, гард-гард мешавад,
ва сахра аз ҷои худ меҷунбад;
19Об сангҳоро месояд,
ҷараёнҳояш хоки заминро шуста мебарад,
ончунон Ту умеди инсонро несту нобуд мекунӣ.

20Ӯро ба сурати абадӣ мағлуб менамоӣ, ва меравад;
рӯи ӯро дигаргун месозӣ, ва ӯро мефиристонӣ.

21Писаронаш бой мешаванд, ва ӯ намедонад;
ва ё ба залолат меафтанд, ва ӯ вазъияти онҳоро пайхас намекунад+.

22Аммо ҷисми ӯ бар ӯ дард мекунад,
ва ҷони ӯ андаруни ӯ мотам мегирад».

БОБИ ПОНЗДАҲУМ

Нутқи дуюми Алифоз. Ӯ бартарии Айюбро аз ҷиҳати дониш ва таҷриба эътироф намекунад.

15^1Ва Алифози Темонӣ ҷавоб гардонда, гуфт:+

2«Оё хирадманд бо дониши пуч ҷавоб медиҳад?

Ва батни худро аз боди самум пур мекунад+?

3Оё бо гапи номуносиб исбот менамояд?

Ва бо суханоне ки аз онҳо ҳеҷ фоидае нест?

4Лекин ту худотарсиро поймол намудаӣ,
ва илтиҷоро ба ҳузури Худо кам кардаӣ,

5Зеро ки гуноҳи ту даҳони туро ром намудааст,
ва ту забони ҳилагаронро хуш кардаӣ.

6Туро даҳонат айбдор мекунад, ва на ман;
ва лабҳоят ба зидди ту далолат менамояд+.

7Оё дар насли одамизод ту аввалин таваллуд ёфтаӣ?

Ва ё пеш аз талҳо ба вуҷуд омадаӣ+?

8Оё рози Худоро шунидаӣ?

Ва ҳикматро сӯи худ ҷалб намудаӣ+?

9Чӣ медонӣ, ки онро мо надонем?

Чӣ мефаҳмӣ, ки он назди мо набошад+?

10Ҳам мӯйсафед ва ҳам пиронсол дар байни мо ҳастанд,
ки умрашон аз умри падари ту бузургтар аст.

11Оё тасаллиҳои Худо барои ту кам аст?

Ва сухане ки бо мулоимат ба ту гуфта мешавад?

12Чаро дилат туро боло гирифтааст?

Ва чаро чашмонат аз хашм барқ мезанад?

13Зеро ки рӯҳи худро ба зидди Худо нигаронидаӣ,
ва аз даҳонат чунин суханонро мебарорӣ.

14Инсон чист, ки пок бошад?

Ва оё зодаи зан одил мешавад+?

15Инак, Ӯ ба муқаддасони Худ эътимод надорад,
ва осмон дар назараш пок нест,+

16Алалхусус одамизод зишт ва фосид аст,
ки ноинсофиро мисли об менӯшад+.

17Фикри худро ба ту изҳор менамоям, маро бишнав;
ва он чи дидаам, ҳикоят мекунам,

18Ки хирадмандон онро аз падарони худ ривоят кардаанд
ва пинҳон надоштаанд,+
19Ки танҳо ба онҳо ин замин дода шуда буд,
ва аз миёни онҳо бегонае нагузашта буд.

20Шарир дар тамоми рӯзҳои худ гирифтори сӯзу гудоз аст,
ва солҳои башумор барои ситамгар таъин шудааст.

21Садои даҳшатҳо дар гӯшҳои ӯст;
дар ҳини осоиштагӣ тороҷгар ба сараш меояд;

22Боварӣ надорад, ки аз торикӣ раҳо хоҳад шуд,
ва ба гумонаш шамшер ӯро дар камин аст;

23Барои порчаи ноне дарбадар гашта, мепурсад: „Куҷост?“

Медонад, ки назди ӯ рӯзи торикӣ муҳайёст.
24Тангӣ ва мӯҳтоҷӣ ӯро дар даҳшат меандозад,
мисли подшоҳе ки ба ҷанг тайёр шуда бошад,
ӯро мағлуб месозад,

25Зеро ки ӯ ба Худо дасти тааддӣ дароз кардааст
ва ба Қодир густохӣ намудааст,
26Гардандарозӣ карда, дар таҳти ҳалқаҳои
ғафси ҷавшани худ бар Ӯ тохт овардааст,
27Чунки рӯи худро бо фарбеҳии худ пӯшондааст,
ва камараш қабат-қабат чарбу бастааст;+
28Ва дар шаҳрҳои вайрон сокин хоҳад шуд,
дар хонаҳои ғайримаскуне
ки ба харобӣ маҳкум гардидааст.

29Ӯ бой нахоҳад шуд, ва сарваташ қоим нахоҳад монд,
ва молу мулкаш бар замин афзоиш нахоҳад ёфт;
30Аз торикӣ халос нахоҳад шуд;
ниҳолашро аланга хушк хоҳад кард,
ва аз нафаси даҳони Ӯ нобуд хоҳад шуд+.

31Бигзор ин одами гумроҳ ба батолат бовар накунад,
зеро ки батолат мукофоти ӯ хоҳад шуд;
32Пеш аз расидани рӯзаш фано хоҳад шуд,
ва шоху баргаш сабзу хуррам нахоҳад буд;+
33Мисли ток ғӯраи худро хоҳад рехт,
ва мисли зайтун муғҷаи худро хоҳад партофт;

34Зеро ки хонадони риёкор гирифтори бекасӣ хоҳад шуд,
ва аҳли байти ришвахӯрро оташ маҳв хоҳад кард+.

35Онҳое ки ба хабосат ҳомила мешаванд, бадиро мезоянд,
ва батнашон макрро тайёр мекунад»+.

БОБИ ШОНЗДАҲУМ

Ҷавоби чоруми Айюб. Ӯ ба Худо аз дӯстони худ, ки дар иштибоҳ афтодаанд, шикоят мекунад.

16^1Ва Айюб ҷавоб гардонда, гуфт:

2«Чунин чизҳоро аз ҳад зиёд шунидаам;
ҳамаатон тасаллидиҳандагони ғамовар ҳастед.

3Оё суханони пуч хотима хоҳад ёфт?

Ва чист, ки туро ба ҷавоб гардондан водор менамояд+?

4Ман низ мисли шумо сухан мерондам,
агар ҷони шумо ба ҷои ҷони ман мебуд;
барои шумо суханон иншо мекардам,
ва сари худро ба шумо меҷунбондам;
5Бо даҳони худ шуморо далер менамудам,
ва тасаллии лабҳоям дарди шуморо сабук мекард.

6Агар сухан ронам, дардам сабук намешавад,
ва агар хомӯш монам, чӣ дарде аз ман дур мешавад?

7Аммо акнун Ӯ маро бетоқат кардааст.
Тамоми хонадони маро Ту маҳв намудаӣ,+
8Ва ҷисми маро пурчин кардаӣ,
ки ин бар зидди ман шоҳид шудааст;
ва лоғарии ман бар ман қиём намуда,
дар пеши ман гувоҳӣ медиҳад.

9Ғазаби Ӯ маро медарад ва бо ман адоват дорад;
дандонҳои Худро бар ман ғиҷиррос мезанонад.
Душманам чашмонашро ба ман ало мекунад+.
10Мардон даҳони худро бар ман воз кардаанд,
бо суханони нангин рухсорҳоямро мезананд;
бар қасди ман забон як кардаанд+.
11Худо маро ба ноинсофон таслим намудааст,
ва ба дасти шарирон маро супурдааст.
12Ором будам, ва Ӯ маро пора-пора кардааст,
ва аз гарданам дошта, маро шикастааст,
ва маро барои Худ ҳадаф қарор додааст+.
13Камонандозони Ӯ маро иҳота кардаанд.
Гурдаҳоямро реш мекунанд, ва раҳмаш намеояд;
заҳраи маро бар замин мерезад;+
14Маро рахна бар рахна мекушояд,
мисли баҳодуре бар ман тохт меоварад.
15Бар пӯсти худ палос дӯхтаам,
ва шохи худро дар хок гузоштаам.
16Рӯи ман аз гирья суп-сурх шудааст,
ва бар мижгони ман зулмот аст,
17Гарчанде ки ҳеҷ ситаме дар дасти ман нест,
ва дуои ман нок аст.
18Эй замин! Хуни маро рӯпӯш накун,
ва бигзор дар умқи ту барои фиғони ман ҷое набошад.

19Инак, алҳол низ Гувоҳи ман дар осмон аст,
ва Шоҳиди ман дар арши аъло!+
20Маро тамасхур мекунед, эй дӯстонам!
Чашми ман сӯи Худо ашк мерезад,
21То ки Ӯ байни мард ва Худо доварӣ намояд,
чунон ки байни одамизод ва ёри вай аст.
22Зеро ки солҳои андак ба охир мерасад,
ва ман ба роҳи бебозгашт хоҳам рафт.

БОБИ ҲАФДАҲУМ

Давоми нутқи Айюб.

17^1Рӯҳи ман пажмурда шудааст, рӯзҳои ман ба поён мерасад,
қабристон барои ман муҳайёст.

2Ба ростӣ, тамасхуркунандагон гирдогирди мананд,
ва чашми ман дар талхгӯиҳои онҳо сокин аст+.

3Гарав гузошта, ба ҳузури Худ ба ман зомин шав!

Вагар на, кист, ки барои ман дасти паймон диҳад+?

4Зеро ки дили онҳоро аз хирад ниҳон доштаӣ,
бинобар ин онҳоро баланд нахоҳӣ бардошт.

5Касе ки ёронашро ба сони нахҷир таслим мекунад,
чашмони бачагонаш сиёҳ меравад.

6Худо маро вирди забони мардум гардондааст,
ва ман касе шудаам, ки ҳама ба рӯяш туф мекунанд+.

7Ва чашми ман аз ғусса хаста шудааст,
ва тамоми андомам мисли соя гардидааст.

8Росткорон дар ин бора мутаҳайир хоҳанд шуд,
ва бегуноҳ бар риёкор ба ғазаб хоҳад омад.

9Вале одил дар роҳи худ устувор хоҳад буд,
ва каси покизадаст боз ҳам қавӣ хоҳад шуд.

10Валекин ҳамаатон метавонед бозгашта биёед,
ва дар миёни шумо хирадманде нахоҳам ёфт.

11Рӯзҳоям гузаштааст, андешаҳоям, — орзуҳои дилам, —
барбод рафтааст+.
12Шабро мехоҳанд ба рӯз мубаддал кунанд,
нурро ба торикӣ наздик оваранд+.
13Агар умед кунам, ки дӯзах хонаи ман аст,
ва дар торикӣ бистари худро андозам,+
14Агар ба гӯр гӯям: „Ту падари ман ҳастӣ“,
ва ба кирм гӯям: „Ту модар ва хоҳари ман ҳастӣ“, —

15Пас, умеди ман куҷост?

Ва кист, ки умеди маро дида бошад?

16Он ба дарвозаи дӯзах фурӯ хоҳад рафт,
вақте ки якҷоя дар хок фурӯд оем».

БОБИ ҲАЖДАҲУМ

Нутқи дуюми Билдод.

Ӯ ногузир будани ҳалокати шариронро қайд менамояд.

18^1Ва Билдоди Шуҳӣ ҷавоб гардонда, гуфт:+

2«То ба кай ба суханон идома хоҳӣ дод?

Аввал мулоҳиза кунед, ва баъд сухан хоҳем ронд.

3Чаро мисли чорпое ҳисоб ёбем
ва дар назари шумо кундзеҳн намоем+?

4Эй, ки ҷони худро дар ғазаби худ медарӣ!

Наход ки барои ту замин хароб шавад,
ва кӯҳпора аз ҷояш кӯч кунад?

5Бо вуҷуди ин, нури шарирон хомӯш хоҳад шуд,
ва шарораи оташи онҳо рӯшноӣ нахоҳад дод+.

6Дар хаймаи ӯ нур тира хоҳад гардид,
ва чароғаш бар ӯ хомӯш хоҳад шуд.

7Қадамҳои пурзӯри ӯ танг хоҳад шуд,
ва машвараташ ӯро вожгун хоҳад кард+.

8Зеро ки бо пойҳояш дар дом хоҳад афтод,
ва бар рӯи тӯр роҳ хоҳад рафт+.

9Тузоқ пошнаи ӯро хоҳад қапид,
ва қапқон ӯро сахт нигоҳ хоҳад дошт.

10Ҷела барояш бар замин ниҳон аст,
ва чапарак барояш дар сари роҳ.

11Аз ҳар тараф даҳшатҳо ӯро хоҳад тарсонид,
ва дар ҳар қадамаш ӯро таъқиб хоҳад кард+.

12Насли ӯ гуруснагӣ хоҳад кашид,
ва ҳалокат барои афтодани ӯ тайёр аст;

13Андоми ҷисми ӯро хоҳад хӯрд:

нахустзодаи марг андоми ӯро хоҳад хӯрд.

14Аз хаймаи ӯ, ки паноҳгоҳи ӯст, ронда хоҳад шуд,
ва сӯи подшоҳи даҳшатҳо бурда хоҳад шуд.

15Дар хаймаи ӯ, ки дигар аз они ӯ набошад, даҳшатҳо сокин хоҳад шуд;
бар маскани ӯ кибрит боронида хоҳад шуд+.

16Решаҳои ӯ аз зер хушк хоҳад шуд,
ва шоху барги ӯ аз боло бурида хоҳад шуд.

17Зикри ӯ аз замин маҳв хоҳад шуд,
ва номи ӯро бар рӯи саҳро касе нахоҳад хонд+.

18Ӯро аз рӯшноӣ ба торикӣ хоҳанд ронд,
ва аз дуньё дур хоҳанд кард.

19Дар оилаи ӯ на аберае ӯро хоҳад буд ва на наберае;
ва дар иқоматгоҳҳои ӯ касе боқӣ нахоҳад монд+.

20Аз рӯи ӯ ғарбиён ҳайрон хоҳанд монд,
ва шарқиён ба даҳшат хоҳанд афтод.
21Ба яқин чунин аст масканҳои каси ноинсоф,
ва ҳамин аст қисмати маконе ки Худоро намешиносад»+.

БОБИ НУЗДАҲУМ

Ҷавоби панҷуми Айюб; бузургии имони ӯ.

19^1Ва Айюб ҷавоб гардонда, гуфт:

2«То ба кай ҷони маро андӯҳгин мекунед?

Ва маро бо суханон озор медиҳед?

3Ин даҳ маротиба аст, ки маро маломат менамоед,
ва шарм надошта, ба ман дуруштӣ мекунед.

4Ва агар ҳақиқатан ғалат карда бошам,
ғалатам бо ман мондааст.

5Агар ҳақиқатан бар ман такаббур карданӣ ва нанги маро ба ман нишон доданӣ бошед,

6Пас бидонед, ки Худо дар ҳаққи ман каҷкорӣ намудааст ва бо тӯри Худ маро печонда гирифтааст.

7Инак, аз дасти зулм фарьёд мекашам, ва мустаҷоб намешавам;
истиғоса мебарам, ва инсофе нест+.

8Роҳи маро тавора кашидааст, ва ман наметавонам гузарам;
ва бар тариқҳои ман торикӣ афкандааст+.

9Ҷалоли маро аз ман кашида гирифтааст,
ва тоҷи сари маро дур кардааст+.

10Маро гирдогирд хароб кардааст, ва ман талаф мешавам;
ва умеди маро, мисли дарахте, решакан кардааст.

11Ғазаби Худро бар ман афрӯхтааст,
ва маро душмани Худ ҳисоб кардааст+.
12Фавҷҳои Ӯ якҷоя меоянд,
ва роҳи худро сӯи ман кушодаанд,
ва гирдогирди хаймаи ман ҷойгир шудаанд+.
13Бародаронамро аз ман дур кардааст,
ва ошноҳоям аз ман тамоман бегона шудаанд+.
14Ақрабоям маро тарк намудаанд,
ва ошноҳоям маро фаромӯш кардаанд.

15Меҳмонони хонаам ва канизонам маро бегона ҳисоб мекунанд:

дар назари онҳо одами ғайр шудаам.

16Ғуломи худро мехонам, ва ҷавоб намедиҳад,
агарчи бо даҳони худ ӯро тазаррӯъ менамоям.

17Нафаси ман барои занам нафратангез шудааст,
ва тазаррӯи ман барои бародаронам+.

18Бачаҳои кӯча низ аз ман нафрат доранд;

Вақте ки мехезам, маро таҳқир мекунанд+.

19Ҳамаи маҳрамони розам аз ман безор шудаанд,
ва онҳое ки дӯст медоштам, ба ман зид шудаанд.

20Устухонам ба пӯсти баданам часпидааст,
ва фақат бо вораи дандонҳоям мондаам.

