Author: Institute of Bible Translators
Date: 2019-01-10T10:14:41.654676+00:00

Китоби Муқаддас

1. 1 Ба Қӯринтиён

КИТОБИ

МУҚАДДАС

АҲДИ ҚАДИМ

ВА

АҲДИ ҶАДИД

ИНСТИТУТИ ТАРҶУМАИ КИТОБИ МУҚАДДАС

СТОКГОЛЬМ

1999

КИТОБИ МУҚАДДАС

АҲДИ ҚАДИМ ВА АҲДИ ҶАДИД

Тарҷумаи аввалини Китоби Муқаддас бо матни пурра ба
забони тоҷикӣ.

Дар с. 1973 тарҷума сар шудааст.

Тарҷума ва таҳрир дар с. 1989 анҷом ёфтааст.

Нашри якум: дар с. 1992 чоп шудааст.

Нашри дуюм: дар с. 1999 чоп шудааст.

Аҳди Қадим аз матни ибронӣ ва

Аҳди Ҷадид аз матни русӣ тарҷума шудааст.

Ношир: Интитути тарҷумаи Китоби Муқаддас, Стокгольм,

Шветция.

Тарҷумонҳо: Мордехай бен-Ҳиё Бачаев ва Кемал. Е. Алтай

(Инҷили Матто, Марқӯс, Юҳанно).

(с) Институти тарҷумаи Китоби Муқаддас, 1992, 1999

Стокгольм

Тасвир: (с) БФБС 1954, 1967, 1972

ISBN 978-91-89122-02-4

КИТОБИ МУҚАДДАС

АҲДИ ҶАДИД

1 Ба Қӯринтиён

НОМАИ ЯКУМИ

ҲАВВОРИИ МУҚАДДАС ПАВЛУС

БА ҚӮРИНТИЁН

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16

БОБИ ЯКУМ

Имондор файзи Худоро ба воситаи Исо меёбад.

1^1Павлус, ки бо иродаи Худо ҳаввории даъватшудаи Исои Масеҳ аст, ва бародари мо Сӯстинис,

2Ба калисои Худо, ки дар Қӯринтӯс воқеъ аст, ба муқаддасони даъватшуда, ки дар Исои Масеҳ тақдис гардидаанд, бо ҳамаи онҳое ки дар ҳар ҷо исми Худованди мо Исои Масеҳро мехонанд, ки Ӯ Худованди онҳо ва Худованди мост, —+

3Файз ва осоиштагӣ аз ҷониби Падари мо Худо ва Исои Масеҳи Худованд бар шумо бод.

Шукргузорӣ барои файзи Худо, ки ато шудааст.

4Худои худро ҳамеша барои шумо шукр мегӯям: барои файзи Худо, ки ба шумо дар Исои Масеҳ ато шудааст,

5Чунки дар Ӯ шумо аз ҳар чиз: аз ҳар сухан ва аз ҳар дониш бой шудаед,+

6Зеро шаҳодати Масеҳ дар шумо барқарор гардидааст,

7Ба тавре ки шумо аз ҳеҷ лаёқат норасогӣ надоред, модоме ки мунтазири зуҳури Худованди мо Исои Масеҳ мебошед,+

8Ки Ӯ низ шуморо то ба охир устувор хоҳад кард, то ки дар рӯзи Худованди мо Исои Масеҳ беайб бошед+.

9Амин аст Худое ки шуморо ба ширкати Писари Худ Исои Масеҳи Худованди мо даъват намудааст+.

Ба муқобили низоъ дар Қӯринтӯс.

1. Ҷудоиҳо дар калисо.

10Аз шумо, эй бародарон, ба исми Худованди мо Исои Масеҳ илтимос мекунам, ки ҳамаатон айни як суханро гӯед, ва дар байни шумо ҷудоие набошад, балки шумо дар як рӯҳ ва дар як фикр муттаҳид бошед+.

11Зеро ки аз аҳли байти Хлӯо ба ман дар бораи шумо, эй бародарон, маълум шудааст, ки дар байнатон баҳсу мунозира вуҷуд дорад+.

12Ман онро дар назар дорам, ки ҳар яке аз шумо мегӯяд: «Ман аз они Павлус ҳастам»; «Ман аз они Апӯллӯс»; «Ман аз они Кифо»; «Ман аз они Масеҳ»+.

13Оё Масеҳ аз ҳам ҷудо шудааст? Оё Павлус барои шумо маслуб гардидааст? Ё ки шумо ба исми Павлус таъмид ёфтаед+?

14Худоро шукр мегӯям, ки ман ҳеҷ яке аз шуморо, ба ғайр аз Криспус ва Ғоюс, таъмид надодаам,+

15То касе нагӯяд, ки ман ӯро ба исми худ таъмид додаам.

16Ман инчунин аҳли байти Истефанусро таъмид додаам; ҷуз инҳо дар хотир надорам, ки каси дигареро таъмид дода бошам+.

17Зеро Масеҳ маро нафиристодааст, ки таъмид диҳам, балки башорат диҳам, на дар ҳикмати калом, то ки салиби Масеҳ ботил нашавад+.

2. Ҳикмати ҷаҳон ҷаҳолат аст ба ҳузури Худо.

18Зеро паёми салиб барои гирифторони ҳалокат ҷаҳолат аст, вале барои мо, ки дар роҳи наҷот ҳастем, қуввати Худост+.

19Зеро навишта шудааст:

«Ҳикмати ҳакимонро ба ҳалокат хоҳам расонд
ва ақли оқилонро нопадид хоҳам кард»+.

20Куҷост ҳаким? Куҷост китобдон? Куҷост воизи ин ҷаҳон? Оё Худо ҳикмати ин ҷаҳонро ба ҷаҳолат табдил надодааст+?

21Зеро, дар ҳикмати Худо, модоме ки ҷаҳон бо ҳикмати худ Худоро нашинохт, — Худо салоҳ донист, ки ба воситам ҷаҳолати мавъиза имондоронро наҷот диҳад.

22Зеро ки яҳудиён мӯъҷизот металабанд, ва юнониён ҳикмат меҷӯянд;+

23Лекин мо Масеҳи маслубшударо мавъиза мекунем, ки барои яҳудиён васваса ва барои юнониён ҷаҳолат аст,+

24Аммо барои худи даъватшудагон, чи яҳудиён, чи юнониён, Масеҳро мавъиза мекунем, ки Ӯ қуввати Худо ва ҳикмати Худост;+

25Чунки ҷаҳолати Худо аз ҳикмати одамон пурҳикматтар аст, ва нотавонии Худо аз қуввати одамон тавонотар аст.

26Зеро, эй бародарон, бингаред, ки шумо, вақте ки даъват шудед, чӣ будед: бисьёре ба ҳасби ҷисм ҳаким нестед, бисьёре тавоно нестед, бисьёре наҷиб нестед;

27Лекин Худо ҷоҳилони ҷаҳонро баргузид, то ки ҳакимонро шарманда кунад, ва нотавонони ҷаҳонро баргузид, то ки тавонгаронро шарманда кунад;

28Ва Худо бекасони ҷаҳон ва ҳақиронро, ва он чиро, ки номавҷуд аст, баргузид, то ки мавҷудро ботил кунад, —+

29Барои он ки ҳеҷ ҷисме дар пеши Худо фахр накунад+.

30Ва аз Ӯ шумо дар Исои Масеҳ ҳастед, ки барои мо ҳикмате аз ҷониби Худо, яъне адолат ва қудсият ва кафорат шудааст,+

31То, чунон ки навишта шудааст, «фахркунанда бигзор ба Худованд фахр кунад»+.

БОБИ ДУЮМ

3. Мавъизаи оддии ҳавворӣ дар бораи Салиби Масеҳ.

2^1Ва ҳангоме ки ман, эй бародарон, назди шумо омадам, на бо фазилати калом ё ҳикмат омадам, то шаҳодати Худоро ба шумо эълон намоям,+

2Зеро ман қарор додам, ки дар миёни шумо, ба ҷуз Исои Масеҳ, он ҳам Исои Масеҳи маслубшуда, чизе надонам;+

3Ва ман дар заъф ва дар тарсу ларзи бузурге назди шумо будам,+

4Ва калому мавъизаи ман на дар суханони исботкоронаи ҳикмати инсон, балки дар зуҳури рӯҳ ва қувват буд,+

5То ки имони шумо на бар ҳикмати инсон, балки бар қуввати Худо қарор ёбад+.

4. Ҳикмати Худо фақат ба воситаи Рӯҳи Худо дониста мешавад.

6Аммо дар бораи ҳикмат мо дар миёни комилон сухан меронем, вале на дар бораи ҳикмати ин ҷаҳон ва мирони ин ҷаҳон, ки фано хоҳанд шуд,+

7Балки дар бораи ҳикмати Худо маҳрамона сухан меронем, дар бораи ҳикмати ниҳоние ки Худо аз азал барои ҷалоли мо муқаррар кардааст,+

8Ки онро ҳеҷ яке аз мирони ин ҷаҳон надонист; зеро, агар медонистанд, Худованди ҷалолро маслуб намекарданд+.

9Аммо, чунон ки навишта шудааст:

«Он чиро, ки чашме надидааст,
гӯше нашунидааст ва ба дили инсон наомадааст,

Худо барои дӯстдорони Худ муҳайё кардааст»+.

10Вале ба мо Худо онро ба воситаи Рӯҳи Худ ошкор сохтааст; зеро ки Рӯҳ ҳама чизро, ҳатто умқҳои Худоро пай мебарад+.

11Зеро кист аз одамон, ки ботини инсонро бидонад, ба ҷуз рӯҳи инсон, ки дар ӯст? Ҳамчунин он чиро, ки дар Худо ҳаст, ҳеҷ кас намедонад, ба ҷуз Рӯҳи Худо+.

12Лекин мо на рӯҳи ин ҷаҳонро, балки Рӯҳеро қабул кардаем, ки аз Худост, то он чиро, ки Худо ба мо ато кардааст, бидонем,+

13Ва инро на бо суханоне ки ҳикмати инсон таълим додааст, балки бо суханоне ки Рӯҳулқудс таълим додааст, мегӯем ва рӯҳиётро бар тибқи рӯҳ таъбир мекунем+.

14Аммо одами нафсонӣ он чиро, ки аз Рӯҳи Худост, қабул намекунад, чунки он дар назари ӯ ҷаҳолат аст; ва онро дарк карда наметавонад, чунки он ҳукми рӯҳониро металабад+.

15Лекин одами рӯҳонӣ дар бораи ҳама чиз ҳукм мекунад, вале касе наметавонад дар бораи ӯ дуруст ҳукм кунад.

16Зеро кист, ки фикри Худовандро дониста бошад, то ки Ӯро таълим диҳад? Лекин мо фикри Масеҳро дорем+.

БОБИ СЕЮМ

5. Ҷудоиҳо дар бораи ҳолати ҷисмонӣ шаҳодат медиҳанд.

3^1Ва ман, эй бародарон, натавонистам бо шумо, ҳамчун касони рӯҳонӣ, сухан ронам, балки ҳамчун касони ҷисмонӣ, ё кӯдакон дар Масеҳ.

2Ва шуморо шир хӯрондам, на ғизои сахт, зеро ки шумо ҳанӯз омодагӣ барои он надоштед ва ҳоло низ надоред,+

3Чунки шумо ҳанӯз ҷисмонӣ ҳастед. Зеро, модоме ки дар миёни шумо ҳасад, баҳсу мунозира ва ихтилофот ҳаст, оё шумо ҷисмонӣ нестед ва оё ба таври инсонӣ рафтор намекунед+?

4Зеро, вақте ки яке: «Ман аз они Павлус ҳастам» ва дигаре: «Ман аз они Апӯллӯс» мегӯяд, — оё шумо ҷисмонӣ нестед?

6. Муаллимони масеҳӣ хизматгузорони Худо ҳастанд, на хизматгузорони инсонӣ.

5Пас, Павлус кист? Ва Апӯллӯс кист? Онҳо фақат ходимоне ҳастанд, ки ба воситаи онҳо шумо имон овардаед, ва ҳар яке ба андозае ки Худованд ба вай ато кардааст+.

6Ман кишт кардам, Апӯллӯс об дод, лекин Худо сабзонид;+

7Бинобар ки на кишткунанда аҳамияте дорад, на обдиҳанда, балки Худои сабзонанда+.

8Кишткунанда ва обдиҳанда баробаранд, лекин ҳар яке музди худро мувофиқи меҳнати худ хоҳад гирифт+.

9Зеро ки мо хизматгорони Худо ҳастем; шумо киштзори Худо, иморати Худо ҳастед+.

10Аз рӯи файзи Худо, ки ба ман ато шудааст, ман, чун меъмори доно, таҳкурсӣ ниҳодам, ва дигаре бар он иморат месозад; лекин ҳар кас бохабар бошад, ки чӣ гуна месозад+.

11Зеро ҳеҷ кас таҳкурсии дигаре ниҳода наметавонад, ҷуз он ки ниҳода шудааст, ки он Исои Масеҳ аст+.

