Author: Institute of Bible Translators
Date: 2019-01-10T10:17:27.525580+00:00

Китоби Муқаддас

1. Ба Ибриён

КИТОБИ

МУҚАДДАС

АҲДИ ҚАДИМ

ВА

АҲДИ ҶАДИД

ИНСТИТУТИ ТАРҶУМАИ КИТОБИ МУҚАДДАС

СТОКГОЛЬМ

1999

КИТОБИ МУҚАДДАС

АҲДИ ҚАДИМ ВА АҲДИ ҶАДИД

Тарҷумаи аввалини Китоби Муқаддас бо матни пурра ба
забони тоҷикӣ.

Дар с. 1973 тарҷума сар шудааст.

Тарҷума ва таҳрир дар с. 1989 анҷом ёфтааст.

Нашри якум: дар с. 1992 чоп шудааст.

Нашри дуюм: дар с. 1999 чоп шудааст.

Аҳди Қадим аз матни ибронӣ ва

Аҳди Ҷадид аз матни русӣ тарҷума шудааст.

Ношир: Интитути тарҷумаи Китоби Муқаддас, Стокгольм,

Шветция.

Тарҷумонҳо: Мордехай бен-Ҳиё Бачаев ва Кемал. Е. Алтай

(Инҷили Матто, Марқӯс, Юҳанно).

(с) Институти тарҷумаи Китоби Муқаддас, 1992, 1999

Стокгольм

Тасвир: (с) БФБС 1954, 1967, 1972

ISBN 978-91-89122-02-4

КИТОБИ МУҚАДДАС

АҲДИ ҶАДИД

Ба Ибриён

НОМА

БА ИБРИЁН

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13

БОБИ ЯКУМ

Ваҳйи хотимавии Худо дар Писар.

1^1Худое ки аз қадимулайём борҳо ва ба тарзи гуногун ба падарони мо ба василаи анбиё сухан рондааст,

2Дар ин айёми охир ба мо ба василаи Писараш сухан ронд, ки Ӯро вориси ҳама чиз таъин намуд ва оламҳоро низ ба воситаи Ӯ ба вуҷуд овард+.

3Писараш, ки дурахши ҷалол ва мазҳари моҳияти Ӯ буда, ҳама чизро бо каломи қуввати Худ нигоҳ доштааст, чун татҳири гуноҳҳои моро ба амал овард, ба ямини Кибриё дар афроз нишаст,+

Бартарии Исо аз фариштагон.

4Ва чӣ қадаре ки аз фариштагон бартарӣ пайдо кард, ҳамон қадар аз онҳо исми аълотаре мерос гирифтааст+.

5Зеро ба кадоме аз фариштагон Худо ягон вақт гуфтааст:

«Ту Писари Ман ҳастӣ;

Ман имрӯз Падари Ту шудаам»?

Ва боз:

«Ман ба Ӯ Падар хоҳам буд,
ва Ӯ ба Ман Писар хоҳад буд»+?

6Ва боз, вақте ки Нахустзодаро ба ҷаҳон дохил мекунад, мегӯяд:

«Ва бигзор ҳамаи фариштагони Худо Ӯро парастиш кунанд»+.

7Дар бораи фариштагон гуфта шудааст:

«Фариштагони Худро ба бодҳо табдил медиҳад
ва хизматгорони Худро ба оташи сӯзон»+.

8Аммо дар бораи Писараш гуфта шудааст:

«Тахти Ту, эй Худо, то абад аст,
ва асои садоқат асои салтанати Туст.

9Адолатро дӯст дошта, аз шарорат нафрат дорӣ.

Бинобар ин Худо, Худои Ту, Туро бо равғани шодмонӣ бештар аз рафиқонат тадҳин кардааст»+.

10Ва боз:

«Дар замони қадим Ту, эй Худованд, заминро буньёд кардаӣ, ва осмон амали дастҳои Туст.

11Онҳо фано хоҳанд шуд, валекин Ту қоим хоҳӣ буд;
ва ҳамаашон мисли ҷомае
ҷиғда-ҷиғда хоҳанд шуд,
12Мисли пероҳане онҳоро хоҳӣ печонид,
ва онҳо мубаддал хоҳанд шуд.
Валекин Ту айни ҳамон ҳастӣ,
ва солҳои Ту тамом нахоҳад шуд»+.

13Ба кадоме аз фариштагон Худо ягон вақт гуфтааст:

«Ба ямини Ман бинишин,
то душманони Туро зери пои Ту андозам»+?

14Оё ҳамаи онҳо рӯҳҳои хизматгузор нестанд, ки барои хизмати онҳое фиристода мешаванд, ки вориси наҷот хоҳанд шуд+?

БОБИ ДУЮМ

Агар ба шариати Аҳди Қадим мутеӣ муносиб омада бошад, он боз ҳам зиёдтар ба Каломи Масеҳ муносиб аст.

2^1Бинобар ин мо бояд ба он чи шунидаем, махсусан бодиққат бошем, то ки аз он дур нашавем.

2Зеро, агар каломе ки ба василаи фариштагон гуфта шудааст, матин буда, барои ҳар ҷиноят ва беитоатӣ подоши одилона дода шуда бошад,

3Чӣ гуна мо халос мешавем, агар ба чунин наҷоти бузург беэътиноӣ кунем, ки онро аввал Худованд мавъиза намуд ва баъд онҳое ки аз Ӯ шунидаанд, дар миёни мо тасдиқ кардаанд,

4Ва Худо низ ба он шаҳодат дод ба воситаи аломот ва мӯъҷизот, ва ҳар навъ қувваҳо, ва бахшоиши Рӯҳулқудс ба ҳасби иродаи Худ+?

Масеҳ ба воситаи залолат ва мамот бар мамот ғолиб омад.

5Зеро олами ояндаро, ки дар бораи он сухан меронем, Худо ба фариштагон мутеъ накардааст,+

6Балки касе дар ҷое шаҳодат дода, гуфтааст:

«Чист инсон, ки ӯро ёд кунӣ,
ва фарзанди одам, ки ӯро тафаққуд намоӣ?
7Ӯро аз фариштагон фақат андак кам кардаӣ;
ва тоҷи ҷалол ва шавкат бар сари ӯ гузоштаӣ;
ӯро бар аъмоли дастҳои Худ ҳукмфармо кардаӣ;

8Ҳама чизро зери пои ӯ гузоштаӣ». Модоме ки ҳама чизро ба ӯ мутеъ кардааст, пас ҳеҷ чизе намондааст, ки мутеи ӯ набошад. Вале ҳоло ҳанӯз намебинем, ки ҳама чиз мутеи ӯ бошад;+

9Балки мебинем, ки Исо, ки аз фариштагон андак кам карда шуда буд, ба сабаби азоби мамот алҳол тоҷи ҷалол ва шавкат бар сар дорад, то ки ба ҳасби файзи Худо зоиқаи мамотро барои ҳама бичашад+.

10Зеро лозим буд, ки Ӯ, ки ҳама чиз барои Ӯст ва ҳама чиз аз Ӯст, барои ин ки фарзандони бисьёрро ба ҷалол бирасонад, Пешвои наҷоти онҳоро ба воситаи уқубатҳо комил гардонад+.

11Зеро ки ҳам Тақдискунанда ва ҳам тақдисшавандагон, ҳама аз Ягона ҳастанд; ба ин сабаб Ӯ ор намекунад, ки онҳоро бародар хонад, ва мегӯяд:+

12«Исми Туро ба бародаронам шӯҳрат хоҳам дод,
дар миёни ҷамоат Туро мадҳ хоҳам кард»+.

13Ва боз:

«Ман ба Ӯ таваккал хоҳам кард».

Ва боз:

«Инак, Ман ва фарзандоне ки Худо ба Ман додааст»+.

14Ва азбаски фарзандон ба ҷисм ва хун шарокат доранд, Ӯ низ шарики инҳо гардид, то ки ба воситаи мамот соҳиби қудрати мамотро, яъне иблисро нобуд намояд+.

15Ва онҳоеро, ки аз тарси мамот тамоми умри худ гирифтори ғуломӣ буданд, халосӣ диҳад.

16Зеро ки Ӯ фариштагонро дастгирӣ накардааст, балки насли Иброҳимро дастгирӣ кардааст.

17Бинобар ин Ӯ мебоист аз ҳар ҷиҳат ба бародарони Худ монанд мешуд, то ки Саркоҳини раҳим ва амине ба ҳузури Худо бошад, барои он ки гуноҳҳои қавмро кафорат кунад,+

18Зеро, чӣ тавре ки Худи Ӯ аз озмоиш гузашта, уқубат кашидааст, ба озмудашавандагон низ метавонад мадад расонад+.

БОБИ СЕЮМ

Бартарии Исо аз Мусо.

3^1Пас, эй бародарони муқаддас, ки дар даъвати осмонӣ шарик ҳастед, ба Расул ва Саркоҳини эътирофи мо — Исои Масеҳ назар дӯзед,

2Ки Ӯ ба Он ки Ӯро таъин намуд, амин буд, чунон ки Мусо низ дар тамоми хонаи Ӯ амин буд+.

3Зеро Ӯ нисбат ба Мусо сазовори ҷалоли бештаре гардид, чунки меъмори ҳона, назар ба худи ҳона, эҳтироми бештаре дорад;

4Зеро ки ҳар хона меъмори худро дорад, валекин меъмори ҳама чиз Худост.

5Ва Мусо дар тамоми ҳонаи Ӯ мисли хизматгузор амин буд, то шаҳодат диҳад дар бораи чизҳое ки дар оянда бояд гуфта шавад+.

6Аммо Масеҳ мисли Писар аст бар ҳонаи Ӯ; ва ҳонаи Ӯ мо ҳастем, ба шарте ки ҷуръат ва фахри умедро то ба охир боматонат нигоҳ дорем.

