Author: Institute of Bible Translators
Date: 2019-01-10T10:08:15.356527+00:00

Китоби Муқаддас

1. Ҳушаъ

КИТОБИ

МУҚАДДАС

АҲДИ ҚАДИМ

ВА

АҲДИ ҶАДИД

ИНСТИТУТИ ТАРҶУМАИ КИТОБИ МУҚАДДАС

СТОКГОЛЬМ

1999

КИТОБИ МУҚАДДАС

АҲДИ ҚАДИМ ВА АҲДИ ҶАДИД

Тарҷумаи аввалини Китоби Муқаддас бо матни пурра ба
забони тоҷикӣ.

Дар с. 1973 тарҷума сар шудааст.

Тарҷума ва таҳрир дар с. 1989 анҷом ёфтааст.

Нашри якум: дар с. 1992 чоп шудааст.

Нашри дуюм: дар с. 1999 чоп шудааст.

Аҳди Қадим аз матни ибронӣ ва

Аҳди Ҷадид аз матни русӣ тарҷума шудааст.

Ношир: Интитути тарҷумаи Китоби Муқаддас, Стокгольм,

Шветция.

Тарҷумонҳо: Мордехай бен-Ҳиё Бачаев ва Кемал. Е. Алтай

(Инҷили Матто, Марқӯс, Юҳанно).

(с) Институти тарҷумаи Китоби Муқаддас, 1992, 1999

Стокгольм

Тасвир: (с) БФБС 1954, 1967, 1972

ISBN 978-91-89122-02-4

КИТОБИ МУҚАДДАС

АҲДИ ҚАДИМ

Ҳушаъ

КИТОБИ

ҲУШАИ НАБӢ

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14

БОБИ ЯКУМ

Маъсияти Исроил ва ҷазои вай.

1^1Каломи Худованд, ки дар айёми Узиё, Ютом, Оҳоз ва Ҳизқиё, подшоҳони Яҳудо, ва дар айёми Ёробъом ибни Юош, подшоҳи Исроил, бар Ҳушаъ ибни Баэрӣ нозил шуд+.

Никоҳи рамзӣ; таваллуд ёфтани Изреъил.

2Ибтидои каломи Худованд ба Ҳушаъ. Ва Худованд ба Ҳушаъ гуфт: «Бирав, зани зинокор ва фарзандони зиноро барои худ бигир; зеро ки ин замин дар ҳаққи Худованд хиёнат намуда, бениҳоят саргарми зино шудааст»+.

3Ва ӯ рафта, духтари Диблоим — Ҷумарро гирифт, ки вай ҳомила шуда, писаре барои ӯ зоид.

4Ва Худованд ба ӯ гуфт: «Насли ӯро Изреъил бихон, зеро ки пас аз муддати каме Ман интиқоми хуни Изреъилро аз хонадони Еҳу хоҳам гирифт ва ба подшоҳии хонадони Исроил хотима хоҳам дод;+

5Ва дар он рӯз чунин воқеъ хоҳад шуд, ки Ман камони Исроилро дар водии Изреъил хоҳам шикаст»+.

6Ва боз вай ҳомила шуда, духтаре зоид, ва Худованд гуфт: «Номи варо Лӯ-Руҳома[*] бихон, зеро ки Ман бар хонадони Исроил дигар марҳамат нахоҳам кард ва онҳоро нахоҳам омурзид;+

7Валекин бар хонадони Яҳудо марҳамат хоҳам кард, ва онҳоро бо қудрати Худованд Худои онҳо наҷот хоҳам дод, ва онҳоро ба воситаи камон ва шамшер ва корзор ва аспон ва саворон наҷот нахоҳам дод»+.

8Ва ҳангоме ки вай Лӯ-Руҳомаро аз сина ҷудо кард, ҳомила шуда, писаре зоид.

9Ва Ӯ гуфт: «Номи ӯро Лӯ-Аммӣ[*] бихон, зеро ки шумо қавми Ман нестед, ва Ман барои шумо нахоҳам буд.

10Вале шумораи банӣ-Исроил
мисли реги дарьё хоҳад буд,
ки онро на чен кардан мумкин аст ва на шумурдан;
ва чунин воқеъ хоҳад шуд,
ки ба ҷои он ки ба онҳо гуфта мешуд:

„Шумо қавми Ман нестед“,
ба онҳо гуфта хоҳад шуд:

„Писарони Худои Ҳай ҳастед“+.

11Ва банӣ-Яҳудо ва банӣ-Исроил бо ҳам ҷамъ хоҳанд шуд,
ва як сардорро барои худ таъин намуда,
аз он замин хоҳанд баромад;
зеро ки рӯзи Изреъил бузург аст+.

БОБИ ДУЮМ

Таҷдиди ояндаи Исроил ва баракат ёфтани вай.

Исроил барои зинокориҳои худ ҷазо ёфт.

2^1Ба бародарони худ бигӯед: „Аммӣ“[*],
ва ба хоҳарони худ: „Руҳома“[*]+.

2Бо модари худ муҷодила кунед, муҷодила, зеро ки вай зани Ман нест, ва Ман шавҳари вай нестам,
ва бигзор вай зинои худро аз чеҳрааш
ва фаҳши худро аз миёни пистонҳояш нест кунад,+

3Мабодо либосашро кашида, луб-луч намоям, ва мисли он ки дар рӯзи таваллудаш буд, гардонам,
ва монанди биёбоне варо валангор созам,
ва ба замини хушкидае варо табдил диҳам,
ва аз ташнагӣ варо бикушам+.

4Ва бар фарзандони вай марҳамат нахоҳам кард, зеро ки онҳо фарзандони зино мебошанд,+

5Зеро ки модари онҳо саргарми зино шудааст,
онҳоро ҳомила гардида, худро расво кардааст,
чунки гуфтааст: „Аз паи хушдоронам,
ки нон ва об, пашм ва катон,
равған ва машрубот ба ман медиҳанд, хоҳам рафт“.

6Бинобар ин Ман роҳи туро бо хорҳо хоҳам баст,
ва таворае пеши вай барпо хоҳам кард,
ва ҷоддаҳои худро вай нахоҳад ёфт.

7Ва ҳарчанд вай аз паи хушдорони худ афтад, ба онҳо нахоҳад расид,
ва ҳарчанд онҳоро ҷустуҷӯ намояд, нахоҳад ёфт,
ва хоҳад гуфт: „Рафта, назди шавҳари якуми худ бармегардам,
зеро ки дар он вақт, назар ба ҳозира, барои ман беҳтар буд“+.

8Валекин вай намедонист, ки Ман будам,
ки ғалла ва шароб ва равғанро ба вай медодам,
ва нуқра ва тиллоро барои вай афзун мекардам,
ки Баалро аз он месохтанд+.
9Бинобар ин Ман ғаллаи Худро дар вақташ
ва шароби худро дар мавсимаш гашта хоҳам гирифт,
ва пашм ва катони Худро,
ки урьёнии вай бо он пӯшонида шудааст,
кашида хоҳам гирифт.
10Ва алҳол аврати варо пеши
чашми хушдоронаш ошкор хоҳам сохт,
ва касе варо аз дасти Ман раҳо нахоҳад кард+.
11Ва ба тамоми хурсандии вай:
ба идҳо, навмоҳҳо, шанбеҳо
ва ҳамаи мавсимҳои вай хотима хоҳам дод+.
12Ва токҳо ва дарахтони анҷири варо,
ки гуфта буд: „Инҳо музди ман аст,
ки хушдоронам ба ман додаанд“,
валангор хоҳам кард,
ва онҳоро ба ҷангал табдил хоҳам дод,
ва ҳайвоноти саҳро онҳоро хоҳанд хӯрд+.