12Ва агар касе бар ин таҳкурсӣ иморате аз тилло, нуқра, ҷавоҳирот, ё чӯб, хасбеда, пахол бино кунад, —

13Амали ҳар кас зоҳир хоҳад шуд; зеро ки он рӯз[*] нишон хоҳад дод, чунки дар оташ ошкор хоҳад шуд, ва оташ амали ҳар касро озмоиш хоҳад кард, ки он чӣ гуна аст+.

14Агар амали касе ки бар он сохтааст, пойдор бимонад, вай музд хоҳад гирифт;

15Ва агар амали касе бисӯзад, вай зиён хоҳад дид; валекин худаш наҷот хоҳад ёфт, аммо тавре ки гӯё аз даруни оташ гузашта бошад+.

7. Онҳое ки ба Исо имон доранд, маъбади Худоро ташкил мекунанд.

16Оё шумо намедонед, ки маъбади Худо ҳастед, ва Рӯҳи Худо дар шумо сокин аст+?

17Агар касе маъбади Худоро вайрон кунад, Худо ӯро хонавайрон хоҳад кард, зеро ки хонаи Худо муқаддас аст, ва он шумо ҳастед+.

18Зинҳор касе худро фирефта накунад: агар касе аз шумо худро дар ин ҷаҳон ҳаким медониста бошад, бигзор ҷоҳил шавад, то ки ҳаким гардад.

19Зеро ки ҳикмати ин ҷаҳон пеши Худо ҷаҳолат аст, чунон ки навишта шудааст: «Ҳакимонро ба макри худашон гирифтор мекунад»+.

20Ва боз: «Худованд афкори ҳакимонро медонад, ки ботил аст»+.

21Хуллас, ҳеҷ кас ба одамон фахр накунад, зеро ки ҳамааш аз они шумост:

22Хоҳ Павлус, хоҳ Апӯллӯс, хоҳ Кифо, хоҳ ҷаҳон, хоҳ ҳаёт, хоҳ мамот, хоҳ ҳозира, хоҳ оянда — ҳамааш аз они шумост;

23Ва шумо аз они Масеҳ ҳастед, ва Масеҳ — аз они Худо+.

БОБИ ЧОРУМ

8. Хизматгузорони Худо фақат ба ҳузури Худо ҷавобгаранд.

4^1Пас, ҳар кас бояд моро ходимони Масеҳ ва муваккалони асрори Худо ҳисоб кунад;

2Аз муваккалон талаб карда мешавад, ки ҳар яке амин барояд.

3Барои ман хеле кам аҳамият дорад, ки шумо, ё одамони дигар, дар ҳаққи ман чӣ гуна ҳукм мекунед; худи ман ҳам ҳукме дар ҳаққи худ намекунам.

4Зеро ки ман дар худ айбе намебинам, лекин бо ин худро сафед намекунам; ҳукмкунандаи ман Худованд аст+.

5Бинобар ин ба ҳеҷ ваҷҳ пеш аз вақт, яъне то даме ки Худованд биёяд, ҳукм накунед, ки маҳз Ӯ чизҳои дар торикӣ пинҳонро равшан ва ниятҳои дилҳоро ошкор хоҳад кард, ва он гоҳ ҳар кас аз ҷониби Худо таҳсин хоҳад ёфт+.

9. Ба муқобили ҳавобаландии қӯринтиён.

6Ва инро, эй бародарон, ман ба хотири шумо ба худам ва ба Апӯллӯс нисбат додам, то шумо аз мо ёд гиред, ки касе бештар аз он чи навишта шудааст, оқилтарошӣ накунад, ва ҳеҷ яке аз шумо дар пеши дигаре бо худ наболад+.

7Зеро кист, ки туро бартарӣ додааст? Ва чӣ чизе дорӣ, ки нагирифта бошӣ? Ва агар гирифта бошӣ, чаро фахр мекунӣ, ки гӯё нагирифта бошӣ+?

8Шумо аллакай сер шудаед, аллакай сарватдор шудаед ва бе мо салтанат меронед. Кошки салтанат мерондед, то ки мо низ бо шумо салтанат ронем!+

Намунаи фурӯтанӣ ва сабурии ҳавворӣ.

9Зеро гумон мекунам, ки Худо мо, ҳаввориёнро монанди касони охири саф, ки ба марг маҳкум шудаанд, намоён кардааст, чунки мо барои ҷаҳон, ҳам барои фариштагон ва ҳам барои одамон, ба тамошогоҳе мубаддал шудаем+.

10Мо ба хотири Масеҳ ҷоҳил ҳастем, лекин шумо дар Масеҳ ҳаким ҳастед; мо нотавон, лекин шумо тавоно; шумо соҳиби ҷалолат, лекин мо дар залолат+.

11То ҳамин соат гурусна ва ташна, бараҳна ва шаллоқхӯр ва сарсону саргардон ҳастем,+

12Ва заҳмат кашида, бо дастҳои худ кор мекунем. Моро дашном медиҳанд, мо баракат медиҳем; ба мо зулм мекунанд, мо тоқат меоварем;+

13Ба мо бӯҳтон мезананд, мо зорию илтиҷо мекунем; мо мисли хасрӯбаи ҷаҳон ва ахлоти ҳама то ҳамин вақт мебошем.

10. Павлус падари калисои Қӯринтӯс аст.

14Ин суханонро на аз барои он навиштаам, ки шуморо хиҷил кунам, балки шуморо чун фарзандони маҳбуби худ насиҳат медиҳам+.

15Зеро, агарчи шумо ҳазорон носеҳон дар Масеҳ доред, лекин падарони бисьёр надоред: ман шуморо дар Исои Масеҳ ба воситаи Инҷил ба дуньё овардаам+.

16Бинобар ин аз шумо илтимос мекунам: ба ман тақлид намоед, чунон ки ман ба Масеҳ тақлид менамоям+.

17Барои ҳамин ҳам ман Тимотиюсро назди шумо фиристодам, ки ӯ фарзанди маҳбуб ва мӯътабари ман дар Худованд аст; ва ӯ роҳҳои маро дар Исои Масеҳ ба ёди шумо хоҳад овард, чунон ки ман дар ҳама ҷо дар ҳар калисо таълим медиҳам+.

Нуфузи ҳавворӣ дар рӯҳи муҳаббат ва мулоимат.

18Баъзе касон мағрур шудаанд, ба гумони он ки ман назди шумо намеоям;

19Аммо ба қарибӣ, агар Худованд бихоҳад, назди шумо хоҳам омад, ва на сухани мағруронро, балки қуввати онҳоро хоҳам донист,+

20Зеро ки Малакути Худо на дар сухан, балки дар қувват аст+.

21Чиро афзал медонед? Оё бо таёқ назди шумо биёям, ё ки бо муҳаббат ва рӯҳи мулоимат+?

БОБИ ПАНҶУМ

Павлуси ҳавворӣ дастур медиҳад, ки касони аз ҷиҳати маънавӣ фосидшударо аз калисо хориҷ кунанд.

5^1Овозае ба гӯшам расид, ки дар байни шумо зино пайдо шудааст, он ҳам чунон зино, ки ҳатто дар байни бутпарастон шунида нашудааст, яъне шахсе зани падари худро гирифтааст+.

2Ва шумо мағрур шудаед, ба ҷои он ки мотам гиред, то он касе ки чунин коре кардааст, аз миёни шумо бадар шавад.

3Зеро ки ман, агарчи ҷисман ғоибам, лекин рӯҳан ҳозирам, аллакай, гӯё ки назди шумо бошам, дар ҳаққи шахсе ки чунин коре кардааст, ҳукм намудам:+

4Ба исми Худованди мо Исои Масеҳ, вақте ки шумо бо якҷоягии рӯҳи ман ва бо қуввати Худованди мо Исои Масеҳ ҷамъ шавед,

5Он шахс барои ҳалокати ҷисмаш ба шайтон супурда шавад, то ки рӯҳаш дар рӯзи Худованди мо Исои Масеҳ наҷот ёбад+.

6Фахри шумо хуб нест. Оё намедонед, ки андак хамиртуруш тамоми хамирро метуршонад+?

7Пас, хамиртуруши кӯҳнаро тоза кунед, то ки шумо хамири нав бошед, чунки шумо бе хамиртуруш ҳастед, зеро ки Фисҳи мо[*], Масеҳ, барои мо забҳ шудааст+.

8Бинобар ин идро на бо хамиртуруши кӯҳна, на бо хамиртуруши шарорат ва макр, балки бо фатири покӣ ва ростӣ ба ҷо хоҳем овард+.

9Ба шумо дар нома навиштаам, ки бо зинокорон алоқа накунед;+

10Лекин на умуман бо зинокорони ин ҷаҳон, ё бо ҳаромризқон, ё бо ғоратгарон, ё бо бутпарастон, зеро дар ин сурат шуморо лозим меомад, ки аз ҷаҳон берун шавед;

11Балки ба шумо навиштаам, ки бо касе алоқа накунед, ки худро бародар номида, зинокор, ё ҳаромризқ, ё бутпараст, ё бадзабон, ё бадмаст, ё ғоратгар шуда мондан мегирад; бо чунин одам якҷоя хӯрок ҳам нахӯред+.

12Зеро ки чаро ман ба онҳое ки дар берунанд, доварӣ кунам? Оё шумо ба онҳое ки дар дохиланд, доварӣ намекунед+?

13Ба онҳое ки дар берунанд, Худо доварӣ мекунад. Пас шумо фосиқро аз миёни худ бадар кунед.

БОБИ ШАШУМ

Мурофиаи худро назди гуноҳкорон бурдан ба имондорон манъ карда шудааст.

6^1Касе аз шумо, вақте ки ба дигаре даъво дорад, оё ҷуръат мекунад, ки мурофиаи худро назди гуноҳкорон барад, на назди муқаддасон+?

2Магар намедонед, ки муқаддасон ҷаҳонро доварӣ ҳоҳанд кард? Ва агар шумо ҷаҳонро доварӣ мекарда бошед, наход ки сазовори он нестед, ки корҳои хурдтарро доварӣ кунед+?

3Магар намедонед, ки мо фариштагонро доварӣ хоҳем кард? Пас чӣ қадар зиёдтар корҳои маишатро!

4Лекин шумо, вақте ки мурофиаи маишӣ доред, онҳоеро, ки дар калисо ҳеҷ эътиборе надоранд, ба доварӣ мешинонед.

5Барои хиҷил шуданатон мегӯям: наход ки дар байни шумо як нафар ҳам боҳираде нест, ки дар миёни бародарони худ доварӣ карда тавонад+?

6Аммо бародар бо бародар мурофиа мекунад, он ҳам дар пеши беимонон.

7Худи ҳамин ҳам барои шумо зиллатовар аст, ки байни худ мурофиа доред. Чаро барои худ мазлумиятро афзал намедонед? Чаро ба маҳрумият тоб оварданро афзал намедонед+?

8Лекин худатон мазлум ва маҳрум мекунед, он ҳам бародарони худро.

Имондорон бояд худро аз гуноҳ нигоҳ доранд.

9Оё намедонед, ки золимон вориси Малакути Худо намешаванд? Фирефта нашавед: на зинокорон, на бутпарастон, на фосиқон, на бачабозон, на ливотагарон,+

10На дуздон, на ҳаромризқон, на бадмастон, на бадзабонон, на ғоратгарон — вориси Малакути Худо намешаванд+.

11Ва баъзе аз шумо чунин будед; аммо пок шудед, аммо қудсият пайдо кардед, аммо сафед шудед ба исми Худованди мо Исои Масеҳ ва ба Рӯҳи Худои мо+.

12Ҳама чиз барои ман ҷоиз аст, лекин на ҳар чиз фоиданок аст; ҳама чиз барои ман ҷоиз аст, лекин набояд ки чизе маро бандаи худ гардонад+.

13Хӯрок барои шикам аст, ва шикам барои хӯрок; аммо Худо инро ва онро нест мекунад; лекин ҷисм на барои зино, балки барои Худованд аст, ва Худованд барои ҷисм аст.

14Чунон ки Худо Худовандро бо қуввати Худ эҳьё кард, моро низ эҳьё хоҳад кард.

15Магар намедонед, ки ҷисмҳои шумо узвҳои Масеҳанд? Пас оё узвҳои Масеҳро мегирам, то ки онҳоро узвҳои фоҳишае гардонам? Ҳошо ва калло!+

16Оё намедонед, ки ҳар кӣ бо фоҳиша ҷимоъ кунад, бо вай як тан мешавад? Зеро ки гуфта шудааст: «Ҳар ду як ҷисм хоҳанд буд»+.

17Аммо ҳар кӣ бо Худованд пайванд шавад, бо Ӯ як рӯҳ аст+.

18Аз зино бигрезед. Ҳар гуноҳе ки одамизод мекунад, аз ҷисм берун аст, лекин зинокор бар зидди ҷисми худаш гуноҳ мекунад+.

19Оё намедонед, ки ҷисмҳои шумо маъбади Рӯҳулқудс аст, ки Он дар шумо сокин аст, ва Онро шумо аз Худо ёфтаед, ва шумо аз они худатон нестед+?