Мисоли Исроили замони Мусо аз шахшудамондагӣ ва якравӣ огоҳ менамояд.

7Бинобар ин, чунон ки Рӯҳулқудс мегӯяд, «имрӯз агар овози Ӯро бишнавед,

8Дилҳои худро сахт накунед, мисли замони ошӯб, мисли рӯзи озмоиш дар биёбон,

9Ки дар он ҷо падарони шумо Маро озмуданд; Маро имтиҳон карданд, агарчи аъмоли Маро чил сол дида буданд.

10Ба ин сабаб бар ин насл дарғазаб шудам ва гуфтам:

ҳамеша дилашон гумроҳ мешавад, ва роҳҳои Маро нафаҳмидаанд;

11Ва Ман дар ғазаби Худ қасам хӯрдам, ки онҳо ба оромии Ман доҳил нахоҳанд шуд»+.

12Эй бародарон, бохабар бошед, ки касе аз шумо дили шарир ва беимоне ки аз Худои Ҳай рӯй мегардонад, надошта бошад,

13Балки якдигарро ҳар рӯз насиҳат диҳед, то даме ки «имрӯз» гуфта мешавад, ки касе аз шумо ба фиребҳои гуноҳ афтода, саҳтдил нашавад.

14Зеро ки мо шарикони Масеҳ гардидаем, ба шарте ки асоси эътимоди худро то ба охир боматонат нигоҳ дорем,

15Чунон ки гуфта мешавад:

«Имрӯз, агар овози Ӯро бишнавед,
дилҳои худро сахт накунед, мисли замони ошӯб»+.

16Зеро киҳо буданд, ки шунида, ошӯб бардоштанд? Оё на ҳамаи онҳое ки ба туфайли Мусо аз Миср берун омада буданд+?

17Ва бар киҳо Ӯ чил сол дар ғазаб шуд? Оё на бар осиёне ки ҷасадҳошон дар биёбон фурӯ ғалтид+?

18Ва дар ҳаққи киҳо Ӯ қасам хӯрд, ки ба оромии Ӯ дохил нахоҳанд шуд? Оё на дар ҳаққи онҳое ки беитоатӣ карданд+?

19Ва мо мебинем, ки онҳо аз боиси беимонӣ натавонистанд дохил шаванд+.

БОБИ ЧОРУМ

Оромие ки дар каломи Худо дар Аҳди Кадим ваъда карда шуда буд, ҳоло ба воситаи Масеҳ ба қавми Худо ошкор шудааст.

4^1Пас, дар сурате ки ваъдаи дохилшавӣ ба оромии Ӯ ҳанӯз боқист, мо хавотир хоҳем дошт, мабодо маълум гардад, ки касе аз шумо муваффақ нашудааст+.

2Зеро ки башорат ба мо низ, чунон ки ба онҳо, мавъиза карда шуд; аммо ба онҳо каломе ки шуниданд, фоидае набахшид, чунки бо имони шунавандагон напайваст.

3Зеро мо, ки имон овардаем, ба он оромӣ дохил хоҳем шуд, чунон ки Ӯ гуфтааст:

«Ман дар ғазаби Худ қасам хӯрдам, ки онҳо ба оромии Ман дохил нахоҳанд шуд», гарчанде ки корҳои Ӯ аз хилқати олам анҷом ёфта буд+.

4Зеро ки дар ҷое дар бораи рӯзи ҳафтум чунин гуфта шудааст: «Ва Худо дар рӯзи ҳафтум аз ҳамаи корҳои Худ ором гирифт»+.

5Ва боз дар ин ҷо: «Онҳо ба оромии Ман дохил нахоҳанд шуд»+.

6Пас, дар сурате ки баъзе касон имконият доранд ба он дохил шаванд, вале онҳое ки башорат барояшон пештар мавъиза карда шуда буд, аз боиси беитоатӣ дохил нашуданд, —+

7Боз Ӯ рӯзеро муайян намуда, баъд аз муддати дуру дарозе ба воситаи Довуд «имрӯз» мегӯяд, чунон ки дар боло гуфта шудааст:

«Имрӯз, агар овози Ӯро бишнавед,
дилҳои худро сахт накунед»+.

8Зеро, агар Еҳушаъ ба онҳо оромӣ медод, баъд аз ин дар бораи рӯзи дигар сухан ронда намешуд+.

9Пас, барои қавми Худо боз оромии шанбе боқӣ мемонад.

10Зеро, касе ки ба оромии Ӯ дохил шудааст, худаш низ аз корҳои худ ором гирифтааст, чунон ки Худо аз корҳои Худ.

11Пас, саъю кӯшиш намоем, ки ба он оромӣ дохил шавем, мабодо касе гирифтори он беитоатии ибратомез шуда, фурӯ ғалтад.

12Зеро ки каломи Худо зинда ва таъсирбахш ва аз ҳар шамшери дудама тезтар аст, ва то ба ҳадди ҷудо кардани ҷон ва рӯҳ, буғумҳо ва иликҳо рафта мерасад, ва андеша ва ниятҳои дилро месанҷад+.

13Ва ҳеҷ махлуқе нест, ки аз Ӯ ниҳон бошад, балки ҳама чиз пеши чашмони Ӯ бараҳна ва ошкор аст: ба Ӯ ҳисобот хоҳем дод+.

Масеҳ, ҳамчун Саркоҳини ҳақиқӣ, аз ҷониби Худо таъин шудааст; Ӯ аз Ҳорун болотар аст.

14Пас мо, ки чунин Саркоҳини бузурге дорем, ки афлокро тай намудааст, ва Ӯ Масеҳи Писари Худост, эътирофи худро боматонат нигоҳ дорем+.

15Зеро мо чунон саркоҳин надорем, ки дар заъфҳои мо натавонад ба мо дилсӯзӣ намояд, балки Ӯ монанди мо, дар ҳама чиз озмудаи васвасае шуд, вале гуноҳ накард+.

16Бинобар ин бо ҷуръат ба тахти файз наздик оем, то ки марҳамат ба даст оварем ва барои мадади саридарвақт файз ёбем+.

БОБИ ПАНҶУМ

Масеҳ Саркоҳин аст ба монанди Малкисодақ.

5^1Зеро ҳар саркоҳине ки аз миёни одамон интихоб шудааст, барои одамон ба хизмати Худо гузошта мешавад, то ки барои гуноҳҳо ҳадия ва қурбониҳо тақдим кунад,+

2Ки вай метавонад ба ҷоҳилон ва гумроҳон ғамҳорӣ намояд, чунки худаш низ гирифтори заъф аст,+

3Ва ба ин сабаб бояд ҳам барои қавм ва ҳам барои худаш қурбонии гуноҳҳоро тақдим кунад+.

4Ва ҳеҷ кас худ аз худ ин мартабаро соҳиб намешавад, балки фақат вақте ки аз ҷониби Худо даъват шавад, чунон ки Ҳорун низ+.

5Ҳамчунин Масеҳ низ ҷалоли Саркоҳинро Худаш аз они Худ накардааст, балки Он ки ба Ӯ гуфтааст:

«Ту Писари Ман ҳастӣ;

Ман имрӯз Падари Ту шудаам»;+

6Чунон ки дар ҷои дигар низ мегӯяд:

«Ту коҳин ҳастӣ то абад,
ба монанди Малкисодақ»+.

7Дар айёме ки Ӯ дар ҷисм буд, ба Он ки метавонист Ӯро аз мамот наҷот диҳад, бо фиғони пурзӯр ва бо ашкрезӣ дуо ва тазаррӯъ намуд, ва ба хотири таъзиму такрими Худ иҷобат карда шуд,+

8Ва агарчи Писар буд, ба василаи уқубатҳо ба итоат омӯхта шуд,+

9Ва камол ёфта, барои ҳамаи мутеони Худ сабабгори наҷоти ҷовидонӣ гардид,+

10Ва Худо Ӯро Саркоҳине ба монанди Малкисодақ ном ниҳод.

Дар бораи норасогии мийяи шунавандагон.

11Дар ин хусус мебоист бисьёр суҳан мерондем, лекин фаҳмондани он душвор аст, чунки гӯшҳои шумо вазнин шудааст+.

12Зеро, мувофиқи дарозии замон, мебоист шумо муаллим мешудед, лекин аз нав ба шумо асосҳои аввалини каломи Худоро таълим додан лозим меояд, ва барои шумо шир даркор аст, на ғизои сахт+.

13Зеро ҳар кӣ ширхӯр аст, аз каломи адолат бехабар аст, чунки кӯдак аст;

14Вале ғизои сахт барои касонест, ки ба камол расидаанд, ки ҳиссиёташон ба василаи малака ба фарқ кардани неку бад омӯхта шудааст+.

БОБИ ШАШУМ

Имондорон ба воситаи пурсабрӣ вориси ваъдаҳои Худо мегарданд.

6^1Бинобар ин, таълимоти ибтидоии Масеҳро монда, сӯи камол шитоб кунем ва аз нав асос нагузорем ба тавба аз аъмоли беҷон ва ба имон ба Худо,+

2Ба таълимоти оид ба таъмидҳо, оид ба гузоштани дастҳо, оид ба эҳьёи мурдагон ва оид ба доварии ҷовидонӣ+.

3Ва инро ба амал хоҳем овард, ба шарте ки Худо изн диҳад.

4Зеро касоне ки боре фикрашон равшан шудааст, ва бахшоиши осмониро чашидаанд, ва шарикони Рӯҳулқудс гардидаанд,+

5Ва каломи неки Худо ва қувваҳои олами ояндаро чашидаанд,

6Ва ҷудо шуда афтодаанд, — онҳоро аз нав ба роҳи тавба андохтан имконнопазир аст, зеро онҳо Писари Худоро ба зарари худашон боз маслуб мекунанд ва беобрӯ месозанд.