13Ва аз боиси айёми Баалҳо варо ҷазо хоҳам дод,
ки он вақт вай барояшон бухур месӯзонид,
ва худро бо ҳалқаҳои гӯшу бинӣ
ва бо гарданбандҳо оро медод,
ва аз паи хушдоронаш мерафт, вале Маро
фаромӯш карда буд, мегӯяд Худованд+.

Исроил, — зани зинокор, — ислоҳ хоҳад шуд.

14Бинобар ин, инак Ман варо мафтун намуда, ба биёбон хоҳам овард,
ва суханони дилпазир ба вай хоҳам гуфт+.

15Ва токҳои варо аз он ҷо ба вай хоҳам дод,
ва водии Охӯрро[*] дарвозаи умед хоҳам гардонид;
ва дар он ҷо вай, чун дар айёми ҷавониаш
ва чун дар рӯзи баромаданаш аз замини Миср, суруд хоҳад хонд.

16Ва дар он рӯз чунин воқеъ хоҳад шуд, мегӯяд Худованд,
ки ту Маро хоҳӣ хонд: „Ишӣ“[*],
ва дигар Маро нахоҳӣ хонд: „Баалӣ“[*].

17Ва номҳои Баалҳоро аз даҳони вай дур хоҳам кард,
ва онҳо дигар бо номҳои худ зикр нахоҳанд ёфт+.

18Ва дар он рӯз Ман барои онҳо[*] бо ҳайвоноти саҳро
ва мурғони ҳаво
ва ҳашароти замин аҳд хоҳам баст,
ва камон ва шамшер ва корзорро аз замин барҳам хоҳам дод,
ва онҳоро дар амният хоҳам хобонид+.
19Ва туро то абад номзади Худ хоҳам гардонид,
ва туро бо адолат ва инсоф
ва эҳсон ва марҳамат номзади Худ хоҳам гардонид;+

20Ва туро бо садоқат номзади Худ хоҳам гардонид,
ва ту Худовандро хоҳӣ шинохт+.

21Ва дар он рӯз чунин воқеъ хоҳад шуд, ки Ман иҷобат хоҳам намуд, мегӯяд Худованд,

Ман осмонро иҷобат хоҳам намуд, ва он заминро иҷобат хоҳад намуд,

22Ва замин ғалла ва шароб ва равғанро иҷобат хоҳад намуд,
ва онҳо Изреъилро иҷобат хоҳанд намуд.

23Ва барои Худам варо дар замин зироат хоҳам кард,
ва бар Лӯ-Руҳома марҳамат хоҳам намуд,
ва ба Лӯ-Аммӣ хоҳам гуфт:

„Ту қавми Ман ҳастӣ“,
ва ӯ хоҳад гуфт: „Ту Худои ман ҳастӣ“»+.

БОБИ СЕЮМ

Муҳаббати беинтиҳои Худо шароратро мағлуб хоҳад кард.

3^1Ва Худованд ба ман гуфт: «Бори дигар рафта, занеро, ки маҳбубаи ёрест ва зинокорӣ мекунад, дӯст бидор, мисли он ки Худованд банӣ-Исроилро дӯст медорад, ва ҳол он ки онҳо ба худоёни дигар рӯ меоваранд ва кулчаҳои мавизиро дӯст медоранд».

2Ва ман варо ба понздаҳ сиқл нуқра ва як ҳӯмер ҷав ва як летех[*] ҷав барои худ харидам+.

3Ва ба вай гуфтам: «Рӯзҳои бисьёр маро интизор шав, зино накун ва аз они марди дигар набош, ва ман низ барои ту хоҳам буд».

4Зеро ки банӣ-Исроил айёми зиёде бе подшоҳ ва бе сарвар, ва бе қурбонӣ ва бе сутуни назди қурбонгоҳ, ва бе эфӯд[*] ва трофим[*] хоҳанд буд.

5Баъд аз он банӣ-Исроил тавба намуда, Худованд Худои худ ва Довуд подшоҳи худро ҷустуҷӯ хоҳанд кард, ва дар айёми онир бо тарс сӯи Худованд ва эҳсони Ӯ хоҳанд шитофт+.

БОБИ ЧОРУМ

Фош кардани гуноҳҳои Исроил.

4^1Каломи Худовандро бишнавед, эй банӣ-Исроил!

Зеро ки Худованд бо сокинони ин замин муҷодила дорад,
чунки на ростӣ ҳаст, ва на марҳамат,
ва на шинохтани Худо бар ин замин+.

2Қасам хӯрдан ва қасамро шикастан, ва қатл ва дуздӣ ва зино кардан бағоят паҳн шудааст, ва ҷараёни хун бо ҷараёни хун мепайвандад.

3Бинобар ин замин мотам мегирад,
ва ҳар сокини он, бо ҳайвоноти саҳро
ва мурғони ҳаво, бемаҷол мегардад,
ва моҳиёни баҳр низ нобуд мешаванд+.

4Аммо бигзор ҳеҷ кас муҷодила нанамояд, ва ҳеҷ кас мазаммат накунад;
зеро ки қавми ту мисли касоне мебошанд, ки бо коҳин муҷодила доранд.

5Ва ту рӯзона пешпо хоҳӣ хӯрд,
ва набӣ низ бо ту шабона пешпо хоҳад хӯрд,
ва Ман модари туро нобуд хоҳам кард.

6Қавми Ман аз камии дониш нобуд шудаанд; азбаски ту аз дониш нафрат кардӣ,

Ман низ аз ту нафрат кардам, то ки дигар барои Ман каҳонат нанамоӣ;
ва азбаски ту шариати Худои худро фаромӯш кардӣ,

Ман низ писарони туро фаромӯш хоҳам кард+.

7Ҳар қадар онҳо сершумор гардиданд, ҳамон қадар бештар пеши Ман гуноҳ карданд;
пас ҷалоли онҳоро ба нанг табдил хоҳам дод.
8Гуноҳи қавми Ман ризқу рӯзии онҳост,
ва ҷонашон ба маъсияти онҳо иштиёқманд аст+.
9Ва қисмати коҳин мисли қавм хоҳад буд;
ва ӯро мувофиқи роҳҳояш ҷазо хоҳам дод,
ва подоши онҳоро бар тибқи аъмолашон хоҳам баргардонид+.

10Ва хоҳанд хӯрд, вале сер нахоҳанд шуд;
зино хоҳанд кард, вале афзун нахоҳанд гардид,
зеро ки риояи аҳди Худовандро тарк кардаанд+.

11Зино ва шароб ва машрубот дилҳоро рабудааст+.

Бутпарастии Исроил.

12Қавми Ман ба дарахти худ савол медиҳанд, ва асояшон ба онҳо ҷавоб мегардонад,

зеро ки рӯҳи зинокорӣ онҳоро дар иштибоҳ андохтааст,
ва онҳо дар ҳаққи Худои худ хиёнат кардаанд+.

13Бар қуллаҳои кӯҳҳо онҳо қурбонӣ мекунанд, ва бар талҳо, зери дарахтони булут ва сафедор ва писта,
ки сояи хуб дорад, бухур месӯзонанд;
бинобар ин духтарони шумо зино мекунанд,
ва келинҳои шумо саргарми фаҳш мешаванд+.