20Зеро ки шумо ба нархи гарон ҳарида шудаед. Пас, дар ҷисмҳои худ ва дар ҷонҳои худ Худоро ҳамду сано кунед, ки онҳо ба Худо тааллуқ доранд+.

БОБИ ҲАФТУМ

Никоҳ ва муҷаррадӣ.

7^1Дар бораи он чи ба ман навишта будед, барои одам хуб аст, ки ба зан даст нарасонад.

2Аммо, барои пешгирӣ кардани зино, бигзор ҳар мард завҷаи худро дошта бошад, ва ҳар зан шавҳари худро дошта бошад.

3Бигзор шавҳар вазифаи заношӯиро нисбат ба зани худ ба ҷо оварад; ҳамчунин завҷа нисбат ба шавҳари худ+.

4Завҷа бар ҷисми худ ихтиёрдор нест, балки аз они шавҳар аст; ҳамчунин шавҳар бар ҷисми худ ихтиёрдор нест, балки аз они завҷа аст.

5Аз якдигар канорагирӣ накунед, магар ба муддате, бо ризогии ҳар ду, то ки ба рӯзаву дуо шуғл кунед ва аз нав якҷоя шавед, то ки шайтон шуморо, ба сабаби худдорӣ карда натавонистанатон, ба васваса наандозад+.

6Лекин инро ман ба тариқи маслиҳат мегӯям, на ба тариқи фармоиш+.

7Зеро мехоҳам, ки ҳамаи одамон мисли ман бошанд; аммо ҳар кас лаёқати ба худ хосе аз Худо дорад, яке ин тавр, дигаре ба таври дигар+.

8Лекин ба муҷаррадон ва бевазанон мегӯям: барои онҳо хуб аст, ки мисли ман бимонанд;

9Аммо агар худдорӣ карда натавонанд, бигзор никоҳ кунанд; зеро ки никоҳ кардан аз сӯхтан дар оташи шаҳват беҳтар аст+.

Талоқ.

10Ба онҳое ки никоҳ кардаанд, на ман фармоиш медиҳам, балки Худованд: завҷа аз шавҳараш набарояд, —+

11Ва агар барояд, бояд муҷаррад бимонад, ё ки бо шавҳараш оштӣ шавад, — ва шавҳар завҷаашро талоқ надиҳад+.

12Ба дигарон ман мегӯям, на Худованд: агар бародаре завҷаи беимон дошта бошад, ва он завҷа розӣ бошад бо ӯ зиндагӣ кунад, ӯ набояд аз вай ҷудо шавад+.

13Ва завҷае ки шавҳари беимон дошта бошад, ва он шавҳар розӣ бошад бо вай зиндагӣ кунад, вай набояд аз ӯ ҷудо шавад;

14Зеро ки шавҳари беимон ба воситаи завҷаи имондораш қудсият пайдо мекунад, ва завҷаи беимон ба воситаи шавҳари имондораш қудсият пайдо мекунад; вагар на фарзандони шумо нопок мебуданд, ва ҳол он ки дар асл онҳо муқаддас ҳастанд+.

15Аммо агар беимон ҷудо шудан хоҳад, бигзор ҷудо шавад; дар чунин вазъият бародар ё хоҳар дигар вобаста нест; Худованд моро ба осоиштагӣ даъват намудааст.

16Зеро аз куҷо ту донӣ, эй завҷа, ки шавҳаратро наҷот хоҳӣ дод? Ё аз куҷо ту донӣ, эй шавҳар, ки завҷаатро наҷот хоҳӣ дод+?

Имондорон бояд бар ҳасби иродаи Худо рафтор кунанд ва дар ҳамон ҳолате ки даъват шудаанд, бимонанд.

17Бигзор ҳар кас дар он ҳолате ки Худо ӯро насиб кардааст, ва ҳар кас дар он вазъе ки Худованд ӯро даъват намудааст, бимонад. Дар ҳамаи калисоҳо ман ҳамин тавр дастур медиҳам.

18Агар шахси махтуне даъват шуда бошад, орзуи номаҳтунӣ накунад; ва агар номахтуне даъват шуда бошад, хатна накунад+.

19Хатна ҳеҷ аст, номахтунӣ ҳам ҳеҷ аст, балки аз ҳама муҳимтар риояи аҳкоми Худост+.

20Ҳар кас дар ҳар ҳолате ки даъват шудааст, дар ҳамон бимонад.

21Агар дар ҳолати ғуломӣ даъват шуда бошӣ, нороҳат нашав; балки агар озод шуда тавонӣ ҳам, аз фурсат истифода бар.

22Зеро ғуломе ки дар Худованд даъват шудааст, озоди Худованд аст; инчунин шаҳси озоде ки даъват шудааст, ғуломи Масеҳ аст+.

23Шумо ба нархи гарон харида шудаед: ғуломи одамон нагардед+.

24Ҳар кас дар ҳар ҳолате ки даъват шудааст, эй бародарон, дар ҳамон назди Худо бимонад.

Машваратҳо ба имондорон дар бораи бакорат ва заношӯӣ.

25Дар хусуси бокираҳо аз Худованд фармоише надорам, лекин, ҳамчун шаҳсе ки аз Худованд марҳамат ёфтааст, ки амин бошад, маслиҳати худро баён мекунам+.

26Пас, ба сабаби тангии вазъияти ҳозира, ман онро беҳтар медонам, ки барои одам хуб аст, агар ҳамон тавр, ки ҳаст, бимонад.

27Оё зандор ҳастӣ? — толиби талоқ набош. Оё безан ҳастӣ? — толиби зан набош.

28Аммо агар зандор ҳам шавӣ, гуноҳе намекунӣ; ва агар бокирае ба шавҳар расад, гуноҳе намекунад. Лекин чунин касон дар ҷисм азобҳо хоҳанд дошт; ва ман ба шумо раҳмхӯрӣ мекунам.

29Ба шумо, эй бародарон, инро мегӯям: вақт танг аст, ба тавре ки зандорон бояд мисли безанон бошанд;

30Ва гирьёнон мисли он ки гирьён набошанд; ва шоддилон мисли он ки шоддил набошанд; ва харидорон мисли он ки хариде накарда бошанд;+

31Ва онҳое ки аз ин ҷаҳон фоида мебаранд, мисли он ки фоидабар набошанд; зеро ки сурати ин ҷаҳон гузарон аст+.

32Ман хоҳиш дорам, ки шумо беғам бошед. Марди безан дар бораи он чи ба Худованд оид аст, ғамхорӣ мекунад, ки чӣ гуна ба Худованд писанд афтад;+

33Аммо марди зандор дар бораи он чи ба ҷаҳон оид аст, ғамхорӣ мекунад, ки чӣ гуна ба завҷааш писанд афтад. Дар миёни зани шавҳардор ва бокира ҳам фарқе ҳаст:

34Зани бешавҳар дар бораи он чи ба Худованд оид аст, ғамхорӣ мекунад, ки чӣ гуна ба Худованд писанд афтад, то ки ҳам дар ҷисм ва ҳам дар рӯҳ муқаддас бошад; аммо зани шавҳардор дар бораи он чи ба ҷаҳон оид аст, ғамхорӣ мекунад, ки чӣ гуна ба шавҳараш писанд афтад.

35Инро ман ба фоидаи шумо мегӯям, на аз барои он ки банду боре бар шумо андозам, балки барои он ки шумо боодобона ва пай дарҳам дар ибодати Худованд бошед, бе он ки чизе ба ин монеъ шавад.

36Лекин агар касе рафторашро ба бокираи худ номуносиб донад, ки вай ба синни балоғат расида, бе шавҳар мемонад, бигзор ӯ он чи мехоҳад, бикунад, — гуноҳе намекунад; бигзор онҳо ба шавҳар бирасанд.

37Аммо касе ки дар дили худ бағоят матин аст ва эҳтиёҷе надорад, балки иродаи қавӣ дошта, дар дили худ азм кардааст, ки бокираи худро нигоҳ дорад, — ӯ кори хуб мекунад.

38Бинобар ин, касе ки бокираи худро ба шавҳар медиҳад, кори хуб мекунад, ва касе ки ба шавҳар намедиҳад, кори хубтар мекунад+.

39Зан, мувофиқи шариат, то даме ки шавҳараш зинда аст, ба ӯ тааллуқ дорад; пас аз вафоти шавҳараш вай озод шуда, ба ҳар касе ки хоҳад, никоҳ кунад, фақат дар Худованд бошад+.

40Лекин, ба фикри ман, вай хушбахттар аст, агар бева бимонад; ва ба гумонам, ман низ Рӯҳи Худоро дорам.

БОБИ ҲАШТУМ

Дар бораи истеъмоли қурбониҳои бутҳо.

8^1Дар бораи қурбониҳои бутҳо[*] мо медонем, ки ҳамаамон соҳиби дониш ҳастем. Дониш мағрур мегардонад, аммо муҳаббат обод мекунад+.

2Агар касе гумон кунад, ки ягон чизро медонад, ӯ ҳанӯз ҳеҷ чизро ончунон ки донистанаш лозим аст, намедонад;+

3Аммо касе ки ба Худо муҳаббат дорад, вай ба воситаи Худо шинохта шудааст+.

4Пас, дар бораи хӯрдани қурбониҳои бутҳо мо медонем, ки бут дар ҷаҳон вуҷуд надорад, ва ҷуз Худои Ягона худои дигаре нест+.

5Зеро, ҳар чанд ба ном худоён чи дар осмон, чи дар замин ҳастанд, — чунки худоёни бисьёр ва худовандони бисьёр ҳастанд, —

6Лекин мо як Худо дорем, яъне Худои Падар, ки ҳама чиз аз Ӯст, ва мо барои Ӯ ҳастем, ва як Худованд дорем, яъне Исои Масеҳ, ки ҳама чиз ба воситаи Ӯст, ва мо ба воситаи Ӯ ҳастем+.

7Аммо ҳама дорои ин дониш нестанд: баъзе касон то алҳол, аз рӯи одати деринаи бутпарастӣ, ин хӯрокро чун қурбонии бут мехӯранд, ва виҷдони онҳо, ки нотавон аст, наҷис мешавад+.

8Хӯрок моро ба Худо наздик намекунад: зеро ки на аз хӯрдан манфиате мебинем, на аз наҳӯрдан зиёне+.

9Аммо боҳабар бошед, ки ин озодии шумо сабаби васвасаи нотавонон нашавад.

10Зеро, агар касе туро, ки соҳиби дониш ҳастӣ, бубинад, ки дар сари суфраи бутхона нишастаӣ, оё виҷдони ӯ, ки нотавон аст, ӯро низ ба хӯрдани қурбониҳои бутҳо моил намекунад+?

11Ва аз дониши ту он бародари нотавон, ки Масеҳ барои ӯ мурд, нобуд мешавад+.

12Ва ба ин тариқа бар зидди бародарон гуноҳ карда ва ба виҷдони нотавони онҳо осеб расонда, шумо бар зидди Масеҳ гуноҳ мекунед.

13Бинобар ин, агар хӯрок бародари маро ба васваса меандохта бошад, ҳаргиз гӯшт намехӯрам, то ки бародари худро ба васваса наандозам+.

БОБИ НӮҲУМ

Намунаи Павлус дар тарккунӣ.

9^1Оё ман ҳавворӣ нестам? Оё ман озод нестам? Оё ман Худованди мо Исои Масеҳро надидаам? Оё шумо амали ман дар Худованд нестед+?

2Агар барои дигарон ман ҳавворӣ набошам, барои шумо ҳастам, зеро ки мӯҳри ҳавворияти ман дар Худованд шумо ҳастед.

3Ҳифзи ман ба муқобили онҳое ки маро мазаммат мекунанд, хамин аст.

4Оё мо ҳаққи хӯрдан ва нӯшидан надорем+?

5Оё ҳақ надорем, ки мисли ҳаввориёни дигар ва бародарони Худованд ва Кифо завҷаи имондорро ҳамроҳи худ бибарем+?

6Оё танҳо ман ва Барнаббо ҳақ надорем, ки кор накунем+?

Онҳое ки Инҷилро мавъиза менамоянд, бояд аз башорат додани Инҷил зиндагӣ кунанд.

7Кист, ки ягон вақт хизмати сарбозиро бо нафақаи худаш ба ҷо оварда бошад? Кист, ки ток шинонда, аз ангураш намеҳӯрда бошад? Кист, ки рамаро чаронда, аз шири рама намехӯрда бошад+?

8Оё инро ман фақат ба таври инсонӣ мегӯям? Оё шариат низ инро намегӯяд?

9Зеро ки дар Тавроти Мусо навишта шудааст: «Вақте ки барзагов хирман мекӯбад, даҳонашро набанд». Оё Худо дар бораи барзаговон ғамҳорӣ мекунад+?

10Ё ки, албатта, барои мо гуфта шудааст? Оре, ин барои мо навишта шудааст; зеро ки шудгоркунанда бояд бо умед шудгор кунад, ва хирманкӯб — бо умеди гирифтани саҳми худ хирман кӯбад+.