7Зеро замине ки борҳо борони бар он боридаро мехӯрад ва барои онҳое ки онро кор мекунанд, набототи фоиданоке мерӯёнад, — аз Худо баракат меёбад;

8Вале замине ки хору хас мерӯёнад, нобоб буда, ба лаънат наздик аст, ва фарҷоми он сӯхтан аст+.

9Аммо дар хусуси шумо, эй маҳбубон, мо яқин дорем, ки шумо дар холати беҳтар ва ба наҷот наздике мебошед, гарчанде ки ин гуна сухан меронем.

10Зеро Худо беадолат нест, ки кори шуморо, ва он меҳнати муҳаббатеро, ки ба исми Ӯ зоҳир намуда, ба муқаддасон хизмат кардаед ва мекунед, фаромӯш кунад+.

11Лекин орзумандем, ки ҳар яке аз шумо ҳамин ғайратро то ба охир нишон диҳед, то ки умедатон комилан ҳосил шавад;+

12То ки шумо танбал нашавед, балки ба касоне тақлид кунед, ки ба василаи имон ва пурсабрӣ вориси ваъдаҳо мегарданд+.

13Зеро, вақте ки Худо ба Иброҳим ваъда дод, азбаски ба каси бузургтаре наметавонист қасам ёд кунад, ба Зоти Худ қасам ёд кард+

14Ва гуфт: «Ҳақиқатан туро бисьёр баракат хоҳам дод ва туро бағоят афзун хоҳам кард»+.

15Ва Иброҳим бо пурсабрии худ ба он ваъда ноил гардид.

16Зеро ки одамон бо он чи бузургтар аст, қасам ёд мекунанд, ва қасам исботест, ки ба ҳар мунозираи онҳо хотима медиҳад+.

17Бинобар ин Худо, ки мехост тағьирнопазирии иродаи Худро ба ворисони ваъда пурратар нишон диҳад, қасамро ба кор бурд,+

18То бо ду чизи тағьирнопазир, ки дар онҳо дурӯғ гуфтани Худо мумкин нест, барои мо, ки паноҳ ёфтаем ва ба умеде ки пешниҳод шудааст, часпидаем, тасаллои пурзӯре бошад+.

19Он умед барои ҷон мисли лангари боэътимод ва мустаҳкам аст, ва андаруни парда дохил мешавад,+

20Ки ба он ҷо пешгузаштаи мо — Исо дохил шуда, то абад Саркоҳин гардид ба монанди Малкисодақ+.

БОБИ ҲАФТУМ

Масеҳ Коҳин аст ба монанди Малкисодақ, ва Ӯ аз коҳинони левизода болотар аст.

7^1Зеро ки Малкисодақ, подшоҳи Салим, коҳини Худои Таоло, — ҳамон касе ки ба пешвози Иброҳим баромад ва ӯро баракат дод, вақте ки ӯ баъд аз шикаст додани подшоҳон бармегашт,

2Ва Иброҳим ба вай аз ҳар чиз даҳьяк дод, — вай, аввалан, мувофиқи маънои номаш подшоҳи адолат аст ва сонӣ подшоҳи Салим низ, яъне подшоҳи осоиштагӣ,+

3Бе падар, бе модар, бе насабнома, дар ҳолате ки на ибтидои айём дорад, на интиҳои ҳаёт, балки ба Писари Худо монанд буда, ба сурати абадӣ коҳин мемонад.

4Пас бубинед, чӣ гуна бузург аст он касе ки Иброҳими сарқабила низ ба вай аз беҳтарин ғанимати худ даҳьяк дод.

5Онҳое ки аз миёни фарзандони Левӣ каҳонат пайдо мекунанд, ҳукм доранд, ки мувофиқи шариат аз қавм, аз бародарони худ даҳьяк ситонанд, гарчанде ки онҳо низ аз камари Иброҳим ба вуҷуд омадаанд+.

6Аммо ин касе ки аз авлоди онҳо ба вуҷуд наомадааст, аз Иброҳим даҳьяк гирифт ва соҳиби ваъдаро баракат дод+.

7Тамоман баҳснопазир аст, ки хурд аз ҷониби бузург баракат дода мешавад.

8Ва дар ин ҷо одамони миранда даҳьяк меситонанд, лекин дар он ҷо Он ки дар ҳаққи Вай шаҳодат дорад, ки Ӯ зинда аст.

9Ва, гуфтан мумкин, худи Левӣ, ки даҳьяк меситонад, ба воситаи Иброҳим даҳьяк дод:

10Зеро ки ӯ ҳанӯз дар камари падар буд, вақте ки Малкисодақ ба пешвози Иброҳим баромад.

Каҳонати левизодагон тамом шудааст; Масеҳ Саркоҳин аст то абад.

11Пас, агар камол ба василаи каҳонати Левӣ муяссар мешуд, — зеро ки шариат дар он айём ба қавм расид, — боз чӣ ҳоҷат буд, ки коҳини дигаре ба монанди Малкисодақ ба майдон ояд, ва ба монанди Ҳорун номида нашавад?

12Зеро ки дар баробари дигаргунии каҳонат дигаргунии шариат низ зарур мешавад.

13Зеро Он ки дар ҳаққи Ӯ ин сухан гуфта мешавад, ба сибти дигаре мансуб буд, ки аз он ҳеҷ кас хизмати курбонгоҳро ба ҷо наовардааст;

14Зеро маълум аст, ки Худованди мо аз сибти Яҳудо тулӯъ намуд, ки Мусо дар бораи он оид ба каҳонат чизе нагуфтааст+.

15Ва ин боз ҳам равшантар дида мешавад, ки агар ба монанди Малкисодақ коҳини дигаре ба майдон ояд,

16Ки вай на бар тибқи қонуни як мизони ҷисмонӣ, балки ба ҳасби қуввати як ҳаёти бепоён чунин шуда бошад.

17Зеро ки шаҳодат дода шудааст:

«Ту коҳин ҳастӣ то абад,
ба монанди Малкисодақ»+.

18Зеро ки ҳукми пештара, ба сабаби заъф ва бефоидагии он, ботил мешавад,+

19Чунки шариат ҳеҷ чизро ба камол нарасондааст; лекин умеди беҳтаре ҷои онро гирифт, ки ба василаи он мо ба Худо наздик меоем+.

20Ва ин умед бе қасам нест, —

21Зеро ки онҳо бе қасам коҳин шудаанд, аммо Ӯ бо қасам, чунки дар ҳаққи Ӯ гуфта шудааст:

«Худованд қасам хӯрдааст,
ва таассуф нахоҳад хӯрд:

Ту коҳин ҳастӣ то абад, ба монанди Малкисодақ», —+

22Бинобар ин ба аҳди беҳтаре Исо зомин шуд+.

23Ва он коҳинон бисьёр буданд, чунки мамот намегузошт, ки боқӣ монанд;

24Аммо Ӯ, ки то абад боқист, каҳонати бефано дорад,

25Ва ба ин сабаб низ метавонад доимо онҳоеро, ки ба василаи Ӯ сӯи Худо меоянд, наҷот диҳад, зеро ҳамеша зинда аст, то ки барои онҳо шафоат кунад+.

26Зеро ки мо ба чунин Саркоҳин эҳтиёҷ дорем: муқаддас, аз бадӣ дур, беайб, аз гуноҳкорон ҷудо ва аз афлок болотар баромада,+

27Ки эҳтиёҷ надорад ҳар рӯз, мисли он саркоҳинон, аввал барои гуноҳҳои худаш, баъд барои гуноҳҳои қавм қурбониҳо тақдим кунад, зеро ки инро Ӯ як бор ба амал овард, вақте ки Худро ба унвони қурбонӣ тақдим кард+.

28Зеро ки шариат одамони гирифтори заъфро коҳин таъин мекунад, вале каломи қасам, ки баъд аз шариат омад, Писареро, ки то абад комил шудааст, таъин кард+.

БОБИ ҲАШТУМ

Саркоҳини абадӣ, назар ба саркоҳинони Аҳди Қадим, маснади баландтаре дорад; Ӯ Шафоатгари Аҳди Ҷадид аст.

8^1Дар он чи гуфта шуд, чизи асосӣ ин аст; мо чунон Саркоҳине дорем, ки Ӯ ба ямини тахти Кибриё дар афлок нишастааст,+

2Ва хизматгузори қудс ва хаймаи ҳақиқӣ мебошад, ки онро Худованд барпо кардааст, на одамизод+.

3Зеро ки ҳар саркоҳин барои тақдим кардани ҳадия ва қурбониҳо таъин мешавад; бинобар ин лозим буд, ки Ӯ низ чизе барои тақдим кардан дошта бошад+.

4Пас, агар Ӯ бар замин мемонд, коҳин ҳам намешуд, чунки дар ин ҷо коҳиноне ҳастанд, ки ба ҳасби шариат ҳадияҳо тақдим менамоянд,

5Ва онҳо ба сурат ва сояи чизҳои осмонӣ хизмат мекунанд, чунон ки ба Мусо гуфта шуда буд, вақте ки ӯ ба сохтани ҳайма шурӯъ менамуд: «Бохабар бош», гуфта шудааст, «ки ҳама чизро мувофиқи намунае ки дар болои кӯҳ ба ту нишон дода шуд, ба амал оварӣ»+.

6Аммо алҳол Ӯ хизмати аълотаре пайдо кардааст ба андозае ки Ӯ миёнарави аҳди беҳтаре мебошад, ки он бар ваъдаҳои беҳтар барқарор гардидааст+.

7Зеро, агар он аҳди якум бенуқсон мебуд, ҷое барои дигараш намеҷустанд+.

8Зеро ки Худо онҳоро мазаммат намуда, мегӯяд:

«Инак, айёме мерасад, мегӯяд Худованд,
ки Ман бо хонадони Исроил ва бо хонадони Яҳудо аҳди ҷадид хоҳам баст,+

9На чунон аҳде ки бо падарони онҳо баста будам
дар рӯзе ки дасташонро гирифтам,
то онҳоро аз замини Миср берун оварам;
чунки онҳо дар аҳди Ман қоим набуданд,
ва Ман ба онҳо эътино накардам, мегӯяд Худованд.