14Ман духтарони шуморо, ки зино мекунанд, ва келинҳои шуморо, ки саргарми фаҳш мешаванд, ҷазо нахоҳам дод,
зеро ки худи мардҳои онҳо бо фоҳишаҳо хилват мегузинанд,
ва бо зинокорон қурбонӣ мекунанд,
ва қавми нофаҳм гумроҳ мешаванд+.
15Агар ту, эй Исроил, зино мекунӣ,
бигзор Яҳудо гуноҳкор нашавад;
ва шумо ба Ҷилҷол наравед,
ва ба Байт-Овин набароед,
ва ба ҳаёти Худованд қасам ёд накунед+.

16Зеро ки Исроил мисли гови саркаш қиём намудааст;
оё ҳоло Худованд онҳоро
мисли гӯсфанде дар чарогоҳи васеъ хоҳад чаронид?

17Эфроим ба бутҳо часпидааст;
ӯро ба ҳоли худ вогузор!
18Вақте ки шаробнӯшии онҳо ба анҷом расад,
онҳо саргарми зино мешаванд;
сарварони онҳо расвоиро бисьёр дӯст медоранд.
19Бод онҳоро бо болҳояш фаро хоҳад гирифт,
ва онҳо аз қурбониҳои худ хиҷил хоҳанд шуд+.

БОБИ ПАНҶУМ

Худованд таҳдид менамояд, ки ғазаби Худро бар ҳар ду мамлакат фурӯ резад.

5^1Инро бишнавед, эй коҳинон,
ва диққат диҳед, эй хонадони Исроил,
ва гӯш андозед, эй хонадони подшоҳ,
зеро ки доварӣ бар шумост,
чунки шумо доме барои Мисфо будед,
ва тӯре ки бар Тобӯр паҳн карда шуда буд+.
2Ва гумроҳон чоҳро чуқур канданд,
вале Ман ҳамаашонро ҷазо хоҳам дод+.

3Ман Эфроимро мешиносам, ва Исроил аз Ман ниҳон нест;
зеро ки ҳоло ту, эй Эфроим, саргарми зино шудаӣ,
ва Исроил палид гардидааст.
4Кирдорҳошон намегузорад,
ки онҳо сӯи Худои худ руҷӯъ намоянд,
зеро ки рӯҳи зинокорӣ андаруни онҳост,
ва онҳо Худовандро намешиносанд+.

5Ва ифтихори Исроил пеши назари Ӯ сарпаст шудааст,
ва Исроил ва Эфроим дар гуноҳи худ пешпо мехӯранд,

Яҳудо низ бо онҳо пешпо хоҳад хӯрд+.

6Бо гӯсфандон ва говони худ
ба ҷустуҷӯи Худованд хоҳанд омад, вале Ӯро нахоҳанд ёфт:

Ӯ аз онҳо дур шудааст+.

7Онҳо дар ҳаққи Худованд хиёнат кардаанд, чунки фарзандони бегона ба дуньё овардаанд; алҳол онҳоро бо молу мулкашон дар зарфи як моҳ фурӯ хоҳад бурд.

8Дар Ҷабъа шох навозед, дар Ромо — карнай;
дар Байт-Овин бонг занед:
«Дар ақиби туст, эй Биньёмин!»+

9Эфроим дар рӯзи ҷазо валангор хоҳад шуд; дар миёни сибтҳои Исроил Ман ба таври яқин эълон намудам.

10Сарварони Исроил монанди дуркунандагони ҳудуд мебошанд:

ғазаби Худро бар онҳо мисли об фурӯ хоҳам рехт+.

11Эфроим мазлум гардида, дар доварӣ шикаст хӯрдааст,
зеро хост, ки амри беҳударо пайравӣ намояд.
12Ва Ман мисли куя барои Эфроим
ва мисли фасод барои хонадони Яҳудо шудаам.
13Ва Эфроим бемории худро,
ва Яҳудо ҷароҳати худро дид,
ва Эфроим назди Ашшур рафт,
ва назди подшоҳ Ёриб[*] кас фиристод,
вале вай наметавонад шуморо шифо диҳад,
ва ҷароҳати шуморо муолиҷа намояд+.
14Зеро ки Ман мисли шер барои Эфроим
ва мисли шербача барои хонадони Яҳудо хоҳам буд;

Ман, Ман медарам ва меравам,
бардошта мебарам, ва халоскунандае нахоҳад буд+.

15Ман рафта, ба макони Худ бармегардам,
то даме ки онҳо ба гуноҳи худ иқрор шаванд, ва толиби рӯи Ман гарданд;
дар тангии худ онҳо бо зудӣ ба Ман рӯ хоҳанд овард+.

БОБИ ШАШУМ

Ғазаби Худо ба тавба кардан водор менамояд.

6^1«Биёед, сӯи Худованд руҷӯъ намоем,
зеро ки Ӯ даридааст, ва моро шифо хоҳад бахшид,

Ӯ зарба задааст, ва моро ҷароҳатбандӣ хоҳад кард;+

2Баъд аз ду рӯз моро зинда хоҳад кард;
дар рӯзи сеюм моро ба по хоҳад бархезонид,
ва мо дар ҳузури Ӯ зиндагӣ хоҳем кард;+

3Ва Худовандро хоҳем шинохт ва барои шинохтани Ӯ ҷидду ҷаҳд хоҳем кард;
зуҳури Ӯ мисли шафақи субҳ аст,
ва Ӯ назди мо мисли борон, мисли борони охири баҳор,
ки заминро сероб мекунад, хоҳад омад».

4Бо ту чӣ кунам, эй Эфроим?

Бо ту чӣ кунам, эй Яҳудо?

Тақвои шумо, охир, мисли абри субҳ
ва мисли шабнамест, ки бо зудӣ ғоиб мешавад+.

5Бинобар ин Ман онҳоро ба воситаи анбиё зарба задам,
бо суханони даҳони Худ онҳоро куштам,
ва доварӣ дар ҳаққи ту мисли нур равшан хоҳад шуд+.

6Зеро ки Ман марҳаматро хоҳон ҳастам ва на забҳро,
ва шинохтани Худоро бештар аз қурбониҳои сӯхтанӣ+.

7Валекин онҳо, мисли Одам, аҳдро шикастанд: дар он ҷо ба Ман хиёнат карданд.

8Ҷилъод, шаҳри бадкирдорон,
хунолуд аст+.

9Ва чунон ки дастаи роҳзанон дар сари роҳи касе камин мегирад,
ончунон гурӯҳи коҳинон дар роҳи Шакем одамкушӣ мекунанд,
зеро ки қасди бади худро ба амал меоваранд+.

10Дар хонадони Исроил Ман корҳои зиштро дидаам;
дар он ҷо Эфроим саргарми зино шудааст, Исроил палид гардидааст.

11Барои ту низ, эй Яҳудо, дарав насиб шудааст, ҳангоме ки Ман асирони қавми Худро баргардонам+.

БОБИ ҲАФТУМ

Худованд ба Исроил эълон менамояд,

ки варо ҷазо дар пеш аст.

7^1Чун Исроилро шифо доданӣ шавам,
гуноҳи Эфроим ва бадкориҳои Сомария ошкор хоҳад гардид,
зеро ки рафторашон козибона аст;
ва дуздон медароянд,
ва дастаи роҳзанон дар берун ҳуҷум мекунанд.
2Ва дар дили худ намегӯянд,
ки Ман тамоми шарорати онҳоро дар хотир нигоҳ доштаам;
алҳол корҳои бадашон онҳоро иҳота намудааст, онҳо ба ҳузури Ман ошкор аст.

3Бо шарорати худ онҳо подшоҳро,
ва бо суханони козибонаи худ сарваронро хурсанд мекунанд.