21Ба ман лутф намоед, ба ман лутф намоед шумо, эй ёронам!

Зеро ки дасти Худо бар ман зарба расондааст+.

22Чаро мисли Худо маро таъқиб мекунед
ва аз гӯшти ман сер намешавед?

23Кошки суханонам навишта мешуд!

Кошки дар китобе дарҷ меёфт!+

24Кошки бо қалами оҳанин
ва қалъагӣ бар кӯҳпорае ба сурати абадӣ канда мешуд!+

25Ва ман медонам, ки фидиягузори ман зинда аст,
ва дар замони охир бар замин қиём хоҳад кард+.

26Вале агарчи пӯсти ман пӯсида гардад,
ман дар ҷисми худ Худоро мебинам+.
27Ӯро ман барои худ мебинам,
ва чашмонам ба Ӯ менигарад, ва на чашми бегонае;
гурдаҳоям андаруни ман талаф шудааст.

28Аммо агар бигӯед, ки „чӣ сон ӯро таъқиб кунем?“,
ва қарор диҳед, ки решаи бадӣ дар ман аст, —
29Пас, шумо аз шамшер тарсон бошед,
зеро ки зарбаҳои шамшер хашмовар аст,
то бидонед, ки доварӣ ҳаст»+.

БОБИ БИСТУМ

Нумқи дуюми Сӯфор дар бораи бебақоии бахти шарирон.

20^1Ва Сӯфори Наъмотӣ ҷавоб гардонда, гуфт:+

2«Аз он сабаб андешаҳоям маро ба ҷавоб гардондан таҳрик медиҳад, ки ман таҳқирро ҳис кардам:

3Мазаммати пурмаломатро дар ҳаққи худ шунидам,
ва рӯҳе аз даруни хирадам маро водор менамояд, ки ба ту ҷавоб диҳам.

4Оё инро надонистаӣ, ки аз қадимулайём,
аз замоне ки одамизод бар замин пайдо шудааст,+

5Таронасароии шарир кӯтоҳмуддат аст,
ва шодии риёкор ба як тарфатулайн аст?

6Ҳарчанд ки шавкаташ то ба осмон баланд гардад,
ва сараш ба абрҳо бирасад,+

7Мисли наҷосаташ абадан нест хоҳад шуд;
онҳое ки ӯро дида буданд, хоҳанд гуфт: „Ӯ куҷост?“+

8Мисли хоб хоҳад парид, ва ӯро нахоҳанд ёфт,
ва мисли рӯъёи шаб аз назар ғоиб хоҳад шуд+.

9Чашме ки ӯро дида буд, дигар нахоҳад дид,
ва маконаш дигар ба ӯ нахоҳад нигарист+.

10Писаронаш бо бенавоён мувосо хоҳанд кард,
ва дастҳояш сарвати ӯро гардонда хоҳад дод.

11Устухонҳояш, ки пур аз таровати ҷавонии ӯст,
бо ӯ дар хок хоҳад хобид.
12Агарчи дар даҳони ӯ бадӣ ширин аст,
ва онро дар таги забонаш ниҳон мекунад,+
13Ва онро дареғ дошта, тарк намекунад,
ва онро дар лунҷи худ нигоҳ медорад, —
14Хӯроки ӯ дар амъояш табдил ёфта,
андаруни ӯ мисли заҳри гурзаҳо хоҳад шуд.

15Сарватеро, ки фурӯ бурда буд, қай хоҳад кард:

онро Худо аз шиками ӯ бадар хоҳад ронд.

16Ӯ заҳри гурзаҳоро хоҳад макид;
забони афъӣ ӯро хоҳад кушт.

17Ӯ ҷӯйборро нахоҳад дид:

наҳрҳо ва ҷӯйҳои асал ва қаймоқро.

18Дороии худро хоҳад баргардонид,
ва онро фурӯ нахоҳад бурд;
сарваташ ҳарчанд бузург бошад ҳам,
аз он шод нахоҳад шуд.

19Зеро ки ӯ бар бенавоён зулм карда, онҳоро партофтааст;
хонаеро, ки бино накардааст, тороҷ намудааст.

20Чунки дар шиками худ сериро надонистааст;
аз бору буди худ чизеро халос нахоҳад кард.

21Аз пурхӯрии ӯ чизе боқӣ намемонад,
пас нозу неъмати ӯ пойдор нахоҳад буд.

22Вақте ки ҳавасҳояш пурра ба иҷро расад, ӯ ба танг хоҳад омад;
ҳар дасти ситамкаш бар ӯ қиём хоҳад кард.

23Чун шикамашро пур кардан хоҳад,

Худо шиддати ғазаби Худро бар ӯ равона хоҳад кард,
ва онро мисли борон бар ҷисми ӯ меборонад.

24Агар аз яроқи оҳанин гурезад,
камони мисин ӯро шикоф хоҳад кард:

25Ҷисмашро шикофта, аз тахтапушташ берун хоҳад омад,
ва барқи синон аз заҳраи ӯ хоҳад гузашт;
даҳшатҳо ӯро фаро хоҳад гирифт+.

26Тамоми торикӣ барои паноҳкардагони ӯ муҳайёст;
оташе ки касе надамида бошад, ӯро хоҳад хӯрд ва он
чиро, ки дар хаймаи ӯ боқист, талаф хоҳад кард+.

27Осмон гуноҳи ӯро ошкор хоҳад кард,
ва замин ба муқобили ӯ хоҳад бархост.

28Ҳосили хонаи ӯ талаф хоҳад шуд:

дар рӯзи ғазаби Ӯ барбод хоҳад рафт.

29Чунин аст қисмати одами шарир аз ҷониби Худо,
ва қазову қадари ӯ аз ҷониби Қодир»+.

БОБИ БИСТУ ЯКУМ

Ҷавоби шашуми Айюб.

Хушбахтии шарирон баъзан вақти бисъёр давом мекунад, то даме ки ба доварии Худо дучор оянд.

21^1Ва Айюб ҷавоб гардонда, гуфт:

2«Сухани маро бодиққат бишнавед,
ва ин барои ман тасаллиҳои шумо хоҳад буд.

3Маро тоқат кунед, ва ман сухан хоҳам ронд;
ва баъд аз сухан ронданам тамасхур намо+.

4Оё шикоятам ба зидди одамест, ки мисли ман бошад?

Ва чаро ман бесабрӣ накунам?

5Ба ман назар кунед ва мутаҳайир шавед,
ва даст бар даҳон бимонед+.

6Ман низ, чун ба ёд оварам, ба ҳаяҷон меоям,
ва ҷисми маро ларза мегирад.

7Чаро шарирон зинда мемонанд,
ба пирӣ мерасанд ва сарват афзун мекунанд+?

8Наслашон ба ҳузури онҳо, бо онҳо сиҳат саломат аст
ва авлодашон пеши назари онҳост.

9Хонаҳошон аз тарс эмин аст,
ва асои Худо бар онҳо нест.

10Нарговашон бордор мекунад, ва зоеъ намеравад;
модаговашон мезояд, ва гӯсолаи он нобуд намешавад.

11Кӯдакони худро мисли рамае мефиристанд, ва бачаҳои онҳо рақс мекунанд.

12Бо даф ва барбат месароянд,
ва бо садои най дилхушӣ мекунанд.

13Рӯзҳои худро дар хушбахтӣ мегузаронанд,
ва ба як тарфатулъайн ба қабр фурӯд меоянд.

14Ва ба Худо мегӯянд: „Аз мо дур шав!

Ба донистани тариқҳои Ту хоҳиш надорем+.

15Қодир кист, ки Ӯро ибодат кунем?

Ва чӣ нафъ дорад, ки ба Ӯ илтиҷо намоем?“+

16Яқин дорам, ки нозу неъматашон дар дасти онҳо нест.

Машварати шарирон аз ман дур бод!+

17Оё бисьёр воқеъ шудааст, ки нури шарирон хомӯш бошад,
ва ҳалокаташон бар сарашон омада бошад,
ва Ӯ дар ғазаби Худ азиятҳоро насиби онҳо гардонда бошад+?

18Оё онҳо мисли хасе пеши бод гардидаанд?

Ва мисли пари коҳе ки гирдбод гирифта мебарад+?

19Мегӯед, ки „Худо ҷафои варо барои фарзандони вай саришта хоҳад кард“.

Бигзор Ӯ худи варо сазо диҳад, то ки вай инро бидонад,+

20Чашмонаш мусибати варо бубинад,
ва худаш аз ҷоми ғазаби Қодир бинӯшад,+

21Зеро ки баъд аз мурданаш варо дар хонааш чӣ ҳоҷате ҳаст,
дар сурате ки шумораи моҳҳояш ба итмом расидааст?

22Оё Худоро дониш омӯхтан мумкин аст,
дар сурате ки Ӯ бар нуфуси улвӣ доварӣ мекунад+?

23Яке дар айни бардамии худ мемирад,
дар ҳолате ки тамоман бекудурат ва некрӯз аст;

24Зарфҳояш пур аз шир аст,
ва мағзу устухонҳояш тару тоза аст.
25Вале дигаре дар талхин ҷон мемирад,
дар ҳолате ки аз некӯӣ лаззат набурдааст.
26Онҳо якҷоя дар хок мехобанд,
ва кирмҳо онҳоро рӯпӯш мекунад.
27Инак фикрҳои шуморо медонам,
ва дасисаҳоеро, ки дар ҳаққи ман ноҳақ андешидаед.

28Зеро ки мегӯед: „Куҷост хонаи наҷиб?

Ва куҷост хаймаи масканҳои шарирон?“

29Оё аз сайёҳон напурсидаед,
ва далелҳои онҳоро наметавонед инкор намоед,

30Ки бадкор дар рӯзи мусибат маҳфуз дошта мешавад,
ва дар рӯзи ғазаб ба паноҳгоҳе бурда мешавад+?

31Кист, ки тавонад роҳи ӯро дар пеши ӯ мазаммат намояд?

Ва кист, ки ӯро барои кардаи ӯ сазо диҳад+?

32Ва ӯ ба гӯристон бурда мешавад,
ва дар мазораш нигаҳбоне гузошта мешавад.

33Кулӯхҳои водӣ барои ӯ ширин аст,
ва аз қафояш издиҳоми мардум гусел мекунанд,
ва пешопеши ӯ онҳо сону шумор надоранд.

34Пас, чӣ гуна маро бо суханони пуч тасаллӣ медиҳед,
дар сурате ки аз ҷавобҳои шумо фақат хиёнат боқӣ мондааст?»

БОБИ БИСТУ ДУЮМ

Нутқи сеюми Алифоз.

Ӯ мисли пештара Айюбро гуноҳкор мешуморад.

22^1Ва Алифози Темонӣ ҷавоб гардонда, гуфт:+

2«Оё мард ба Худо фоида мерасонад?

Ба яқин, соҳибфаҳм фақат ба худаш фоида мерасонад.

3Оё ба ин ки ту одил бошӣ, Қодирро ҳоҷате ҳаст?

Ва оё Ӯро фоидае ҳаст аз он ки ту роҳҳои худро беайб созӣ+?

4Оё аз боиси худотарсии ту Ӯ туро азият медиҳад?

Бо ту ба мурофиа меояд?

5Оё шарорати ту бузург нест?

Ва гуноҳҳои ту беинтиҳо нест?

6Яқин аст, ки ту аз бародарони худ ноҳақ гарав гирифтаӣ,
ва либоси бараҳнагонро кашидаӣ+.

7Ба ташна об надодаӣ,
ва аз гурусна нонро дареғ доштаӣ+.

8Вале шахси муштзӯр соҳиби замин буд,
ва олимақом дар он сокин мешавад.

9Бевазанонро тиҳидаст фиристодаӣ,
ва бозувони ятимон шикаста шудааст+.

10Бинобар ин гирдогирди ту домҳост,
ва тарси ногаҳонӣ туро дар изтироб андохтааст,+

11Ё торикӣ, ки чизеро дар он намебинӣ,
ва оби фаровон туро пӯшонидааст+.
12Худо, охир, дар афрози осмон аст;
ба сари ситораҳо бингар: чӣ гуна онҳо баланд аст!+

13Вале ту мегӯӣ: „Худо чӣ медонад?

Оё Ӯ метавонад аз миёни тирагӣ доварӣ намояд+?

14Абрҳо пардаи Ӯст, ва Ӯ намебинад,
ва дар гунбази афлок гардиш мекунад“.
15Оё ту тариқи қадимиёнро пайравӣ менамоӣ,
ки мардуми ҷафокор бо он равона буданд,
16Ва онҳо бемаҳал маҳкум гардиданд,
ва буньёдашон ба наҳре мубаддал шуд+?
17Чунки ба Худо гуфтанд: „Аз мо дур шав!
Ва Қодир ба мо чӣ метавонад бикунад?“+

18Ва ҳол он ки Ӯ хонаҳошонро аз нозу неъмат пур карда буд.

Машварати шарирон аз ман дур бод!+
19Одилон инро дида, шод шуданд,
ва бегуноҳ онҳоро тамасхур кард:+
20„Ба яқин, мухолифони мо талаф шудаанд,
ва бақияи онҳоро оташ хӯрдааст“.
21Пас, бо Ӯ мувофиқат намо, ва саломат бош;
ба ин тариқ ба некӯӣ ноил хоҳӣ шуд.
22Аз даҳони Ӯ таълимот биомӯз.
ва гуфтори Ӯро дар дили худ ҷойгир намо+.
23Агар ба Қодир руҷӯъ намоӣ, бино хоҳӣ ёфт,
ба шарте ки ноинсофиро аз хаймаи худ дур созӣ,+

24Ва хазинаи тиллоро дар хок
ва зари Ӯфирро дар сангҳои селобҳо андозӣ, —+
25Он гоҳ Қодир хазоини тиллои ту
ва нуқраи хушъиёр барои ту хоҳад буд,
26Зеро ки он вақт аз Қодир шодкомӣ хоҳӣ ёфт,
ва рӯи худро сӯи Худо хоҳӣ бардошт+.

27Сӯи Ӯ дуо хоҳӣ гуфт, ва Ӯ туро иҷобат хоҳад намуд,
ва ту назрҳои худро иҷро хоҳӣ кард+.

28Ва чизеро ният кунӣ, ва он барои ту ба амал хоҳад омад,
ва бар роҳҳои ту рӯшноӣ хоҳад дурахшид+.

29Агар сарпаст кунанд, хоҳӣ гуфт: „Баландӣ бидеҳ!“,
ва Ӯ сархамро наҷот хоҳад дод;

30Он касро низ, ки бегуноҳ набошад, раҳо хоҳад кард,
ва ба туфайли покии дастҳои ту вай раҳо хоҳад шуд»+.

БОБИ БИСТУ СЕЮМ

Ҷавоби ҳафтуми Айюб: ӯ муштоқи Худои Ҳай аст.

23^1Ва Айюб ҷавоб гардонда, гуфт:

2«Имрӯз низ шикваи ман талх аст,
чунки зарбаи дасти Ӯ аз оҳу воҳи ман сахттар аст.

3Кошки медонистам, ки Ӯро аз куҷо ёбам,
то ки пеши тахти Ӯ биёям!

4Даъвои худро ба ҳузури Ӯ пешниҳод менамудам,
ва даҳонамро аз далелҳо пур мекардам+.

5Суханонеро, ки ба ҷавоби ман мегуфт, медонистам,
ва он чи ба ман мегуфт, мефаҳмидам.

6Оё бо қуввати азими Худ бо ман ҷидол менамуд?

Не! Балки ба ман диққат медод.

7Он гоҳ росткор ба Ӯ исбот мекард,
ва ман аз дасти Довари худ ба сурати абадӣ раҳоӣ меёфтам.

8Инак, ба тарафи шарқ меравам, вале Ӯ ёфт намешавад,
ва ба тарафи ғарб, — вале Ӯро пайхас намекунам;

9Ба тарафи шимол, вақте ки Ӯ ҳаракат мекунад, — Ӯро намебинам;
ба тарафи ҷануб, вақте ки Ӯ рӯ меоварад, — Ӯро мушоҳида намекунам.

10Зеро роҳеро, ки бар он истодаам, Ӯ медонад;
агар маро меозмуд, мисли тилло мебаромадам+.

11Пои ман изи қадами Ӯро гирифта рафтааст:

тариқи Ӯро нигоҳ доштаам, ва аз он сар натофтаам.

12Аз ҳукми лабҳои Ӯ дур нашудаам;
суханони даҳони Ӯро бештар аз ротибаи худ ниҳон доштаам.

13Валекин Ӯ якраъй аст, ва кист, ки Ӯро баргардонад?

Ва он чи дили Ӯ хоҳад, ба ҷо меоварад+.