10Зеро ин аст аҳде ки бо хонадони Исроил
баъд аз он айём хоҳам баст, мегӯяд Худованд:
қонунҳои Худро дар афкори онҳо хоҳам гузошт
ва дар дилҳои онҳо хоҳам навишт,
ва Худои онҳо хоҳам буд, ва онҳо қавми Ман хоҳанд буд+.

11Ва касе ёри худро,
ва касе бародари худро дигар таълим нахоҳад дод ва нахоҳад гуфт:

Худовандро бишинос; чунки ҳама, аз хурд то калон,

Маро хоҳанд шинохт;+

12Чунки ба ноинсофиҳои онҳо шафаққат хоҳам кард ва гуноҳҳо ва шароратҳои онҳоро дигар ба ёд нахоҳам овард».

13Бо гуфтани «аҳди ҷадид» Ӯ қадимагии аҳди якумро нишон дод; ва он чи қадима ва кӯҳна аст, ба нестшавӣ наздик аст.

БОБИ НӮҲУМ

Саркоҳини абадӣ, назар ба каҳонати Аҳди Қадим, каҳонати баландтаре дорад; Ӯ қурбонии олие, яъне Хуни шахсии Худро, меоварад.

9^1Пас, аҳди якум низ дастурҳои оид ба ибодати Худо, ва қудси заминӣ дошт;+

2Зеро хайма ба қисмҳо сохта шуда буд: қисми якум, ки дар он чароғдон ва миз ва нони тақдим буд, ва он «қудс» номида мешавад+.

3Ва дар паси парда кисми дуюми хайма буд, ки «қудси қудсҳо» номида мешавад,+

4Ки дар он бухурдони тиллоӣ ва сандуқи аҳд буд, ки ҳама ҷояш тиллокӯб шуда буд, ва дар он зарфи тиллоие пур аз манн, асои шукуфтаи Ҳорун ва лавҳаҳои аҳд буд,+

5Ва ба болои он каррубиёни ҷалол буданд, ки бар кафоратгоҳ соя меафканданд; дар ин хусус ҳоло муфассал сухан рондан лозим нест+.

6Дар чунин шароит, коҳинон ба қисми якуми хайма ҳамеша медароянд, то ки ибодати Худоро ба ҷо оваранд;

7Аммо ба қисми дуюми хайма соле як бор фақат саркоҳин медарояд, он ҳам бе хун не, ки онро барои худаш ва барои хатокориҳои қавм қурбонӣ мекунад+.

8Ва Рӯҳулқудс бо ин нишон медиҳад, ки то даме ки хаймаи якум вуҷуд дорад, ҳанӯз роҳи қудс кушода нашудааст+.

9Вай тимсоли замони ҳозира аст, ки дар он ҳадияҳо ва қурбониҳое тақдим карда мешаванд, ки қодир нестанд виҷдони тақдимкунандаро осуда гардонанд,+

10Ва онҳо, бо чизҳои хӯрданӣ ва нӯшиданӣ ва бо ҳар гуна таҳорат ва маросим, дастурҳои мансуб ба ҷисм буда, фақат то замони ислоҳ муқаррар карда шудаанд+.

11Аммо Масеҳ ҳамчун Саркоҳини некиҳои оянда омада, ба воситаи хаймаи бузургтар ва мукаммалтаре ки бо дасти одам сохта нашудааст, яъне сохташ чунин нест,+

12Ва на ба воситаи хуни бузҳо ва говҳо, балки ба воситаи Хуни Худ як бор ба кудс дохил шуда, кафорати абадӣ пайдо кард.

13Зеро, агар хуни бузҳо ва говҳо ва хокистари модагов, ки ба палидон пошида мешавад, онҳоро то ба дараҷаи татҳири ҷисм тақдис мекарда бошад,+

14Чӣ қадар бештар Хуни Масеҳ, ки ба василаи Рӯҳи абадӣ Зоти беайби Худро ба Худо тақдим намуд, виҷдони моро аз аъмоли беҷон татҳир хоҳад кард, то ки Худои Ҳай ва ҳақиқиро ибодат намоем!+

15Бинобар ин Ӯ Миёнарави аҳди ҷадид аст, то ки пас аз мамоти Ӯ, ки он барои кафорати ҷиноятҳои замони аҳди якум вокеъ шудааст, даъватшудагон мероси абадии мавъудро пайдо кунанд+.

16Зеро, дар ҳар ҷое ки васияте ҳаст, бояд собит шавад, ки васияткунанда мурдааст,

17Чунки васият пас аз мурдан эътиборнок аст; он, то даме ки васияткунанда зинда аст, ҳеҷ эътибор надорад.

18Бинобар ин аҳди якум низ бе хун барқарор нашудааст.

19Зеро, вақте ки Мусо ҳамаи аҳкомро мувофиқи шариат пеши тамоми қавм ҳонд, хуни говҳо ва бузҳоро бо об ва пашми арғувонӣ ва зуфо гирифта, ҳам бар худи китоб пошид, ҳам бар тамоми қавм,+

20Ва гуфт: «Ин аст хуни аҳде ки Худо ба шумо амр фармудааст»+.

21Ҳамчунин бар хайма ва тамоми олоти ибодати Худо хун пошид+.

22Қариб ҳама чиз мувофиқи шариат ба василаи хун татҳир меёбад, ва бе рехтани хун омурзиш нест+.

23Пас, тимсоли чизҳои осмонӣ мебоист бо ин воситаҳо татҳир меёфт, аммо худи чизҳои осмонӣ — бо қурбониҳои хубтар аз инҳо+.

24Зеро Масеҳ на ба қудси бо дасти одам сохташуда, ки фақат тимсоли қудси ҳақиқист, балки ба худи осмон даромадааст, то ки ҳоло барои мо ба ҳузури Худо зоҳир шавад,+

25На аз барои он ки борҳо Худро қурбонӣ кунад, чунон ки саркоҳин ҳар сол ба қудс бо хуни дигарон[*] медарояд;

26Вагар на Ӯ мебоист аз ибтидои олам борҳо уқубат мекашид. Аммо Ӯ алҳол, дар охири замонҳо, як бор зоҳир шуд, то ки бо қурбонии Худ гуноҳро нест кунад+.

27Ва чунон ки одамонро насиб гардидааст, ки як бор бимиранд ва пас аз он ба доварӣ дучор шаванд,+

28Ончунон Масеҳ низ як бор Худро барои бардоштани гуноҳҳои бисьёр касон қурбонӣ намуда, бори дуюм на аз барои татҳири гуноҳ зоҳир хоҳад шуд, балки барои онҳое ки Ӯро интизор доранд, то наҷот ёбанд+.

БОБИ ДАҲУМ

Исо ба воситаи Қурбонии Ҷолҷолто имондоронро ба сурати абадӣ аз гуноҳҳо озод кард.

10^1Зеро шариате ки сояи некиҳои оянда аст ва воқеияти онҳо нест, ҳаргиз наметавонад ба воситаи айни ҳамон қурбониҳое ки ҳамеша, сол ба сол тақдим карда мешаванд, тақдимкунандагонро комил гардонад+.

2Вагар на, ба тақдим кардани онҳо хотима медоданд, чунки тақдимкунандагони қурбонӣ як бор татҳир ёфта, дигар хеҷ идроки гуноҳҳоро намедоштанд.

3Лекин ба василаи ин қурбониҳо сол ба сол дар бораи гуноҳҳо хотиррасон карда мешавад;+

4Зеро аз имкон берун аст, ки хуни говҳо ва бузҳо гуноҳҳоро нест кунад.

5Бинобар ин Масеҳ ба ҷаҳон дохил шуда, мегӯяд:

«Қурбонӣ ва ҳадияро Ту нахостӣ, балки бадане барои Ман муҳайё намудӣ;+

6Қурбонии сӯҳтанӣ ва қурбонии хато барои Ту писандида набуд+.

7Он гоҳ гуфтам: „Инак, меоям, — чунон ки дар тӯмори китоб дар бораи Ман навишта шудааст, — то ки иродаи Туро, эй Худо, ба ҷо оварам“».

8Аввал мегӯяд: қурбонӣ ва ҳадия ва қурбонии сӯхтанӣ ва қурбонии хаторо, — ки мувофиқи шариат тақдим карда мешавад, — Ту нахостӣ, ва онҳо барои Ту писандида набуд;

9Баъд, илова намуда, гуфтааст: «Инак, меоям, то ки иродаи Туро, эй Худо, ба ҷо оварам». Ӯ якумро ботил мекунад, то ки дуюмро барқарор намояд.

10Ба ҳасби ҳамин ирода мо ба василаи қурбонии якбораи ҷисми Исои Масеҳ тақдис ёфтаем+.

11Ва ҳар коҳин ҳар рӯз дар ибодат меистад ва айни ҳамон қурбониҳоро борҳо тақдим менамояд, ки онҳо ҳаргиз наметавонанд гуноҳҳоро нест кунанд+.

12Аммо Ӯ як қурбониро ба сурати абадӣ барои гуноҳҳо тақдим намуда, ба ямини Худо бинишаст,+

13Ва пас аз ин мунтазир аст то даме ки душманонаш зери пои Ӯ андохта шаванд+.

14Зеро ки Ӯ ба василаи як қурбонӣ тақдисшавандагонро то абад комил гардондааст.

15Рӯҳулқудс низ ба мо шаҳодат медиҳад, зеро ки гуфта шудааст:

16«Ин аст аҳде ки бо онҳо баъд аз он айём хоҳам баст,
мегӯяд Худованд: қонунҳои Худро дар дилҳои онҳо хоҳам гузошт
ва дар афкори онҳо хоҳам навишт,

17Ва гуноҳҳо ва шароратҳои онҳоро ба ёд нахоҳам овард»+.