11Модоме ки мо дар миёни шумо чизҳои рӯҳониро коштаем, оё ин як кори бузург аст, ки агар назди шумо чизҳои ҷисмониро дарав кунем+?

12Агар дигарон назди шумо ҳақ дошта бошанд, оё ҳаққи мо зиёдтар нест? Лекин мо аз ин ҳақ истифода набурдем, балки ҳар чизро тоқат мекунем, то ки ба башорати Масеҳ ҳеҷ мамониате нарасонем.

13Магар намедонед, ки онҳое ки дар маъбад хизмат мекунанд, аз маъбад мехӯранд? Ва ходимони қурбонгоҳ аз қурбонгоҳ ҳиссае мегиранд+?

14Ҳамчунин Худованд фармудааст, ки воизони Инҷил аз башорат додани Инҷил зиндагӣ кунанд+.

15Лекин ман аз инҳо ҳеҷ якеро истифода накардаам. Ва инро на аз барои он навиштаам, ки барои ман ҳамин тавр бошад; зеро барои ман мурдан беҳтар аст аз он ки касе ин фахри маро нест кунад+.

16Зеро, агар башорат диҳам, ин барои ман сабаби фахр нест, чунки ин барои ман як кори воҷибист: вой бар ҳоли ман, агар башорат надиҳам!+

17Зеро, агар инро ба таври ихтиёрӣ ба ҷо оварам, мукофот мегирам; лекин агар ба таври ғайриихтиёрӣ бошад, ин як вазифаи маъмуриест, ки ба зиммаи ман гузошта шудааст+.

18Пас мукофоти ман чист? Он аст, ки Инҷилро мавъиза намуда, дар бораи Масеҳ бемузд башорат медиҳам ва аз ҳаққи башоратдиҳандагии худ истифода намебарам+.

Намунаи хизматгузории ҳақиқӣ.

19Зеро, бо вуҷуди он ки аз ҳама озод будам, худро ғуломи ҳама гардондам, то ки шумораи бештари одамонро ба Масеҳ ҷалб намоям;+

20Барои яҳудиён чун яҳудӣ шудам, то ки яҳудиёнро ҷалб намоям; барои аҳли шариат чун аҳли шариат шудам, то ки аҳли шариатро ҷалб намоям;+

21Барои бешариатон чун бешариат шудам, — гарчанде ки ман пеши Худо бешариат нестам, балки аз аҳли шариати Масеҳам, — то ки бешариатонро ҷалб намоям;+

22Барои нотавонон чун нотавон шудам, то ки нотавононро ҷалб намоям. Барои ҳама кас ман ҳама чиз шудам, то ки бо ҳар роҳ баъзе касонро наҷот диҳам+.

23Инро ман барои Инҷил мекунам, то ки шарики баракоти он бошам.

24Оё намедонед, ки давандагони майдони мусобиқа ҳама медаванд, аммо фақат як нафар мукофот мегирад? Ҳамин тавр бидавед, то ки соҳиби он гардед+.

25Ҳамаи риёзаткашон аз ҳар чиз худдорӣ мекунанд: онҳо барои гирифтани тоҷи фонӣ, лекин мо барои гирифтани тоҷи ғайрифонӣ+.

26Бинобар ин ман медавам на он тавре ки бар абас бошад, ва мушт мезанам на он тавре ки фақат барои задани ҳаво бошад;

27Балки ҷисми худро азоб медиҳам ва ғулом мегардонам, то ки ба дигарон мавъиза намуда, худам маҳрум набошам.

БОБИ ДАҲУМ

Исроил дар биёбон огоҳие барои имондорон аст.

10^1Ман намехоҳам, эй бародарон, ки шумо бехабар бошед аз он ки падарони мо ҳама дар зери абр буданд, ва ҳама аз баҳр убур карданд;+

2Ва ҳама дар абр ва дар баҳр ба Мусо таъмид ёфтанд;

3Ва ҳама айни як ғизои рӯҳониро мехӯрданд;+

4Ва ҳама айни як нӯшокии рӯҳониро менӯшиданд, зеро аз сахраи рӯҳоние менӯшиданд, ки аз ақибашон меомад; ва он сахра Масеҳ буд.

5Лекин бар аксари онҳо ҳусни таваҷҷӯҳи Худо набуд; зеро ки онҳо дар биёбон ба ҳалокат расиданд+.

6Ва инҳо барои мо тимсоле буданд, то ки мо бадиро орзу накунем, чунон ки онҳо орзу мекарданд+.

7Ҳамчунин, монанди баъзеи онҳо, бутпараст набошед, чунон ки навишта шудааст: «Қавм ба хӯрдану нӯшидан нишастанд, ва барои рақсу бозӣ бархостанд»+.

8Зинокорӣ накунем, чунон ки баъзеи онҳо зинокорӣ карданд, ва дар як рӯз бисту се ҳазор нафарашон нобуд шуданд+.

9Масеҳро наозмоем, чунон ки баъзеи онҳо озмуданд ва аз неши морҳо ба ҳалокат расиданд+.

10Шиква накунед, чунон ки баъзеи онҳо шиква карданд ва аз дасти қиркунанда нобуд шуданд+.

11Ҳамаи ин ба онҳо чун тимсоле рӯй дод, ва барои тарбияти мо навишта шуд, ки охирзамон насиби мо гардидааст+.

12Бинобар ин ҳар кӣ гумон мекунад, ки рост истодааст, эҳтиёт кунад, ки наафтад+.

13Озмоише ки ба сари шумо омадааст, ҷуз озмоиши оддии инсонӣ чизи дигаре нест; ва Худо амин аст, ва Ӯ намегузорад, ки шумо берун аз қуввати худ озмуда шавед, балки дар баробари озмоиш сабукӣ ҳам медиҳад, то ки шумо тоб оварда тавонед+.

14Хуллас, эй маҳбубонам, аз бутпарастӣ бигрезед+.

15Ба мулоҳизакорон сухан мегӯям: дар бораи он чи мегӯям, худатон мулоҳиза кунед;

Иштирок дар суфраи Худованд тарки суфраи девҳоро талаб мекунад.

16Оё косаи баракат, ки онро баракат медиҳем, шарик шудан ба Хуни Масеҳ нест? Оё ноне ки пора мекунем, шарик шудан ба Бадани Масеҳ нест+?

17Чунон ки нон яктост, мо низ, ки бисьёрем, як тан ҳастем, зеро ки ҳамаамон аз як нон ҳиссае мегирем+.

18Ба Исроил ба ҳасби ҷисм нигоҳ кунед: оё онҳое ки қурбониҳоро мехӯранд, шарики қурбонгоҳ нестанд+?

19Пас ман чӣ бигӯям? Оё ин ки дар қурбонии бут ё худи бут чизе хаст+?

20Не, балки он чи онҳо қурбонӣ мекунанд, ба девҳо қурбонӣ мекунанд, на ба Худо; лекин ман намехоҳам, ки шумо бо девҳо шарик бошед+.

21Шумо наметавонед ҳам косаи Худовандро бинӯшед, ҳам косаи девҳоро; наметавонед ҳам дар суфраи Худованд иштирок кунед, ҳам дар суфраи девҳо+.

22Наҳод ки мо Худовандро ба хашм меоварем? Магар мо аз Ӯ пурзӯртарем+?

Дигаронро бо хӯрок ба васваса андохтан лозим нест.

23Ҳама чиз барои ман ҷоиз аст, лекин на ҳар чиз фоиданок аст; ҳама чиз барои ман ҷоиз аст, лекин на ҳар чиз обод мекунад+.

24Ҳеҷ кас нафъи худро толиб набошад, балки нафъи дигаронро+.

25Ҳар он чи дар бозор фурӯхта мешавад, бихӯред ва ба хотири виҷдон ҳеҷ тафтиш накунед;+

26Зеро ки замин ва ҳар он чи дар он аст, аз они Худованд аст+.

27Агар касе аз беимонон шуморо даъват намояд, ва шумо мехоҳед биравед, — аз ҳар чизе ки пешатон монанд, бихӯред ва ба хотири виҷдон ҳеҷ тафтиш накунед+.

28Лекин агар касе ба шумо гӯяд, ки «ин қурбонии бут аст», — ба хотири касе ки хабар дод, ва ба хотири виҷдон нахӯред; зеро ки замин ва ҳар чи дар он аст, аз они Худованд аст.

29Аммо на виҷдони худро, балки виҷдони он каси дигарро дар назар дорам; зеро чаро виҷдони каси дигар бар озодии ман доварӣ кунад?

30Агар ман бо шукргузорӣ мехӯрда бошам, чаро маро барои он чизе ки ман барояш шукргузорӣ мекунам, мазаммат намоянд+?

31Хуллас, хоҳ мехӯред, хоҳ менӯшед, ё кори дигаре мекунед, ҳамаашро барои ҷалоли Худо ба ҷо оваред+.

32На яҳудиёнро ба васваса андозед, на юнониёнро, на калисои Худоро,+

33Чунки ман низ дар ҳар бобат дили ҳамаро меёбам, ва толиби нафъи худ не, балки нафъи касони бисьёр ҳастам, то ки онҳо наҷот ёбанд+.

БОБИ ЁЗДАҲУМ

Тартиби масеҳӣ дар ҷамъомадҳо.

11^1Ба ман тақлид кунед, чунон ки ман ба Масеҳ тақлид мекунам+.

2Шуморо, эй бародарон, барои он таҳсин менамоям, ки дар ҳар хусус маро дар хотир доред ва ривоятҳоро, ончунон ки ба шумо супурдаам, нигоҳ доштаед.

3Ҳамчунин мехоҳам бидонед, ки сардори ҳар мард Масеҳ аст, сардори зан шавҳари ӯст, ва сардори Масеҳ Худост+.

4Ҳар марде ки сари пӯшида дуо гӯяд ё нубувват кунад, сари худро расво мекунад;

5Ва ҳар зане ки сари луч дуо гӯяд ё нубувват кунад, сари худро расво мекунад, зеро ин мисли он аст, ки мӯйсараш тарошида шуда бошад;+

6Зеро, агар зан нахоҳад, ки сари худро пӯшонад, бигзор мӯяшро қайчӣ кунад; ва агар зан аз қайчӣ кардан ё тарошидани мӯяш шарм дошта бошад, бигзор сари худро пӯшонад+.

7Хуллас, мард набояд сари худро пӯшонад, чунки ӯ сурат ва ҷалоли Худост; аммо зан ҷалоли мард аст+.

8Зеро ки на мард аз зан аст, балки зан аз мард;+

9Ва на мард барои зан офарида шудааст, балки зан барои мард+.

10Бинобар ин зан бояд бар сараш нишонаи ихтиёрро ба хотири фариштагон дошта бошад.

11Лекин дар Худованд на мард бе зан аст, на зан бе мард аст:+

12Зеро, чунон ки зан аз мард аст, ончунон мард низ ба воситаи зан аст; ва ҳамаи ин аз Худост.

13Худатон мулоҳиза кунед, ки оё аз рӯи одоб аст, ки зан сари нопӯшида пеши Худо дуо гӯяд?

14Оё худи табиат шуморо таълим намедиҳад, ки агар мард мӯяшро дароз кунад, ин барои ӯ нанг аст,

15Аммо агар зан мӯяшро дароз кунад, ин барои вай шаъну шараф аст, чунки мӯй ба вай ба ҷои ҳиҷоб дода шудааст+?

16Ва агар касе мунозира карданӣ бошад, мо ва калисоҳои Худо чунин одат надорем.

Дар бораи бояду шояд ид кардани таоми шоми Худованд.

17Лекин, ин дастурро дода, шуморо барои он таҳсин намекунам, ки на аз барои некӣ, балки аз барои бадӣ ҷамъ мешавед.

18Зеро, аввалан, шунидам, ки дар миёни шумо, вақте ки дар калисо ҷамъ мешавед, ихтилофот рӯй медиҳад, ки ба ин ман як қадар бовар мекунам+.

19Зеро ки дар миёни шумо гуногунии ақидаҳо низ бояд бошад, то ки корозмудагон дар миёни шумо зоҳир гарданд+.

20Сонӣ, дар як ҷо ҷамъ шуданатон барои хӯрдани таоми шоми Худованд нест;

21Зеро ҳар кас аз дигарон пештар хӯроки худро гирифта мехӯрад, ва яке гурусна мемонад, ва дигаре маст мешавад.

22Магар шумо хона надоред, ки дар он бихӯред ва бинӯшед? Ё ки ба калисои Худо беэътиноӣ мекунед ва нодоронро хиҷолат медиҳед? Ба шумо чӣ гӯям? Оё барои ин шуморо таҳсин кунам? Таҳсин намекунам+.

23Зеро ман аз Худованд чунин қабул кардам ва ба шумо низ супурдам, ки Исои Худованд дар он шабе ки Ӯро таслим карданд, нонро гирифт+

24Ва баракат дода, пора кард ва гуфт: «Бигиред, бихӯред, ин Бадани Ман аст, ки барои шумо пора карда мешавад; инро ба ёдгории Ман ба ҷо оваред»+.