14Ҳамин тавр Ӯ муқаддаротро дар ҳаққи ман анҷом медиҳад:

ва мисли ин назди Ӯ бисьёранд.
15Бинобар ин аз хашми Ӯ ба ҳарос меафтам;
вақте ки мулоҳиза мекунам, аз Ӯ метарсам.
16Худо дар дили ман ваҳм андохтааст,
ва Қодир маро ҳаросон кардааст,

17Зеро ки на аз торикӣ кори ман тамом шудааст,
ва на аз дидори ман,
ки онро зулмот пӯшондааст.

БОБИ БИСТУ ЧОРУМ

Давоми ҷавоби Айюб.

24^1Чаро аз ҷониби Қодир вақтҳо таъин карда нашудааст?

Ва чаро орифони Ӯ рӯзҳои Ӯро намебинанд?

2Марзаҳоро мекӯчонанд;
рамаро медузданд ва мечаронанд+.

3Хари ятимонро гирифта мебаранд;
наргови бевазанро ба гарав мегиранд.

4Бенавоёнро аз роҳ мегурезонанд:

мазлумони замин якҷоя пинҳон мешаванд+.

5Инак онҳо, мисли харони ваҳшӣ дар биёбон,
ба фаъолияти худ берун омада, хӯроки худро ҷустуҷӯ мекунанд:

дашт ба ҳар яке барои бачагонаш ризқу рӯзӣ мерасонад.

6Дар саҳро хӯшаҳои бо алаф омехтаро медараванд,
ва ангури дерпази токзори шарирро мечинанд.

7Бараҳна мехобанд, бе он ки либосе дошта бошанд,
ва дар сармо онҳоро рӯпӯше нест+.

8Аз бориши кӯҳсор тар мешаванд,
ва азбаски паноҳгоҳе надоранд, кӯҳпораро қучоқ мекунанд.

9Ятимро аз пистон ҷудо карда мебаранд,
ва бачаи мискинро ба гарав мегиранд.

10Онҳоро водор мекунанд, ки бараҳна, бе либос роҳ раванд;
ва гуруснагон бандҳои гандумро мебардоранд;

11Дар миёни деворҳо равған мекашанд;
дар чархуштҳо ангур зер мекунанд, ва ташна мемонанд.

12Аз даруни шаҳр мардум фиғон мекашанд,
ва ҷони маҷрӯҳон истиғоса мебарад,
вале Худо инро мазаммат намекунад+.
13Инҳо аз ҷумлаи душманони рӯшноӣ мебошанд,
тариқҳои онро эътироф намекунанд,
ва дар роҳҳояш қадам намегузоранд:+
14Қотил пеш аз дамидани субҳ мехезад,
мискин ва бенаворо мекушад,
ва шабона бо дуздӣ машғул мешавад.
15Чашми зинокор низ мунтазири бегоҳирӯзист,
вай мегӯяд: „Чашми касе маро нахоҳад дид“,
— ва ба рӯяш ниқоб мепӯшад,+
16Дар торикӣ ба хонаҳо нақб меканад.
Рӯзона худро пинҳон медоранд,
рӯшноиро намедонанд.
17Зеро субҳ барои ҳамаашон зулмот аст,
чунки воҳимаҳои зулмотро мешиносанд.
18Вай бар рӯи об сабук аст;
қисмати вай бар замин нафрин аст:
ба роҳи токзор дигар рӯ нахоҳад овард.

19Чунон ки хушкӣ ва гармӣ оби барфро фурӯ мебарад,
ончунон дӯзах гуноҳкоронро.

20Батн варо фаромӯш хоҳад кард;
кирм аз вай лаззат хоҳад бурд; вай дигар зикр нахоҳад ёфт;
ва ноинсофӣ мисли дарахт хоҳад шикаст+.

21Вай ба зани бефарзанде ки назоидааст, ситам мекунад,
ва ба бевазан некӣ намекунад.

22Вай баҳодуронро низ бо қуввати худ мағлуб менамояд;
вай бармехезад, ва ҳеҷ кас дар ҳаёти худ эмин нест.

23Ба вай Ӯ амният мебахшад, ва бар он вай такья мекунад;
ва чашмони Ӯ бар роҳҳои онҳост.

24Ба пояи аъло мерасанд, — ва ба як тарфатулъайн нест мешаванд;
ва ба залолат афтода, мисли ҳама пажмурда мегарданд,
ва мисли сари хӯша бурида мешаванд+.

25Ва агар чунин набошад, кист, ки тавонад маро такзиб кунад,
ва сухани маро ҳеҷу пуч гардонад?»

БОБИ БИСТУ ПАНҶУМ

Нутқи сеюми Билдод: инсон ба ҳузури Худо чист?

25^1Ва Билдоди Шуҳӣ ҷавоб гардонда, гуфт:+

2«Ҳукмронӣ ва тарс дар Ӯст;
дар афрозҳои Худ осоиштагӣ ба вуҷуд меоварад.

3Оё фавҷҳои Ӯ сону шумор доранд?

Ва кист, ки нури Ӯ бар вай тулӯъ намекарда бошад+?

4Вале инсон чӣ гуна ба ҳузури Худо одил шавад?

Ва зодаи зан чӣ гуна пок бошад+?
5Инак, ҳатто моҳ чандон рӯшноӣ намедиҳад,
ва ситорагон дар назари Ӯ пок нестанд,
6Алалхусус инсон, ки мисли кирм аст,
ва писари одам, ки мисли митта аст»+.

БОБИ БИСТУ ШАШУМ

Ҷавоби ҳаштуми Айюб: нутқи Билдод метавонад касро ба ноумедӣ дуҷор созад,

лекин Айюб ба Худо имон меоварад.

26^1Ва Айюб ҷавоб гардонда, гуфт:

2«Чӣ гуна ту ба беқуввате мадад расондӣ,
ва бозуи бемаҷолеро раҳо кардӣ!

3Чӣ гуна ту ба беҳикмате машварат додӣ,
ва ҳақиқати ҳолро ба хубӣ фаҳмондӣ!

4Барои кӣ ин суханонро гуфтӣ?

Ва рӯҳи кист, ки аз ту берун омад?

5Арвоҳи мурдагон дар зери об,
ва сокинони он ба ларза меоянд.

6Дӯзаҳ пеши назари Ӯ бараҳна аст,
ва барои асфалуссофилин рӯпӯше нест+.

7Шимолро бар хало мегустаронад,
заминро бар нестӣ меовезад+.

8Обро дар абрҳои Худ банд мекунад,
ва ҳеҷ саҳобе зери он намекафад+.

9Рӯи тахти Худро мепӯшонад,
абри Худро бар он паҳн мекунад.

10Хате бар рӯи об мекашад,
то ба ҳадди рӯшноӣ ва торикӣ+.

11Сутунҳои осмон ба ларза меояд,
ва аз итоби Ӯ ба даҳшат меафтад+.

12Бо қуввати Худ баҳрро ба шӯр меоварад,
ва бо хиради Худ раҳабро захмдор мекунад+.

13Аз рӯҳи Ӯ осмон шукӯҳ ёфтааст;
дасти Ӯ аждари болдорро нобуд кардааст+.

14Инак, инҳо ҳиссаест аз роҳҳои Ӯ;
ва чӣ сухани андаке дар ҳаққи Ӯ шунидаем!

Вале раъди қудрати Ӯро кист, ки тавонад пай барад?»

БОБИ БИСТУ ҲАФТУМ

Давоми ҷавоби Айюб.

27^1Ва Айюб нутқи худро давом дода, гуфт:

2«Қасам ба ҳаёти Худо, ки Ӯ маро аз адлу инсоф маҳрум намудааст,
ва ба ҳаёти Қодир, ки ҷони маро талх кардааст,+

3Ки то даме ки ҷони ман дар тани ман аст,
ва нафаси Худо дар димоғи ман аст,+
4Лабҳоям ноинсофона сухан нахоҳад ронд,
ва забонам дурӯғ нахоҳад гуфт!
5Ҳошо, ки ман шуморо ҳақ шуморам:

то дами мурданам нахоҳам гузошт, ки беайбии маро аз ман дур кунед.

6Адли худро маҳкам нигоҳ доштаам, ва онро тарк нахоҳам кард;
дили ман аз аввали ҳастиам маро мазаммат накардааст.

7Душмани ман мисли шарир хоҳад буд,
ва мухолифи ман мисли ноинсоф.

8Зеро риёкор чӣ умеде дорад, вақте ки Худо ӯро маҳв мекунад,
вақте ки ҷони ӯро мегирад+?

9Оё Худо фарьёди ӯро хоҳад шунид,
вақте ки мусибате ба сари ӯ ояд+?

10Оё ӯ аз Қодир шодкомӣ хоҳад ёфт,
ва ҳар вақт Худоро хоҳад хонд?

11Он чиро, ки дар дасти Худост, ба шумо таълим хоҳам дод;
он чиро, ки аз ҷониби Қодир аст, ниҳон нахоҳам кард.

12Инак, шумо ҳамаатон инро дидаед;
ва чаро чунин суханони хушкухолӣ мегӯед?

13Чунин аст насибаи одами шарир аз ҷониби Худо,
ва меросе ки золимон аз Қодир пайдо мекунанд+.

14Агар фарзандони ӯ бисьёр шаванд, тӯъмаи шамшер хоҳанд шуд;
ва авлоди ӯ аз нон сер нахоҳанд шуд+.
15Бақияи онҳо аз вафот дар гӯр хоҳанд шуд;
ва занони беваашон гирья нахоҳанд кард+.
16Агар ӯ нуқраро мисли хок ҷамъ оварад,
ва либосро мисли гил тайёр кунад, —+

17Ӯ тайёр мекунад, вале онро одил хоҳад пӯшид,
ва нуқраро бегуноҳ мерос хоҳад гирифт+.

18Хонаи худро ӯ мисли куя бино мекунад,
ва мисли соябоне ки нигаҳбон месозад+.

19Ба сифати сарватдор хоб меравад, вале дигар чунин нахоҳад буд:

чашмони худро мекушояд, — ва сарваташ нест шудааст+.

20Даҳшатҳо мисли об ӯро фаро мегирад;
шабона ӯро тундбод мерабояд.
21Боди шарқӣ мебардорад, ва меравад;
ва ӯро аз маконаш лесида мебарад+.
22Ва бар ӯ тир меандозад, ва дареғ намедорад,
агарчи ӯ зӯр мезанад, ки аз дасти он бигрезад.

23Дар ҳаққи ӯ даст бар ҳам месояд,
ва аз маконаш ба ҳоли ӯ ҳуштак мекашад+.

БОБИ БИСТУ ҲАШТУМ

Давоми ҷавоби Айюб.

28^1Ба яқин, нуқра маъдане дорад,
ва тилло маконе ки мегудозанд.
2Оҳан аз хок гирифта мешавад,
ва мис аз санг гудохта мешавад.
3Одам ба торикӣ хотима медиҳад,
ва то ниҳояти дараҷа сангҳоро дар торикӣ
ва зулмот тафтиш мекунад.
4Ғоре ба зери макони аҳолинишин мекананд,
аз хотири пиёдагардҳои рӯи замин фаромӯш мешаванд,
ва дур аз мардум овезон гардида,
ба ҳар сӯ ҳаракат мекунанд.
5Замине ки аз сатҳаш нон мерӯяд, андарунаш,
мисли он ки аз оташ бошад, чаппагардон шудааст.

6Сангҳояш макони ёқути кабуд аст,
ва тиллои хока дорад.

7Роҳи онро бози шикорӣ намедонад,
ва чашми уқоб онро надидааст.

8Даррандагон бар он қадам нагузоштаанд,
ва арсалон бар он гузар накардааст.

9Ба сангх хоро дасти худро дароз мекунад,
кӯҳҳоро аз буньёдашон чаппа мегардонад.

10Дар кӯҳпораҳо чӯйҳо меканад,
ва чашмаш ҳар чизи гаронбаҳоро мебинад.

11Наҳрҳоро аз таровиш мебандад,
ва чизи ниҳонро ба рӯшноӣ мебарорад.

12Валекин ҳикмат аз куҷо ёфт мешавад?

Ва макони хирад куҷост+?

13Инсон қадри онро намедонад,
ва он дар замини зиндагон ёфт намешавад+.

14Варта мегӯяд: „Он дар ман нест“;
ва баҳр мегӯяд: „Назди ман нест“;

15Зари холис дар ивази он дода намешавад,
ва нуқра ба баҳои он баркашида намешавад+.

16Ба он на бо зари сурхи Ӯфир қимат дода мешавад,
на бо ҷазъи гаронбаҳо ва ёқути кабуд+.

17Тилло ва оина ба он баробар нест,
ва зевари зари холис наметавонад онро иваз намояд.

18Марҷон ва булӯр зикр намеёбад,
ва пайдо кардани ҳикмат аз ҷавоҳир душвортар аст+.

19Ёқути зарди ҳабаш ба он баробар нест;
ба он бо зари сурхи покиза баҳо дода намешавад.

20Валекин ҳикмат аз куҷо меояд?

Ва макони хирад куҷост?

21Ва ҳол он ки он аз чашми тамоми махлуқот пинҳон аст,
ва аз мурғони ҳаво нуҳуфта аст.

22Асфалуссофилин ва марг мегӯянд:

„Овозаи онро бо гӯши худ шунидаем“.

23Худо роҳи онро медонад,
ва Ӯ аз макони он хабардор аст,

24Зеро ки Ӯ то ба ақсои замин назар мекунад,
ва он чиро, ки зери тамоми осмон аст, мебинад.

25Ҳангоме ки Ӯ вазне барои бод муқаррар намуд,
ва обҳоро бо мизоне ҷойгир кард,
26Ва ҳангоме ки низоме барои борон қарор дод,
ва роҳе барои барқи тундарҳо, —+
27Он гоҳ онро дид ва онро дар шумор овард,
онро муҳайё кард,
ва онро низ тафтиш намуд,+

28Ва ба одамизод гуфт: „Инак, тарси Худованд ҳикмат аст,
ва аз бадӣ дур шудан хирад аст“»+.

БОБИ БИСТУ НӮҲУМ

Давоми ҷавоби Айюб.

Ӯ ба айбдоркунии бардурӯғи Алифоз зрод мегирад.

29^1Ва Айюб нутқи худро давом дода, гуфт:
2«Кошки ман мисли моҳҳои пеш мебудам,
мисли рӯзҳое ки Худо маро нигоҳ медошт,
3Вақте ки чароғи Ӯ бар сари ман нур мепошид,
ва ман бо рӯшноии он дар торикӣ роҳ мерафтам;+

4Мисли он ки дар рӯзҳои ҷавонии худ будам,
вақте ки дӯстии Худо бар хаймаи ман буд,
5Вақте ки Қодир ҳанӯз бо ман буд,
ва фарзандонам дар гирду пеши ман буданд,+
6Вақте ки пойҳои ман бо қаймоқ шуста мешуд,
ва кӯҳпора барои ман ҷӯйбори равған мерехт!+
7Ҳангоме ки ман ба дарвозаи шаҳр мебаромадам,
ва нишастгоҳи худро дар майдон муҳайё менамудам, —

8Ҷавонон маро дида, пинҳон мешуданд,
ва пирон бархоста, рост меистоданд;
9Мирон аз суханронӣ худдорӣ мекарданд,
ва даст ба даҳони худ мемонданд;
10Овози сарварон хомӯш мешуд,
ва забонашон ба комашон мечаспид+.

11Гӯше ки овозаи маро мешунид, маро сазовори хушбахтӣ медонист;
ва чашме ки рафтори маро медид, ба адолати ман шаҳодат медод,

12Зеро мазлумеро, ки истиғоса мебурд,
ва ятимеро, ки мададгор надошт, раҳо мекардам;+

13Баракати шахсе ки гирифтори ҳалокат буд, ба ман мерасид,
ва дили бевазанро ман шод менамудам.

14Ҷомаи адлро мепӯшидам, ва он ба воситаи ман ҷомаи амал мепӯшид:

доварии ман мисли ридо ва дастор буд+.
15Ман барои кӯр чашм будам
ва барои ланг — пой;
16Барои мискинон ман падар будам,
ва даъвои ношиносро тафтиш менамудам,+

17Ва дандонҳои осиёи шахси ноинсофро мешикастам,
ва нахҷирро аз дандонҳояш меафтондам+.

18Ва дар дили худ мегуфтам: „Дар лонаи худ хоҳам мурд,
пас аз он ки рӯзҳоям мисли рег сершумор гардад;

19Решаи ман сӯи об паҳн хоҳад шуд,
ва бар шоху баргҳои ман шабнам қарор хоҳад гирифт;

20Ҷалоли ман ҳамеша дар ман тоза хоҳад буд,
ва камони ман дар дастам қувват хоҳад ёфт“.
21Маро мешуниданд ва интизор мешуданд,
ва барои машварати ман хомӯш мемонданд.
22Баъд аз сухани ман чизе намегуфтанд,
ва каломи ман бар онҳо мечакид:
23Ба ман мисли бороне интизорӣ доштанд,
ва даҳони худро барои борони охирин мекушоданд+.