4Ҳамаи онҳо саргарми зино мебошанд,
мисли танӯре ки нонпаз онро оташ медиҳад,
ва аз вақти хамир кардан
то вақти расидани он аз оташ додан бозмеистад.

5Дар «рӯзи подшоҳи мо» сарварон аз гармии шароб бемор шуданд,
ва ӯ дасти худро ба ин масхарабозон дароз кард.

6Зеро ки онҳо дар камингарии худ дили
худро монанди танӯр мегардонанд:
тамоми шаб нонпазашон мехобад,
бомдодон вай мисли оташи аланганок дармегирад.

7Ҳамаи онҳо мисли танӯр тафсида,
доварони худро фурӯ мебаранд;
ҳамаи подшоҳони онҳо фурӯ меғалтанд,
ва дар миёни онҳо касе нест, ки Маро бихонад+.

8Эфроим бо қавмҳо аралаш шуда рафтааст;

Эфроим ноне гардидааст, ки рӯи дигараш ба оташ баргардонида нашудааст+.

9Бегонаҳо қуввати ӯро хӯрдаанд, ва ӯ намедонад;
мӯйсараш низ сафед шудааст, ва ӯ намедонад+.

10Ва ифтихори Исроил пеши назари ӯ сарпаст шудааст,
вале онҳо бо ин ҳама сӯи Худованд Худои худ руҷӯъ намекунанд
ва Ӯро толиб намешаванд+.

11Ва Эфроим мисли кабӯтари соддадили нофаҳме гардидааст:

Мисрро мехонанд, сӯи Ашшур мераванд+.

12Ҳангоме ки онҳо мераванд, Ман тӯри Худро бар онҳо хоҳам андохт,
мисли мурғони ҳаво онҳоро фурӯд хоҳам овард; чунон ки ба ҷамоаташон шунавонидаам, онҳоро азият хоҳам дод+.

13Вой бар ҳоли онҳо, зеро ки аз Ман дур шуданд;
хонавайронӣ бар онҳо бод, зеро ки дар ҳаққи Ман ҷиноят карданд.

Ва оё мумкин аст, ки Ман онҳоро раҳо кунам?

Ва ҳол он ки онҳо бар зидди Ман суханони дурӯғ гуфтанд!

14Ва онҳо бо дили худ сӯи Ман истиғоса набурданд,
ҳангоме ки бар бистарҳои худ фиғон мекашиданд;
барои ғалла ва шароб ҷамъ шуда,
бар зидди Ман исьён мекунанд+.

15Ва Ман онҳоро адаб омӯхта, бозуҳошонро тақвият додам,
вале онҳо дар ҳаққи Ман андешаҳои бад карданд.

16Онҳо руҷӯъ намоянд ҳам, на ба сӯи Худои Таолост;
онҳо мисли камони ҳилагар мебошанд;
сарваронашон аз боиси забони густохонаи худ ба дами шамшер хоҳанд афтод;
ба ин сабаб онҳо дар замини Миср хандахариш хоҳанд шуд+.

БОБИ ҲАШТУМ

Душманон Исроилро барои бутпарастӣ таъқиб мекунанд.

8^1Шохро ба даҳонат бигир!

Вай мисли уқоб бар хонаи Худованд ҳуҷум хоҳад кард,
зеро ки онҳо аҳди Маро шикастанд,
ва бар зидди шариати Ман ҷиноят карданд+.

2Онҳо сӯн Ман истиғоса хоҳанд бурд:

«Эй Худои ман! Мо, Исроил, Туро мешиносем»+.

3Исроил некиро тарк кардааст,
пас душман варо таъқиб хоҳад кард.

4Онҳо подшоҳонро таъин карданд, вале на аз ҷониби Ман;
сарваронро таъин карданд, вале бе розигии Ман;
аз нуқра ва тиллои худ бутҳо барои худ сохтанд,
то ки ба ҳалокат дучор шаванд+.

5Гӯсолаи ту вожгун шудааст, эй Сомария!

Ғазаби Ман бар онҳо аланга гирифтааст; то ба кай онҳо наметавонанд пок шаванд+?

6Зеро ки он аз Исроил аст,
ва ҳунарманде онро сохтааст, ва он — худо нест;
зеро ки гӯсолаи Сомария шикаста, пора-пора хоҳад шуд.

7Азбаски онҳо бодро коштанд,
бинобар ин тундбодро хоҳанд даравид;
онро ҳосиле нест: хӯшаҳояш орд нахоҳад дод,
агар диҳад ҳам, бегонаҳо онро хоҳанд хӯрд+.
8Исроил фурӯ бурда шудааст;
алҳол онҳо дар миёни халқҳо
мисли зарфи нодаркоре мебошанд+.

9Зеро ки онҳо мисли гӯрхари танҳое назди Ашшур рафтаанд;

Эфроим ба воситаи тӯҳфаҳо ошиқонро пайдо кардааст+.

10Гарчанде ки ба халқҳо тӯҳфа медиҳанд,
алҳол Ман онҳоро ҷамъ хоҳам кард,
ва дере нагузашта аз юғи
подшоҳи сарварон ба ларза хоҳанд омад.

11Зеро ки Эфроим қурбонгоҳҳои бисьёре барои кафорати гуноҳ сохт, —
ин қурбонгоҳҳо барои ӯ сабаби гуноҳ гардид.

12Муҳимтарин аҳкоми шариати Худро барои ӯ навиштам,
дар назараш чизи бегонае ба шумор рафт.

13Дар хусуси қурбониҳои сӯхтании Ман бошад, беҳтар аст, ки забҳ карда, гӯшташро бихӯранд: Худованд онро хоҳон нест.

Бинобар ин Ӯ гуноҳи онҳоро ба ёд хоҳад овард ва барои маъсияташон ҷазо хоҳад дод:

онҳо ба Миср хоҳанд баргашт+.

14Ва Исроил Холиқи худро фаромӯш карда, қасрҳо бино намудааст,
ва Яҳудо бисьёр шаҳрҳои ҳисордор сохтааст;
валекин Ман ба шаҳрҳои вай оташ хоҳам фиристод,
то ки кӯшкҳои варо бисӯзонад+.

БОБИ НӮҲУМ

Шодиҳо тамом шудааст; вақти подош фаро расидааст.

9^1Эй Исроил, мисли қавмҳо то ба дараҷаи ваҷд шодӣ накун,
зеро ки ту зино намуда аз Худои худ дур шудӣ:

болои ҳар хирман музди зиноро дӯст доштӣ+.

2Хирман ва чархушт онҳоро ғизо нахоҳад дод,
ва шаробе ки дар он ҳаст, дилхуш нахоҳад кард.

3Дар замини Худованд сокин нахоҳанд шуд:

Эфроим ба Миср хоҳад баргашт,
ва дар Ашшур онҳо хӯроки палид хоҳанд хӯрд+.

4Барои Худованд шароб нахоҳанд рехт,

Ва қурбониҳошон писандидаи Ӯ нахоҳад буд, балки барои худашон мисли нони мотамдорон хоҳад буд:

ҳар кӣ аз онҳо бихӯрад, палид хоҳад шуд, зеро ки нони онҳо барои шикамсерии худашон мебошад,
ба хонаи Худованд он дохил нахоҳад шуд+.

5Пас шумо дар рӯзи мавсим
ва дар рӯзи иди Худованд чӣ хоҳед кард?

6Зеро ки инак, онҳо ба сабаби хонавайронӣ рафтаанд;

Миср онҳоро ҷамъ хоҳад овард, Муф онҳоро қабр хоҳад кард;
ганҷинаҳои нуқраи онҳоро газна пахш хоҳад кард,
дар хаймаҳои онҳо мушхор хоҳад рӯид.
7Айёми ҷазо наздик меояд,
айёми подош фаро мерасад, —

Исроил хоҳанд донист, ки оё набӣ беақл буд ва оё соҳиби рӯҳ девона буд, — ба сабаби гуноҳи бисьёр ва адовати бузурги ту+.