18Ва дар он ҷое ки омурзиши гуноҳҳо ҳаст, қурбонӣ барои онҳо дигар лозим нест.

Даъват ба вафодорӣ ба Масеҳ ва Калисо ҳатто дар шароити таъқибот.

19Пас, эй бародарон, модоме ки мо ҷуръат дорем ба қудс ба василаи Хуни Исои Масеҳ,+

20Бо роҳи нав ва зинда дохил шавем, ки онро Ӯ барои мо ба василаи пардае, яъне ҷисми Худ, аз нав кушодааст,+

21Ва модоме ки мо Коҳини муаззаме бар хонаи Худо дорем,

22Пас бо дили соф ва бо имони комил, дилҳои худро ба воситаи пошидан аз виҷдони шарири мо татҳир намуда ва ҷисми худро дар оби пок ғусл дода, наздик оем,+

23Ва зътирофи умеди худро собитқадамона нигоҳ дорем, зеро ки Ваъдадиҳанда амин аст;+

24Ва диққат кунем, ки якдигарро ба муҳаббат ва аъмоли нек барангезонем,

25Ва ҷамъомади худро тарк накунем, чунон ки баъзе касонро таомул шудааст, балки якдигарро насиҳат диҳем, ва бештар ба қадри он ки шумо наздик шудани он рӯзро мебинед+.

Қурбониҳои яҳудиён аҳамияти худро гум кардааст, ва одил бо имон хоҳад зист.

26Зеро, агар мо, пас аз пайдо кардани дониши ростӣ, худсарона гуноҳ кунем, — дигар қурбоние барои кафорати гуноҳ боқӣ намемонад,+

27Балки кадом як интизории пурдаҳшати доварӣ ва шиддати оташе ки хасмҳоро ба коми худ хоҳад кашид+.

28Агар касе шариати Мусоро рад мекард, дар асоси баёноти ду ё се шоҳид бе марҳамат ба қатл расонда мешуд,+

29Пас, ба гумонатон, сазовори чӣ қадар ҷазои сахттар хоҳад буд шахсе ки Писари Худоро поймол мекунад ва Хуни аҳдро, ки аз он тақдис ёфтааст, азиз намедорад ва Рӯҳи файзро таҳқир менамояд+?

30Зеро мо Ӯро мешиносем, ки гуфтааст: «Интиқом аз ҷониби Ман аст, Ман сазо хоҳам дод, мегӯяд Худованд». Ва боз: «Худованд қавми Худро доварӣ хоҳад кард»+.

31Ба дасти Худои Ҳай афтодан даҳшатангез аст!+

32Айёми пештараро ба хотир оваред, ки шумо, баъд аз равшан шудани фикратон, бори гарони уқубатҳоро бардоштед,

33Дар ҳолате ки гоҳ худатон дар миёни ҳориҳо ва андӯҳҳо ба тамошогоҳе барои дигарон мубаддал мешудед, гоҳ шарики онҳое мегардидед, ки ба чунин аҳвол дучор шуда буданд;

34Зеро ки шумо ба занҷирҳои ман низ ҳамдардӣ изҳор кардед, ва тороҷи дороии худро бо шодмонӣ қабул кардед, чун медонистед, ки шумо дар осмон молу мулки беҳтар ва бобақое доред+.

35Пас умеди худро тарк накунед, ки мукофоти бузурге ба он тааллуқ дорад.

36Зеро шуморо сабр лозим аст, то ки иродаи Худоро иҷро намуда, ваъдаро ба даст оваред;

37Зеро ки баъд аз андаке он Оянда хоҳад омад ва даранг нахоҳад кард.

38Одил бо имон ҳоҳад зист; ва агар касе рӯй гардонад, ҷони Ман ба вай таваҷҷӯҳ нахоҳад кард+.

39Вале мо аз онҳо нестем, ки бармегарданд ва ба ҳалокат мерасанд, балки аз имондоронем, ки наҷот меёбанд.

БОБИ ЁЗДАҲУМ

Роҳҳои имони қадимиён.

11^1Имон эътиқоди қавӣ ба чизҳоест, ки мо ба онҳо умед мебандем, ва боварӣ ба чизҳоест, ки намоён нестанд+.

2Зеро ки ба василаи он қадимиён шаҳодат пайдо кардаанд.

3Бо имон мо дарк мекунем, ки оламҳо бо каломи Худо тартиб ёфтааст, ба тавре ки аз чизҳои нонамоён чизҳои намоён ба вуҷуд омадааст+.

1. Замонҳои нахустпадарон.

4Бо имон Ҳобил ба Худо, назар ба Қобил, қурбонии беҳтаре тақдим намуд; бо он ӯ шаҳодат пайдо кард, ки ӯ одил аст, чунон ки Худо дар бораи ҳадияҳои ӯ шаҳодат дод; бо он ӯ баъд аз мамоташ ҳанӯз ҳам сухан меронад+.

5Бо имон Ҳанӯх тавре кӯчонида шуд, ки мамотро надид; ва ӯ пайдо нашуд, чунки Худо ӯро кӯчонид. Зеро ки пеш аз кӯчонида шуданаш шаҳодат пайдо кард, ки ба Худо писанд омадааст+.

6Аммо бе имон ба назари Худо писанд омадан мумкин нест; зеро ҳар кӣ сӯи Худо меояд, бояд имон дошта бошад, ки Ӯ ҳаст, ва ба толибони Худ мукофот хоҳад дод.

7Бо имон Нӯҳ дар хусуси чизе ки ҳанӯз намоён набуд, ваҳй ёфта, бо тарси Худо барои наҷот додани аҳли байти худ киштие бисохт; бо он ӯ ҷаҳонро маҳкум намуд ва вориси адолате гардид, ки аз имон аст+.

2. Замонҳои сарқабилагон.

8Бо имон Иброҳим итоат намуд ба даъвате дар бораи рафтан ба мамлакате ки мебоист мерос мегирифт, ва ӯ рафт, ва намедонист ба куҷо меравад+.

9Бо имон ӯ дар замини мавъуд, мисли замини бегона, ғарибона маскан гирифт, ва бо Исҳоқ ва Яъқуб, ки ҳамирсони ҳамон ваъда буданд, дар хаймаҳо зиндагӣ кард;+

10Зеро ӯ мунтазири шаҳре буд, ки таҳкурсии мустаҳкаме дорад, ва меъмору бинокори он Худост+.

11Бо имон худи Соро низ барои қабули насл қувват пайдо кард ва баъд аз фарсудагиаш зоид; зеро Ваъдадиҳандаро амин донист+.

12Бинобар ин аз як нафар, ки он ҳам мисли беҷон буд, ончунон бисьёр зоида шуданд, чунон ки ситораҳои осмон бисьёр аст, ва чунон ки реги лаби баҳр бешумор аст+.

13Ҳамаи инҳо дар имон мурданд ва ба муроди иҷрои ваъдаҳо нарасиданд, балки фақат аз дур онҳоро дида, шод шуданд ва эътироф карданд, ки бар замин мусофир ва ғарибанд;+

14Зеро онҳое ки чунин мегӯянд, нишон медиҳанд, ки дар ҷустуҷӯи ватане ҳастанд.

15Ва агар ватанеро, ки аз он берун омада буданд, ба ёд меоварданд, фурсат доштанд, ки баргарданд;

16Аммо иштиёқманди ватани беҳтаре буданд, ки он дар осмон аст; бинобар ин Худо ор намедонад, ки Худои онҳо хонда шавад: зеро ки Ӯ барои онҳо шаҳре муҳайё кардааст+.

17Бо имон Иброҳим, вақте ки озмуда шуд, Исҳоқро барои қурбонӣ тақдим намуд ва, бо вуҷуди он ки ваъдаҳо гирифта буд, писари ягонаи худро тақдим намуд,+

18Ки дар ҳаққи вай гуфта шуда буд: «Насли ту аз Исҳоқ хонда хоҳад шуд»;

19Зеро ӯ фикр мекард, ки Худо қодир аст аз мурдагон низ эҳьё кунад; ба ин сабаб Исҳоқ ба таври тимсол аз мурдагон ба ӯ баргардонида шуд+.

20Бо имон Исҳоқ Яъқуб ва Эсовро барои оянда низ баракат дод+.

21Бо имон Яъқуб, пеш аз мурданаш, ҳар писари Юсуфро баракат дод ва бар сари асои худ такья намуда, саҷда кард+.

22Бо имон Юсуф, дар вақти вафоташ, хуруҷи банӣ Исроилро зикр намуд ва дар бораи устухонҳои худ васият кард+.

3. Замонҳои Мусо ва Еҳушаъ ибни Нун.

23Бо имон падару модари Мусо ӯро, чун таваллуд шуд, се моҳ пинҳон доштанд, зеро диданд, ки кӯдаки зебост, ва аз амри подшоҳ натарсиданд+.

24Бо имон Мусо, чун калонсол шуд, нахост, ки писари духтари фиръавн хонда шавад,+

25Ва бо қавми Худо уқубат кашиданро афзал донист аз он ки аз гуноҳ ҳаловати муваққатӣ дошта бошад,+

26Ва хории Масеҳро сарвати бузургтар аз ганҷҳои Миср ҳисоб кард; зеро ки ба мукофот назар медӯҳт+.

27Бо имон ӯ Мисрро тарк кард ва аз ғазаби подшоҳ натарсид; зеро ӯ, мисли он ки Нонамоёнро дида бошад, боматонат буд+.

28Бо имон ӯ фисҳ ва пошидани хунро ба амал овард, то ки несткунандаи нахустзодагон ба онҳо даст нарасонад+.

29Бо имон онҳо аз баҳри Қулзум, чун аз хушкӣ, гузаштанд, вале вақте ки мисриён ба гузаштан ҳаракат карданд, ғарк шуданд+.