24Вақте ки ба онҳо табассум менамудам, бовариашон намеомад;
ва нури рӯи ман онҳоро хушнӯд мекард.

25Роҳи онҳоро интихоб менамудам ва дар садри маҷлис менишастам,
ва дар миёни фавҷ мисли подшоҳе сокин будам,
ва мисли шахсе ки азодоронро тасаллӣ медиҳад.

БОБИ СИЮМ

Давоми ҷавоби Айюб.

30^1Ва алҳол ба ҳоли ман касоне механданд,
ки синнашон аз синни ман камтар аст,
ва ман розӣ намешудам ба он ки падарони онҳоро бо сагони рамаи худ бимонам+.

2Қувваи бозувони онҳо низ ба ман чӣ лозим буд?

Тароваташон нест шуда буд.
3Аз мӯҳтоҷӣ ва гуруснагӣ бемадор шуда,
ба чӯли тираи хушку хало мегурехтанд,
4Шӯргиёҳ ва баргҳои буттаҳоро мечиданд,
ва решаҳои ратам[*] хӯроки онҳо буд.
5Аз байни ҷамоат бадар ронда мешуданд,
ба сари онҳо мисли дуздон дод мегуфтанд.
6Дар дараҳои рӯдҳо маскан мегирифтанд,
дар ғорҳои замин ва сахраҳо.
7Дар миёни буттаҳо оху фиғон мекарданд,
зери хорзор паноҳ меёфтанд.
8Ин мардуми нобакор, ин мардуми гумном низ,
ба ин сабаб аз замин рад шудаанд!

9Валекин алҳол ман суруди таҳқиромези онҳо гардидаам,
ва барояшон калимаи тамасхур шудаам+.

10Онҳо аз ман нафрат доранд, аз ман дур мешаванд,
ва аз туф кардан бар рӯи ман худдорӣ намекунанд+.

11Зеро ки Ӯ зеҳи камони маро кушода, маро
зеру забар кардааст,
ва онҳо лаҷоми худро ба хузури ман сар додаанд.

12Аз тарафи рост издиҳоми бачагон бархоста,
пойҳоямро ба танг меоваранд,
ва роҳҳои ҳалокатовари худро бар ман равона мекунанд+.

13Роҳи маро вайрон карда,
фалокати маро афзун менамоянд,
дар сурате ки монеае барояшон нест.

14Мисли он ки аз рахнаи фарохе бошад, сӯи ман меоянд,
ба сони тундбод ҳуҷум меоваранд.

15Даҳшатҳо маро фаро гирифта,
мисли боде ҳиммати маро таъқиб мекунад,
ва комьёбии ман мисли абре гузашта рафтааст+.

16Ва алҳол ҷонам андаруни ман ба ҳаяҷон меояд:

рӯзҳои уқубат маро дар бар гирифтааст.

17Шаб устухонҳоямро шикофта, аз ҳам ҷудо мекунад,
ва рагҳоям ором надорад.

18Бо қуввати азими Ӯ либосам тағьир ёфтааст,
ва он маро мисли гиребони куртаам зер мекунад.

19Маро Ӯ дар гил андохтааст,
ва ман монанди хок ва хокистар шудаам.

20Сӯи Ту истиғоса мебарам, ва иҷобат намекунӣ;
ба дуо меистам, фақат бар ман назар меандозӣ.

21Нисбат ба ман бераҳм гардидаӣ,
бо қудрати дасти Худ ба ман кина меварзӣ.

22Маро бо бод бардошта, бар он савор кардӣ,
ва маро бо тундбоде вожгун менамоӣ+.

23Медонам, ки Ту маро ба марг хоҳӣ расонид,
ва ба хонае ки барои ҷамъ омадани ҳамаи зиндаҳост.

24Ба яқин ба хоктӯдае даст дароз нахоҳад кард,
вақте ки кас дар мусибати худ фақат аз ин хусус истиғоса мебарад.

25Оё ман ба ҳоли каси бадрӯзе гирья намекардам?

Оё ҷонам аз қисмати мискин ғамгин намешуд?

26Ҳангоме ки ба некӣ умед мебастам, бадӣ омад,
ва ҳангоме ки ба нур интизорӣ доштам, торикӣ фаро расид+.

27Амъоям ба ҷӯш меояд ва ором намеёбад;
рӯзҳои мусибат маро истиқбол намудааст.
28Тирарӯй шуда мегардам, вале на аз офтоб;
дар миёни ҷамоат бархоста, истиғоса мебарам.
29Бародари шағолон шудаам,
ва ёри шутурмурғон.
30Пӯстам сиёҳ шуда, аз танам фурӯ мерезад,
ва устухонам аз ҳарорати баданам сӯхта хушк шудааст+.

31Барбати ман ба сӯгдорӣ табдил ёфтааст,
ва наи ман ба садои гирьяндагон.

БОБИ СИЮ ЯКУМ

Давоми ҷавоби Айюб.

31^1Бо чашмони худ аҳд бастаам,
ки ба дӯшиза назар наандозам+.

2Пас қисмати ман аз ҷониби Худо аз улув чӣ гуна аст?

Ва мероси ман аз ҷониби Қодир аз афроз+?
3Ҳалокат, охир, барои ноинсоф аст,
ва мусибат барои бадкирдорон.
4Ӯ, охир, роҳҳои маро мебинад,
ва ҳамаи қадамҳоямро дар шумор меоварад+.
5Агар бо роҳи ботил рафта бошам,
ва пои ман сӯи макр шитофта бошад, —
6Бигзор маро Худо бо тарозуи адл бисанҷад,
ва беайбии маро бидонад+.
7Агар қадами ман аз роҳ баромада бошад,
ва дили ман аз паи чашмонам рафта бошад,
ва лаккае ба дастҳоям часпида бошад, —
8Бигзор ман кишт кунам, ва дигаре бихӯрад,
ва ҳосилоти ман решакан гардад+.
9Агар дили ман ба зане фирефта шуда бошад,
ва назди дари ёри худ камин гирифта бошам, —+
10Бигзор зани ман барои дигаре ос кунад,
ва дигарон ба вай ҳамбистар шаванд+.
11Чунки ин фисқу фуҷур аст,
ва гуноҳи мансуб ба дорулқазост,

12Зеро ин оташ аст, ки то ба ҳадди асфалуссофилин хоҳад хӯрд
ва тамоми маҳсулоти маро решакан хоҳад кард+.

13Агар ба даъвои ғулом ва канизи худ беэътиноӣ карда бошам,
ҳангоме ки онҳо аз ман дод мехостанд, —

14Пас, вақте ки Худо бархезад, чӣ кор хоҳам кард?

Ва ҳангоме ки тафаққуд намояд, ба Ӯ чӣ ҷавоб хоҳам дод?

15Охир, Ӯ ки маро дар батн офардидааст, варо низ офаридааст,
ва ҳар дуро Ягона дар раҳим ба вуҷуд овардааст+.

16Агар аз иҷрои талаби бенавоён даст кашида бошам,
ва чашмони бевазанро аз интизорӣ хаста карда бошам,

17Ва луқмаи нони худро ба танҳоӣ хӯрда бошам,
ва ятиме аз он нахӯрда бошад,+

18Дар сурате ки аз бачагиам ӯ бо ман, ҷун бо падар, калон шудааст,
ва аз батни модарам бевазанро ҳидоят намудаам;+

19Агар касеро дида бошам, ки бе либос нобуд мешавад,
ва мискинеро, ки пӯшок надорад;

20Агар андомҳои ӯ маро баракат надода бошад,
ва аз пашми гӯсфандони ман гарм нашуда бошад;+

21Агар дасти худро бар ятиме боло карда бошам,
вақте ки назди дарвоза барои худ мадад медидам, —+

22Бигзор бозуи ман аз китфам ҷудо шуда афтад,
ва соиди ман аз оринҷам бишканад,

23Зеро ки ҳалокат аз ҷониби Худо барои ман тарсовар буд,
ва пеши кибриёи Ӯ нотавон будам.

24Агар тиллоро умеди худ дониста бошам,
ва ба зари холис гуфта бошам: „Ту пушту паноҳи ман ҳастӣ“;+

25Агар шодӣ карда бошам аз он ки дороии ман фаровон аст,
ва дастам сарвати бузурге пайдо кардааст;+

26Агар бар офтоб назар андохта бошам, вақте ки тулӯъ менамуд,
ва бар моҳ, вақте ки бо камоли дурахшонӣ гардиш мекард,

27Ва дили ман ба таври ниҳонӣ фирефта шуда,
даҳони ман дастамро бӯсида бошад,+
28Ки ин низ гуноҳи мансуб ба дорулқазост,
зеро ки Худои Таолоро инкор менамудам;

29Агар аз мусибати душмани худ шодӣ карда бошам,
ва аз ин ки вай бадӣ ёфтааст, ба ваҷд омада бошам, —+

30Ва ҳол он ки даҳони худро аз хато кардан нигоҳ дошта,
бар ҷони вай лаънат нахостаам;+
31Агар аҳли хаймаи ман нагуфта бошад:
„Кист, ки аз гӯшти вай сер нашудааст!“ —

32Дар сурате ки ғарибе шабро дар кӯча намегузаронд:

дарҳои худро барои роҳгузар мекушодам;+

33Агар ҷиноятҳои худро ҳамчун одамизод рӯпӯш карда,
гуноҳи худро дар синаи худ пинҳон дошта бошам, —+

34Зеро ки аз ҷамоат бағоят ҳаросон мешудам,
ва нафрати қабилаҳо маро дар даҳшат меандохт,
ва ман хомӯш монда, аз дари худ берун намерафтам.

35Кошки касе маро мешунид!

Инак имзои ман!

Бигзор Қодир ба ман ҷавоб диҳад!

Кошки Даъвогари ман айбномае менавишт!+

36Ба яқин онро бар китфи худ бардошта мегаштам,
мисли афсаре бар сари худ мениҳодам,
37Шумораи қадамҳои худро ба Ӯ мегуфтам,
мисли мире ба Ӯ наздик мешудам.

38Агар замини ман аз дасти ман доду фарьёд бардошта,
ҷӯякҳои он якҷоя гириста бошад;

39Агар қуввати онро хӯрда бошам, бе он ки қиматашро адо кунам;
ва агар ҷони соҳибони онро ба танг оварда бошам, —

40Бигзор хорҳо ба ҷои гандум
ва явшон ба ҷои ҷав бирӯяд».

Суханони Айюб хотима ёфт+.

БОБИ СИЮ ДУЮМ

Айюб ва Элиҳу; нутқи Элиҳу.

32^1Ва он се шахс аз ҷавоб гардондан ба Айюб бозмонданд, чунки ӯ дар назари худ одил буд.

2Ва хашми Элиҳу ибни Баракъили Бузӣ, ки аз қабилаи Ром буд, ба ҷӯш омад: хашми вай бар Айюб аз он сабаб ҷӯш зад, ки ӯ худро бештар аз Худо одил мешумурд;+

3Ва хашми вай бар се дӯсти ӯ аз он сабаб ҷӯш зад, ки онҳо натавонистанд ҷавобе ёфта, айби Айюбро исбот намоянд.

4Ва Элиҳу ба суханронӣ бо Айюб сабр карда буд, зеро ки онҳо дар синну сол аз вай калонтар буданд+.

5Вале чун Элиҳу дид, ки ба даҳони он се шахс ҷавобе нест, хашмаш ба ҷӯш омад.

6Ва Элиҳу ибни Баракъили Бузӣ ба сухан оғоз намуда, гуфт:

«Ман дар синну сол ҷавон ҳастам, ва шумо — мӯйсафед,
бинобар ин тарсида, ҷуръат накардам, ки фикри худро ба шумо изҳор намоям.

7Дар дили худ гуфтам: „Бигзор синни зиёд сухан ронад,
ва фаровонии солҳо ҳикмат омӯзад“+.
8Аммо дар банӣ-одам рӯҳе ҳаст,
ва нафаси Қодир ба онҳо хирад мебахшад+.
9На калонсолҳо соҳиби ҳикматанд,
ва на пирҳо адлро мефаҳманд.
10Бинобар ин мегӯям: „Маро бишнавед;
ман низ фикри худро баён хоҳам кард“.
11Инак, ба суханронии шумо интизорӣ кашидам,
барои шунидани мулоҳизаҳои шумо гӯш ниҳодам,
то даме ки суханонро месанҷидед.
12Ва ман ба шумо бо умед назар дӯхтам,
ва инак, аз байни шумо касе нест, ки Айюбро мазаммат намояд,
бо суханони худ ба ӯ ҷавоб гардонад.

13Мабодо бигӯед:

„Ҳикматро дарьёфтаем:

Худо ӯро мулзам хоҳад кард, на одамизод“.

14Ӯ бо суханонаш ба ман рӯ наовардааст,
ва ман бо нутқҳои шумо ба ӯ ҷавоб нахоҳам гардонд.

15Ҳаросон шуда, дигар ҷавоб намегардонанд:

сухан аз онҳо дур шудааст.

16Ва ман интизорӣ кашида дидам, ки сухан намеронанд:

бозистода, дигар ҷавоб намегардонанд.

17Пас, ман низ аз ҷониби худ ҷавоб хоҳам гардонд:

ман низ фикри худро баён хоҳам кард.

18Зеро ки ман аз суханон пур ҳастам;
рӯҳе ки дар ботини ман аст, маро фишор медиҳад.

19Инак, ботини ман мисли шароби нокушода мебошад,
мисли машкҳои наве ки ба кафидан наздик аст.

20Сухан хоҳам ронд, то сабук шавам;
лабҳои худро кушода, ҷавоб хоҳам гардонд+.

21Ба касе рӯйбинӣ нахоҳам кард,
ва ба одаме тамаллуқ нахоҳам гуфт.

22Зеро ки агар тамаллуқгӯӣ аз дастам биёяд,

Офаридагорам зуд маро аз миён хоҳад бардошт.

БОБИ СИЮ СЕЮМ

Давоми нутқи Элиҳу.

33^1Ва акнун, эй Айюб, суханони маро бишнав
ва ба ҳамаи гуфтаҳоям гӯш андоз.

2Инак, лабҳои худро кушодам:

забонам дар даҳонам сухан меронад.

3Суханонам ифодаи дили софи ман аст,
ва лабҳоям дониши холисро баён мекунад.

4Рӯҳи Худо маро ба вуҷуд овардааст,
ва нафаси Қодир ба ман ҳаёт бахшидааст+.

5Агар тавонӣ, ба ман ҷавоб гардон:

пеши ман ба мунозира ҳозир шав.

6Инак, ман нисбат ба Худо мисли ту ҳастам:

ман низ аз гил сиришта шудаам+.

7Инак, бими ман туро дар даҳшат нахоҳад андохт,
ва фишори ман бар ту гарон нахоҳад омад+.
8Ба яқин, ту дар гӯши ман сухан рондӣ,
ва ман садои каломатро шунидам:
9„Ман пок ҳастам ва бе маъсият;
ман айбе надорам, ва гуноҳе дар ман нест;+
10Инак, Ӯ баҳонаҳо бар ман меҷӯяд,
маро душмани Худ ҳисоб мекунад,+
11Пойҳоямро дар ишкел меандозад,
ҳамаи роҳҳои маро мепояд“+.

12Ана дар ҳамин хусус ба ту ҷавоб мегардонам, ки ҳақ ба ҷониби ту нест,
чунки Худо аз инсон бузургтар аст.

13Чаро ба Ӯ даъво мекунӣ,
ки аз тамоми аъмоли Худ ҳисобот намедиҳад+?

14Зеро ки Худо ба як тарз сухан меронад,
ва ба тарзи дуюм, агар ба он суханаш сарфаҳм нараванд:

15Дар хоб, дар рӯъёи шаб,
вақте ки одамонро хоб зер мекунад;
вақте ки бар бистар ғанабашон мебарад+.

16Он гоҳ Ӯ гӯши одамонро мекушояд ва панд дода,
бар онҳо асаре мегузорад,+
17То ки одамизодро аз амали бад дур кунад,
ва ғурурро аз мард пинҳон дорад.
18Ҷони варо Ӯ аз гӯр маҳфуз медорад,
ва ҳаёти варо аз нобуд шудан ба дами шамшер.

19Ё ки вай болои бистари худ аз дарде азият мекашад,
ва изтироби устухонҳояш пурзӯр аст,+
20Ва ҳаёти вай аз нон нафрат дорад,
ва ҷони вай аз хӯроки лазиз+.

21Ҷисми вай барбод меравад, ба тавре ки дида намешавад,
ва устухонҳояш, ки ноаён буд, барҷаста мебарояд.