8Дидбони Эфроим аз ҷониби Худои ман набӣ буд,
ки дар сари ҳамаи роҳҳояш доми сайёд ниҳода шуд,
ва адоват дар хонаи Худои ӯ ҳукмфармост+.
9Онҳо, мисли айёми Ҷабъа,
ба умқи бадкирдорӣ расидаанд;
Ӯ гуноҳи онҳоро ба ёд хоҳад овард,
барои маъсияташон ҷазо хоҳад дод+.

10Исроилро мисли ангуре дар биёбон пайдо кардам;
падарони шуморо мисли навбари анҷир дар ибтидои он дидам;
лекин онҳо ба Баал-Фаӯр омаданд, ва саргарми расвоӣ шуданд,
ва монанди маъшуқаҳошон нафратангез гардиданд+.

11Ҷалоли Эфроим мисли мурғе парида хоҳад рафт:

зоидан, ҳомиладорӣ ва бордоршавӣ нахоҳад буд.

12Ҳатто агар фарзандони худро калон кунанд ҳам,
онҳоро нобуд хоҳам кард, ба тавре ки одаме боқӣ нахоҳад монд;
зеро ки вой бар ҳоли онҳо, вақте ки аз онҳо низ дур шавам.

13Эфроим, вақте ки дидам,
мисли Сӯр дар мавзеи зебое ҷойгир шудааст;
вале Эфроим писаронашро барои қотил берун хоҳад овард+.

14Худовандо, ба онҳо ҳар чи медиҳӣ, бидеҳ:

раҳими бачапарто ва пистонҳои хушк ба онҳо бидеҳ.

15Тамоми шарорати онҳо дар Ҷилҷол аст,
ки дар он ҷо Ман аз онҳо
барои кирдорҳои бадашон нафрат намудаам;
аз хонаи Худ онҳоро бадар хоҳам ронд;
онҳоро дигар дӯст нахоҳам дошт;
ҳамаи сарварони онҳо фитнагар мебошанд+.

16Эфроим шикаст хӯрдааст; решаи онҳо хушк шудааст, —
онҳо мева нахоҳанд дод; ҳатто агар зоянд ҳам,
самари марғуби батни онҳоро хоҳам кушт.

17Худои ман онҳоро тарк хоҳад кард, чунки Ӯро нашниданд;
пас дар миёни халқҳо овора хоҳанд шуд+.

БОБИ ДАҲУМ

Бе адолат наҷот нест.

10^1Исроил токи сершохаест,
ки меваи ба худаш муносибе меоварад;
ба андозаи фаровонии меваи худ қурбонгоҳҳои зиёде сохтааст;
баробари афзудани нозу неъмати заминаш сутунҳоро хубтар зебу зинат додаанд+.

2Дили онҳо пур аз тамаллуқ аст,
акнун гирифтори ҷазо хоҳанд шуд:

Ӯ қурбонгоҳҳои онҳоро вайрон,
ва сутунҳои онҳоро вожгун хоҳад кард.

3Зеро ки онҳо алҳол мегӯянд: «Мо подшоҳ надорем,
чунки мо аз Худованд натарсидем,
ва ин подшоҳ чӣ метавонад ба мо бикунад?»

4Сухан мегӯянд, қасамҳои дурӯғ ёд мекунанд, аҳд мебанданд;
ва доварӣ мисли гиёҳи заҳрдор бар огардҳои саҳро гул мекунад.

5Аз боиси гӯсолаи Байт-Овин
сокинони Сомария ба ҳарос хоҳанд афтод,
зеро ки қавмаш барои он мотам мегиранд,
ва коҳинонаш барои ҷалоли он,
ки аз он гирифта шудааст, ба ларза меоянд+.
6Худи он низ ба Ашшур ҳамчун ҳадия
ба подшоҳ бурда хоҳад шуд;
Эфроим хиҷолат хоҳад кашид,
ва Исроил аз дасисаҳояш шарманда хоҳад гардид.

7Сомария ва подшоҳаш
мисли кафке бар рӯи об нест хоҳанд шуд.

8Ва баландиҳои Овин — ҷои гуноҳи Исроил — маҳв хоҳанд шуд;
хору хас бар қурбонгоҳҳои онҳо хоҳад рӯид,
ва онҳо ба кӯҳҳо хоҳанд гуфт:

«Моро бипӯшонед», ва ба талҳо: «Бар мо биафтед»+.

9Аз айёми Ҷабъа гуноҳ кардаӣ, эй Исроил;
дар он ҷо онҳо истодагӣ карданд:

ҷанг дар Ҷабъа ба муқобили ноинсофон ба онҳо нарасид+.

10Бар тибқи иштиёқи Худ онҳоро ҷазо хоҳам дод,
ва қавмҳо ба муқобили онҳо ҷамъ хоҳанд омад,
ва онҳоро ба ду ҳалқаи юғ хоҳанд баст.

11Ва Эфроим ғуноҷини омӯхташудаест, ки хирманкӯбиро дӯст медорад,
ва Ман юғро бар гардани зебои вай баста, бар Эфроим низ гузоштам,
то ки Яҳудо шудгор кунад, ва Яъқуб барои худ мола намояд+.

12Барои худ аз рӯи инсоф кишт кунед,
ва бар тибқи марҳамат дарав намоед;
киштзорро барои худ шудгор кунед,
ва он гоҳ вақти он аст, ки Худовандро толиб шавед,
то ки Ӯ омада, борони адолат бар шумо биборонад+.

13Аммо шумо шароратро кишт кардед, ноинсофиро дарав намудед,
меваи кизбро хӯрдед;
зеро ки ту ба роҳи худ, ба анбӯҳи баҳодурони худ таваккал намудӣ+.

14Ва ошӯбе дар миёни қавми ту хоҳад бархост,
ва ҳамаи қалъаҳоят валангор хоҳад шуд,
мисли он ки Шалмон Байт-Арбилро дар рӯзи ҷанг валангор кардааст;
модар бо фарзандонаш кушта пора-пора карда шудааст+.

15Байт-Ил, ба сабаби шарорати бузурги шумо,
ба шумо ҳамин тавр амал хоҳад кард;
дар вақти шафақи субҳ подшоҳи Исроил ба ҳалокат хохад расид.

БОБИ ЁЗДАҲУМ

Дар бораи марҳамати бузурги Худо.

11^1Вақте ки Исроил навҷавоне буд, Ман ӯро дӯст доштам;
ва писари Худро аз Миср даъват намудам+.

2Ҳар қадар бештар онҳоро даъват мекарданд,
ҳамон қадар бештар аз пеши онҳо дур мерафтанд:

барои Баалҳо қурбонӣ мекарданд,
ва барои санамҳо бухур месӯзониданд.

3Ва ҳол он ки Ман Эфроимро ба по хезонида ба роҳравӣ одат кунондам,
бар бозуҳоям ӯро бардоштам,
вале онҳо надонистанд, ки Ман онҳоро шифо додаам+.

4Бо риштаҳои инсонӣ, бо танобҳои муҳаббат онҳоро пеш кашидам;
ва барояшон мисли касоне будам, ки юғро аз ҷоғашон боло мебардоранд;
ва навозишкорона ба вай хӯрок медодам+.

5Ба замини Миср нахоҳад баргашт, вале Ашшур подшоҳи ӯст;
зеро ки онҳо нахостанд руҷӯъ намоянд.