30Бо имон деворҳои Ериҳӯ пас аз даврзании ҳафтрӯза фурӯ ғалтид+.

31Бо имон Роҳоби фоҳиша, ки ҷосусонро ба саломатӣ қабул карда буд, бо исьёнгарон ба ҳалокат нарасид+.

4. Дертарин таърихи Исроил.

32Боз чӣ гӯям? Вақтам кифоя намекунад барои он ки дар бораи Ҷидъӯн ва Бороқ ва Шимшӯн ва Йифтоҳ ва Довуд ва Самуил ва анбиё ҳикоят намоям,+

33Ки онҳо бо имон мамлакатҳоро мусаххар карданд, адлро ба амал оварданд, ба ваъдаҳо муваффақ шуданд, даҳони шеронро бастанд,+

34Қуввати оташро хомӯш карданд, аз дами шамшер халосӣ ёфтанд, аз заъф боқувват шуданд, дар ҷанг қавӣ гардиданд, фавҷҳои бегонаҳоро торумор карданд;+

35Занон мурдаҳои худро эҳьёшуда ёфтанд; вале дигарон аз шиканҷа нобуд шуданд ва озодиро қабул накарданд, то ки ба эҳьёи беҳтаре ноил гарданд;+

36Ва баъзеи дигарон ҳақоратҳо ва шаллоқро, ҳамчунин занҷирҳо ва зиндонро аз сар гузаронданд+.

37Сангсор шуданд, бо арра дупора гардиданд, ба шиканҷа гирифтор шуданд, аз дами шамшер мурданд; пӯстҳои гӯсфанду буз дар тан сарсону саргардон шуда, мӯҳтоҷӣ, тангӣ ва уқубат кашиданд;+

38Онҳое ки ҷаҳон лоиқашон набуд, дар биёбонҳо ва кӯҳҳо, дар мағораҳо ва дараҳои замин овора шуда гаштанд+.

39Ва ҳамаи онҳо, ки ба хотири имон шӯҳрат пайдо карда буданд, ваъдаро соҳиб нашуданд,

40Чунки Худо барои мо чизи беҳтаре пешбинӣ намуда буд, то ки онҳо бе мо комил нагарданд+.

БОБИ ДУВОЗДАҲУМ

Роҳи имони масеҳиён дар замонҳои уқубатҳо ва ҳарбу зарбҳо.

12^1Бинобар ин мо низ, ки дар гирди худ чунин абри шоҳидонро дорем, ҳар бори гарон ва гуноҳро, ки моро фаро мегирад, аз худ дур андохта, майдони дар пеши мо бударо бо сабр давон-давон тай кунем+

2Ва ба Сарвар ва Комилкунандаи имони мо, яъне Исо, назар дӯзем, ки Ӯ ба ҷои шодие ки Ӯро дар пеш буд, ба хорӣ беэътиноӣ намуда, ба салиб тоб овард ва ба ямини тахти Худо бинишаст+.

3Дар бораи Ӯ фикр кунед, ки аз дасти гуноҳкорон ба чунин хорӣ тоб овард, то ки шумо дар ҷонҳои худ хаста ва суст нашавед+.

4Дар талоши зидди гуноҳ шумо ҳанӯз то ба дараҷаи рехтани хун муқобилият накардаед+

5Ва он насиҳатро, ки ба шумо, ҳамчун ба писарон гуфта шудааст, фаромӯш кардаед:

«Эй писарам! Ба ҷазои Худованд беэътиноӣ накун, ва ҳангоме ки Ӯ туро мазаммат намояд, маъюс нашав;+

6Зеро ки Худованд ҳар киро дӯст дорад, ҷазо медидиҳад;
ҳар писари писандидаи Худро мезанад».

7Агар ба ҷазо тоб оваред, Худо бо шумо, чун бо писарон, рафтор мекунад. Зеро, оё писаре ҳаст, ки падараш ӯро ҷазо надиҳад+?

8Аммо агар шумо бе ҷазо монед, ки он насибаи ҳама аст, пас шумо ҳаромзодагонед, на писарон.

9Илова бар ин, барои мо, ки аз падарони ҷисмонӣ ҷазо ёфта, аз онҳо метарсем, оё лозим нест, ки ба Падари рӯҳҳо хеле зиёдтар итоат намоем, то ки зист кунем?

10Зеро ки онҳо моро ба салоҳдиди худашон барои айёми андак ҷазо медоданд, аммо Ӯ ин корро ба манфиати мо, то ки дар қудсияти Ӯ ширкат дошта бошем, анҷом медиҳад+.

11Ҳар ҷазо дар замони ҳозира ба назари кас на шодӣ, балки андӯҳ менамояд; лекин оқибат ба онҳое ки ба воситаи он таълим ёфтаанд, самари осоиштаи адолатро меоварад.

Бе қудсият ҳеҷ кас Худовандро нахоҳад дид.

Дар бораи ҷалоли Аҳди Ҷадид.

12Пас, дастҳои беқувват ва зонуҳои бемаҷолро қавӣ кунед+

13Ва барои пойҳои худ роҳҳои рост кушоед, то он чи мелангад, бероҳа нагардад, балки ба хубӣ шифо ёбад+.

14Осоиштагиро бо ҳама пеша кунед ва қудсиятро толиб бошед, ки бе он ҳеҷ кас Худовандро нахоҳад дид,+

15Ва бохабар бошед, ки мабодо касе аз файзи Худо маҳрум шавад; мабодо решаи талхе ба вуҷуд омада, осеб расонад, ва бисьёр касон аз он палид шаванд,+

16Мабодо зинокоре ё осие ёфт шавад, ки мисли Эсов барои як таом аз нахустзодагии худ даст кашад+.

17Зеро шумо медонед, ки баъд аз он ӯ, чун хост вориси баракат гардад, рад карда шуд: тафаккури падарро дигаргун карда натавонист, гарчанде ки дар ин ҳусус ашк рехта илтимос намуд+.

18Шумо наздик наомадаед ба кӯҳе ки ламсшаванда ва оташфишон аст, ба торикӣ ва зулмот ва тундбод,+

19Ё ба овози карнай ва садои суханон, ки шунавандагонаш илтимос карданд, ки ба онҳо дигар сухане гуфта нашавад,+

20Зеро ба он тоб оварда натавонистанд, ки амр фармуда шуда буд: «Агар ҳайвоне низ ба кӯҳ бирасад, сангсор ё тирборон хоҳад шуд»+.

21Ва ин манзара он қадар даҳшатангез буд, ки Мусо гуфт: «Ман тарсону ларзон шудам»+.

22Балки шумо наздик омадаед ба кӯҳи Сион ва ба шаҳри Худои Ҳай, ба Ерусалими осмонӣ ва беварҳои фариштагон,+

23Ва ба анҷумани пуртантана ва Калисои нахустзодагоне ки дар афлок навишта шудаанд, ва ба Худое ки Довари ҳама аст, ва ба арвоҳи одилоне ки ба камол расидаанд,+

24Ва ба Исо, ки Миёнарави аҳди ҷадид аст, ва ба Хуни пошиданӣ, ки назар ба хуни Ҳобил хубтар сухан мегӯяд+.

25Бохабар бошед, ки шумо низ аз сухангӯ рӯ нагардонед. Зеро, агар онҳое ки бар замин ба сухангӯ гӯш наандохтанд, аз ҷазо раҳо нашудаанд, пас алалхусус мо, агар аз Ӯ, ки аз осмон сухан мегӯяд, рӯ гардонем, раҳо наҳоҳем шуд+.

26Дар он вақт овози Ӯ заминро ба ларза андохта буд, ва Ӯ ҳоло чунин ваъда додааст: «Боз як бори дигар на танҳо заминро, балки осмонро низ ба ларза хоҳам андохт»+.

27Ибораи «боз як бори дигар» маънои онро дорад, ки чизҳое ки ба ларза меафтад, ҳамчун чизҳои офаридашуда, аз миён хоҳад рафт, то чизҳое ки ба ларза намеафтад, боқӣ монад+.

28Пас мо малакутеро, ки ба ларза намеафтад, қабул намуда, файзро маҳфуз хоҳем дошт ва бо он Худоро ба таври писандида бо таъзиму такрим ва тарс ибодат хоҳем кард,+

29Чунки Худои мо оташи фурӯбаранда аст+.

БОБИ СЕЗДАҲУМ

Пандҳо ва баракоти хотимавии ҳавворӣ барои имондорон.

13^1Бигзор бародардӯстӣ барқарор бошад+.

2Меҳмоннавозиро фаромӯш накунед, зеро ки ба воситаи он баъзе касон, нодониста, фариштагонро меҳмоннавозӣ кардаанд+.

3Бандиёнро ба ёд оваред, гӯё ки шумо низ бо онҳо дар занҷирҳо бошед, ва ситамкашонро, мисли он ки худатон бо онҳо як ҷисм мебошед+.

4Бигзор никоҳ аз ҳар ҷиҳат ҳалол бошад, ва ҷойхоби он беайб; зеро ки зинокорон ва фосиқонро Худо доварӣ хоҳад кард+.

5Хулқатон аз зарпарастӣ дур бошад, ва бо он чи доред, қаноат кунед. Зеро ки Худи Ӯ гуфтааст: «Туро тарк нахоҳам кард ва туро нахоҳам партофт»,+

6Бинобар ин мо метавонем далерона бигӯем:

«Худованд мададгори ман аст, ва ҳаросон нахоҳам шуд:

одамизод ба ман чӣ метавонад бикунад?»+

7Сардорони худро, ки каломи Худоро ба шумо мавъиза кардаанд, ба ёд оваред: ба анҷоми рафтори онҳо назар карда, ба имонашон тақлид намоед+.

8Исои Масеҳ дирӯз ва имрӯз ва то абад айни ҳамон аст+.