22Ва ҷони вай ба гӯр наздик мешавад,
ва ҳаёташ ба малакулмавт.
23Агар барои вай фариштае,
як ҳимоятгаре аз байни ҳазор бошад,
то ки росткории одамро баён намояд, —+

24Дар он сурат Ӯ ба вай раҳм карда, ба он фаришта хоҳад гуфт:

„Варо аз фурӯд омадан ба гӯр раҳо намо;

Ман кафорате пайдо кардаам“+.

25Ҷисми вай бештар аз ҷавониаш тароват хоҳад гирифт:

вай ба айёми наврасии худ хоҳад баргашт+.

26Ба ҳузури Худо дуо хоҳад гуфт, ва он мустаҷоб хоҳад шуд,
ва рӯи Ӯро бо шодӣ хоҳад дид,
ва Ӯ ба инсон адолати варо хоҳад баргардонид+.

27Вай ба мардум рӯ оварда, хоҳад гуфт:
„Гуноҳ кардам ва роҳи ростро каҷ кардам,
ва сазои ман дода нашуд;

28Ҷони маро аз фурӯд омадан ба гӯр Ӯ раҳо намуд,
ва ҳаёти ман аз нур баҳра мебарад“+.

29Инак, ҳамаи ин чизҳоро Худо бо мард ду-се дафъа ба амал меоварад,

30То ки ҷони варо аз гӯр баргардонад
ва бо нури ҳаёт мунаввар созад+.

31Диққат намо, эй Айюб, маро бишнав;
хомӯш нишин, ва ман сухан хоҳам ронд.

32Агар сухане дошта бошӣ, ба ман ҷавоб гардон;
бигӯ, зеро мехоҳам, ки адолати худро исбот намоӣ.

33Вагар на, ту маро бишнав;
хомӯш бош, ва ман ҳикматро ба ту таълим хоҳам дод».

БОБИ СИЮ ЧОРУМ

Давоми нутқи Элиҳу.

34^1Ва Элиҳу суханашро давом дода, гуфт:

2«Эй хирадмандон, суханони маро бишнавед;
ва эй донишмандон, ба ман гӯш андозед.

3Зеро ки гӯш суханонро месанҷад,
чунон ки ком таъми хӯрокро фарқ мекунад+.

4Биёед, барои худ адлу инсофро интихоб кунем,
дар миёни худ бифаҳмем, ки чизи накӯ чист?

5Зеро ки Айюб гуфт: „Ҳақ ба ҷониби ман аст,
вале Худо маро аз адлу инсоф маҳрум намудааст;+

6Гарчанде ки адлу инсоф бо ман аст, каззоб ҳисоб ёфтаам;
гарчанде ки ҷинояте накардаам, дарди ман бедавост“.

7Он мард кист, ки мисли Айюб
тамасхурро мисли об бинӯшад,+
8Бо бадкирдорон ҳамроҳ шавад
ва бо мардуми шароратпеша қадамгузор бошад+?
9Зеро ки ӯ гуфт: „Барои одам фоидае нест
аз он ки иродаи Худоро ба ҷо оварад“+.
10Бинобар ин, эй соҳибдилон, маро бишнавед:

калло ва ҳошо, ки аз Худо шарорате сар барзанад,
ва аз Қодир ноинсофие+.

11Зеро ки Ӯ музди одамро аз рӯи амали вай адо мекунад,
ва мувофиқи роҳи ҳар кас ба вай подош медиҳад+.

12Дар ҳақиқат, Худо шароратро пеша намекунад,
ва Қодир адлу инсофро таҳриф наменамояд+.

13Кист, ки Ӯро ҳокими замин таъин карда бошад?

Ва кист, ки тамоми дуньёро ба дасти Ӯ супурда бошад?

14Агар Ӯ дили Худро сӯи Худ нигаронида,
рӯҳи Худ ва нафаси Худро назди Худ фароҳам оварад, —

15Тамоми башар якбора нест хоҳад шуд,
ва одамизод ба хок хоҳад баргашт+.

16Пас, агар хирад дорӣ, инро бишнав,
ба садои суханонам гӯш андоз.

17Оё бадхоҳи адлу инсоф метавонад салтанат ронад?

Ва оё ту Одили Кабирро ба шарорат айбдор мекунӣ?

18Оё ба подшоҳ гуфтан мумкин аст, ки „сафил ҳастӣ“;
ё ба яке аз наҷибон, ки „шарир ҳастӣ“?

19Ва ҳол он ки Ӯ ба мирон рӯйбинӣ намекунад,
ва сарватдорро аз бенаво афзал намедонад,
чунки ҳамаашон амали дастҳои Ӯ ҳастанд+.

20Онҳо дар як он мемиранд, ва нисфи шаб қавм ба шӯр омада,
ба ҳуҷум мегузаранд, ва зӯроваронро нест мекунанд,
бе он ки ба онҳо даст расонанд+.

21Зеро ки чашмони Ӯ бар роҳҳои кас аст,
ва ҳамаи қадамҳои варо мебинад+.

22На торикӣ ҳаст ва на зулмот,
ки бадкирдорон дар он ҷо тавонанд пинҳон шаванд+.

23Зеро боз ба зиммаи кас намегузорад,
ки назди Худо ба мурофиа биёяд.

24Зӯроваронро, бе он ки тафтиш намояд, шикаст медиҳад,
ва дигаронро ба ҷои онҳо мемонад+.
25Чунки кирдорҳошонро медонад,
ва дар як шаб онҳоро вожгун мекунад,
ва онҳо маҳв мешаванд.
26Онҳоро барои шарораташон
пеши назари ҳама зарба мезанад,
27Чунки онҳо аз пайравии Ӯ дур шудаанд
ва ҳамаи роҳҳои Ӯро нафаҳмидаанд

28Ва боиси он гардидаанд, ки фарьёди бенавоён ба Ӯ расидааст,
ва Ӯ фиғони мазлумонро шунидааст+.

29Агар ӯ сокит карда бошад, кист, ки тавонад зътироз намояд?

Ва агар Ӯ рӯи Худро пӯшида бошад, кист, ки тавонад ба Ӯ назар андозад?

Ин хоҳ нисбат ба халқе ва хоҳ нисбат ба одаме баробар аст.

30Ӯ риёкорро аз подшоҳӣ маҳрум мекунад,
то касоне ки қавмро ба дом меоваранд, салтанат наронанд.

31Оё мумкин аст, ки одам ба Худо бигӯяд:

„Ҷазо дидаам, бе он ки бадкирдорие карда бошам;

32Он чиро, ки намебинам, Ту ба ман бифаҳмон,
ва агар гуноҳе карда бошам,
дигар нахоҳам кард“?

33Оё мукофоти амал фақат ба ҳасби фикри ту бояд дода шавад, ки чунин гиламанд ҳастӣ?

Оё онро фақат ту бояд интихоб намоӣ, ва на ман?

Ва дар ин хусус ту чӣ медонӣ, ки бигӯӣ?

34Соҳибони фаҳм хоҳанд гуфт,
ва ҳар марди бохирад низ, ки маро мешунавад:

35„Айюб на аз рӯи дониш сухан меронад,
ва суханонаш ба хирад мувофиқ нест“+.

36Орзумандам, ки Айюб то ба охир озмуда шавад,
барои он ки мисли хабисон ҷавоб мегардонад,
37Зеро ки бар хатои худ ҷиноятро зам мекунад,
дар миёни мо даст бар ҳам месояд
ва бар зидди Худо бисьёр сухан меронад»+.

БОБИ СИЮ ПАНҶУМ

Давоми нутқи Элиҳу.

35^1Ва Элиҳу суханашро давом дода, гуфт:

2«Оё инро адлу инсоф ҳисоб мекунӣ,
ки гуфтаӣ: „Ман аз Худо одилтарам“?

3Зеро ки гуфтаӣ: „Адолатам барои Ту чӣ фоидае хоҳад дошт?

Ва ман чӣ нафъе хоҳам бурд, ки он агар аз гуноҳам бештар бошад?“+

4Ман ба ту ҷавоб мегардонам,
ва ба ёронат бо ту:

5Ба осмон назар андоз ва бубин,
ва бар фалак бингар, ки аз ту баландтар аст+.

6Агар хатое карда бошӣ, ба Ӯ чӣ метавонӣ бикунӣ?

Ва агар ҷиноятҳоят афзуда бошад, ба Ӯ чӣ зиёне метавонӣ бирасонӣ?

7Агар одил бошӣ, ба Ӯ чӣ метавонӣ бидиҳӣ?

Ё Ӯ аз дасти ту чӣ чизе хоҳад гирифт+?

8Шарорати ту барои касест, ки мисли ту бошад,
ва адолати ту барои одамизод аст.

9Аз ситамҳои зиёд фиғон мекашанд,
аз дасти зӯроварон истиғоса мебаранд,+

10Вале касе намегӯяд: „Куҷост Худои Офаридагори ман,
ки шабонгоҳ сурудҳо ато мекунад,+

11Моро бештар аз ҳайвоноти рӯи замин таълим медиҳад
ва бештар аз мурғони ҳаво ҳикмат мебахшад?“

12Дар он ҷо ба сабаби ғурури бадкорон фарьёд мезананд,
вале Ӯ иҷобат намекунад+.

13Зеро ки Худо фарьёди ботилро намешунавад,
ва Қодир ба он назар намекунад.

14Агарчи гуфтаӣ, ки ту Ӯро намебинӣ, бо вуҷуди ин,
даъвои ту пеши Ӯст, ва ту дар интизори Ӯ бош+.

15Ва алҳол, азбаски дар ғазаби Худ ҳанӯз насанҷидааст,
ва ҷиноятро ба хубӣ надонистааст,

16Бинобар ин Айюб даҳони худро ба ёвагӯӣ кушода,
бе он ки донад, бисьёр сухан меронад»+.

БОБИ СИЮ ШАШУМ

Давоми нутқи Элиҳу.

36^1Ва Элиҳу суханашро давом дода, гуфт:

2«Андаке ба ман сабр намо, то ба ту изҳор кунам,
зеро ки боз суханон дар ҳаққи Худо дорам.

3Фикри худро аз дур баён хоҳам кард,
ва ба Офаридагори худ васфи адолатро хоҳам гуфт.

4Зеро ки ҳақиқатан суханони ман дурӯғ нест:

шахси комилфикре бо ту сухан меронад+.

5Инак, Худо тавоност ва касеро тарк намекунад;
ҳам дар қувват тавоност ва ҳам донодил аст.

6Шарирро зинда намегузорад,
ва доди мазлумонро медиҳад+.

7Чашмони Худро аз одилон дур намекунад,
балки онҳоро ба сурати абадӣ бо подшоҳон бар тахт мешинонад,
ва онҳо сарафроз мешаванд+.

8Вале агар онҳо бо завлонаҳо баста шуда бошанд,
ва гирифтори қайди мусибат гардида бошанд,+
9Дар он сурат аъмолашонро ба онҳо мефаҳмонад,
ва ҷиноятҳошонро, ки афзудааст;
10Ва гӯшашонро барои панд мекушояд,
ва ба онҳо мегӯяд, ки аз хабосат даст кашанд+.

11Агар онҳо гӯш кунанд ва Ӯро ибодат намоянд,
рӯзҳои худро дар хушбахтӣ мегузаронанд,
ва солҳои худро дар хурсандӣ.

12Ва агар гӯш накунанд, ба дами шамшер нобуд мешаванд,
ва бе он ки донише пайдо кунанд, мемиранд+.

13Валекин касоне ки дили пур аз риё доранд, дарғазаб мешаванд,
ва ба Ӯ истиғоса намебаранд, вақте ки онҳоро гирифтори қайди мусибат мекунад.

14Ҷонашон дар ҷавонӣ фано мешавад,
ва ҳаёташон дар миёни аҳли фисқу фуҷур.

15Мусибатзадагонро Ӯ ба воситаи мусибаташон халос мекунад,
ва гӯшашонро бо фишор мекушояд.

16Ва ҳатто туро Ӯ аз даҳони бадбахтӣ берун меоварад
ба вусъатобод, ки мусибате дар он ҷо набошад;
ва ҳар таоме ки бар суфраи ту фурӯд меомад, пур аз равған мебуд+.

17Вале ту аз даъвоҳои шарир пур ҳастӣ;
доварӣ ва бозхости Ӯ туро фаро хоҳад гирифт.

18Барҳазар бош, ки мабодо ғазабат туро фирефта намуда, ба зарбаи Ӯ гирифтор кунад:

ва кафорати бисьёр набояд туро дар иштибоҳ андозад.

19Оё истиғосаи ту қимате дорад барои он ки Ӯ туро ба вусъатобод барорад?

Ва тамоми ин шиддату қуввате ки ба зидди Ӯ ба кор мебарӣ+?

20Орзуманди он шабе набош,
ки қавмҳо дар он аз ҷояшон нест мешаванд.

21Эҳтиёт намо, ба маъсият моил нашав,
зеро ки онро бештар аз итоат баргузидаӣ.

22Инак, Худо бо қуввати Худ олист;
кист, ки мисли Ӯ таълим диҳад?

23Кист, ки роҳи Ӯро амр фармуда бошад?

Ва кист, ки бигӯяд: „Ту ноинсофӣ кардаӣ“?

24Дар ёд дошта бош, ки корҳои Ӯро такбир гӯӣ,
ки онҳоро мардум месароянд.

25Ҳамаи одамон онҳоро мебинанд;
ҳар кас ба онҳо аз дур назар меандозад.

26Инак, Худо муаззам аст, ба тавре ки мо наметавонем Ӯро бишиносем;
шумораи солҳои Ӯ ҳадду ҳисоб надорад+.
27Ӯ қатраҳои обро ҷудо мекунад;
онҳо андаруни буғ борони зулол мегардад,+
28Ки онро абрҳо фурӯ рехта,
бар одамон фаровон меборонад.
29Кист, ки тавонад амали абрҳои густурда
ва гулдурроси хаймаи Ӯро дарк намояд?
30Инак, нури Худро бар он мегустаронад
ва қаъри баҳрро мепӯшонад.
31Ба ин васила қавмҳоро доварӣ мекунад,
ба фаровонӣ ризқу рӯзӣ медиҳад.
32Нурро дар кафҳои Худ ниҳон медорад,
ва онро амр мефармояд, ки ба ҳадафе бизанад+.

33Гулдурроси он аз наздик омадани он хабар медиҳад,
ва тундбод аз ҷӯшиши ғазаби Ӯ.

БОБИ СИЮ ҲАФТУМ

Давоми нутқи Элиҳу.

37^1Аз ин низ дили ман ба тапиш меафтад
ва аз хонааш мебарояд.

2Ғулғулаи овози Ӯро бодиққат бишнавед,
ва садоеро, ки аз даҳони Ӯ мебарояд.

3Онро ба зери тамоми осмон равона мекунад,
ва нури Ӯ дар ақсои замин намоён аст+.

4Баъд аз он, овозе ба ғурриш меояд:

Ӯ бо овози кибриёи Худ гулдуррос мезанад,
ва ҳангоме ки овозаш шунида шуд, онҳоро боздорӣ намекунад+.

5Худо бо овози Худ ба таври аҷоиб гулдуррос мезанад,
корҳои бузурге мекунад, ки барои мо ақлнорас аст+.

6Зеро ки ба барф мегӯяд: „Ба замин фурӯд ой“;
ҳамчунин ба боридани борон ва ба боридани боронҳои пурзӯри Худ+.

7Дасти ҳар одамро мӯҳр мезанад,
то ки тамоми мардум амали Ӯро бидонанд.

8Он гоҳ ҳайвонот низ дар ғорҳои худ пинҳон мешаванд
ва дар лонаҳои худ менишинанд+.

9Аз ҷануб тундбод меояд,
ва аз шимол сармо.

10Аз нафаси Худо ях ба вуҷуд меояд,
ва сатҳи об яхбанд мешавад+.

11Ӯ нами зиёде бар абрҳо бор мекунад,
ва саҳобҳои нури Худро мегустаронад.

12Ва онҳо бар тибқи тадбирсозиҳои Ӯ ба ҳар тараф чарх мезананд,
то ҳар чиро, ки ба онҳо амр фармояд,
бар рӯи замини ободон ба амал оваранд,+

13Хоҳ онҳоро барои ҷазо ба замини Худ равона кунад,
хоҳ барои эҳсонкорӣ+.

14Ба ин гӯш деҳ, эй Айюб!

Биисту ба корҳои аҷоиби Худо бодиққат назар андоз.

15Оё ту хабардор ҳастӣ, ки Худо бори Худро чӣ гуна бар онҳо мегузорад,
ва нурро амр мефармояд, ки абрҳои Ӯро равшан кунад?

16Оё ту аз мувозанаи абрҳо хабардор ҳастӣ,
ки он аз корҳои аҷоиби Комилфикр аст+?

17Оё ту хабардор ҳастӣ, ки либосҳоят чӣ гуна гарм мешавад,
вақте ки замин аз боди ҷанубӣ сокит мегардад?