25Ҳамчунин косаро пас аз таоми шом гирифта, гуфт: «Ин коса аҳди ҷадид аст дар Хуни Ман; инро, ҳар боре ки менӯшед, ба ёдгории Ман ба ҷо оваред.»+

26Зеро ҳар боре ки ин нонро мехӯред ва ин косаро менӯшед, мамоти Худовандро эълон мекунед, то даме ки Ӯ биёяд.

27Бинобар ин ҳар кӣ ба таври ношоиста ин нонро бихӯрад ё косаи Худовандро бинӯшад, бар зидди Бадан ва Хуни Худованд айбдор хоҳад шуд+.

28Пас, одамизод бояд худро имтиҳон кунад, ва ба ин тариқа аз он нон бихӯрад ва аз он коса бинӯшад.

29Зеро, кас агар дар бораи Бадани Худованд мулоҳиза накарда, ба таври ношоиста бихӯрад ва бинӯшад, вай ба маҳкумияти худ мехӯрад ва менӯшад.

30Ба ҳамин сабаб бисьёре аз шумо оҷиз ва бемор ҳастанд, ва бисьёре мурдаанд.

31Зеро, агар худамон худро доварӣ мекардем, ба доварӣ дучор намешудем.

32Модоме ки ба доварӣ дучор шудаем, аз ҷониби Худодованд ҷазо мебинем, то ки бо аҳли ҷаҳон маҳкум нагардем+.

33Бинобар ин, эй бародаронам, вақте ки барои таоми шом ҷамъ мешавед, мунтазири якдигар бошед.

34Ва агар касе гурусна бошад, дар хонааш бихӯрад, то ки ҷамъ шуданатон сабаби маҳкумияти шумо нагардад. Чизҳои дигарро пас аз омаданам дуруст хоҳам кард.

БОБИ ДУВОЗДАҲУМ

Дар бораи бахшоишҳои рӯҳонӣ.

1. Бахшоишҳои рӯҳонӣ дар шаклҳои гуногуни худ бояд фақат ба калисо хизмат кунанд.

12^1Дар хусуси бахшоишҳои рӯҳонӣ бошад, намехоҳам, ки шумо, эй бародарон, бехабар монед+.

2Медонед, ки шумо, вақте ки бутпараст будед, назди бутҳои безабон тавре мерафтед, ки гӯё шуморо кашида мебурданд+.

3Бинобар ин шуморо огоҳ менамоям, ки ҳеҷ кас, ки бар тибқи Рӯҳи Худо сухан меронад, наметавонад лаънат бар Исо бигӯяд, ва ҳеҷ кас наметавонад Исоро Худованд бихонад, магар бар тибқи Рӯҳулқудс+.

4Бахшоишҳо гуногун аст, лекин Рӯҳ ҳамон як аст;+

5Ва хизматҳо гуногун аст, аммо Худованд ҳамон як аст;+

6Ва амалҳо гуногун аст, аммо Худо ҳамон як аст, ки ҳама чизро дар ҳама ба амал меоварад+.

7Лекин ба ҳар кас зуҳуроти Рӯҳ барои манфиати ҳамаҷониба бахшида мешавад:

8Зеро ки ба яке ба воситаи Рӯҳ каломи ҳикмат бахшида мешавад, ба дигаре — каломи дониш, бар тибқи ҳамон Рӯҳ;

9Ба яке — имон, бар тибқи ҳамон Рӯҳ; ба дигаре — бахшоиши шифо додан, бар тибқи ҳамон Рӯҳ;+

10Ба яке — қудрати мӯъҷизанамо, ба дигаре — нубувват; ба яке — ташхиси арвоҳ, ба дигаре — забонҳои гуногун ва ба сеюмӣ — тафсири забонҳо+.

11Ҳамаи инро ҳамон як Рӯҳ ба амал меоварад, ки ба ҳар кас махсусан, мувофиқи хости Худ, тақсим мекунад.

2. Ҳар як имондор узви бадани Масеҳ аст, ки дорои бахшоиши муайяни хизматгузорӣ мебошад.

12Зеро, чунон ки бадан як аст, лекин узвҳои бисьёр дорад, ва ҳамаи узвҳои як бадан, агарчи бисьёранд, як баданро ташкил мекунанд, — ончунон Масеҳ низ+.

13Зеро ки ҳамаи мо — хоҳ яҳудиён, хоҳ юнониён, хоҳ ғуломон, хоҳ озодон — бар тибқи як Рӯҳ дар як бадан таъмид ёфтаем, ва ҳама аз як Рӯҳ нӯшонида шудаем+.

14Лекин бадан на аз як узв, балки аз узвҳои бисьёр иборат аст.

15Агар по бигӯяд: «Ман ба бадан тааллуқ надорам, чунки ман даст нестам», наход ки он ба ин сабаб ба бадан тааллуқ надорад?

16Ва агар гӯш бигӯяд: «Ман ба бадан тааллуқ надорам, чунки ман чашм нестам», наход ки он ба ин сабаб ба бадан тааллуқ надорад?

17Агар тамоми бадан чашм бошад, сомеа куҷост? Агар ҳамааш сомеа бошад, шомма куҷост?

18Аммо Худо ба узвҳо, ба ҳар яке аз онҳо, дар бадан, мувофиқи хости Худ, ҷой додааст.

19Ва агар ҳама як узв мебуданд, бадан куҷост?

20Ва инак узвҳо бисьёр аст, лекин бадан як аст.

21Чашм наметавонад ба даст бигӯяд: «Ту ба ман даркор нестӣ»; ё ки сар низ ба пойҳо бигӯяд: «Шумо ба ман даркор нестед».

22Баръакс, он узвҳои бадан, ки ба назар заифтар менамоянд, заруртаранд,

23Ва дар бораи узвҳое ки наҷобаташон дар бадан ба назари мо камтар аст, бештар ғамхорӣ мекунем;

24Ва узвҳои бадсурати мо хушнамудтар пӯшонида мешаванд, вале узвҳои хушсурати мо ба ин эҳтиёҷ надоранд. Лекин Худо баданро тавре ба соз овардааст, ки дар бораи узви номукаммалтар ғамхории бештаре талқин намудааст,

25То ки дар бадан носозӣ пайдо нашавад, балки узвҳо ба якдигар як хел ғамхорӣ кунанд.

26Ва агар як узв дард кунад, бо он ҳамаи узвҳо дард мекунанд; ва агар як узв сазовори таҳсин гардад, бо он ҳамаи узвҳо хурсанд мешаванд+.

27Шумо бадани Масеҳ ҳастед, вале ҷудо-ҷудо узвҳои Ӯ мебошед+.

28Ва Худо баъзеро дар Калисо аввалан ҳавворӣ, сониян набӣ, солисан муаллим таъин кардааст; баъд қувваҳои мӯъҷизакор, ҳамчунин бахшоишҳои шифо додан, мадад рарасондан, идора кардан ва забонҳои гуногунро бахшидааст+.

29Оё ҳама ҳавворианд? Оё ҳама набианд? Оё ҳама муаллиманд? Оё ҳама мӯъҷизакоранд?

30Оё ҳама бахшоиши шифодиҳӣ доранд? Оё ҳама ба забонҳо сухан меронанд? Оё ҳама тафсир мекунанд?

31Иштиёқманди бахшоишҳои бузургтар бошед, ва ман ба шумо роҳи боз ҳам хубтарро нишон хоҳам дод+.

БОБИ СЕЗДАҲУМ

3. Муҳаббат аҷоибтарин бахшоиши рӯҳонист.

13^1Агар ба забонҳои одамон ва фариштагон сухан ронам, лекин муҳаббат надошта бошам, — ман миси ҷарангосзанандае ё санҷи садодиҳандае гардидаам.

2Агар бахшоиши нубувват дошта бошам, ва тамоми асрорро донам, ва дорои ҳар гуна дониш ва тамоми имон бошам, ба тавре ки кӯҳҳоро кӯчонида тавонам, лекин муҳаббат надошта бошам, — ман ҳеҷ ҳастам+.

3Ва агар тамоми дороии худро тақсим кунам ва ҷисми ҳудро ба сӯхтан диҳам, лекин муҳаббат надошта бошам, — ҳеҷ манфиате намебинам.

4Муҳаббат пуртоқат ва бошафқат аст, муҳаббат ҳасад намебарад, муҳаббат бо худ намеболад, мағрур намешавад,

5Бадкирдорӣ намекунад, нафъи худро толиб нест, ба хашм намеояд, ба дил кина намегирад,

6Аз зулм шод намешавад, балки аз ростӣ хурсанд мешавад;

7Ҳама чизро рӯпӯш мекунад, ба ҳама чиз боварӣ дорад, ба ҳама чиз умед мебандад, ба ҳама чиз тоб меоварад.

8Муҳаббат ҳаргиз хотима намеёбад, гарчанде ки нубувватҳо хотима хоҳад ёфт, забонҳо хомӯш хоҳад шуд ва дониш ботил хоҳад гашт.

9Зеро ки мо ба таври ҷузъӣ медонем ва ба таври ҷузъӣ нубувват мекунем;

10Аммо вақте ки камол меояд, он чи ҷузъӣ буд, хотима меёбад.

11Вақте ки кӯдак будам, кӯдаквор гап мезадам, кӯдаквор фикр мекардам, кӯдаквор муҳокима мерондам; аммо вақте ки мард шудам, кӯдакиро тарк кардам+.

12Зеро ки мо ҳоло дар оина, ба таври муаммо мебинем, лекин он вақт рӯ ба рӯ хоҳем дид; ҳоло ман ба таври ҷузъӣ медонам, лекин он вақт хоҳам донист ба монанди он ки худам низ дониста шудаам+.

13Аммо ҳоло ин се чиз боқӣ мемонад: имон, умед, муҳаббат; вале муҳаббат калонтарини онҳост.

БОБИ ЧОРДАҲУМ

4. Бахшоишҳои нубувват ва забонҳо.

14^1Дар паи муҳаббат бошед; иштиёқманди бахшоишҳои рӯҳонӣ, аллалхусус нубувват бошед+.

2Зеро касе ки ба забоне сухан меронад, вай на ба одамон, балки ба Худо сухан меронад, чунки ҳеҷ кас намефаҳмад: вай бар тибқи рӯҳ асрорро ба забон меоварад;

3Аммо касе ки нубувват мекунад, вай ба одамон барои обод кардан ва насиҳату тасаллӣ додан сухан меронад.

4Касе ки ба забоне сухан меронад, вай худашро обод мекунад; аммо касе ки нубувват мекунад, вай калисоро обод мекунад.

5Мехоҳам, ки ҳамаатон ба забонҳо сухан ронед; лекин беҳтар аст, ки нубувват кунед, зеро касе ки нубувват мекунад, бузургтар аст аз касе ки ба забонҳо сухан меронад, магар ки вай дар айни ҳол маънидод ҳам кунад, то калисо обод шавад+.

6Ва акнун, эй бародарон, агар назди шумо биёям ва ба забонҳо сухан ронам, чӣ нафъе ба шумо мерасонам, магар ин ки бо ваҳйе, ё донише, ё нубуввате, ё таълиме ба шумо сухан ронам?

7Аммо агар асбоби беҷони садодиҳанда, най ё чанг, садоҳои аз ҳам ҷудо набарорад, кас чӣ тавр мефаҳмад, ки бо най ё чанг чӣ оҳанге менавозанд?

8Ва агар карнай садои номуайяне барорад, кӣ ба ҳарбу зарб омода мешавад+?

9Ҳамчунин агар шумо суханони норавшане ба забон ронед, чӣ тавр мефаҳманд, ки шумо чӣ мегӯед? Шумо ба ҳаво сухан хоҳед ронд.

10Масалан, дар дуньё чӣ қадар калимаҳои гуногун ҳаст, ва ҳеҷ яке аз онҳо бе маъно нест;

11Аммо, агар ман маънои калимаҳоро надонам, ман барои гӯянда аҷнабӣ ҳастам, ва гӯянда барои ман аҷнабист.

12Ҳамчунин шумо, ки иштиёқманди бахшоишҳои рӯҳонӣ ҳастед, саъю кӯшиш намоед, ки аз онҳо барои ободии калисо бой шавед.

13Бинобар ин касе ки ба забоне сухан меронад, бигзор дар бораи тафсири он тақозо кунад.

14Зеро, вақте ки ман ба забоне дуо мегӯям, рӯҳам дуо мегӯяд, лекин ақлам бе самар мемонад.

15Пас чӣ бояд кард? Бо рӯҳ дуо хоҳам гуфт, бо ақл низ дуо хоҳам гуфт; бо рӯҳ суруд хоҳам хонд, бо ақл низ суруд хоҳам хонд+.

16Зеро, агар ту бо рӯҳ баракат диҳӣ, бехабаре ки дар он ҷо истода бошад, дар вақти шукргузории ту чӣ тавр «омин» гӯяд? Зеро ӯ он чиро, ки ту мегӯӣ, намефаҳмад+.

17Ту нағз шукргузорӣ мекунӣ, лекин каси дигар обод намешавад.