6Ва шамшер дар шаҳрҳояш чарх зад.

ва деҳоти варо маҳв кард,
ва онҳоро ба сабаби дасисаҳошон фурӯ бурд.

7Ва қавми Ман ҳанӯз моиланд, ки ба Ман осӣ шаванд;
ва ҳангоме ки онҳоро ба сӯи Худои Таоло даъват менамоянд,
онҳо бо якҷоягӣ баланд намешаванд.

8Чӣ гуна туро таслим кунам, эй Эфроим?

Чӣ гуна туро бисупорам, эй Исроил?

Чӣ гуна туро мисли Адмо таслим кунам,
мисли Сабӯим вожгун созам?

Дили Ман андаруни Ман вайрон шудааст,
риққатҳои Ман якбора ба ҷӯш омадааст.

9Бар ҳасби оташи ғазаби Худ амал нахоҳам кард,
ба маҳв кардани Эфроим шурӯъ нахоҳам намуд;
зеро ки Ман Худо ҳастам ва на одамизод;
дар миёни ту Қуддус ҳастам;
ва дар авҷи ғазаб назди ту нахоҳам омад+.
10Худовандро онҳо пайравӣ хоҳанд кард;
Ӯ мисли шер наъра хоҳад зад;
вақте ки Ӯ наъра занад,
фарзандон аз он тарафи баҳр хоҳанд шитофт+.
11Мисли мурғон аз Миср,
ва мисли кабӯтарон аз замини Ашшур хоҳанд шитофт;
ва онҳоро дар хонаҳошон ҷойгир хоҳам намуд, мегӯяд Худованд+.

12Маро Эфроим бо кизб,
ва Исроил бо макр иҳота кардааст;
ва Яҳудо ҳанӯз бо Худо,
бо Қуддуси амин саркашӣ мекунад.

БОБИ ДУВОЗДАҲУМ

Яъқуби сарқабила ба қавми худ намунаи ибрати ҳаётро нишон додааст.

12^1Эфроим бод мепаймояд
ва аз паи боди шарқӣ медавад,
тамоми рӯз кизб ва ситамро афзун мекунад;
ва онҳо бо Ашшур аҳд мебанданд,
ва равған ба Миср бурда мешавад+.
2Ва Худованд бо Яҳудо низ талош хоҳад кард,
ва Яъқубро бар тибқи роҳҳояш ба ҷазо мустаҳиқ хоҳад кард:

ба ӯ мувофиқи аъмолаш подош хоҳад дод.

3Дар шиками модар ӯ пошнаи бародари худро қапид;
ва дар авҷи қувваташ бо Худо гӯштин гирифт+.

4Ва ӯ бо фаришта гӯштин гирифта, ғолиб омад;
ӯ гириста, пеши Худо тазаррӯъ намуд;
дар Байт-Ил низ Худо ӯро ёфт,
ва дар он ҷо бо ӯ гуфтугӯ кард+.

5Ва Худованд Худои лашкарҳост:

Худованд исми Ӯст+.

6«Ту низ сӯи Худои худ руҷӯъ намо,
марҳамат ва инсофро риоят бикун,
ва ҳамеша ба Худои худ таваккал намо»+.

7Вай савдогарест, ки дар дасташ тарозуи макр мебошад,
ва ситамро дӯст медорад+.

8Вале Эфроим мегӯяд: «Дуруст аст, ки ман сарватдор шудаам,
барои худ молу мулк пайдо кардаам;
дар тамоми дороии ман ноинсофие ки гуноҳ бошад,
назди ман нахоҳанд ёфт»+.

9Валекин Ман Худованд Худои ту аз замини Миср ҳастам;
боз туро мисли айёми ид дар хаймаҳо ҷойгир хоҳам кард.

10Ва Ман ба анбиё сухан рондам,
ва рӯъёҳоро афзун кардам,
ва ба воситаи анбиё масалҳоро ба кор бурдам.
11Модоме ки Ҷилъод пур аз ҷафо гардидааст,
пас инҳо бар абас будааст;
дар Ҷилҷол онҳо говҳоро қурбонӣ мекарданд,
ва қурбонгоҳҳои онҳо мисли сангтӯдаҳои
назди огардҳои саҳро буд+.
12Ва Яъқуб ба саҳрои Арам гурехт,
ва Исроил барои зан хизмат кард,
ва барои зан чӯпонӣ намуд+.

13Ва Худованд ба воситаи набӣ Исроилро аз Миср берун овард,
ва ба воситаи набӣ ӯро нигаҳбонӣ намуд+.

14Эфроим хашми бағоят сахте ба вуҷуд овард, пас Худовандаш хуни варо бар вай боқӣ хоҳад гузошт,
ва нанги варо ба вай хоҳад баргардонид+.

БОБИ СЕЗДАҲУМ

Дар бораи ҳалокатоварии гуноҳ ва халосӣ ёфтан аз мамот.

13^1Вақте ки Эфроим сухан меронд, ҳама меларзиданд;
ӯ дар Исроил сарбаланд буд;
валекин аз боиси Баал гуноҳкор шуд, ва ба ҳалокат расид+.

2Ва алҳол онҳо гуноҳҳои худро афзун мекунанд,
ва аз нуқраи худ барои худ бутҳо
ва санамҳоро мувофиқи фаҳмиши худ сохтаанд,
ки ҳамааш амали санъаткорон аст;
дар бораи онҳо мегӯянд: «Одамоне ки қурбонӣ мекунанд, гӯсолаҳоро мебӯсанд»+.

3Бинобар ин онҳо мисли абри субҳ хоҳад буд,
ва мисли шабнаме ки зуд нест мешавад,
ва мисли коҳе ки бод аз хирман мебарад,
ва мисли дуде ки аз дудбаро баромада пароканда мегардад+.

4Валекин Ман Худованд Худои ту аз замини Миср ҳастам,
ва ту ғайр аз Ман худои дигарро нашинохтаӣ,
ва ғайр аз Ман наҷотдиҳандае нест+.
5Ман туро дар биёбон,
дар замини аз офтоб сӯхтае шинохтам+.
6Онҳо ба хубӣ чарида, сер шуданд;
ва чун сер шуданд, дилашон мағрур гардид,
ва ба ин сабаб Маро фаромӯш карданд+.

7Пас Ман барояшон мисли шер хоҳам буд, мисли паланг дар сари роҳашон камин хоҳам гирифт+.

8Мисли хирсе ки аз бачаҳояш маҳрум шуда бошад,
ба онҳо ҳамла хоҳам кард, ва сандуқи синаи онҳоро хоҳам дарид,
ва мисли шер онҳоро дар он ҷо хоҳам хӯрд;
ҳайвоноти саҳро онҳоро хоҳанд дарид+.

9Худро ба ҳалокат расондаӣ, эй Исроил,
зеро ки такьягоҳи ту фақат дар Ман аст.

10Пас куҷост подшоҳи ту,
то ки туро дар тамоми шаҳрҳоят наҷот диҳад,
ва доварони ту, ки дар бораи онҳо гуфта будӣ:

«Подшоҳ ва сарварон ба ман бидеҳ»+?

11Дар хашми худ подшоҳе ба ту додам,
ва дар ғазаби Худ ӯро гирифтам+.

12Гуноҳи Эфроим гиреҳ баста шудааст,
маъсияти ӯ маҳфуз мондааст.

13Азоби зане ки мезояд, ба сари ӯ хоҳад омад; ӯ писари бохирад нест,
вагар на дар вақти таваллуди тифлон бисьёр даранг намекард+.