18Оё ту метавонӣ ба монанди Ӯ фалакро бигустаронӣ,
ки он мисли оинаи фулуззӣ мустаҳкам аст+?

19Моро таълим деҳ, ки ба ин корҳои Ӯ чӣ гӯем?

Мо аз боиси торикӣ наметавонем чизе ба забон оварем+.

20Оё васфи пурраи Ӯ қобили имкон аст, ки ман боз сухан ронам?

Оё касе метавонад бигӯяд, ки чизе аз Ӯ пинҳон мемонад?

21Ва ҳоло нури офтобро аз паси абрҳо намебинанд,
гарчанде ки он бар фалак дурахшон аст;
вале боде вазида, онро тоза хоҳад кард.

22Аз шимол фурӯғи заррин меояд:

ин акси шукӯҳи саҳмгинест, ки бар Худост.

23Қодирро мо наметавонем дарьёбем:

Ӯ дар қувват ва инсоф бузург аст
ва дар адолат муаззам; ситам намекунад.

24Бинобар ин, бояд ки одамон тарсгори Ӯ бошанд;
лекин Ӯ ба ҳамаи донодилон назар намекунад»+.

БОБИ СИЮ ҲАШТУМ

Айюб ба ҳузури Худованд.

38^1Ва Худованд ба Айюб аз миёни тундбод ҷавоб гардонда, гуфт:+

2«Он кист, ки машварати Маро
бо суханони бемаънӣ торик мекунад+?

3Канӣ, камари худро мисли мард бибанд:

Ман ба ту савол хоҳам дод, ва ту ба Ман бифаҳмон+.

4Вақте ки Ман буньёди заминро мениҳодам, ту куҷо будӣ?

Бигӯ, агар аз хирад хабардор бошӣ+.

5Кист, ки андозаҳои онро муайян намуд? Оё медонӣ?

Ё кист, ки шоқулро бар он кашид?
6Пояҳои он бар чӣ чиз ниҳода шудааст,
ё кист, ки санги зовияи онро гузошт,+

7Дар суратеки ситорагони субҳ якҷоя тараннум мекарданд,
ва ҳамаи фарзандони Худо нидоҳои шодӣ медоданд+?

8Ва кист, ки баҳрро бо дарвозаҳо баст,
ҳангоме ки он аз батн ҷаста берун меомад,+
9Ҳангоме ки Ман абрро либоси он
ва меғро парпечи он гардондам,
10Ва низоми Худро барои он барқарор намудам,
ва ғалақаю дарвозаҳо гузоштам,

11Ва гуфтам: „То ба ин ҷо биё, ва аз он набояд бигзарӣ,
ва дар ин ҷо саркашии мавҷҳоят боздошта хоҳад шуд“?

12Оё ту дар яке аз рӯзҳои умри худ ба субҳидам амр фармудаӣ
ва ба шафақ макони онро нишон додаӣ,
13То ки ақсои заминро фаро гирад,
ва шарирон аз он афшонда шаванд,
14Ва он мисли локи зери мӯҳр тағьир ёбад,
ва ҳама чиз мисли либоси рангин ба зуҳур ояд,
15Ва шарирон аз нурашон маҳрум шаванд,
ва бозуи баланд шикаста гардад+?
16Оё ту ба чашмаҳои қаъри баҳр фурӯд омадаӣ?
Ва ба интиҳои варта рафта расидаӣ?
17Оё дарвозаи мамот барои ту кушода шудааст?
Ва дарвозаи зулмотро дидаӣ?
18Оё ту ба фазои замин назар андохтаӣ?
Бигӯ, агар аз ҳамааш хабардор бошӣ.
19Роҳи маскани нур чӣ гуна аст,
ва макони торикӣ куҷост,
20То ки онро ба ҳудудаш бирасонӣ,
ва роҳҳои хонаи онро ба хубӣ бидонӣ?

21Ба яқин, ту ин чизҳоро медонӣ, зеро ки дар он вақт таваллуд ёфтаӣ,
ва шумораи рӯзҳоят бузург аст.
22Оё ту ба хазоини барф фурӯд омадаӣ,
ва хазоини жоларо дидаӣ,+
23Ки онҳоро Ман барои замони тангӣ,
барои рӯзи муҳориба ва ҷанг нигоҳ доштаам+?
24Бо кадом роҳ нур тақсим мешавад,
ва боди шарқӣ бар замин паҳн мегардад?
25Кист, ки маҷрое барои борони сел сохт,
ва роҳе барои барқи тундарҳо,+
26То ки бар замини беодам бориш кунад,
бар биёбоне ки касе дар он нест,+

27Барои он ки чӯли хушк ва халоро сероб намояд,
ва аз он наботот бирӯёнад?

28Оё борон падар дорад?

Ё кист, ки қатраҳои шабнамро ба вуҷуд овард+?

29Кист, ки аз батнаш ях берун омад?

Ва кист, ки қирави осмонро ба вуҷуд овард+?

30Об мисли санг сахт мешавад,
ва сатҳи варта зери ях пинҳон мегардад+.

31Оё ту ақдҳои Парвинро бастаӣ?

Ё бандҳои Ҷабборро метавонӣ бикшоӣ+?

32Оё ту метавонӣ бурҷҳои минтақатулбуруҷро дар сари вақташон берун оварӣ
ва Дубби Акбарро бо бачагонаш роҳбарӣ намоӣ+?

33Оё ту низоми осмонро медонӣ?

Оё ҳукми онро метавонӣ бар замин барқарор намоӣ+?

34Оё овози худро метавонӣ ба абрҳо баланд кунӣ,
то ки туро оби фаровоне бипӯшонад?

35Оё ту барқҳоро метавонӣ бифиристӣ,
то ки онҳо бираванд ва ба ту бигӯянд: „Лаббай!“

36Кист, ки ҳикматро дар ботин ниҳод?

Ё кист, ки хирадро ба шиҳоби соқиб бахшид?

37Кист, ки бо ҳикмат абрҳоро дар шумор меоварад?

Ва кист, ки машкҳои осмонро мегустаронад,

38Дар сурате ки хок ба гил табдил ёфта, сахт мешавад,
ва кулӯхҳо ба ҳамдигар мечаспад?

39Оё ту нахҷирро барои шери мода сайд менамоӣ,
ва иштиҳои шерҳои ҷавонро қонеъ мегардонӣ,+
40Вақте ки онҳо дар лонаҳо мехобанд,
ё дар беша нишаста, камин мегиранд+?
41Кист, ки хӯроки зоғро муҳайё мекунад,
вақте ки бачаҳояш сӯи Худо истиғоса мебаранд
ва аз боиси бехӯрокӣ овора шуда мегарданд+?

БОБИ СИЮ НӮҲУМ

Давоми он.

39^1Оё ту вақти зоидани бузҳои кӯҳиро медонӣ?

Дарди зоиши оҳуёнро мушоҳида кардаӣ+?

2Оё пур шудани моҳҳои хомиладории онҳоро метавонӣ дар шумор оварӣ?

Ва оё вақти зоидани онҳоро медонӣ?

3Онҳо хам шуда, бачаҳои худро мезоянд,
борҳои худро берун мекунанд.

4Бачаҳои онҳо кувват мегиранд, дар дашт калон мешаванд,
баромада мераванд ва назди онҳо барнамегарданд.

5Кист, ки хари ваҳширо ба озодӣ сар дод?
Ва кист, ки бандҳои гӯрхарро яла кард,
6Ки Ман чӯлро хонаи вай
ва шӯразаминро маскани вай муқаррар намудаам?
7Вай ҳаёҳуи шаҳрро тамасхур мекунад,
шавқуни харбонро намешунавад;
8Дар кӯҳсор барои худ чарогоҳ меёбад,
ва ҳар навъ сабзаро ҷустуҷӯ мекунад.

9Оё гови ваҳшӣ розӣ мешавад, ки ба ту хизмат кунад?

Оё вай назди охури ту маскан мегирад?

10Оё гови ваҳширо бо арғамчини он метавонӣ ба ҷӯяк бибандӣ?

Оё вай аз ақиби ту кулӯхҳоро мола хоҳад кард?

11Оё ба вай, ба сабаби пурқувват буданаш, умед хоҳӣ баст,
ва кори худро ба вай ҳавола хоҳӣ кард?

12Оё ба вай эътимод хоҳӣ кард, ки ҳосилоти туро бозгардонад,
ва дар хирмангоҳат ҷамъ оварад?

13Оё шутурмурғ бо шодӣ болафшон мешавад?

Оё болафшонии вай монанди лаклак аст?

14Зеро ки вай тухмҳои худро бар замин вогузор менамояд,
ва бар рӯи хок онҳоро гарм мекунад,

15Ва аз хотир мебарорад, ки пое онро пахш мекунад,
ва ҳайвони саҳро онро маҷақ мекунад;

16Ба бачаҳояш дилсахтӣ мекунад, гӯё ки аз они вай набошанд;
меҳнаташ зоеъ шавад ҳам, вай парвое надорад,+

17Зеро ки Худо варо аз ҳикмат маҳрум кардааст,
ва аз хирад ба вай насибе надодааст.

18Вақте ки вай ба давиш баланд мешавад,
бар асп ва савораи он механдад.

19Оё ту ба асп қувват бахшидаӣ,
ва гардани онро бо ёл пӯшондаӣ?

20Оё ту онро мисли малах ба давутози пурғулғула овардаӣ,
дар сурате ки садои баланди фах-фахн он даҳшатангез аст+?

21Вай дар водӣ по мекӯбад, ва аз қуввати худ ба ваҷд меояд;
ба истиқболи яроқ берун меравад.

22Бар бим механдад ва ба ҳарос намеафтад,
ва аз дами шамшер ақиб намегардад.

23Тирдон бар вай ҷаранг-ҷаранг мекунад,
ва найзаю мизроқи дурахшанда.

24Бо ғулғула ва хашм заминро барқвор тай мекунад,
ва аз садои шох бетоқат шуда, пой мекӯбад+.

25Ҳар бор, ки шох садо диҳад, шеҳа мекашад,
ва аз дур ҷангро ҳис мекунад,
ва ғавғои мирон ва нидоро.

26Оё аз хиради туст, ки қарчиғай парафшон мегардад
ва болҳои худро ба самти ҷануб менигаронад?

27Оё ба амри туст, ки уқоб сууд мекунад
ва ошьёнаи худро дар баландӣ месозад?

28Вай бар сари кӯҳпора маскан гирифта,
фароғат мекунад, бар дандонаи кӯҳпора ва қалъа;

29Аз он ҷо нахҷире ҷустуҷӯ мекунад:

чашмонаш аз дур мебинад;

30Ва чӯҷаҳояш хун мехӯранд,
ва ҳар куҷо ки лошае бошад, вай он ҷост».

31Ва Худованд суханашро давом дода, ба Айюб гуфт:

32«Оё касе ки бо Қодир муҷодила менамояд, боз танбеҳ хоҳад кард?

Мазамматкунандаи Худо бигзор ҷавоб гардонад!»+

33Ва Айюб ба Худо ҷавоб гардонда, гуфт:

34«Инак, ман ҳақир ҳастам; ба Ту чӣ ҷавоб мегардонам?

Дасти худро ба даҳонам мондаам+.

35Як карат гуфтаам, ва дигар нахоҳам гуфт,
ва дубора такрор нахоҳам кард».

БОБИ ЧИЛУМ

Давоми он.

40^1Ва Худованд ба Айюб аз миёни тундбод ҷавоб гардонда, гуфт:+

2«Канӣ, камари худро мисли мард бибанд:

Ман ба ту савол хоҳам дод, ва ту ба Ман бифаҳмон+.

3Оё ту мехоҳӣ доварии Маро ботил намоӣ,

Маро айбдор созӣ, то ки худро одил нишон диҳӣ+?

4Ва оё ту бозуе мисли Худо дорӣ,
ва бо овозе мисли Ӯ метавонӣ гулдуррос занӣ+?
5Пас, худро бо кибриё ва ҷалол оро бидеҳ,
ва пероҳани шукӯҳ ва шавкат бипӯш;
6Ғазаб ва хашми худро бирез,
ва ба ҳар мағрур назар андохта, ӯро залил намо;

7Ба ҳар мағрур назар андохта, ӯро мутеъ гардон,
ва шариронро дар маконашон поймол кун;
8Онҳоро якҷоя дар хок ниҳон намо
ва рӯйҳошонро дар ниҳонхонае банд кун.
9Он гоҳ Ман низ туро ҳамд хоҳам гуфт,
ки яминат метавонад туро мададгор шавад+.

10Инак баҳимут, ки варо ба монанди ту офаридаам;
вай мисли гов алаф мехӯрад+.
11Инак, қуввати вай дар камари вай аст,
ва тавоноии вай дар мушакҳои шикамаш.
12Думи худро мисли арз меҷунбонад;
рагҳои ронаш ба ҳам печидааст.
13Узвҳояш мисли қубурҳои мисин аст,
устухонҳояш мисли сихҳои оҳанин.
14Вай нахустини корҳои Худост;
фақат Офаридагори вай метавонад
шамшери Худро ба вай наздик оварад.
15Кӯҳҳо барои вай ғизо меоварад,
ва тамоми ҳайвоноти саҳро дар он ҷо бозӣ мекунанд.

16Зери буттаҳои нилуфар мехобад,
дар сояи наистон ва дар ботлоқ.

17Буттаҳои нилуфар варо бо сояи худ мепӯшонад,
бедҳои лаби наҳр варо иҳота мекунад.

18Инак, дарьё ба талотум меояд, аммо вай ҳаросон намешавад:

Урдун пеши даҳонаш ҷаста берун ояд ҳам, вай ором хоҳад буд.

19Оё варо касе дар пеши назари вай метавонад бигирад?

Ё бинии варо бо қуллоб сӯрох кунад?

20Оё ту метавонӣ аждарро бо шаст бикашӣ?

Ва забонашро бо арғамчин фишор диҳӣ?

21Оё ту метавонӣ аз бинии вай маҳор гузаронӣ?

Ва ҷоғи варо бо хоре шикоф кунӣ?

22Оё вай ба ту бисьёр зорӣ хоҳад кард?

Оё бо мулоимат ба ту сухан хоҳад ронд?

23Оё вай бо ту иттифоқ хоҳад баст?

Оё варо ба сурати абадӣ ба ғуломӣ хоҳӣ гирифт+?

24Оё варо мисли гунҷишке бозӣ хоҳӣ доронд?

Ва барои канизони худ варо хоҳӣ баст?

25Оё аҳли сайд варо хоҳанд фурӯхт?

Оё варо дар миёни тоҷирони канъонӣ тақсим хоҳанд кард?

26Оё ту метавонӣ пӯсти варо бо найзаҳо сӯрох кунӣ,
ва сари варо бо сихи моҳигирон?

27Агар дасти худро ба вай бирасонӣ,
муборизаро дар ёд хоҳӣ дошт, ва дигар нахоҳӣ кард.

БОБИ ЧИЛУ ЯКУМ

Давоми он.

41^1Инак, умеди дастгир кардани вай беасл аст;
фақат аз дидани вай, охир,
кас ба даҳшат хоҳад афтод+.

2Чунон шахси диловаре нест, ки варо барангезад;
пас кист, ки ба ҳузури Ман истодагӣ намояд?

3Кист, ки аз Ман пешдастӣ кардааст, ва Ман талофӣ бидиҳам?

Зери тамоми осмон ҳар чиз аз они Ман аст+.

4Дар бораи андоми вай хомӯш нахоҳам монд,
ва дар бораи иқтидор ва зебоии ҷуссаи вай.

5Кист, ки тавонад рӯи либоси варо яла кунад?

Кист, ки тавонад ба дандонҳои дуқатораи вай наздик ояд?

6Кист, ки тавонад дарҳои башараи варо воз кунад?

Доираи дандонҳои вай даҳшатангез аст.
7Сипарҳои қавии вай пур аз ифтихор аст;
бо мӯҳри сахте маҳкам карда шудааст;
8Бо якдигар тавре пайвастааст,
ки аз миёнашон ҳаво намегузарад;
9Ба ҳамдигар тавре часпида,
васл ёфтааст, ки ҷудо намешавад.
10Аз атсаҳои вай нур падид меояд,
ва чашмони вай мисли пилкҳои шафақи субҳ аст.
11Аз даҳони вай машъалҳо берун меояд,
шарораҳои оташ мепарад.
12Аз сӯрохҳои бинии вай дуд мебарояд,
мисли деги ҷӯшон ва қамишҳои сӯзон.
13Нафаси вай ахгарҳоро дармегиронад,
ва аз даҳони вай аланга берун меояд.
14Бар гардани вай қувват ҷойгир шудааст,
ва даҳшат ба ҳузури вай мерақсад.
15Қурчҳои шиками вай маҳкам часпида,
бар вай сахт шудааст ва овезон намешавад.
16Дили вай мисли санг сахт аст,
ва мисли осиёсанги зерин ноҷунбон аст.