18Худоямро шукр мегӯям, ки ман бештар аз ҳамаи шумо ба забонҳо сухан меронам;

19Лекин дар калисо гуфтани панҷ калимаро бо ақли худ, то ки дигаронро насиҳат кунам, афзал медонам аз он ки як олам калимаро ба забоне бигӯям.

20Эй бародарон! Дар ақл мисли кӯдакон набошед; нисбат ба шарорат чун навзодон рафтор кунед, лекин дар ақл болиғ бошед+.

21Дар Таврот навишта шудааст: «Бо забонҳои дигар ва лабҳои дигар ба ин қавм сухан ҳоҳам ронд, лекин дар он вақт ҳам Маро нахоҳанд шунид, мегӯяд Худованд»+.

22Пас забонҳо аломат аст на барои имондорон, балки барои беимонон; аммо нубувват на барои беимонон, балки барои имондорон аст+.

5. Дар ҷамъомадҳои имондорон ҳама чиз бояд шоиста ва боадабона бошад.

23Агар тамоми аҳли калисо дар як ҷо ҷамъ шаванд, ва ҳама ба забонҳо сухан ронанд, ва бехабарон ё беимонон дароянд, — оё онҳо намегӯянд, ки шумо девона шудаед+?

24Аммо вақте ки ҳама нубувват мекунанд, ва каси беимоне ё бехабаре медарояд, вай ба воситаи ҳама маҳкум мешавад, ба воситаи ҳама доварӣ карда мешавад,

25Ва асрори дилаш ошкор мегардад; бинобар ин ӯ рӯй ба замин нихода, ба Худо саҷда мекунаду мегӯяд: «Ҳақиқатан Худо бо шумост»+.

26Пас, эй бародарон, чӣ бояд кард? Вақте ки шумо ҷамъ мешавед, ва ҳар яке аз шумо таронае аз Забур, ё насиҳате, ё забоне, ё ваҳйе, ё тафсире дорад, — бигзор ҳамааш барои обод кардан бошад+.

27Агар касе ба забоне сухан меронда бошад, ду нафар, ё бисьёраш се нафар, он ҳам ҷудо-ҷудо, сухан ронед, ва касе тафсир кунад.

28Ва агар тафсиркунанда набошад, бигзор соҳиби сухан дар калисо хомӯш монад, ё ба худаш ва ба Худо сухан гӯяд.

29Ва аз анбиё бигзор ду ё се нафар сухан ронанд, ва дигарон муҳокима кунанд;+

30Аммо агар ба каси дигаре аз нишастагон ваҳй ояд, бигзор аввалин хомӯш шавад.

31Зеро ҳама паи ҳам метавонед нубувват кунед, то ки ҳама таълим гиранд ва ҳама тасаллӣ ёбанд.

32Ва арвоҳи анбиё ба фармони анбиё мебошанд,

33Чунки Худо Худои ҳарҷумарҷ нест, балки Худои осоиштагист. Дар ҳамаи калисоҳои муқаддасон ҳамин тавр аст.

34Бигзор занони шумо дар калисоҳо хомӯш бошанд; зеро ҷоиз нест, ки сухан ронанд, балки бояд мутеъ бошанд, чунон ки Таврот низ мегӯяд+.

35Лекин агар онҳо хоҳанд чизе ёд гиранд, бигзор дар хона аз шавҳари худ бипурсанд; зеро ки дар калисо сухан рондани зан аз рӯи одоб нест.

36Магар каломи Худо аз шумо баромадааст? Ё ки он танҳо ба шумо расидааст?

37Агар касе худро набӣ ё рӯҳонӣ ҳисоб кунад, вай бигзор бифаҳмад, ки он чи ман ба шумо менависам, аҳкоми Худованд аст;

38Ва агар касе нафаҳмад, бигзор нафаҳмад.

39Хуллас, эй бародарон, иштиёқманди он бошед, ки нубувват кунед, ва ба забонҳо сухан ронданро манъ накунед;+

40Лекин ҳамааш бояд бо тартибу интизом ба амал ояд+.

БОБИ ПОНЗДАҲУМ

Эҳьёи мурдагон.

1. Ҳақиқӣ будани эҳьёи Масеҳ.

15^1Ва ман, эй бародарон, ба шумо Инҷилро хотиррасон мекунам, ки онро ба шумо башорат додаам, ва шумо онро қабул кардаед, ва дар он устувор ҳастед,

2Ва дар он наҷот меёбед, ба шарте ки он чиро, ки ба шумо башорат додаам, риоя кунед, ба шарте ки имонатон бар абас набошад+.

3Зеро ки дар аввал он чиро, ки низ қабул кардаам, ба шумо супурдаам, ки яъне Масеҳ, мувофиқи Навиштаҳо, барои гуноҳҳои мо мурд,+

4Ва Ӯ дафн карда шуд ва, мувофиқи Навиштаҳо, дар рӯзи сеюм эҳьё шуд,+

5Ва ба Кифо ва баъд ба он дувоздаҳ нафар зоҳир шуд;+

6Пас аз он ба зиёда аз панҷсад нафар бародарон дар як вақт зоҳир шуд, ки қисми зиёди онҳо то ҳол зиндаанд, вале баъзе вафот кардаанд;

7Пас аз он ба Яъқуб, инчунин ба ҳамаи ҳаввориён зоҳир шуд;+

8Ва пас аз ҳама ба ман низ, ки гӯё тифли хоме будам, зоҳир зуд+.

9Зеро ки ман хурдтарини ҳаввориёнам, ва сазовори он нестам, ки ҳавворӣ номида шавам, чунки калисои Худоро таъқиб мекардам+.

10Аммо ба файзи Худо он чи ҳастам, ҳастам; ва файзи Ӯ дар ман бар абас набуд, лекин ман аз ҳамаи онҳо зиёдтар меҳнат кардам; аммо на ман, балки файзи Худо, ки бо ман аст+.

11Хуллас, хоҳ ман ва хоҳ онҳо, ҳамин тавр мавъиза мекунем, ва шумо ҳамин тавр имон овардед.

2. Ба муқобили раддияи эҳьё.

12Лекин агар дар бораи Масеҳ мавъиза карда мешавад, ки Ӯ аз мурдагон эҳьё шуд, пас чӣ тавр баъзе аз шумо мегӯянд, ки эҳьёи мурдагон нест+?

13Агар эҳьёи мурдагон набошад, Масеҳ низ эҳьё нашудааст;

14Ва агар Масеҳ эҳьё нашуда бошад, мавъизаи мо низ бар абас аст, имони шумо низ бар абас аст.

15Дар айни ҳол мо низ шоҳидони козибе дар ҳаққи Худо мебудем, чунки дар ҳаққи Худо шаҳодат медодем, ки Ӯ Масеҳро эҳьё кардааст, ва ҳол он ки, агар ҳақиқатан мурдагон эҳьё нашаванд, Ӯро эҳьё накардааст;

16Зеро, агар мурдагон эҳьё нашаванд, Масеҳ низ эҳьё нашудааст;

17Ва агар Масеҳ эҳьё нашуда бошад, имони шумо бар абас аст: шумо ҳанӯз дар гуноҳҳои худ мебошед;+

18Бинобар ин онҳое ҳам, ки дар Масеҳ мурдаанд, нобуд шуданд+.

19Ва агар мо фақат дар ҳамин ҳаёт ба Масеҳ умед мебаста бошем, мо аз ҳамаи одамон бадбахттарем.

20Аммо Масеҳ аз мурдагон эҳьё шуда, навбари мурдагон гардид+.

21Зеро, чунон ки мамот ба воситаи инсон омад, эҳьёи мурдагон низ ба воситаи инсон омад+.

22Чунон ки дар Одам ҳама мемиранд, ончунон дар Масеҳ ҳама зинда мешаванд.

23Ҳар яке бо навбати худ: аввал Масеҳ, баъд онҳое ки аз они Масеҳанд дар вақти омадани Ӯ+.

24Баъд охират фаро мерасад, ки он вақт Ӯ Малакутро ба Худо ва Падар месупорад ва ҳар гуна раёсат ва ҳар гуна қудрат ва қувватро барҳам медиҳад;+

25Зеро Ӯ бояд салтанат ронад то даме ки ҳамаи душманонро зери пойҳои Худ сарнагун созад+.

26Душмани охирине ки маҳв карда хоҳад шуд, мамот аст,

27Чунки ҳама чизро зери пойҳои Ӯ мутеъ кардааст; вақте ки мегӯянд: ҳама чиз ба Ӯ мутеъ карда шуд, равшан аст, ки ин ба истиснои Он аст, ки ҳама чизро ба Ӯ мутеъ кардааст+.

28Ҳангоме ки ҳама чиз ба Ӯ мутеъ карда шуд, он гоҳ Худи Писар ҳам ба Он ки ҳама чизро ба Ӯ мутеъ кард, мутеъ хоҳад шуд, то ки Худо кулл дар кулл бошад+.

29Вагар на, онҳое ки барои мурдагон таъмид меёбанд, чӣ хоҳанд кард? Агар мурдагон мутлақо эҳьё намешуда бошанд, чаро барои мурдагон таъмид меёбанд?

30Чаро мо низ ҳар соат ба мусибатҳо дучор мешавем+?

31Эй бародарон, қасам ёд мекунам, ки ман ҳар рӯз бо марг рӯ ба рӯ мешавам ва дар Худованди мо Исои Масеҳ ба шумо фахр дорам+.

32Вақте ки ман, ба таври инсонӣ, дар Эфсӯс бо ҳайвоноти дарранда ҷанг кардам, ба ман чӣ нафъ, агар мурдагон эҳьё намешуда бошанд? Дар он сурат бихӯрем ва бинӯшем, зеро ки фардо ҳоҳем мурд!+

33Фирефта нашавед: «Ёрони бад ахлоқи некро фосид мекунанд».

34Ба таври бояду шояд ҳушьёр шавед ва гуноҳ накунед; зеро, барои хиҷил шуданатон мегӯям, ки баъзеҳо Худоро намешиносанд+.

3. Ҷисми эҳъё.

35Лекин касе мегӯяд: «Мурдагон чӣ гуна эҳьё мешаванд? Ва дар чӣ гуна ҷисм меоянд?»+

36Эй беақл! Он чи ту мекорӣ, агар намирад, зинда намешавад;+

37Ва ҳангоме ки ту мекорӣ, на ҷисми ояндаро мекорӣ, балки донаи урьёни гандум ё ягон гиёҳи дигарро;

38Лекин Худо ба он, аз рӯи хости Худ, ҷисм медиҳад, ва ба ҳар як тухм ҷисми ба он хосе.

39На ҳар гуна гӯшт айни ҳамон гӯшт аст, балки гӯшти одамон дигар аст, гӯшти чорпоён — дигар, гӯшти моҳиён — дигар, гӯшти мурғон — дигар.

40Ҷисмҳои осмонӣ ва ҷисмҳои заминӣ ҳаст, лекин ҷалоли ҷисмҳои осмонӣ дигар аст, ҷалоли ҷисмҳои заминӣ — дигар;

41Ҷалоли офтоб — дигар, ҷалоли моҳ — дигар, ҷалоли ситораҳо — дигар; ва ситора аз ситора дар ҷалолаш фарқ дорад.

42Дар эҳьёи мурдагон низ ҳамин тавр аст: дар фано кошта мешавад, дар бефаноӣ бармехезад;+

43Дар зиллат кошта мешавад, дар ҷалол бармехезад; дар заъф кошта мешавад, дар қувват бармехезад;

44Ҷисми нафсонӣ кошта мешавад, ҷисми рӯҳонӣ бармехезад. Ҷисми нафсонӣ ҳаст, ҷисми рӯҳонӣ низ ҳаст.

45Чунин навишта шудааст: «Одами аввалин, яъне Одам, ҷони зинда гашт». Одами охирин рӯҳи ҳаётбахш аст+.

46Лекин рӯҳонӣ пештар нест, балки нафсонӣ ва баъд рӯҳонӣ.

47Одами якум аз замин аст, яъне хокист; одами дуюм Худованд аст аз осмон+.

48Хокӣ чӣ гунае ки бошад, хокиён ҳамон гунаанд; осмонӣ чӣ гунае ки бошад, осмониён ҳамон гунаанд;

49Ва чӣ гунае ки мо сурати одами хокиро ба худ гирифтаем, сурати одами осмониро низ ба худ хоҳем гирифт+.

4. Дигаргун шудани имондорон.

Ғалабаи охирин.

50Лекин, эй бародарон, ҳаминро ба шумо мегӯям, ки гӯшт ва хун наметавонанд вориси Малакути Худо шаванд, ва фано вориси бефаноӣ намешавад.

51Ба шумо сирре мегӯям: ҳамаи мо наҳоҳем мурд, балки ҳама тағьир хоҳем ёфт,+

52Баногоҳ, дар як мижа задан, баробари садои карнаи охирин; зеро карнай садо хоҳад дод, ва мурдагон ба таври бефано эҳьё хоҳанд шуд, ва мо тағьир хоҳем ёфт,+

53Зеро он чи фонист, бояд либоси бефаноӣ бипӯшад, ва он чи миранда аст, — либоси ҷовидӣ бипӯшад+.