9Ба таълимоти гуногун ва бегона моил нашавед; зеро хуб аст, ки дилҳо бо файз қавӣ гардад, на бо таомҳо, ки аз онҳо касони пурхӯр манфиате надидаанд+.

10Мо қурбонгоҳе дорем, ки ҳизматгузорони хайма ҳақ надоранд аз он чизе бихӯранд.

11Ҷасади ҳайвоноте ки хунашонро саркоҳин барои кафорати гуноҳ ба қудс меоварад, берун аз бошишгоҳ сӯзонида мешавад, —+

12Бинобар ин Исо низ, барои он ки одамонро бо Хуни Худ тақдис намояд, берун аз дарвоза уқубат кашид+.

13Пас, хории Ӯро бардошта, берун аз бошишгоҳ сӯи Ӯ бароем;+

14Зеро дар ин ҷо шаҳри доимие надорем, балки ояндаро ҷустуҷӯ менамоем.

15Бинобар ин ҳамеша ба василаи Ӯ қурбонии шукронаро ба Худо тақдим менамоем, яъне самараи лабҳоеро, ки ба исми Ӯ ҳамду сано мехонанд+.

16Инчунин инсондӯстӣ ва саховатро аз хотир набароред, зеро ки ин гуна қурбониҳо ба Худо писанд меояд+.

17Ба сардорони худ фармонбардор ва мутеъ бошед, зеро онҳо ҳамеша ғами ҷонҳои шуморо мехӯранд, чунки ба ҳисобот додан вазифадор мебошанд; то ки онҳо ин вазифаро бо шодӣ ба ҷо оваранд, на бо оҳу нола, зеро ки ин барои шумо фоиданок нест.

18Дар ҳаққи мо дуо гӯед; зеро мо яқин медонем, ки виҷдони нек дорем, чунки дар ҳар бобат мехоҳем ҳалолкорона рафтор кунем+.

19Ва махсусан ба ҷо овардани инро илтимос менамоям, то ки ман зудтар назди шумо баргардонида шавам.

20Ва Худои осоиштагӣ, ки Чӯпони бузурги гӯсфандон — Исои Худованди моро бо хуни аҳди абадӣ аз мурдагон ба по хезонд,+

21Бигзор шуморо дар ҳар кори нек барои иҷрои иродаи Ӯ комил гардонад ва он чи ба Ӯ писандида бошад, дар шумо ба василаи Исои Масеҳ ба амал оварад, ки Ӯро то абад ҷалол бод! Омин.

22Аз шумо, эй бародарон, илтимос менамоям, ки ин каломи насиҳатро қабул кунед, зеро ки ба шумо мухтасар низ навиштаам.

23Бидонед, ки бародари мо Тимотиюс озод шуд; ва агар ӯ зуд биёяд, ҳамроҳи ӯ ба дидани шумо хоҳам омад+.

24Ба ҳамаи сардорони худ ва ба ҳамаи муқаддасон салом расонед. Итолиявиён ба шумо салом мерасонанд.

25Файз бо ҳамаи шумо бод. Омин.

* 9:25 Яъне бо хуни ҳайвонот.

+ 1:2 1 Пет. 1:20, Марқ. 12:7, Юҳ. 1:3, 1 Қӯр. 8:6, Қӯл. 1:16

+ 1:3 2 Қӯр. 4:4, Қӯл. 1:15, Заб. 109:1, Марқ. 16:19, Аъм. 7:55-56, Рум. 8:34

+ 1:4 Эфс. 1:21, Фпл. 2:9

+ 1:5 Заб. 2:7, Аъм. 13:32-33, Ибр. 5:5, 2 Подш. 7:14

+ 1:6 Заб. 96:7
+ 1:7 Заб. 103:4
+ 1:9 Заб. 44:7-8
+ 1:12 Заб. 101:26-28
+ 1:13 Заб. 109:1, Ибр. 10:13
+ 1:14 Ҳас. 19:16
+ 2:4 Аъм. 2:22, Аъм. 2:43
+ 2:5 Ибр. 1:6
+ 2:8 Заб. 8:5-7, 1 Қӯр. 15:25

+ 2:9 Юҳ. 8:54, Юҳ. 17:1, 1 Пет. 1:21, 2 Пет. 1:17

+ 2:10 Рум. 11:36, Ибр. 5:9

+ 2:11 Ибр. 13:12, Мат. 28:10, Марқ. 3:35, Юҳ. 20:17, Рум. 8:29

+ 2:12 Заб. 21:23

+ 2:13 Иш. 8:17-18

+ 2:14 Юҳ. 1:14, 1 Юҳ. 4:2, 2 Юҳ. 1:7, 1 Тим. 3:16, 1 Юҳ. 3:8, Иш. 42:7, Иш. 49:9, 1 Қӯр. 15:54-55

+ 2:17 Фпл. 2:7
+ 2:18 Луқ. 22:28
+ 3:2 Ад. 12:7

+ 3:5 Ад. 12:7, Так. Шар. 18:15, Так. Шар. 18:18

+ 3:11 Заб. 94:7-11
+ 3:15 Заб. 94:7-8
+ 3:16 Ад. 14:2
+ 3:17 Заб. 94:10, Ад. 14:29
+ 3:18 Так. Шар. 1:34-36
+ 3:19 Заб. 105:24
+ 4:1 Ибр. 12:15
+ 4:3 Заб. 94:11, Ибр. 3:11
+ 4:4 Ҳас. 2:2
+ 4:5 Заб. 94:11
+ 4:6 Ибр. 3:19
+ 4:7 Заб. 94:7-8
+ 4:8 Так. Шар. 31:7
+ 4:12 Эфс. 6:17, Ваҳй 1:16

+ 4:13 2 Вак. 16:9, Айюб 34:21, Заб. 89:8, Заб. 138:2-3

+ 4:14 Ибр. 2:17-18, Эфс. 4:10, Ибр. 7:26

+ 4:15 Луқ. 23:41, Юҳ. 8:46, 1 Пет. 2:22, 1 Юҳ. 3:5, 2 Қӯр. 5:21

+ 4:16 Эфс. 3:12, Ибр. 10:19
+ 5:1 Ибр. 8:3
+ 5:2 Ибр. 7:28
+ 5:3 Ибр. 7:27
+ 5:4 Ад. 16:5, Ад. 18:7

+ 5:5 Юҳ. 8:54, Заб. 2:7, Аъм. 13:32-33, Ибр. 1:5

+ 5:6 Заб. 109:4, Ибр. 7:17, Ибр. 7:21

+ 5:7 Мат. 26:39, Марқ. 14:35, Луқ. 22:41, Заб. 21:25

+ 5:8 Рум. 5:19, Фпл. 2:8
+ 5:9 Ибр. 2:10
+ 5:11 2 Пет. 3:16
+ 5:12 1 Пет. 2:2, 1 Қӯр. 3:1-2
+ 5:14 Эфс. 4:13
+ 6:1 Ибр. 9:14

+ 6:2 Аъм. 8:17, Аъм. 19:4-5, Аъм. 10:42, Аъм. 17:31

+ 6:4 Ибр. 10:29

+ 6:8 Ирм. 4:3, Мат. 13:7, Мал. 4:1, Мат. 3:12

+ 6:10 Мат. 10:42

+ 6:11 Рум. 5:2-5, 2 Қӯр. 1:22, 2 Қӯр. 5:5, Эфс. 1:14

+ 6:12 Ибр. 13:7
+ 6:13 Луқ. 1:73-75
+ 6:14 Ҳас. 22:17
+ 6:16 Хур. 22:11
+ 6:17 Заб. 109:4
+ 6:18 Ад. 23:19, 1 Подш. 15:29
+ 6:19 Иб. 16:2, Иб. 16:15, Ибр. 9:7
+ 6:20 Ибр. 4:14, Ибр. 8:1, Ибр. 9:24-25
+ 7:2 Ҳас. 14:17-20

+ 7:5 Иб. 27:30-31, Ад. 18:21, Так. Шар. 14:22

+ 7:6 Ҳас. 12:2-3, Рум. 4:3, Ғал. 3:16

+ 7:14 Иш. 11:1, Мик. 5:2, Мат. 1:3, Луқ. 3:3

+ 7:17 Заб. 109:4, Ибр. 5:6
+ 7:18 Рум. 8:3, Ғал. 4:9
+ 7:19 Ибр. 9:9, Ибр. 10:1
+ 7:21 Заб. 109:4, Ибр. 5:6
+ 7:22 Ибр. 6:11
+ 7:25 1 Юҳ. 2:1, Рум. 8:34
+ 7:26 Эфс. 4:10, Ибр. 4:14
+ 7:27 Ибр. 5:3, Ибр. 9:12, Ибр. 10:10
+ 7:28 Ибр. 5:2
+ 8:1 Заб. 109:1, Марқ. 16:19, Ибр. 1:3
+ 8:2 Ибр. 9:24
+ 8:3 Ибр. 5:1, Эфс. 5:2
+ 8:5 Қӯл. 2:17, Ибр. 10:1, Хур. 25:40
+ 8:6 2 Қӯр. 3:6, Ибр. 9:15
+ 8:7 Ибр. 7:11

+ 8:8 Ирм. 31:31-34, Ибр. 10:16-17, Луқ. 22:20, 2 Қӯр. 3:6

+ 8:10 Ирм. 32:40, Ҳиз. 37:26, Так. Шар. 6:6, Иш. 51:7, Иб. 26:12

+ 8:11 Ҳуш. 2:20
+ 9:1 Хур. 25:8
+ 9:2 Хур. 26:1, Хур. 25:30-31
+ 9:3 Хур. 26:31-33, Иб. 16:2