14Оё Ман онҳоро аз дӯзах раҳо хоҳам кард?

Ва онҳоро аз марг халосӣ хоҳам дод?

Вабоҳоят куҷост, эй марг?

Тоунҳоят куҷост, эй дӯзах?

Пушаймонӣ аз чашмони Ман ниҳон шудааст+.

15Агарчи ӯ дар миёни найзор мева медод,
боди шарқӣ хоҳад вазид,
яъне боди Худованд аз биёбон баланд хоҳад шуд, —
ва манбаи ӯ хоҳад хушкид,
ва сарчашмаи ӯ валангор хоҳад гардид;
вай ганҷинаи тамоми асбоби гаронбаҳоро тороҷ хоҳад кард+.

БОБИ ЧОРДАҲУМ

Ба Худо руҷӯъ кардани Исроил ва дар оянда ба бузургӣ расидани вай.

14^1Сомария маҳкум хоҳад шуд,
зеро ки ба муқобили Худои худ қиём кардааст:

онҳо ба дами шамшер хоҳанд афтод.

тифлҳошон ба сахра зада кушта хоҳанд шуд,
ва ҳомиладоронашон шикамчок хоҳанд гардид+.

2Эй Исроил, сӯи Худованд Худои худ руҷӯъ намо,
зеро ки ба сабаби гуноҳи худ пешпо хӯрдаӣ+.

3Сухани тавбаро бо худ гирифта, сӯи Худованд руҷӯъ намоед;
ба Ӯ бигӯед: «Ҳамаи гуноҳҳоро биомурз,
ва он чи некӯст, қабул намо;
ва мо, ба ҷои говҳо,
тазаррӯи лабони худро қурбонӣ мекунем+.
4Ашшур моро наҷот нахоҳад дод;
бар аспон савор нахоҳем шуд,
ва дигар ба амали дастҳои худ „худоҳои мо“ нахоҳем гуфт,
зеро ки ятим фақат дар Ту марҳамат хоҳад ёфт»+.

5Муртадии онҳоро шифо хоҳам дод,
аз рӯи марҳамат онҳоро дӯст хоҳам дошт,
зеро ки ғазаби Ман аз онҳо дур шудааст.
6Барои Исроил мисли шабнам хоҳам буд;
вай мисли савсан гул хоҳад кард,
ва мисли арзи Лубнон решаҳои худро хоҳад давонид+.

7Навдаҳояш вусъат ёфта,
зебоии вай мисли дарахти зайтун,
ва накҳати вай мисли ҷангали Лубнон хоҳад шуд.

8Онҳое ки зери сояи вай сокин буданд, баргашта,
гандумзорро аз нав зинда хоҳанд кард,
ва худашон мисли ток гул-гул хоҳанд шукуфт,
ва таърифашон мисли бӯи шароби Лубнон паҳн хоҳад шуд.

9Эфроим хоҳад гуфт: «Маро дигар бо бутҳо чӣ кор аст?» —

Ман ӯро иҷобат намуда, ба ӯ назари нек хоҳам кард;

Ман барояш мисли сарви сабзу хуррам хоҳам буд:

меваи ту аз Ман ёфт хоҳад шуд.

10Касе ки ҳаким аст, бигзор ин чизҳоро фаҳм кунад,
касе ки оқил аст, бигзор онҳоро дарк намояд,
зеро ки роҳҳои Худованд дуруст аст,
ва одилон дар онҳо қадамгузор мебошанд,
валекин гуноҳкорон дар онҳо пешпо мехӯранд+.

* 1:6 Лӯ-Руҳома — Марҳаматнопазир.

* 1:9 Лӯ-Аммӣ — На-Қавми-Ман.

* 2:1 Аммӣ — Қавми-Ман.

* 2:1 Руҳома — Марҳаматпазир.

* 2:15 Охӯр — андӯҳ.

* 2:16 Ишӣ — шавҳари ман.

* 2:16 Баалӣ — оғои ман.

* 2:18 Банӣ-Исроил дар назар дошта шудаанд.

* 3:2 Летех — андозаи вазни ғалладона, ки ба нисфи ҳӯмер ё кӯр, яъне ба дусад литр баробар буд.

* 3:4 Эфӯд — пӯшоки саркоҳин.

* 3:4 Трофим — бутҳои қадимӣ, ки парастишкунандагонашон ба онҳо савол дода, ояндаро мепурсиданд.

* 5:13 Подшоҳ Ёриб — подшоҳи Ашшур дар назар дошта шудааст.

+ 1:1 4 Подш. 14:23, 4 Подш. 15:1, 4 Подш. 16:1, 4 Подш. 18:1, Иш. 1:1, Ом. 1:1, Мик. 1:1

+ 1:2 Ҳуш. 2:4, Ҳиз. 16:15
+ 1:4 4 Подш. 10:11
+ 1:5 Еҳ. 17:16, Дов. 6:33
+ 1:6 1 Пет. 2:10
+ 1:7 1 Подш. 17:47, Зак. 4:6
+ 1:10 Ҳас. 22:17, Иш. 62:4, Рум. 9:26

+ 1:11 Иш. 11:13, Ирм. 3:18, Ирм. 50:4, Ҳиз. 37:19

+ 2:1 Ҳуш. 1:6, Ҳуш. 1:9
+ 2:2 Иш. 50:1
+ 2:3 Ҳиз. 16:39
+ 2:4 Ҳуш. 1:6, Ҳуш. 1:2
+ 2:7 Иш. 54:5, Ирм. 3:14
+ 2:8 Ҳиз. 16:19
+ 2:10 Нав. 1:8, Ҳиз. 16:37, Ҳиз. 23:29

+ 2:11 Ад. 28:9-15, Иш. 24:8, Ирм. 7:34, Ирм. 16:9, Ом. 8:10

+ 2:12 Ҳуш. 9:1, Мик. 1:7

+ 2:13 3 Подш. 16:31-32, Ҳуш. 11:2, Ҳиз. 23:40

+ 2:14 Ҳиз. 20:35, Иш. 40:2

+ 2:17 Хур. 23:13, Зак. 13:2

+ 2:18 Иш. 54:10, Ҳиз. 34:25, Ҳиз. 37:26, Иш. 2:4, Ҳиз. 39:9, Мик. 4:3

+ 2:19 2 Қӯр. 11:2

+ 2:20 Ирм. 31:34

+ 2:23 Ҳуш. 1:10, Ҳуш. 1:6, 1 Пет. 2:10, Ҳуш. 1:9, Рум. 9:25

+ 3:2 Иб. 27:16

+ 3:5 Ирм. 50:4, Ирм. 23:5, Ирм. 33:15, Ҳиз. 34:23

+ 4:1 Иш. 3:14, Мик. 6:2

+ 4:3 Иш. 24:4, Ирм. 4:28, Юил 1:10, Юил 1:18, Саф. 1:3

+ 4:6 Мас. 10:21, Иш. 5:13
+ 4:8 Иб. 10:17
+ 4:9 Иш. 24:2
+ 4:10 Иб. 26:26, Мик. 6:14, Ҳаҷ. 1:6
+ 4:11 Мас. 20:1
+ 4:12 Дов. 18:5, Ҳуш. 5:4
+ 4:13 Ҳиз. 6:13
+ 4:14 Так. Шар. 23:17

+ 4:15 Ҳуш. 9:15, Ҳуш. 12:11, Ом. 4:4, Ом. 5:5

+ 4:19 Ирм. 4:11-12, Ирм. 51:1, Ҳуш. 13:15
+ 5:1 Дов. 4:6
+ 5:2 Ад. 25:2
+ 5:4 Иш. 59:2, Ҳуш. 4:12
+ 5:5 Ҳуш. 7:10
+ 5:6 Иш. 1:11, Ҳуш. 6:6