Ғалабаи қатъӣ бар мамот.

54Ва ҳар гоҳ ин фонӣ либоси бефаноӣ бипӯшад, ва ин миранда либоси ҷовидӣ бипӯшад, он гоҳ ин каломе ки навишта шудааст, ба амал хоҳад омад: «Ғалаба маргро фурӯ бурд»+.

55«Эй марг! Неши ту куҷост? Эй дӯзах! Ғалабаи ту куҷост?»+

56Неши марг гуноҳ аст, ва қуввати гуноҳ шариат аст+.

57Худоро шукр, ки ба воситаи Худованди мо Исои Масеҳ ба мо ғалаба бахшидааст!+

58Хуллас, эй бародарони маҳбуби ман, матину устувор бошед, ҳамеша дар кори Худованд ҷадал намоед, ва бидонед, ки меҳнати шумо пеши Худованд бар абас нест.

БОБИ ШОНЗДАҲУМ

Пандҳои хотимавии ҳавворӣ.

1. Ҷамъ кардани пул барои калисои Ерусалим.

16^1Дар бобати ҷамъ кардани ионат барои муқаддасон шумо ончунон рафтор кунед, чунон ки ман ба калисоҳои Ғалотия дастур додаам:+

2Дар рӯзи якуми ҳафта бигзор ҳар яке аз шумо, мувофиқи даромадаш, назди худ пасандоз карда нигоҳ дорад, то ки дар вақти омаданам ба ҷамъ кардан хоҷат наафтад+.

3Ва ҳангоме ки биёям, онҳоеро, ки шумо муносиб донед, бо мактубҳо хоҳам фиристод, то ки хайроти шуморо ба Ерусалим бибаранд+.

4Ва агар рафтани ман ҳам салоҳ дониста шавад, онҳо ҳамроҳи ман хоҳанд рафт.

2. Нақшаҳои сафар. Насиҳатҳо.

5Пас аз он ки аз Мақдуния бигзарам, назди шумо хоҳам омад, зеро аз Мақдуния хоҳам гузашт+.

6Лекин эҳтимол дорад, ки муддате назди шумо бошам ё ҳатто зимистонро гузаронам, то ба ҳар ҷое ки равам, шумо маро гусел намоед.

7Зеро намехоҳам, ки бо шумо ҳоло фақат дар сари роҳ дидорбинӣ кунам, балки умедворам, ки агар Худованд изн диҳад, якчанд вақт назди шумо бимонам.

8Аммо то иди пантикост ман дар Эфсӯс хоҳам монд,+

9Зеро ки дарвозаи бузургу фарохе барои ман кушода аст, ва мухолифон бисьёранд.

10Агар Тимотиюс ояд, бохабар бошед, ки ӯ назди шумо аз хатар эмин бошад, зеро ки ӯ кори Худовандро ба ҷо меоварад, чунон ки ман низ;+

11Бинобар ин ҳеҷ кас ба ӯ беэътиноӣ накунад, балки ӯро ба саломатӣ гусел кунед, то ки назди ман биёяд, зеро ки ӯро бо бародарон мунтазирам.

12Дар хусуси бародари мо Апӯллӯс бошад, ман аз ӯ бисьёр хоҳиш кардам, ки бо бародарон назди шумо биёяд, вале ӯ ҳеҷ розигӣ надод, ки алҳол биёяд, балки ҳар гоҳ фурсат ёбад, хоҳад омад+.

13Ҳушьёр бошед, дар имон устувор бошед, мардвор ва матин бошед;+

14Бигзор ҳамаи корҳои шумо бо муҳаббат ба ҷо оварда шавад+.

15Аз шумо, эй бародарон, илтимосе дорам: шумо хонаводаи Истефанусро мешиносед, ки навбари Охоия ҳастанд ва худро ба хизмати муқаддасон супурдаанд;+

16Шумо низ нисбат ба ин гуна шахсон ва нисбат ба ҳар касе ки ба онҳо кӯмак мерасонад ва меҳнат мекунад, эҳтиромкор бошед+.

17Аз омадани Истефанус, Фортунатус ва Охойқӯс хурсандам: онҳо камии шуморо барои ман пур карданд,

18Зеро ки рӯҳи ману шуморо ором карданд. Чунин одамонро иззату ҳурмат кунед.

3. Саломҳо.

19Калисоҳои вилояти Осиё ба шумо салом мерасонанд; Акило ва Прискила бо калисое ки дар хонаи онҳост, ба шумо саломи бисьёре дар Худованд мерасонанд+.

20Ҳамаи бародарон ба шумо салом мерасонанд. Ба якдигар бо бӯсаи муқаддас салом расонед+.

21Ман, Павлус, бо дасти худ салом мерасонам+.

22Ҳар кӣ Исои Масеҳи Худовандро дӯст надорад, малъун бод; мороното[*]+.

23Файзи Исои Масеҳи Худованд бо шумо бод,

24Ва муҳаббати ман бо ҳамаи шумо дар Исои Масеҳ бод. Омин.

* 3:13 рӯз доварӣ.

* 5:7 Яъне барраи фисҳ.

* 8:1 1. Яъне гӯшти ҳайвоноте ки барои бутҳо қурбонӣ карда мешавад.

* 16:22 Мороното — ба забони қадими арамӣ: «Худованд меояд».

+ 1:2 Аъм. 18:1-17, Рум. 1:7

+ 1:5 2 Қӯр. 8:7, 2 Қӯр. 9:11

+ 1:7 Луқ. 17:30, 1 Тас. 3:13, 1 Тас. 4:16-18, Фпл. 3:20

+ 1:8 Фпл. 1:6

+ 1:9 Юҳ. 17:21, 1 Юҳ. 1:3, 1 Тас. 5:24, 2 Тас. 3:3, Ибр. 10:23

+ 1:10 1 Қӯр. 11:18

+ 1:11 1 Қӯр. 3:3

+ 1:12 Аъм. 18:24, Аъм. 19:1, 1 Қӯр. 3:4-5, 1 Қӯр. 4:6, 1 Қӯр. 6:12, Тит. 3:13, Юҳ. 1:42

+ 1:13 Эфс. 4:4-5
+ 1:14 Аъм. 18:8, Рум. 16:23
+ 1:16 1 Қӯр. 16:15
+ 1:17 2 Қӯр. 10:10
+ 1:18 1 Қӯр. 2:1, 2 Қӯр. 2:15, Рум. 1:16
+ 1:19 Иш. 29:14

+ 1:20 Мас. 21:30, Иш. 44:25, Рум. 1:22, 1 Қӯр. 3:19

+ 1:22 Мат. 12:38, Марқ. 8:11, Юҳ. 2:18, Юҳ. 4:48, Юҳ. 6:30

+ 1:23 Ғал. 5:11
+ 1:24 1 Қӯр. 2:7, Қӯл. 2:3
+ 1:28 Яъқ. 2:5
+ 1:29 Рум. 3:27, Эфс. 2:9
+ 1:30 Эфс. 1:7, Фпл. 3:9
+ 1:31 Ирм. 9:24, 2 Қӯр. 10:17
+ 2:1 1 Қӯр. 1:18, 2 Қӯр. 2:15
+ 2:2 Ғал. 6:14
+ 2:3 2 Қӯр. 11:30, 2 Қӯр. 12:5, Ғал. 4:13
+ 2:4 1 Қӯр. 4:20
+ 2:5 2 Қӯр. 4:7, 2 Қӯр. 6:7
+ 2:6 Фпл. 3:15
+ 2:7 Қӯл. 2:3
+ 2:8 Юҳ. 7:48, Аъм. 13:27
+ 2:9 Иш. 52:15, Иш. 64:4, Иш. 65:17
+ 2:10 Мат. 16:17, 1 Юҳ. 2:20
+ 2:11 Мас. 20:27
+ 2:12 Рум. 8:15
+ 2:13 2 Қӯр. 1:12, Юҳ. 6:45
+ 2:14 Юҳ. 14:17, Рум. 8:7
+ 2:16 Иш. 40:13, Рум. 11:34
+ 3:2 1 Пет. 2:2, Ибр. 5:13
+ 3:3 1 Қӯр. 1:10-11, Ғал. 5:19-20

+ 3:5 Аъм. 18:24, Аъм. 19:1, 1 Қӯр. 1:12, 1 Қӯр. 4:6, 1 Қӯр. 16:12, Эфс. 3:7, Қӯл. 1:25

+ 3:6 Аъм. 18:4-11, Аъм. 18:27-28, Юҳ. 4:36-38

+ 3:7 Ғал. 6:3
+ 3:8 Мат. 16:27, 2 Юҳ. 1:8
+ 3:9 2 Қӯр. 6:1, Эфс. 2:20-22
+ 3:10 Рум. 15:20

+ 3:11 Иш. 28:16, Эфс. 2:20, Қӯл. 2:7, Ваҳй 21:14

+ 3:13 1 Қӯр. 1:7, 1 Қӯр. 4:5, 1 Пет. 1:7
+ 3:15 Ом. 4:11, Зак. 3:2
+ 3:16 Рум. 8:9, 1 Қӯр. 6:19, 2 Қӯр. 6:16
+ 3:17 Эфс. 2:21

+ 3:19 Мас. 21:30, Иш. 44:25, 1 Қӯр. 1:20, Айюб 5:13

+ 3:20 Заб. 93:10-11
+ 3:23 2 Қӯр. 10:7, Ғал. 3:29
+ 4:4 Аъм. 23:1, Айюб 9:2, Айюб 9:15

+ 4:5 Мат. 7:1, Рум. 2:1, Айюб 12:22, Воиз 12:14, Дон. 2:22, 2 Қӯр. 10:18

+ 4:6 Аъм. 18:24, Аъм. 19:1, 1 Қӯр. 1:12, 1 Қӯр. 3:5

+ 4:7 Юҳ. 3:27
+ 4:8 Ҳуш. 12:8, Зак. 11:5, Ваҳй 3:17
+ 4:9 Рум. 8:36
+ 4:10 2 Қӯр. 11:19, 2 Қӯр. 13:9
+ 4:11 2 Қӯр. 11:27, Фпл. 4:12

+ 4:12 Аъм. 18:3, Мат. 5:44, 1 Пет. 3:9, Рум. 12:14

+ 4:14 2 Қӯр. 6:13
+ 4:15 Филем. 1:10
+ 4:16 1 Қӯр. 11:1, 1 Тас. 3:7, 2 Тас. 3:7
+ 4:17 Аъм. 16:1, 1 Қӯр. 16:10, 1 Тим. 1:2

+ 4:19 1 Қӯр. 11:34, 1 Қӯр. 16:5, 2 Қӯр. 1:15-16

+ 4:20 1 Қӯр. 2:4

+ 4:21 2 Қӯр. 10:2, 2 Қӯр. 13:2

+ 5:1 2 Қӯр. 12:21, Иб. 18:8, Так. Шар. 22:30, Так. Шар. 27:20, Ом. 2:7

+ 5:3 Қӯл. 2:5
+ 5:5 2 Қӯр. 2:6, 1 Тим. 1:20, Мас. 23:14
+ 5:6 Мат. 13:33, Луқ. 13:21, Ғал. 5:9
+ 5:7 Хур. 12:15, Так. Шар. 16:3
+ 5:8 Марқ. 8:15, Луқ. 12:1
+ 5:9 Эфс. 5:11, 2 Тас. 3:14
+ 5:11 2 Тас. 3:6
+ 5:12 Марқ. 4:11, Так. Шар. 17:7
+ 6:1 Мат. 18:17
+ 6:2 Мат. 19:28
+ 6:5 1 Қӯр. 15:34
+ 6:7 Мат. 5:39-40

+ 6:9 Ғал. 5:21, Эфс. 5:5, Хур. 20:14, Ибр. 13:4

+ 6:10 Марқ. 7:21-23, Ғал. 5:19-21

+ 6:11 Эфс. 2:2, Юҳ. 13:8, Эфс. 5:26, Тит. 3:5, Ибр. 10:22

+ 6:12 1 Қӯр. 10:23
+ 6:15 Эфс. 5:30
+ 6:16 Ҳас. 2:24, Марқ. 10:7-8, Эфс. 5:31
+ 6:17 Эфс. 4:4
+ 6:18 Ғал. 5:19, Эфс. 5:3, 1 Тас. 4:3
+ 6:19 Рум. 14:7
+ 6:20 2 Пет. 2:1, 1 Қӯр. 7:23
+ 7:3 Хур. 21:10

+ 7:5 Хур. 19:15, 1 Вақ. 21:1, Мат. 4:3, 1 Тас. 3:5

+ 7:6 2 Қӯр. 8:8

+ 7:7 Мат. 19:11-12, 1 Қӯр. 12:4, 1 Пет. 4:10

+ 7:9 1 Тим. 5:14
+ 7:10 Мал. 2:16, Марқ. 10:9
+ 7:11 Марқ. 10:11
+ 7:12 Эзр. 10:3, Эзр. 10:11
+ 7:14 Мал. 2:15
+ 7:16 1 Пет. 3:1
+ 7:18 Аъм. 15:1-2, Ғал. 5:2