+ 9:4 Хур. 25:10, Хур. 30:1, Хур. 16:33-34, Ад. 17:8-10, 3 Подш. 8:9

+ 9:5 Иб. 16:14, Хур. 25:19-20
+ 9:7 Иб. 16:2, Иб. 16:15, Ибр. 6:19
+ 9:8 Ибр. 10:20
+ 9:9 Ибр. 7:19, Ибр. 10:1
+ 9:10 Иб. 11:2, Марқ. 7:4
+ 9:11 Ибр. 7:27, Ибр. 10:10
+ 9:13 Иб. 16:14-16

+ 9:14 1 Пет. 1:18-19, Ибр. 6:1, Ваҳй 7:14, 1 Юҳ. 1:7, Эфс. 5:26

+ 9:15 Ибр. 8:6, 2 Тим. 1:1, Тит. 1:2

+ 9:19 Хур. 12:22, Иб. 14:4-7, Ад. 19:6, Ад. 19:17, Заб. 50:9

+ 9:20 Хур. 24:8

+ 9:21 Хур. 29:12, Хур. 29:36, Иб. 8:15, Иб. 8:19

+ 9:22 Иб. 17:11
+ 9:23 Хур. 25:40, Ибр. 8:5
+ 9:24 Ибр. 8:2
+ 9:26 1 Юҳ. 3:5, 1 Пет. 3:18
+ 9:27 Мат. 16:27

+ 9:28 Иш. 53:12, 1 Пет. 2:24, 1 Пет. 3:18, Тит. 2:13, Аъм. 1:11, 1 Тас. 4:16-18

+ 10:1 Қӯл. 2:17, Ибр. 8:5, Ибр. 7:19, Ибр. 9:9

+ 10:3 Иб. 16:21
+ 10:5 Заб. 39:7-9, Заб. 50:18
+ 10:6 1 Подш. 15:22, Иш. 50:4

+ 10:10 Мат. 26:26, 1 Қӯр. 11:24, Ибр. 7:27, Ибр. 9:9

+ 10:11 Ад. 28:3
+ 10:12 Заб. 109:1, Марқ. 16:19, Ибр. 1:3
+ 10:13 Заб. 109:1, Ибр. 1:13
+ 10:17 Ирм. 31:33-34, Ибр. 8:10-12
+ 10:19 Эфс. 3:12, Ибр. 4:16
+ 10:20 Ибр. 9:8, Юҳ. 14:6

+ 10:22 Ҳиз. 36:25, Юҳ. 13:8, 1 Қӯр. 6:11, Эфс. 5:26, Тит. 3:5

+ 10:23 Ибр. 4:14, 1 Қӯр. 1:9, 1 Тас. 5:24, 2 Тас. 3:3

+ 10:25 Аъм. 2:42, Рум. 13:11, 1 Қӯр. 3:13
+ 10:26 Ад. 15:30, Марқ. 3:29, 1 Юҳ. 5:16
+ 10:27 Заб. 20:10, Заб. 78:5, Иш. 26:11
+ 10:28 Так. Шар. 19:15
+ 10:29 Ибр. 6:4-6
+ 10:30 Так. Шар. 32:35-36, Рум. 12:19
+ 10:31 Иш. 33:14, Луқ. 12:5

+ 10:34 Мат. 25:36, Мат. 5:12, Мат. 6:20, Мат. 19:21, 1 Пет. 1:4, Қӯл. 1:5

+ 10:38 Ҳаб. 2:3-4, Рум. 1:17, Ғал. 3:11
+ 11:1 Рум. 8:24, 2 Қӯр. 4:18
+ 11:3 Ҳас. 1:6-7, Заб. 32:6, 2 Пет. 3:5
+ 11:4 Ҳас. 4:3-8, Мат. 23:35, 1 Юҳ. 3:12
+ 11:5 Ҳас. 5:22-24
+ 11:7 Ҳас. 6:9-22
+ 11:8 Ҳас. 12:1-4
+ 11:9 Ҳас. 12:8, Ҳас. 13:3, Ҳас. 18:1
+ 11:10 Ибр. 12:22, Ваҳй 21:2
+ 11:11 Ҳас. 21:2
+ 11:12 Рум. 4:19, Ҳас. 22:17
+ 11:13 Мат. 13:17, Луқ. 10:24, Ҳас. 23:4
+ 11:16 Ҳас. 26:24, Ҳас. 28:13
+ 11:17 Ҳас. 22:1-10, Ҳас. 21:12, Рум. 9:7
+ 11:19 Рум. 4:17-19
+ 11:20 Ҳас. 27:27-29, Ҳас. 27:39-40
+ 11:21 Ҳас. 47:31, Ҳас. 48:17-19
+ 11:22 Ҳас. 50:24-25
+ 11:23 Хур. 2:2-3, Аъм. 7:20
+ 11:24 Хур. 2:10-11
+ 11:25 1 Юҳ. 2:17
+ 11:26 Ибр. 13:13
+ 11:27 Хур. 12:37, Хур. 13:18
+ 11:28 Хур. 12:21-30
+ 11:29 Хур. 14:21-30
+ 11:30 Еҳ. 6:15, Еҳ. 6:20

+ 11:31 Еҳ. 2:1, Еҳ. 6:24, Мат. 1:5, Яъқ. 2:25

+ 11:32 Дов. 6:11, Дов. 4:6-16, Дов. 13:24, Дов. 11:1, Дов. 4:6, Дов. 6:11, Дов. 11:1, Дов. 13:24, 1 Подш. 1:20, 1 Подш. 16:13

+ 11:33 Дов. 14:6, Дон. 6:22

+ 11:34 Дон. 3:23-27, Дов. 7:21, 1 Подш. 17:51, 2 Подш. 12:29

+ 11:35 3 Подш. 17:22-23, 4 Подш. 4:35-37

+ 11:36 Ҳас. 39:20, Ирм. 20:2, Ирм. 37:15, Мат. 21:35, Марқ. 16:18

+ 11:37 3 Подш. 18:4, 2 Вак. 24:21, Ирм. 26:23, 4 Подш. 1:8

+ 11:38 Дов. 6:2, 1 Подш. 22:1
+ 11:40 Фпл. 3:12, Ибр. 12:23
+ 12:1 1 Қӯр. 9:24

+ 12:2 Ибр. 2:10, Луқ. 24:26, Фпл. 2:8, Заб. 109:1, Марқ. 16:19, Ибр. 1:3

+ 12:3 Мас. 24:10
+ 12:4 1 Тим. 4:10
+ 12:5 Мас. 3:11-12, Заб. 93:12, Айюб 5:17
+ 12:7 Так. Шар. 8:5, Ваҳй 3:19
+ 12:10 Иб. 11:44
+ 12:12 Иш. 35:3
+ 12:13 Мас. 4:26
+ 12:14 Мат. 5:8
+ 12:15 Ибр. 4:1, Так. Шар. 29:18
+ 12:16 Ибр. 13:4, Ҳас. 25:29-34
+ 12:17 Ҳас. 27:34-38

+ 12:18 Хур. 19:16-18, Хур. 20:18, Так. Шар. 4:11, Так. Шар. 5:22

+ 12:19 Хур. 19:16, Хур. 20:19, Так. Шар. 5:27

+ 12:20 Хур. 19:12-13

+ 12:21 Так. Шар. 9:19

+ 12:22 Ғал. 4:26, Ваҳй 14:1, Ваҳй 21:2, Так. Шар. 33:2, Дон. 7:10, Яҳ. 1:14

+ 12:23 Луқ. 10:20, Фпл. 3:12, Ибр. 11:40

+ 12:24 Ибр. 8:6, Ибр. 9:15, 1 Пет. 1:2, Ҳас. 4:10

+ 12:25 Ибр. 2:3
+ 12:26 Хур. 19:18, Ҳаҷ. 2:6
+ 12:27 Заб. 101:27
+ 12:28 Дон. 2:44, Заб. 2:11
+ 12:29 Так. Шар. 4:24

+ 13:1 Юҳ. 13:34, 1 Пет. 1:22, 2 Пет. 1:7, Рум. 12:10, 1 Тас. 4:9

+ 13:2 1 Пет. 4:9, Ҳас. 18:3, Ҳас. 19:2
+ 13:3 Мат. 25:36, Ибр. 10:34
+ 13:4 1 Қӯр. 7:38, Хур. 20:14, 1 Қӯр. 6:9

+ 13:5 Мас. 23:4, Мат. 6:19, Мат. 6:25, 1 Тим. 3:1, 1 Тим. 6:7-9, Еҳ. 1:5

+ 13:6 Заб. 117:6
+ 13:7 Ибр. 6:12
+ 13:8 Заб. 101:28
+ 13:9 Қӯл. 2:16
+ 13:11 Хур. 29:14, Иб. 16:27
+ 13:12 Мат. 21:39, Марқ. 12:8
+ 13:13 1 Пет. 4:14, Ибр. 11:26
+ 13:15 Заб. 49:14, Заб. 106:22, Ҳуш. 14:3
+ 13:16 Мик. 6:7-8

+ 13:18 Эфс. 6:19, 1 Тас. 5:25, 2 Тас. 3:1, Аъм. 23:1, Аъм. 24:16

+ 13:20 Рум. 15:33, Заб. 22:1, Заб. 79:2, Иш. 40:11, Ҳиз. 34:11-15, Воиз 12:12, Юҳ. 10:11, 1 Пет. 5:4, Хур. 24:8, Зак. 9:11

+ 13:23 Аъм. 16:1

Table of Contents

- Китоби Муқаддас

- Ба Ибриён

- БОБИ ЯКУМ
- БОБИ ДУЮМ
- БОБИ СЕЮМ
- БОБИ ЧОРУМ
- БОБИ ПАНҶУМ
- БОБИ ШАШУМ
- БОБИ ҲАФТУМ
- БОБИ ҲАШТУМ
- БОБИ НӮҲУМ
- БОБИ ДАҲУМ
- БОБИ ЁЗДАҲУМ
- БОБИ ДУВОЗДАҲУМ
- БОБИ СЕЗДАҲУМ