17Вақте ки вай бармехезад, паҳлавонон ба ҳарос меафтанд,
ва аз даҳшат дасту по гум мекунанд.

18Шамшере ки ба вай бизананд, истодагӣ нахоҳад кард,
ҳамчунин найза, мизроқ ва тир.

19Вай оҳанро мисли хасе медонад,
ва мисро мисли чӯби пӯсидае.

20Тири камон варо дар гурез намеоварад,
сангҳои фалахмон барои вай ба пари коҳ табдил меёбад.

21Гурз мисли пари коҳе ҳисоб меёбад;
ва ба савти найза вай механдад.

22Дар таҳти ҷисмаш пулакчаҳои мисли сафолпора тезе дорад,
гӯё ки ғаллакӯбаки тездандонро бар гил мегустаронад.

23Гирдобро мисли дег ба ҷӯш меоварад,
дарьёро ба потилаи дорупазӣ монанд мегардонад.

24Дар ақиби худ роҳи дурахшоне боқӣ мегузорад,
ба тавре ки варта ба назар сафедмӯй менамояд.

25Бар рӯи хок мислаш нест,
ки чунин нотарс офарида шуда бошад.

26Ба ҳар чизи олӣ нотарс менигарад:

вай бар ҳамаи даррандагон подшоҳ аст».

БОБИ ЧИЛУ ДУЮМ

Ҳукмномаи Айюб дар ҳаққи худи ӯ.

42^1Ва Айюб ба Худованд ҷавоб гардонда, гуфт:

2«Медонам, ки ҳар кор аз дасти Ту меояд,
ва нияти Туро боздоштан мумкин нест+.

3„Он кист, ки машваратро бемаънӣ пинҳон мекунад?“

Ба яқин, ман дар бораи чизҳое ки фаҳм накардаам, фикр баён намудаам,
дар бораи корҳои аҷоибе ки аз ақли ман берун аст, ва ман онҳоро намедонам+.

4„Канӣ, бишнав, ва ман сухан хоҳам ронд:

ман ба Ту савол хоҳам дод, ва Ту ба ман бифаҳмон“+.

5То ҳол ман овозаи Туро шунида будам,
ва акнун чашмонам Туро дидааст,
6Бинобар ин аз суханонам нафрат дорам,
ва дар хок ва хокистар пушаймон мешавам»+.

Хотима: Айюб сафед шуда, сазовори шараф гардид.

7Ва воқеъ шуд баъд аз он ки Худованд ин суханонро ба Айюб гуфт, Худованд ба Алифози Темонӣ чунин гуфт: «Ғазаби Ман бар ту ва бар ду дӯсти ту оташ гирифтааст, чунки дар бораи Ман мисли бандаи Ман Айюб сухани дуруст нагуфтед+.

8Ва акнун барои худ ҳафт наргов ва ҳафт қӯчқор бигиред, ва назди бандаи Ман Айюб биравед, ва барои худ қурбонии сӯхтанӣ бароваред, ва бандаи Ман Айюб барои шумо дуо хоҳад гуфт, зеро ки фақат рӯи ӯро иҷобат хоҳам намуд, бе он ки ба шумо бадӣ бикунам, чунки дар бораи Ман мисли бандаи Ман Айюб сухани дуруст нагуфтед»+.

9Ва Алифози Темонӣ ва Билдоди Шуҳӣ ва Сӯфори Наъмотӣ рафтанд, ва он чи Худованд ба онҳо фармуд, ба ҷо оварданд, ва Худованд рӯи Айюбро иҷобат намуд+.

10Ва Худованд Айюбро ба вазъияти пештараи ӯ баргардонид, вақте ки ӯ барои дӯстони худ дуо гуфт; ва Худованд ба Айюб ҳар он чи пештар дошт, дучандон зиёд кард+.

11Ва ҳамаи бародарони ӯ ва ҳамаи хоҳарони ӯ ва ҳамаи ошноҳои пештараи ӯ назди ӯ омаданд, ва дар хонаи ӯ бо ӯ нон хӯрданд, ва дар бораи тамоми мусибате ки Худованд ба сари ӯ оварда буд, ба ӯ ҳамдардӣ изҳор намуда, ӯро тасаллӣ доданд, ва ҳар кас ба ӯ як қсито[*] ва як ҳалқаи тилло дод+.

12Ва Худованд охири Айюбро бештар аз аввали ӯ баракат дод, ва ӯро чордаҳ ҳазор бузу гӯсфанд ва шаш ҳазор шутур ва ҳазор ҷуфт гов ва ҳазор модахар буд.

13Ва ӯро ҳафт писар ва се духтар буд+.

14Ва духтари якумро Емимо, ва дуюмро Қесио, ва сеюмро Қерен-Ҳаппух ном ниҳод.

15Ва дар тамоми замин мисли духтарони Айюб занони хушлиқо ёфт намешуданд, ва падарашон ба онҳо дар миёни бародаронашон мерос дод+.

16Ва баъд аз он Айюб саду чил сол зиндагӣ кард, ва фарзандони худ ва фарзандони фарзандони худро то насли чорум дид+.

17Ва Айюб пир ва солхӯрда шуда, вафот ёфт.

* 1:6 Фариштагон.

* 9:13 Раҳаб — аждаҳо (ҳайвони бадҳайбати афсонавӣ, ки бар зидди Худо қиём карда, мағлуб шудааст).

* 30:4 Ратам — як хел дарахти қадпасти биёбон, ки тана ва шохаҳои бағоят сахт дорад. Решаи он талх аст.

* 42:11 Қсито — сиккаи қадимӣ, ки аз микдори муайяни нуқра иборат буда, бар рӯяш нақши гӯсфанд дошт.

+ 1:1 Ҳас. 22:21, Ирм. 25:20, Нав. 4:21, Ҳиз. 14:14, Ҳиз. 14:20, Яъқ. 5:11, Ҳас. 6:9, Заб. 17:22-24

+ 1:3 Дов. 6:3
+ 1:5 1 Подш. 16:5, Ҳас. 8:20
+ 1:6 Айюб 2:1, Айюб 38:7
+ 1:7 1 Пет. 5:8
+ 1:10 Заб. 127:2
+ 1:11 Рут 1:13, Айюб 19:21
+ 1:15 3 Подш. 10:1
+ 1:16 4 Подш. 1:10

+ 1:17 Дов. 7:16, 1 Подш. 11:11, 4 Подш. 24:2

+ 1:20 Ҳас. 37:29, Ҳас. 37:34

+ 1:21 Ҳас. 3:19, Воиз 3:10, Воиз 5:14, 1 Тим. 6:7, Заб. 112:2

+ 2:1 Айюб 1:6
+ 2:7 Хур. 9:9, Так. Шар. 28:35
+ 2:8 Ҳиз. 27:30, Юн. 3:6
+ 2:10 Заб. 38:2

+ 2:11 Мас. 17:17, Ҳас. 36:15, Ирм. 49:7, Ҳас. 25:2

+ 2:12 Ҳас. 37:29, Ҳиз. 27:30
+ 2:13 Нав. 2:10, Ҳиз. 3:15
+ 3:3 Ирм. 20:14-18
+ 3:11 Айюб 10:18-19
+ 3:16 Заб. 57:8, Воиз 6:3
+ 3:20 Ирм. 20:18
+ 3:21 Ирм. 8:3, Ваҳй 9:6
+ 3:22 Воиз 3:20
+ 3:23 Айюб 19:8
+ 3:25 Мас. 10:24, Иш. 66:4
+ 4:3 Иш. 35:3
+ 4:6 Айюб 1:1
+ 4:7 Заб. 33:10-11, Заб. 36:25, Мас. 10:3
+ 4:8 Мас. 22:8, Ғал. 6:7-8

+ 4:9 Хур. 15:8, Заб. 17:16, Айюб 15:30, Иш. 30:33

+ 4:13 Ҳас. 15:12, Айюб 33:15
+ 4:14 Заб. 118:120
+ 4:16 3 Подш. 19:12

+ 4:17 Айюб 9:2, Айюб 25:4, Заб. 142:2, Воиз 7:20

+ 4:18 Айюб 15:15
+ 4:21 Айюб 36:12
+ 5:1 Айюб 15:15, Заб. 88:6, Зак. 14:5
+ 5:2 Мас. 29:11
+ 5:9 Айюб 9:10, Айюб 37:5
+ 5:10 Заб. 64:10, Заб. 146:8
+ 5:11 1 Подш. 2:7
+ 5:13 Айюб 18:7, 1 Қӯр. 3:19

+ 5:14 Так. Шар. 28:29, Айюб 12:25, Иш. 59:10

+ 5:15 Заб. 34:10
+ 5:16 Заб. 62:12, Заб. 106:42
+ 5:17 Заб. 93:12, Мас. 3:11
+ 5:18 Так. Шар. 32:39, Иш. 30:26, Ҳуш. 6:1
+ 5:19 Заб. 33:20, Мас. 6:16, Мас. 30:18
+ 5:20 3 Подш. 17:6, Заб. 32:19, Заб. 36:19
+ 5:21 Заб. 30:21
+ 5:25 Заб. 71:16
+ 5:26 Ҳас. 15:15, Ҳас. 25:8
+ 6:3 Мас. 27:3
+ 6:4 Так. Шар. 32:23, Заб. 37:3, Нав. 3:13
+ 6:9 3 Подш. 19:4, Юн. 4:3
+ 6:15 Заб. 40:10, Ирм. 15:18

+ 6:19 Ҳас. 25:15, Иш. 21:14, Ирм. 25:23, 3 Подш. 10:1

+ 6:26 Айюб 15:2
+ 7:1 Айюб 14:6, Айюб 14:14
+ 7:2 Иб. 19:13
+ 7:4 Так. Шар. 28:67
+ 7:6 Айюб 9:25, Иш. 38:12, Айюб 17:11
+ 7:8 Айюб 20:9
+ 7:10 Заб. 36:10, Заб. 102:16

+ 7:16 Айюб 9:21, Айюб 10:1, Айюб 10:20, Воиз 1:2, Заб. 38:6-7, Заб. 61:10, Заб. 143:4

+ 7:17 Заб. 8:5, Заб. 143:3
+ 7:18 Заб. 10:5
+ 7:19 Айюб 14:6, Заб. 38:14
+ 7:20 Айюб 16:12, Нав. 3:12
+ 8:1 Айюб 2:11
+ 8:3 Айюб 34:12
+ 8:6 Мас. 3:33
+ 8:8 Так. Шар. 32:7
+ 8:9 Заб. 101:12, Воиз 6:12
+ 8:12 Заб. 128:6

+ 8:13 Заб. 9:18, Айюб 27:8, Мас. 10:28, Мас. 11:7

+ 8:14 Иш. 59:6
+ 8:15 Айюб 27:18
+ 8:18 Айюб 7:10
+ 8:21 Заб. 125:2
+ 8:22 Заб. 108:29
+ 9:2 Айюб 4:17, Айюб 15:14, Айюб 25:4
+ 9:3 Айюб 10:2
+ 9:6 Иш. 2:19, Иш. 13:13, Ҳаҷ. 2:6

+ 9:8 Айюб 26:7, Заб. 103:2, Иш. 40:22, Ирм. 10:12, Ирм. 51:15

+ 9:9 Айюб 38:31-32, Ом. 5:8
+ 9:10 Айюб 5:9
+ 9:13 Айюб 26:12, Заб. 88:11, Иш. 51:9
+ 9:15 1 Қӯр. 4:4
+ 9:19 Ирм. 49:19, Ирм. 50:44
+ 9:20 Айюб 15:6

+ 9:21 Айюб 1:1, Айюб 1:8, Айюб 7:16, Айюб 10:1

+ 9:22 Воиз 9:2, Ҳиз. 21:3
+ 9:24 Айюб 12:17
+ 9:25 Айюб 7:6
+ 9:30 Ирм. 2:22

+ 9:32 Айюб 33:13, Айюб 39:32, Воиз 6:10, Иш. 45:9, Рум. 9:20

+ 10:1 Айюб 7:16, Айюб 9:21
+ 10:2 Айюб 9:3
+ 10:4 1 Подш. 16:7
+ 10:7 Айюб 2:3, Так. Шар. 32:39, Иш. 43:13
+ 10:8 Заб. 118:71
+ 10:9 Айюб 4:19, Айюб 33:6, Иш. 64:8
+ 10:10 Заб. 138:13
+ 10:17 Айюб 19:12
+ 10:18 Айюб 3:11-12, Ирм. 20:14-18
+ 10:20 Айюб 14:1, Айюб 7:16
+ 10:21 Заб. 87:7, Заб. 87:13, Заб. 38:14
+ 11:1 Айюб 2:11
+ 11:4 Айюб 10:7
+ 11:8 Заб. 138:8
+ 11:10 Айюб 9:12, Айюб 12:14
+ 11:13 Заб. 142:6
+ 11:14 Айюб 22:23

+ 11:17 Айюб 22:28, Мас. 4:18, Иш. 60:3, Дон. 12:3

+ 11:19 Мас. 3:24

+ 12:4 Заб. 90:14, Айюб 16:10, Айюб 17:2, Айюб 30:1

+ 12:6 Айюб 21:7
+ 12:10 Ад. 16:22, Дон. 5:23, Аъм. 17:28
+ 12:11 Айюб 34:3
+ 12:12 Айюб 32:7
+ 12:14 Воиз 7:13, Айюб 11:10
+ 12:17 Айюб 9:24
+ 12:18 Дон. 2:21, Дон. 5:20
+ 12:21 Заб. 106:40, Иш. 40:23
+ 12:22 Дон. 2:22, Воиз 12:14, 1 Қӯр. 4:5
+ 12:23 Иш. 9:3, Иш. 26:15
+ 12:24 Заб. 106:40

+ 12:25 Так. Шар. 28:29, Айюб 5:14, Заб. 106:27

+ 13:3 Айюб 23:4
+ 13:5 Мас. 17:28
+ 13:9 Ғал. 6:7
+ 13:19 Иш. 50:8
+ 13:21 Заб. 38:11, Айюб 33:7
+ 13:22 Айюб 14:15
+ 13:24 Айюб 19:11, Айюб 33:10
+ 13:25 Заб. 82:14
+ 13:26 Заб. 24:7
+ 13:27 Айюб 33:11
+ 13:28 Иш. 50:9, Яъқ. 5:2
+ 14:1 Айюб 15:14, Айюб 25:4, Ҳас. 47:9

+ 14:2 1 Вақ. 29:15, Заб. 101:12, Заб. 143:4, Воиз 6:12, Воиз 8:13

+ 14:4 Айюб 15:14
+ 14:6 Айюб 7:19, Айюб 7:1-2
+ 14:11 Иш. 19:5
+ 14:12 Заб. 88:30
+ 14:13 Айюб 21:13
+ 14:14 Иш. 26:19, Айюб 7:1
+ 14:15 Айюб 13:22
+ 14:16 Айюб 31:4, Айюб 34:21
+ 14:21 Воиз 9:5
+ 15:1 Айюб 2:11
+ 15:2 Айюб 16:3, Айюб 6:26
+ 15:6 Айюб 9:20, Луқ. 19:22
+ 15:7 Мас. 8:25, Заб. 89:3
+ 15:8 Ирм. 23:18
+ 15:9 Айюб 12:3, Айюб 13:2

+ 15:14 Айюб 4:17, Айюб 9:2, Айюб 14:1, Айюб 25:4-6, Заб. 50:7

+ 15:15 Айюб 4:18, Айюб 5:1, Заб. 88:6, Зак. 14:5

+ 15:16 Айюб 34:7, Мас. 19:28, Айюб 25:6
+ 15:18 Заб. 77:4
+ 15:27 Заб. 72:7
+ 15:30 Айюб 4:9
+ 15:32 Айюб 22:16, Заб. 54:24
+ 15:34 Айюб 20:26, Заб. 20:10
+ 15:35 Заб. 7:15, Иш. 59:4, Яъқ. 1:15
+ 16:3 Айюб 15:2
+ 16:7 Айюб 1:15-19
+ 16:9 Заб. 34:15, Заб. 36:12