+ 5:8 Ирм. 4:5, Ҳуш. 8:1, Ҳуш. 9:9, Ҳуш. 4:15, Ҳуш. 10:5, Юил 2:1, Ом. 3:6

+ 5:10 Так. Шар. 19:14

+ 5:13 4 Подш. 15:19, Ҳуш. 7:11, Ҳуш. 8:9, Ҳуш. 12:1, Мик. 1:9, Наҳум 3:19

+ 5:14 Ҳуш. 13:7

+ 5:15 Иб. 26:40-42

+ 6:1 Так. Шар. 30:1-10, 1 Подш. 7:3, 3 Подш. 8:48, Юил 2:12, Так. Шар. 32:39, Айюб 5:18, Заб. 102:3, Заб. 146:3, Ирм. 30:17

+ 6:2 Заб. 70:20
+ 6:4 Ҳуш. 13:3
+ 6:5 Ирм. 23:29, 3 Подш. 19:17
+ 6:6 Мат. 9:13, Мат. 12:7
+ 6:8 Ҳуш. 12:11
+ 6:9 Еҳ. 24:1
+ 6:11 Юил 3:13

+ 7:7 4 Подш. 15:10, 4 Подш. 15:14, 4 Подш. 15:25, 4 Подш. 15:30

+ 7:8 Заб. 105:35
+ 7:9 Иш. 42:25
+ 7:10 Ҳуш. 5:5
+ 7:11 4 Подш. 17:3-4, Ҳуш. 5:13
+ 7:12 Ҳиз. 12:13
+ 7:14 Заб. 77:36-37
+ 7:16 Заб. 77:57
+ 8:1 Ирм. 4:5, Ҳуш. 5:8, Так. Шар. 28:49
+ 8:2 Мат. 7:21-23
+ 8:4 3 Подш. 12:20, Ҳуш. 7:7
+ 8:5 3 Подш. 12:28, Ҳуш. 10:5, Ҳуш. 13:2
+ 8:7 Ҳуш. 10:13
+ 8:8 4 Подш. 17:6

+ 8:9 Ҳуш. 5:13, Ҳуш. 7:11, Ирм. 2:24, Ҳиз. 16:33-34

+ 8:13 Ирм. 7:21, Ирм. 14:10, Так. Шар. 28:68

+ 8:14 Так. Шар. 32:18, Иш. 17:10, Ирм. 3:21, Ирм. 17:27, Ом. 2:5

+ 9:1 Ҳуш. 2:5

+ 9:3 Так. Шар. 28:68, Ҳуш. 8:13, Ҳиз. 4:13, Дон. 1:8

+ 9:4 Так. Шар. 26:14, Ад. 19:11-22
+ 9:7 4 Подш. 9:11, Ирм. 29:26
+ 9:8 Ҳиз. 3:17, Ҳиз. 33:7

+ 9:9 Дов. 19:22, Ҳуш. 10:9, Ирм. 14:10, Ҳуш. 8:13

+ 9:10 Заб. 79:9, Иш. 5:1, Мат. 21:33, Ад. 25:1-5, Заб. 105:28

+ 9:13 Ҳуш. 14:1

+ 9:15 Ҳуш. 4:15, Ҳуш. 12:11, Ом. 4:4, Ом. 5:5

+ 9:17 Так. Шар. 28:64-65

+ 10:1 Заб. 79:9, Иш. 5:1, Мат. 21:33

+ 10:5 3 Подш. 12:28, Ҳуш. 4:15, Ҳуш. 8:5, Ҳуш. 13:2

+ 10:8 Луқ. 23:30, Ваҳй 6:16
+ 10:9 Дов. 19:22, Ҳуш. 9:9
+ 10:11 Ирм. 46:20
+ 10:12 Мас. 11:19, Ғал. 6:8, Ирм. 4:3
+ 10:13 Ҳуш. 8:7
+ 10:14 4 Подш. 17:3-4, Иш. 13:16

+ 11:1 Так. Шар. 7:8, Хур. 4:22, Ирм. 31:9, Мал. 1:6, Мат. 2:15

+ 11:3 Хур. 15:26
+ 11:4 Юҳ. 6:44, Юҳ. 12:32, Хур. 16:14-31
+ 11:9 Ад. 23:19, Иш. 12:6

+ 11:10 Иш. 31:4, Иш. 11:11, Мик. 7:12, Зак. 8:7

+ 11:11 Иш. 60:8, Зак. 10:10
+ 12:1 Иш. 44:20, Ҳуш. 5:13
+ 12:3 Ҳас. 32:24-32

+ 12:4 Ҳас. 28:12, Ҳас. 28:19, Ҳас. 35:9, Ҳас. 35:15

+ 12:5 Хур. 3:15
+ 12:6 Мик. 6:8
+ 12:7 Ом. 8:5, Мик. 6:11
+ 12:8 Зак. 11:5, Ваҳй 3:17

+ 12:11 Ҳуш. 6:8, Ҳуш. 4:15, Ом. 4:4, Ом. 5:5

+ 12:12 Ҳас. 28:5, Ҳас. 29:20
+ 12:13 Хур. 12:50-51, Заб. 76:21
+ 12:14 4 Подш. 17:17
+ 13:1 Ҳуш. 11:2
+ 13:2 3 Подш. 12:28, Ҳуш. 8:5, Ҳуш. 10:5
+ 13:3 Ҳуш. 6:4, Заб. 1:4, Заб. 36:20
+ 13:4 Хур. 20:3, Иш. 43:11, Иш. 45:21
+ 13:5 Так. Шар. 8:15, Так. Шар. 32:10

+ 13:6 Так. Шар. 8:12-14, Так. Шар. 31:20, Заб. 77:11, Заб. 105:21, Мас. 30:9

+ 13:7 Ирм. 5:6, Ҳуш. 5:14
+ 13:8 2 Подш. 17:8, Мас. 17:12, Нав. 3:10
+ 13:10 1 Подш. 8:5, 1 Подш. 8:19
+ 13:11 1 Подш. 8:22, 1 Подш. 15:23
+ 13:13 4 Подш. 19:3

+ 13:14 Заб. 48:16, Иш. 25:8, Иш. 26:19, Ҳиз. 37:12, Ҳиз. 9:10, 1 Қӯр. 15:55

+ 13:15 Ирм. 4:12, Ирм. 51:1, Ҳиз. 19:12, Ҳуш. 4:19

+ 14:1 4 Подш. 18:12, 4 Подш. 8:12, Ҳуш. 9:13, Ом. 1:13

+ 14:2 Ҳуш. 6:1, Ҳуш. 12:6
+ 14:3 Ибр. 13:15
+ 14:4 Ҳуш. 5:13, Заб. 9:35
+ 14:6 Иш. 27:6
+ 14:10 Заб. 106:43, Дон. 12:10

Table of Contents

- Китоби Муқаддас

- Ҳушаъ

- БОБИ ЯКУМ
- БОБИ ДУЮМ
- БОБИ СЕЮМ
- БОБИ ЧОРУМ
- БОБИ ПАНҶУМ
- БОБИ ШАШУМ
- БОБИ ҲАФТУМ
- БОБИ ҲАШТУМ
- БОБИ НӮҲУМ
- БОБИ ДАҲУМ
- БОБИ ЁЗДАҲУМ
- БОБИ ДУВОЗДАҲУМ
- БОБИ СЕЗДАҲУМ
- БОБИ ЧОРДАҲУМ