+ 7:19 Рум. 2:28-29, Ғал. 3:28, Ғал. 5:6, Қӯл. 3:11

+ 7:22 Юҳ. 8:32, Яъқ. 2:12, 1 Пет. 2:16, Рум. 6:18, 2 Қӯр. 3:17, Ғал. 5:1, Филем. 1:16, Рум. 6:22

+ 7:23 1 Қӯр. 6:20, Иб. 25:42, Иб. 25:55
+ 7:25 2 Қӯр. 8:10-11
+ 7:30 2 Қӯр. 6:10
+ 7:31 1 Пет. 4:7, 1 Юҳ. 2:17
+ 7:32 Мат. 6:25, Луқ. 10:41
+ 7:38 Ибр. 13:4
+ 7:39 Рум. 7:2

+ 8:1 Аъм. 15:20, Аъм. 15:29, 1 Қӯр. 13:4-13

+ 8:2 Ғал. 6:3

+ 8:3 Ғал. 4:9

+ 8:4 Так. Шар. 4:35, Так. Шар. 6:4-5, 1 Подш. 12:21, Иш. 41:24

+ 8:6 Мал. 2:10, Эфс. 4:6, Юҳ. 1:3, Рум. 11:36, Қӯл. 1:16, Ибр. 1:2

+ 8:7 1 Қӯр. 10:28-29

+ 8:8 Марқ. 7:19, Аъм. 10:12-15, Рум. 14:14

+ 8:10 Рум. 14:1, Аъм. 15:29, 1 Қӯр. 10:19, Ваҳй 2:14

+ 8:11 Рум. 14:15
+ 8:13 Рум. 14:21
+ 9:1 1 Тас. 2:6-7, Филем. 1:8, Аъм. 9:3-6
+ 9:4 2 Тас. 3:8-9

+ 9:5 Марқ. 6:3, Юҳ. 2:12, Юҳ. 7:3, Аъм. 1:14, 1 Қӯр. 9:5, Ғал. 1:19, Марқ. 1:30

+ 9:6 Аъм. 4:36, Аъм. 13:2, Аъм. 15:36, Ғал. 2:9

+ 9:7 2 Қӯр. 10:4, 2 Тим. 2:3, Мас. 27:18
+ 9:9 Так. Шар. 25:4, 1 Тим. 5:18
+ 9:10 Рум. 4:23-24, 2 Тим. 2:6
+ 9:11 Рум. 15:27, Ғал. 6:6
+ 9:13 Иб. 6:16, Иб. 6:26
+ 9:14 Луқ. 10:7, 1 Тим. 5:18
+ 9:15 Аъм. 18:3
+ 9:16 Рум. 1:14
+ 9:17 Ғал. 2:7
+ 9:18 2 Қӯр. 11:7, 2 Қӯр. 11:9
+ 9:19 2 Қӯр. 4:5
+ 9:20 Аъм. 16:3, Аъм. 21:23-26
+ 9:21 Рум. 2:12, Рум. 2:14, Ғал. 2:3
+ 9:22 2 Қӯр. 11:29, 1 Қӯр. 10:33
+ 9:24 Ғал. 5:7
+ 9:25 1 Пет. 5:4, Фпл. 3:14, 2 Тим. 2:5
+ 10:1 Хур. 13:21, Хур. 14:22

+ 10:3 Хур. 16:15, Хур. 16:35, Так. Шар. 8:3

+ 10:5 Ад. 14:29, Ад. 14:36-37
+ 10:6 Ад. 11:4-6, Заб. 77:18
+ 10:7 Хур. 32:6
+ 10:8 Ад. 25:1-9
+ 10:9 Заб. 94:9, Ад. 21:5-6
+ 10:10 Ад. 14:29-37
+ 10:11 Рум. 4:23
+ 10:12 Рум. 11:20-21

+ 10:13 1 Қӯр. 1:9, Айюб 5:19, Заб. 33:20, 2 Пет. 2:9

+ 10:14 1 Юҳ. 5:21

+ 10:16 Марқ. 14:22-23, Юҳ. 6:51, 1 Қӯр. 11:23-26

+ 10:17 Рум. 12:5, 1 Қӯр. 12:12-13, Эфс. 4:25

+ 10:18 Иб. 3:3, Иб. 7:15
+ 10:19 Аъм. 15:29, 1 Қӯр. 8:4, Ваҳй 2:14
+ 10:20 Так. Шар. 32:17, Заб. 105:37
+ 10:21 2 Қӯр. 6:15
+ 10:22 Так. Шар. 32:21, Воиз 6:10
+ 10:23 1 Қӯр. 6:12
+ 10:24 1 Қӯр. 13:5, Фпл. 2:21
+ 10:25 1 Қӯр. 8:7
+ 10:26 Заб. 23:1
+ 10:27 Луқ. 10:8
+ 10:30 Рум. 14:6
+ 10:31 Қӯл. 3:17
+ 10:32 1 Қӯр. 8:13, Рум. 14:13
+ 10:33 1 Қӯр. 9:22, 2 Қӯр. 12:14
+ 11:1 1 Қӯр. 4:16, 1 Тас. 1:6, 2 Тас. 3:7

+ 11:3 Эфс. 1:22, Эфс. 4:15, Ҳас. 3:16, Эфс. 5:23, Юҳ. 14:28, 1 Қӯр. 15:24

+ 11:5 4 Подш. 22:14, Луқ. 2:36, Аъм. 21:9
+ 11:6 Так. Шар. 21:12
+ 11:7 Ҳас. 1:26
+ 11:8 Ҳас. 2:21-23
+ 11:9 Ҳас. 2:18
+ 11:11 Ғал. 3:28
+ 11:15 Ад. 5:18
+ 11:18 1 Қӯр. 1:10-12
+ 11:19 1 Юҳ. 2:19
+ 11:22 Мас. 17:5
+ 11:23 Ғал. 1:12
+ 11:24 Луқ. 22:19
+ 11:25 Луқ. 22:20
+ 11:27 Юҳ. 6:53-56
+ 11:32 Мас. 3:12
+ 12:1 1 Қӯр. 14:1
+ 12:2 Эфс. 2:12
+ 12:3 1 Юҳ. 4:2-3
+ 12:4 Рум. 12:6, Эфс. 4:4-6
+ 12:5 Рум. 12:7
+ 12:6 Фпл. 2:13
+ 12:9 Мат. 17:20, 1 Қӯр. 13:2

+ 12:10 Марқ. 16:17, Аъм. 2:4, Аъм. 10:46, 1 Қӯр. 14:2

+ 12:12 Рум. 12:5, 1 Қӯр. 10:17, Эфс. 4:25
+ 12:13 Ғал. 5:6, Эфс. 2:14, Қӯл. 3:11
+ 12:26 Рум. 12:15

+ 12:27 Рум. 12:5, Эфс. 1:23, Эфс. 4:12, Қӯл. 1:18, Қӯл. 1:24

+ 12:28 Аъм. 11:27, Эфс. 4:11

+ 12:31 1 Қӯр. 14:1, 1 Қӯр. 14:39

+ 13:2 Аъм. 2:18, Мат. 17:20, Марқ. 11:23, 1 Қӯр. 12:9

+ 13:11 Эфс. 4:14

+ 13:12 Мат. 5:8, 1 Юҳ. 3:2, 1 Қӯр. 8:3, Ғал. 4:9

+ 14:1 1 Қӯр. 16:14, 1 Қӯр. 12:1
+ 14:5 Ад. 11:29
+ 14:8 Ад. 10:9
+ 14:15 Яъқ. 5:13, Эфс. 5:19
+ 14:16 2 Қӯр. 1:20, Ваҳй 3:14
+ 14:20 Эфс. 4:14, Мат. 18:3, 1 Қӯр. 2:6
+ 14:21 Иш. 28:11-12
+ 14:22 Аъм. 2:6
+ 14:23 Аъм. 2:13
+ 14:25 Иш. 45:14, Зак. 8:23
+ 14:26 2 Қӯр. 12:19, 2 Қӯр. 13:10
+ 14:29 1 Юҳ. 4:1, 1 Тас. 5:20-21

+ 14:34 1 Тим. 2:11-12, Ҳас. 3:16, 1 Пет. 3:1, Эфс. 5:22, Қӯл. 3:18

+ 14:39 1 Қӯр. 12:31, 1 Қӯр. 14:1
+ 14:40 Қӯл. 2:5
+ 15:2 Ғал. 3:4
+ 15:3 Иш. 53, Луқ. 24:27
+ 15:4 Заб. 15:10, Иш. 53:11
+ 15:5 Луқ. 24:34, Луқ. 24:36
+ 15:7 Аъм. 12:17, Луқ. 24:50, Аъм. 1:3-4
+ 15:8 2 Қӯр. 12:11
+ 15:9 Эфс. 3:7-8, Аъм. 8:3
+ 15:10 2 Қӯр. 11:23, Қӯл. 1:29
+ 15:12 Аъм. 23:8, 2 Тим. 2:18
+ 15:17 Рум. 4:25
+ 15:18 1 Тас. 4:16, Ваҳй 14:13

+ 15:20 1 Тас. 4:14, 2 Тим. 2:8, Аъм. 26:23, Қӯл. 1:18, Ваҳй 1:5

+ 15:21 Рум. 5:12-18

+ 15:23 1 Тас. 4:16

+ 15:24 1 Пет. 3:22, Рум. 8:38, Эфс. 1:21, Дон. 7:14, Дон. 7:27, Уб. 1:21, Зак. 14:9, Луқ. 1:33, Ваҳй 11:15

+ 15:25 Заб. 109:1, Ибр. 2:8
+ 15:27 Заб. 8:7, Эфс. 1:22
+ 15:28 Юҳ. 14:28, Эфс. 1:23, Қӯл. 3:11
+ 15:30 2 Қӯр. 11:26
+ 15:31 1 Тас. 2:19
+ 15:32 Иш. 22:13
+ 15:34 1 Қӯр. 6:5
+ 15:35 Ҳиз. 37:3
+ 15:36 Юҳ. 12:24
+ 15:42 Дон. 12:2, Фпл. 3:21, Қӯл. 3:1
+ 15:45 Ҳас. 2:7
+ 15:47 Ҳас. 2:7, Юҳ. 3:13, Юҳ. 6:38
+ 15:49 Ҳас. 5:3
+ 15:51 Фпл. 3:21

+ 15:52 Иш. 27:13, Мат. 24:31, 1 Тас. 4:16, Ваҳй 11:15, 1 Тас. 4:15, Фпл. 3:21

+ 15:53 2 Қӯр. 5:2-4

+ 15:54 Иш. 25:8

+ 15:55 Ҳуш. 13:14, 2 Тим. 1:10, Ибр. 2:14-15

+ 15:56 Рум. 4:15, Рум. 7:8
+ 15:57 Рум. 8:37
+ 16:1 Аъм. 24:17, Рум. 15:25-28, Ғал. 2:10

+ 16:2 Аъм. 20:7, Ваҳй 1:10, 2 Қӯр. 8:3, 2 Қӯр. 9:3

+ 16:3 Аъм. 18:27, 2 Қӯр. 3:1, Аъм. 24:17, Рум. 15:25-28

+ 16:5 Аъм. 19:21, 2 Қӯр. 1:16

+ 16:8 Хур. 23:16, Хур. 34:22, Иб. 23:15, Так. Шар. 16:9, Аъм. 2:1

+ 16:10 Аъм. 16:1, 1 Қӯр. 4:17

+ 16:12 Аъм. 18:24, Аъм. 19:1, 1 Қӯр. 1:12, 1 Қӯр. 3:5, 1 Қӯр. 4:6

+ 16:13 Мат. 25:13, 2 Тас. 2:15
+ 16:14 1 Қӯр. 14:1
+ 16:15 1 Қӯр. 1:16

+ 16:16 Фпл. 2:29, 1 Тас. 5:12-13, 1 Тим. 5:17

+ 16:19 Аъм. 18:2, Рум. 16:3, 2 Тим. 4:19

+ 16:20 Рум. 16:16

+ 16:21 Ғал. 6:11, Қӯл. 4:18, 2 Тас. 3:17, Филем. 1:19

+ 16:22 Рум. 9:3, Ғал. 1:8, Ваҳй 22:20

Table of Contents

- Китоби Муқаддас

- 1 Ба Қӯринтиён

- БОБИ ЯКУМ
- БОБИ ДУЮМ
- БОБИ СЕЮМ
- БОБИ ЧОРУМ
- БОБИ ПАНҶУМ
- БОБИ ШАШУМ
- БОБИ ҲАФТУМ
- БОБИ ҲАШТУМ
- БОБИ НӮҲУМ
- БОБИ ДАҲУМ
- БОБИ ЁЗДАҲУМ
- БОБИ ДУВОЗДАҲУМ
- БОБИ СЕЗДАҲУМ
- БОБИ ЧОРДАҲУМ
- БОБИ ПОНЗДАҲУМ
- БОБИ ШОНЗДАҲУМ