+ 16:10 Айюб 12:4, Айюб 17:2, Айюб 30:1, Иш. 50:6

+ 16:12 Айюб 7:20
+ 16:13 Айюб 20:25
+ 16:19 Заб. 88:38
+ 17:2 Айюб 12:4, Айюб 16:10, Айюб 30:1
+ 17:3 Заб. 118:122, Мас. 22:26
+ 17:6 Так. Шар. 28:37, Айюб 30:9
+ 17:11 Айюб 7:6
+ 17:12 Иш. 5:20
+ 17:13 Воиз 12:5
+ 18:1 Айюб 2:11, Айюб 8:1
+ 18:3 Заб. 72:22
+ 18:5 Айюб 21:17, Мас. 13:9, Мас. 24:20
+ 18:7 Айюб 5:13
+ 18:8 Заб. 9:16, Заб. 139:6
+ 18:11 Айюб 15:21, Айюб 20:25, Айюб 27:20
+ 18:15 Ҳас. 19:24, Заб. 10:6, Ҳиз. 38:22
+ 18:17 Айюб 24:20, Заб. 33:17, Мас. 10:7
+ 18:19 Заб. 20:11
+ 18:21 Дов. 2:10, Ирм. 9:3, 2 Тас. 1:8
+ 19:7 Айюб 24:12, Ҳаб. 1:2
+ 19:8 Айюб 3:23, Нав. 3:9
+ 19:9 Заб. 88:40
+ 19:11 Айюб 13:24, Айюб 33:10
+ 19:12 Айюб 10:17, Айюб 30:12, Нав. 3:5

+ 19:13 Заб. 30:12, Заб. 37:11, Заб. 68:9, Заб. 87:9

+ 19:17 Айюб 2:9
+ 19:18 4 Подш. 2:23
+ 19:21 Рут 1:13, Айюб 1:11
+ 19:23 Иш. 30:8
+ 19:24 Ирм. 17:1
+ 19:25 Мас. 23:11, Иш. 43:14
+ 19:26 Заб. 16:15, 1 Юҳ. 3:2
+ 19:29 Воиз 12:14
+ 20:1 Айюб 2:11, Айюб 11:1
+ 20:4 Ҳас. 2:7, Так. Шар. 4:32
+ 20:6 Иш. 14:13-14
+ 20:7 Заб. 82:11
+ 20:8 Иш. 29:7
+ 20:9 Айюб 7:8, Айюб 7:10
+ 20:12 Заб. 9:28
+ 20:25 Айюб 16:13
+ 20:26 Айюб 15:34, Заб. 20:10, Ибр. 12:29
+ 20:29 Айюб 27:13, Айюб 31:2
+ 21:3 Айюб 16:20
+ 21:5 Мас. 30:32, Мик. 7:16

+ 21:7 Айюб 12:6, Заб. 72:3-4, Воиз 8:14, Ирм. 12:1, Мал. 3:15

+ 21:14 Айюб 22:17
+ 21:15 Хур. 5:2
+ 21:16 Айюб 22:18, Заб. 1:1
+ 21:17 Айюб 18:5-6, Мас. 13:9, Мас. 24:20
+ 21:18 Заб. 1:4, Заб. 82:14, Мас. 10:25
+ 21:19 Хур. 20:5

+ 21:20 Заб. 74:8, Иш. 51:17, Ирм. 25:15, Уб. 1:16, Ваҳй 14:10

+ 21:22 Иш. 40:14, Рум. 11:35, 1 Қӯр. 2:16, Айюб 4:18, Айюб 15:15

+ 21:30 Мас. 16:4
+ 21:31 Так. Шар. 7:10
+ 22:1 Айюб 2:11, Айюб 4:1, Айюб 15:1
+ 22:3 Айюб 35:7
+ 22:6 Хур. 22:6, Так. Шар. 24:13
+ 22:7 Айюб 31:17
+ 22:9 Айюб 31:21, Иш. 10:2, Ҳиз. 22:7
+ 22:10 Айюб 18:8
+ 22:11 Юн. 2:4
+ 22:12 Айюб 35:5
+ 22:13 Заб. 72:11, Заб. 93:7
+ 22:16 Айюб 15:32
+ 22:17 Айюб 21:14
+ 22:18 Айюб 21:16
+ 22:19 Заб. 51:8, Заб. 57:11
+ 22:22 Мас. 2:6
+ 22:23 Айюб 11:14

+ 22:24 Ҳас. 10:29, 3 Подш. 9:28, 1 Вақ. 29:4

+ 22:26 Заб. 36:4, Иш. 58:14

+ 22:27 Заб. 49:14, Воиз 5:3

+ 22:28 Айюб 11:17, Мас. 4:18, Иш. 60:3, Дон. 12:3

+ 22:30 Яъқ. 5:15
+ 23:4 Айюб 13:3, Айюб 16:21
+ 23:10 Заб. 138:3, Заб. 65:10, 1 Пет. 1:7
+ 23:13 Мас. 19:21, Иш. 14:26, Дон. 4:32

+ 24:2 Так. Шар. 19:14, Мас. 22:28, Мас. 23:10

+ 24:4 Ом. 2:7, Мас. 28:28
+ 24:7 Хур. 22:26-27
+ 24:12 Ҳаб. 1:2
+ 24:13 Юҳ. 3:19-20
+ 24:15 Мас. 7:9
+ 24:20 Айюб 18:17
+ 24:24 Заб. 36:10
+ 25:1 Айюб 2:11, Айюб 8:1, Айюб 18:1
+ 25:3 Мат. 5:45

+ 25:4 Айюб 4:17, Айюб 9:2, Айюб 15:14, Заб. 142:2

+ 25:6 Айюб 15:16, Заб. 21:6, Иш. 41:14
+ 26:6 Заб. 138:8, Мас. 15:11
+ 26:7 Айюб 9:8
+ 26:8 Мас. 30:4
+ 26:10 Ҳас. 1:9, Ҳас. 1:10, Мас. 8:29
+ 26:11 Заб. 103:7
+ 26:12 Айюб 9:13, Заб. 88:11, Иш. 51:9
+ 26:13 Иш. 27:1
+ 27:2 Айюб 34:5
+ 27:3 Айюб 33:4
+ 27:8 Айюб 8:13

+ 27:9 Заб. 17:42, Заб. 65:18, Мас. 1:28, Мас. 28:9, Юҳ. 9:31

+ 27:13 Айюб 20:29
+ 27:14 Иш. 1:22
+ 27:15 Заб. 77:64
+ 27:16 Зак. 9:3
+ 27:17 Заб. 38:7, Мас. 13:22
+ 27:18 Айюб 8:15
+ 27:19 Заб. 48:18
+ 27:21 Айюб 30:22
+ 27:23 Нав. 2:15
+ 28:12 Мас. 16:16, Воиз 7:24
+ 28:13 Заб. 26:13, Иш. 53:8, Ҳиз. 26:20
+ 28:15 Мас. 3:14-15

+ 28:16 Ҳас. 10:29, 3 Подш. 9:28, 1 Вақ. 29:4, Айюб 22:24

+ 28:18 Мас. 8:11
+ 28:26 Айюб 38:25
+ 28:27 Мас. 8:22

+ 28:28 Заб. 110:10, Мас. 1:7, Мас. 9:10, Мас. 3:7, Мас. 14:16

+ 29:3 2 Подш. 22:29, Заб. 17:29, Заб. 118:105

+ 29:5 Айюб 1:2
+ 29:6 Ҳас. 49:12
+ 29:10 Заб. 136:6
+ 29:12 Заб. 81:5, Мас. 31:8
+ 29:14 Заб. 131:9
+ 29:16 Мас. 14:21, Мас. 29:7

+ 29:17 Заб. 3:7, Заб. 13:4, Заб. 57:7, Мас. 30:14

+ 29:23 Заб. 118:129
+ 30:1 Айюб 12:4, Айюб 16:10, Айюб 17:2
+ 30:9 Так. Шар. 28:37, Айюб 17:6
+ 30:10 Заб. 87:9
+ 30:12 Айюб 19:12
+ 30:15 Айюб 18:11
+ 30:22 Айюб 27:21
+ 30:26 Ирм. 8:15, Ирм. 14:19
+ 30:30 Нав. 4:8, Заб. 101:3
+ 31:1 Мас. 6:25, Мат. 5:28
+ 31:2 Айюб 20:29
+ 31:4 2 Вак. 16:9, Мас. 15:3, Зак. 4:10
+ 31:6 Дон. 5:27
+ 31:8 Иб. 26:16
+ 31:9 Айюб 24:15
+ 31:10 Так. Шар. 28:30, Ирм. 8:10
+ 31:12 Мас. 6:27-29
+ 31:15 Мас. 22:2
+ 31:17 Айюб 22:7
+ 31:18 Яъқ. 1:27
+ 31:20 Айюб 29:13
+ 31:21 Айюб 22:9
+ 31:24 Марқ. 10:22, Марқ. 10:24
+ 31:25 Заб. 61:11
+ 31:27 Так. Шар. 4:19
+ 31:29 Мас. 24:17-18
+ 31:30 Мат. 5:44, Рум. 12:14
+ 31:32 Дов. 19:20-21
+ 31:33 Айюб 28:13
+ 31:35 Айюб 13:22
+ 31:40 Ҳас. 3:18
+ 32:2 Ҳас. 22:21
+ 32:4 Айюб 15:10
+ 32:7 Айюб 12:12
+ 32:8 Айюб 33:4, Заб. 118:100
+ 32:20 Заб. 38:4, Ирм. 6:11, Ирм. 20:10

+ 33:4 Ҳас. 2:7, Айюб 27:3, Айюб 32:8, Заб. 103:30, Аъм. 17:25

+ 33:6 Айюб 4:19, Айюб 10:9, Иш. 64:8

+ 33:7 Айюб 13:21

+ 33:9 Айюб 9:21, Айюб 10:7, Айюб 12:4, Айюб 16:17, Айюб 27:5-6, Айюб 32:1

+ 33:10 Айюб 13:24, Айюб 19:11
+ 33:11 Айюб 13:27, Айюб 14:16
+ 33:13 Айюб 9:32, Айюб 39:32
+ 33:15 Ад. 12:6, Айюб 4:13
+ 33:16 Айюб 36:10
+ 33:19 Айюб 30:17
+ 33:20 Заб. 101:5, Заб. 106:18
+ 33:23 Заб. 33:8
+ 33:24 Заб. 48:8
+ 33:25 4 Подш. 5:14
+ 33:26 Заб. 16:15
+ 33:28 Заб. 15:10, Иш. 38:17
+ 33:30 Заб. 55:14
+ 34:3 Айюб 12:11
+ 34:5 Айюб 27:2, Айюб 33:9
+ 34:7 Айюб 15:16, Мас. 19:28
+ 34:8 Заб. 1:1
+ 34:9 Айюб 9:22, Айюб 21:16
+ 34:10 Ҳас. 18:25, Заб. 91:16
+ 34:11 Мас. 24:12, Заб. 61:13
+ 34:12 Айюб 8:3

+ 34:15 Ҳас. 3:19, Заб. 89:4, Заб. 103:29, Воиз 3:20, Воиз 12:7

+ 34:19 Айюб 31:15, Мас. 22:2
+ 34:20 Дон. 8:25
+ 34:21 Айюб 14:16, Айюб 31:4
+ 34:22 Заб. 138:12
+ 34:24 Заб. 2:9
+ 34:28 Айюб 35:9
+ 34:35 Айюб 35:15
+ 34:37 Айюб 27:23, Нав. 2:15
+ 35:3 Айюб 9:22, Айюб 21:16
+ 35:5 Айюб 22:12
+ 35:7 Айюб 22:2-3

+ 35:9 Хур. 2:23, Айюб 34:28, Воиз 4:1, Воиз 5:7

+ 35:10 Заб. 41:9
+ 35:12 Айюб 27:9
+ 35:14 Айюб 9:11, Айюб 23:9

+ 35:16 Айюб 34:35, Айюб 34:37, Айюб 38:2, Айюб 42:3

+ 36:4 Айюб 37:16
+ 36:6 Айюб 34:28
+ 36:7 Заб. 33:16, 1 Подш. 2:8
+ 36:8 Заб. 106:10
+ 36:10 Айюб 33:16
+ 36:12 Иш. 1:19-20, Айюб 4:21
+ 36:16 Заб. 4:2
+ 36:19 Заб. 48:8, Мас. 11:4
+ 36:26 Заб. 101:28
+ 36:27 Мас. 3:20
+ 36:32 Ҳаб. 3:4
+ 37:3 Айюб 36:30, Айюб 36:32

+ 37:4 2 Подш. 22:14, Заб. 17:14, Заб. 28:3-4

+ 37:5 Айюб 5:9
+ 37:6 Заб. 148:8
+ 37:8 Заб. 103:22
+ 37:10 Айюб 38:29-30
+ 37:12 Заб. 148:8
+ 37:13 Хур. 9:18, 3 Подш. 18:45
+ 37:16 Айюб 36:4
+ 37:18 Иш. 44:24
+ 37:19 Иш. 60:2
+ 37:24 Мас. 15:33
+ 38:1 Айюб 40:1, Зак. 9:14
+ 38:2 Айюб 35:16, Айюб 42:3
+ 38:3 Айюб 40:2
+ 38:4 Заб. 103:5, Мас. 8:29
+ 38:6 1 Подш. 2:8
+ 38:7 Ҳас. 6:2, Айюб 1:6, Айюб 2:1

+ 38:8 Ҳас. 1:9, Заб. 32:7, Заб. 103:9, Ирм. 5:22

+ 38:15 Айюб 18:5
+ 38:22 Заб. 134:7
+ 38:23 Еҳ. 10:11, Иш. 30:30
+ 38:25 Айюб 28:26
+ 38:26 Заб. 106:35, Иш. 35:6, Иш. 41:18
+ 38:28 Айюб 5:10
+ 38:29 Айюб 37:10, Заб. 147:5
+ 38:30 Айюб 37:10
+ 38:31 Айюб 9:9, Ом. 5:8
+ 38:32 Айюб 9:9
+ 38:33 Ирм. 31:35
+ 38:39 Заб. 103:21
+ 38:40 Заб. 16:11
+ 38:41 Заб. 146:9
+ 39:1 Заб. 103:18
+ 39:16 Нав. 4:3
+ 39:20 Ирм. 8:16
+ 39:24 Ирм. 4:19, Ом. 3:6
+ 39:32 Айюб 9:32, Айюб 33:13
+ 39:34 Айюб 42:6
+ 40:1 Айюб 38:1
+ 40:2 Айюб 38:3
+ 40:3 Айюб 32:2
+ 40:4 Айюб 37:4
+ 40:9 Заб. 97:1, Иш. 59:16
+ 40:10 Ад. 22:4
+ 40:23 Еҳ. 9:15, Еҳ. 9:27

+ 41:1 Айюб 3:8, Айюб 40:20, Заб. 73:14, Заб. 103:26, Иш. 27:1

+ 41:3 Хур. 9:29, Заб. 23:1
+ 42:2 Ҳас. 18:14, Ирм. 32:17, Мат. 19:26
+ 42:3 Айюб 38:2
+ 42:4 Айюб 38:3, Айюб 40:2
+ 42:6 Айюб 2:8
+ 42:7 Айюб 2:11

+ 42:8 Ад. 23:1, 1 Вақ. 15:26, Ҳас. 20:7, Яъқ. 5:16

+ 42:9 Айюб 2:11
+ 42:10 Иш. 40:2, Иш. 61:7
+ 42:11 Айюб 19:13
+ 42:13 Айюб 1:2
+ 42:15 Ад. 27:1-8
+ 42:16 Ҳас. 50:23

Table of Contents

- Китоби Муқаддас

- Айюб

- БОБИ ЯКУМ
- БОБИ ДУЮМ
- БОБИ СЕЮМ
- БОБИ ЧОРУМ
- БОБИ ПАНҶУМ
- БОБИ ШАШУМ
- БОБИ ҲАФТУМ
- БОБИ ҲАШТУМ
- БОБИ НӮҲУМ
- БОБИ ДАҲУМ
- БОБИ ЁЗДАҲУМ
- БОБИ ДУВОЗДАҲУМ
- БОБИ СЕЗДАҲУМ
- БОБИ ЧОРДАҲУМ
- БОБИ ПОНЗДАҲУМ
- БОБИ ШОНЗДАҲУМ
- БОБИ ҲАФДАҲУМ
- БОБИ ҲАЖДАҲУМ
- БОБИ НУЗДАҲУМ
- БОБИ БИСТУМ
- БОБИ БИСТУ ЯКУМ
- БОБИ БИСТУ ДУЮМ
- БОБИ БИСТУ СЕЮМ
- БОБИ БИСТУ ЧОРУМ
- БОБИ БИСТУ ПАНҶУМ
- БОБИ БИСТУ ШАШУМ
- БОБИ БИСТУ ҲАФТУМ
- БОБИ БИСТУ ҲАШТУМ
- БОБИ БИСТУ НӮҲУМ
- БОБИ СИЮМ
- БОБИ СИЮ ЯКУМ
- БОБИ СИЮ ДУЮМ
- БОБИ СИЮ СЕЮМ
- БОБИ СИЮ ЧОРУМ
- БОБИ СИЮ ПАНҶУМ
- БОБИ СИЮ ШАШУМ
- БОБИ СИЮ ҲАФТУМ
- БОБИ СИЮ ҲАШТУМ
- БОБИ СИЮ НӮҲУМ
- БОБИ ЧИЛУМ
- БОБИ ЧИЛУ ЯКУМ
- БОБИ ЧИЛУ ДУЮМ